میدونستی پروانه‌ها نمیتونن بال‌هاشونو ببینن؟ و اصلا هم خبر ندارن که چقدر قشنگن.
شاید تو هم یه پروانه‌ای، یه انسانِ فوق العاده، مهربون، خوب ...
فقط خودت نمیتونی ببینیش. 🦋

بال‌هایمان زخمی‌ست
اما هنوز بلند پروازیم ... 🕊

همین لحظه رو شاد باش
زندگی مجموعه ای از این لحظه هاست

_🌱🤗
@luvablee💜

هنوز
صبرِ من
به قامتِ
بلندِ آرزوست ...

#background 🐄

ما عصبانی‌ترین مردمِ دنیا نیستیم
فقط تو عصبانی کننده ترین شرایطِ دنیا زندگی می‌کنیم. 🌚😵‍💫

گرچه رنج به جان می‌رسد

اُمید دَواست. 🪴

برای تو که دوستم بودی و هستی می‌نویسم.
که تمام چیزهای دنیا، تمام شدنی هستند، به غیر از دوستی.
من تا به حال هزارتا رفیق پیدا کرده‌ام؛ رفیق‌های خوب، رفیق‌های جانی، ولی یک کدامشان شبیه تو نبوده‌اند.
خاطره‌هایی که تو برایم ساخته‌ای را نساخته‌اند و یک جای دیگرِ قلبم را مبتلا کرده‌اند، نه آنجا که تو نشسته‌ای.
من هنوز هم به تو فکر می‌کنم.
به خنده‌های ممتدمان، به دیوانه بازی‌هایت، بی نقاب بودنم در کنارت، به جاهای رفته‌ی زیرِ باران و وقتایی که کلِ خانواده‌ی من بودی و تک تک رازهای من را می‌دانستی و اشک‌هایم را با اشک پاک می‌کردی و گوش بودی برای غر زدن‌هایم و آغوش بودی برای غم‌هایم.
ما با هم، حالِ خوب تقسیم کرده‌ایم، زمان را شریک بوده‌ایم و زمین را مسخره کرده‌ایم و به روزگار ثابت کرده‌ایم که چقدر قوی‌تر از آن هستیم که فکر می‌کند.
ما دوتا باهم، هزار نفر بوده‌ایم و هستیم.
حتی وقتی از هم دوریم، حتی وقتی از هم خبر نداریم. ...❤️
@luvablee

تا خدا هست؛
به غم
وعده‌ی این خانه مَده. 😌🪴

و آن‌چنان خویش را از میانِ انبوهی از درد، بیرون کشیدم
که گویی گیاهی سبز، یک شبه
در زمینی خشک، روییده باشد ..🌱

خدایا
آرزوهامون
فقط آرزو نَمونه 😘🙏🏻

وقتی با دوست پسرم بیرونم هویت اجتماعیم نادیده گرفته میشه، راننده اسنپا با اون حرف میزنن، توی خیابون از اون آدرس میپرسن, دیروز حتی وقتی کارت خودم رو به گلفروش دادم رمزش رو از اون پرسید. جامعه ما رو نه یک زوج که مردی با مایملکش میبینه.
اغلب برای صحبت کردن با من از پدرم اجازه گرفته میشه یا با اینکه برادرم از من کوچکتره ازش درخواست میشه مراقبم باشه.
وقتی تنها هستم آدما به خودشون اجازه میدن منو‌ مورد آزار قرار بدن اما وقتی با یک مرد قدم میزنم نه، چون جامعه نه حق و خواست من بلکه «قلمرو» یک مرد رو به رسمیت میشناسه.
وقتی درمورد بدنم تصمیمی میگیرم، مواخذه میشم که آیا مردان زندگیم اون تصمیم رو‌تایید میکنن یا نه، برای تصمیمات شغلی و تحصیلیم باید استاد و کارفرما رو قانع کنم که نقش های سنتی که مردان زندگیم ممکنه به (غلط) ازم انتظار داشته باشن برای اونها مشکلی ایجاد نمیکنه.
تصمیمات من، علایق و ترجیحاتم اولین قربانی هر فعالیت اجتماعی هستن و حتی اگر بخوام براشون پافشاری کنم بخش بزرگی از انرژیم صرف این میشه که جامعه رو‌ قانع کنم حق خواهی من نباید «غیر قانونی» باشه، نباید ایجاد «ترس» کنه.
من کار میکنم، بیمه و مالیات میدم و حق رای دارم اما شهروند نیستم.

》سرترالین《

@OfficialPersianTwitter