هم به حضور در جمع نیاز دارم هم دلم نمیخواد با کسی حرف بزنم در واقع تصویر ایده آلم از معاشرت دسته جمعی اینجوریه که آدما دورم باشن و باهم حرف بزنن منم چاییمو بخورم و گوش بدم و نگاهشون کنم.
عشق برای مرد ها همچون یک زخم عمیق می ماند؛ به همین دلیل، بی آنکه چراییش را بدانند، از کسی که بیشتر از همه دوست دارند، می گریزند. آنها از این زخم می هراسند، این دست خودشان نیست که بی دلیل، همه چیز را ول میکنند و می روند...
از اون پنجره خوب بیرون را نگاه کن، آدم ها میان و میرن و برگ های زرد را زیر پاشون له می کنن. برگ ها خردمیشن، صدا میدن، ولی هیچ کدوم از آدم ها یادشون نمیاد این ها همون برگ هایی هستند که تو بهار و تابستون سرپناه سبزشون بودن. اینه معنی انسان، فراموشکار! _🍂 @luvablee💜
یک روزی، یک جایی، آدمهای هم فرکانس، همدیگر را پیدا میکنند! می شوند دوست، رفیق... آرام میگیری با حرفهایشان؛ و بعد فکر میکنی کاش زودتر پیدا میشد! حضور هیچکس در زندگی اتفاقی نیست.
عجب عشقیه! وقتی که میبینمت جز تو همه چی مشکیه... نه غذا هست نه خواب نه فرار نه قرار نه زمان نه مکان نه دردام نه درمان نه جهان ، نه جهان ، نه جهان فقط منو تو وسط یه کهکشان
