Azizi’s Warm Corner

Forwarded from The Home

گاهی با خودم فکر می‌کنم، مرگ شاید ترسناک‌ترین اتفاق زندگی نباشد. شاید ترسناک‌تر از آن، روزی باشد که آخرین کسی که نامت را به خاطر داشت، دیگر نباشد.

عجیب است که انسان، تمام عمرش را میان آدم‌ها زندگی می‌کند، با آن‌ها می‌خندد، حرف می‌زند، خاطره می‌سازد، ردپایی از خودش روی زندگی دیگران می‌گذارد؛ اما کافی است چند نسل بگذرد تا همه‌ی آن‌ها آرام‌آرام محو شوند. نه از روی بی‌مهری، بلکه چون حافظه‌ی جهان، بی‌رحمانه محدود است.

روزی خواهد رسید که عکس‌ها فقط چند تصویر بی‌نام خواهند بود. دست‌خط‌ها، برای کسی که آن‌ها را پیدا می‌کند، صرفاً چند جمله‌ی قدیمی خواهند بود. صدایی که زمانی برای عده‌ای آشنا بود، دیگر برای هیچ‌کس معنایی نخواهد داشت. حتی نامی که سال‌ها با آن شناخته می‌شدی، شاید فقط روی سنگی، در سندی یا میان چند فایل قدیمی باقی بماند؛ بی‌آنکه کسی بداند صاحب آن نام، چه کسی بوده است.

گاهی از خودم می‌پرسم، اگر روزی برسد که هیچ انسانی نتواند مرا به یاد بیاورد، آیا واقعاً وجود داشته‌ام؟ یا انسان تا زمانی وجود دارد که در حافظه‌ی کسی نفس می‌کشد؟

شاید همین پرسش است که باعث شده بشر از هزاران سال پیش، بنویسد، بسازد، نقاشی کند، موسیقی خلق کند، کتاب منتشر کند و چیزی از خودش به جا بگذارد. شاید همه‌ی این تلاش‌ها، شکل‌های مختلفی از یک خواهش مشترک باشند؛ خواهشی آرام که می‌گوید: «بگذار بعد از من، چیزی بماند که ثابت کند روزی اینجا بوده‌ام.»

اما هرچه بیشتر به آن فکر می‌کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که حتی ماندگارترین نام‌ها هم روزی به سکوت سپرده خواهند شد. اگر جهان آن‌قدر دوام بیاورد، روزی خواهد رسید که هیچ‌کس نام شاعران، دانشمندان، فرمانروایان یا هنرمندان امروز را هم به زبان نیاورد. زمان، بزرگ‌ترین فراموش‌کننده‌ی جهان است؛ صبور، آرام و شکست‌ناپذیر.

شاید پس از پذیرفتن این حقیقت، سؤال مهم دیگری متولد شود. اگر فراموش شدن، سرنوشت تقریباً همه‌ی انسان‌هاست، پس ارزش زندگی در چیست؟ آیا باید تمام عمر را صرف جنگیدن با چیزی کرد که دیر یا زود پیروز خواهد شد؟

شاید پاسخ، جاودانه شدن نباشد. شاید قرار نبوده نام ما تا ابد بر زبان‌ها بماند. شاید کافی باشد که در همان زمان کوتاهی که فرصت حضور داریم، زندگیِ یک نفر را اندکی روشن‌تر کنیم، قلبی را آرام‌تر کنیم یا اندیشه‌ای را به حرکت درآوریم. شاید ماندگاری، همیشه به معنای به یاد ماندنِ نام نباشد؛ گاهی اثری که بر زندگی دیگران می‌گذاری، سال‌ها بعد هم ادامه پیدا می‌کند، حتی وقتی هیچ‌کس دیگر نداند آغازش از کجا بوده است.

و اگر روزی برسد که هیچ‌کس نامم را به خاطر نیاورد، شاید تنها امیدم این باشد که اثری از بودنم، هرچند کوچک، در جهان باقی مانده باشد؛ نه لزوماً در حافظه‌ی انسان‌ها، بلکه در تغییری که حضورم، هرچند ناچیز، در مسیر زندگیِ کسی ایجاد کرده است. شاید جاودانگی، نه در ماندنِ نام‌ها، بلکه در ادامه یافتنِ نیکی‌هایی باشد که روزی بی‌نام و بی‌ادعا آغاز شدند.

❤5

1.21K views(AZIZI) ⚡️, 20:06