همکاری های راهبردی آذربایجان با اسرائیل در جنگ، آنچنان اظهر من الشمس است که حتی مردم عادی کوچه و بازار و‌ صیادان کاسپین هم از آن باخبر هستند. اما آنچه عجیب است، نوع واکنش تهران است, اعتراضی صرفا دیپلماتیک آن هم با فاصله زیاد از آستانه تنش، امری که بیشتر ترجمان دیگری است از صبر استراتژیک، رویکردی شکست خورده که نه تنها در گذشته نتوانست دشمن را مجبور به بازنگری در اهداف خود کند بلکه حتی باعث جسورتر شدن دشمن در پیگیری برنامه های خود هم شد، علتش هم بر می گردد به ادراک ویژه آنها از صبر استراتژیک، صبری که از نظر آنها، نه نشانه قدرت بلکه بیانگر عجز بود و همین امر هم باعث شد در ظرف کمتر از یک سال بتدریج سطح و منطقه درگیری را از بلندی های جولان به عمق ایران گسترش دهند، اکنون هم آذربایجان در همین مسیر قرار گرفته است، بطوریکه هر چند دیروز آسمان و امکانات خود را در اختیار اسرائیل قرار داد اما با این حال در آینده،شک نداشته نداشته باشید با باز شدن دوباره پنجره فرصت و فراهم شدن شرایط، خود رأساً به صورت میدانی و عملیاتی وارد عمل خواهد شد، عملیاتی که نه تاکتیکی و برای فشار بر ایران برای باز کردن کریدور زنگزور بلکه بیشتر در جهت تجزیه ایران خواهد بود.
گاهی زود، دیر می شود.
@katechon6

در ماجرای اخراج اتباع غیر قانونی افغان، باید بین شیوه و علت, تفکیک قائل شد، شیوه بعضاً اشتباه و در کوتاه مدت آسیب زا اما علت قابل تامل و درست، چرایی درستی هم بر می گردد به ادراک سیستم از احتمال بروز دوباره جنگ و متعاقب آن استفاده دشمن از پتانسیل کلنی های اتباع غیر قانونی به بستری برای انجام اقدامات ضد امنیتی به قصد ایجاد فشار در عمق سرزمینی.
@katechon6

چندی قبل یوسی ملمن خبرنگار امنیتی روزنامه اسرائیلی هاآرتص به نقل از رئیس سابق واحد تول موساد ( ارتباط با سرویس های خارجی ) از نقش امارات در راستی آزمایی حملات آمریکا به فردو پرده برداشته بود، نکته ای که تاکیدی دوباره بود بر نقش ویژه امارات در معماری اطلاعاتی منطقه، نقشی برآمده از دو چیز؛ یک سرمایه‌گذاری های سنگین ابوظبی در هوش مصنوعی و فناوری های اطلاعاتی ذیل پروژه تبدیل امارات متحده به هاب منطقه ای هوش مصنوعی به مدیریت طحنون بن زاید مشاور امنیت ملی محمد بن زاید ( حاکم امارات) و دیگر جایگاه منحصربفرد امارات در تجارت خارجی و تبادلات مالی بین المللی ایران، همین امر هم به سرویس اطلاعاتی امارات نسبت به دیگر آژانس های اطلاعاتی یک مزیت راهبردی بخشیده است، مزیتی بمثابه یک در پشتی برای پایش ایران و همزمان ابزاری برای پیگیری بیشتر جاه طلبی های ژئوپلیتیکی ابوظبی، جاه طلبی هایی با گستره ای وسیع از مدیترانه تا دریای عمان که بخشی از آن هم مربوط می شود به تصاحب جزایر ایرانی تنب کوچک، بزرگ و ابوموسی.
اسپارت کوچولو نظاره گر نیست بلکه بخش مهمی از بازی است.
@katechon6

یکی از بخشهای مغفول مانده در جنگ، بخصوص از نظر رسانه ای, خبرسازی های سازمان یافته ای بود که درباره پاکستان انجام شد، روزی می گفتند پاکستان در حال انتقال سلاح‌های هسته ای به ایران است، روزی دیگر از کمک نیروی هوایی پاکستان می گفتند و چندی هم از نقش پاکستان در ترمیم پدافند حرف می زدند، اما این خبرسازی ها هر چند انطباقی با  واقعیات و عقل سلیم نداشتند. اما با این حال جبران یک فقدان ولو در سطح رسانه بودند و آن فقدان هم چیزی نبود جز انتظارات غیر عقلانی که در گذشته، بسیاری ( حتی در سیستم ) از روسیه و چین داشتند و تصور می کردند در بزنگاه, آنها به کمک می آیند، اما نه تنها به کمک نیامدند بلکه حتی نمک هم بر زخم پاشیدند، اما هر چه بود این بزنگاه سخت با رشادت نیروهای مسلح گذشت اما این «گذشتن» به معنای نادیده گرفتن گذشته  نیست، گذشته ای که بیش از هر چیز بیانگر نگاه معیوب و اشتباه به نظام بین الملل بود.
@katechon6

در چرایی حمله اسرائیل به زندان اوین، باید این حمله را در بستر حملات دیگر اسرائیل در آن روز دید، حملاتی از جنس هدف قرار دادن قرارگاه ثارالله، ستاد فاتب، ستاد سپاه محمد رسول الله، ستاد سپاه امام حسن مجتبی و...، نهادهایی با یک وجه مشترک, امنیت داخلی، در واقع رژیم صهیونسیتی می خواست با هدف قرار دادن نهادهای تصمیم گیر و عملیاتی در حوزه امنیت داخلی، فاز دیگری از جنگ را شروع کند و آن هم چیزی نبود جز فعال کردن هسته های عملیاتی برای شروع جنگ شهری، امری که در تحقق بخشیدن به آن ناکام ماند، اما با این حال نباید از وجود این هسته ها غافل ماند، جنگ در فاز رزمی حداقل در این مقطع تمام شده اما در فاز امنیتی همچنان بازی ادامه دارد.
@katechon6

چـو ایـران نباشد تن من مـبـاد.

جنگ اخیر بار دیگر ثابت کرد، جنگ مدرن یک رقابت شبکه محور و تکنولوژیک است که در آن هر طرف باید بطور مداوم با توجه به تغییر محیط امنیتی تکامل بیابد تا بتواند بر اقدامات متقابل دیگری غلبه پیدا کند، زیرا در این محیط جدید آنچه تا دیروز برتری را تضمین می کرد ممکن است نه تنها در فردا بی اثر شود بلکه حتی مبدل به یک نقطه ضعف گردد، در چنین وضعیتی پیروزی با بازیگری است که بتواند به سرعت خود را با محیط تطبیق دهد، اما این تطبیق نیازمند دسترسی به فناوری‌های روز است، همین امر میدان را هر چه بیشتر با دیپلماسی در جهت ائتلاف سازی واقع بینانه مرتبط می کند زیرا گذشته نشان داده، کنش‌گری بدون عدم دسترسی به زنجیره تامین یا پشتوانه ائتلافی هر چند «روایت و سبک خاصی از مقاومت و کنش سیاسی و امنیتی را در نظام بین‌الملل » برای ما به ارمغان آورده اما با این حال این ارمغان نه تنها نمی تواند آسیب پذیری ها را جبران کند، بلکه حتی پیش از گذشته می تواند ما را در معرض تهدیدات راهبردی قرار دهد‌.
@katechon6

پیشنهاد روسیه به هند مبنی بر فروش ۱۱۷ فروند سوخو-۳۵ M و تولید مشترک سوخو-۵۷ یکبار دیگر این سوال را برجسته کرد که چرا روسیه، جنگنده‌های سوخو ۳۵ و پدافند S400 را به ایران تحویل نداد؟
پاسخ اما ساده نیست بلکه خود در گرو پاسخ به چندین پرسش چون نقش ایران در بازار انرژی، جایگاه در زنجیره تامین جهانی و نقشه کریدور های بین المللی است، به عبارتی در ابتدا باید وضعیت ایران را در معادلات ژئوپلیتیکی و ژئو اکونومیکی منطقه و جهان مشخص کنیم. تشخیصی که نه تنها نقشه راهی می شود بر فهم نوع ادراک روسیه از ایران، بلکه حتی می تواند ماهیت تعامل دیگر بازیگران بین المللی را هم با ایران مشخص کند، بازی برد برد یا یک طرفه؟
@katechon6

ابهام هسته ای هر چند در ماهیت متفاوت از گریز هسته ای است اما از لحاظ استراتژیک کارکردی یکسان دارد، بطوریکه در هر دو رویکرد، هدف تقویت بازدارندگی از طریق تاثیرگذاری بر ادراک دیگری برای اجتناب از رویارویی است اما همانگونه گریز نتوانست رویارویی را فریز یا به تعویق بیندازد، ابهام هم بخصوص با توجه به حفره های پدافندی و اطلاعاتی بجا مانده از جنگ و برهم خوردن تعادل میدانی نه تنها امکان چندانی برای خرید وقت ندارد بلکه حتی می تواند، دشمن را برای انجام دور دیگری از حملات تهییج هم بکند، بر این اساس، باید بیشتر از آنکه دنبال بازی با کلمات بود، تعادل از دست رفته را به هر طریق ممکن احیا کرد، وگرنه نتیجه چیزی نیست جز ورود به یک چرخه معیوب و فرسایشی از زد و خورد.
@katechon6

این روزها، نفوذ پر بسامدترین واژه در سپهر سیاسی و امنیتی ایران است، بطوریکه بسیاری از ظن خود به آن می پردازند، اما این شرح طامات و پرگویی بیش از آنکه وافی به مقصود باشد از جنس «چون ندیدند حقیقت رهِ افسانه زدند» است، امری که نه تنها کمکی به رفع مشکل نمی کند بلکه حتی به تعمد، سوژه را از بسترهای برسازنده نفوذ هم دور می کند، بسترهایی تحلیلی اما فاسد با سازوکاری همچون بیماری های عفونی که بتدریج ساختار ادراکی سیستم را آنچنان به تحلیل برد، که نفوذ از یک مفهوم با تعریف مشخص امنیتی تقلیل پیدا کرد به یک مشت پریشان گویی، در چنین شرایطی شناسایی نفوذ بیش از آنکه بر موقعیت های امنیتی استوار باشد معطوف شد به ترهات عبدالله شهبازی( فراماسونری و خاندان های پنهان یهود )، جفنگیات حسن عباسی ( تتوهای مدونا بمثابه نقشه راهی برای کشف کانون های قدرت)، محمد علی رامین ( فیلم کنستانتین و چگونگی نفوذ شیاطین به دنیا)، خزعبلات رائفی پور ( نقش اجنه در جاسوسی )، رطب و یابس های طالب زاده( مشغول کردن سیستم به پریشان گویی های دوگین و تیری میسان و همزمان سفید کردن کاترین شکدم ها)، « گل واژه های» علیزاده و سریالهای کاریکاتوری چون گاندو، در واقع ما با یک ابتذال مفهومی و هدفمند برای تضعیف نهادهای امنیتی روبرو بودیم که سرانجامش شد تبدیل تدریجی ایران از کشوری ناامن برای سرویس‌های بیگانه به یک حیاط خلوت با حداکثری از امن و عیش و آرامش همچون لبنان.
@katechon6

جاده هایی است که نباید در آنها قدم گذاشت، لشکریانی وجود دارند که نباید بر آنها تاخت و شهرهایی هستند که نباید بر سر آنها نزاع و مخاصمه کرد. توصیفاتی که بیش از هر چیز ماهیت خود ویرانگر تقابلات ژئوپلیتیکی را نشان می دهند، تقابلات و منازعاتی پر ریسک که عدم شناخت و آمادگی کافی برای ورود به آنها مترادف است با پذیرش ضربات سهمگین، در چنین شرایطی شناخت دقیق از حریف و همزمان فهم درست از توانایی ها و مقدورات خود مبدل می شود به یک پیش آمادگی راهبردی برای مدیریت صحیح میدان در آینده، بطوریکه مثلا در زمینه فهم اسرائیل، باید بیش از هر چیز به مفهوم « دیگر هرگز» توجه کرد، گزاره ای نه صرفاً شعار همچون مرگ بر اسرائیل در ایران، بلکه یک مفهوم راهبردی است بمثابه سیستم عامل برای افزایش تاب آوری دولت و جامعه، استفاده از همه ظرفیت های موجود در جهت دفاع از اسرائیل و نابودی دشمن و همزمان گواهی برای شکستن همه خطوط قرمز اخلاقی و قانونی و با توجه شرایط فوق گزینه های انتخاب هم برای مدیریت صحنه در هنگامه بقا بسیار ساده تعریف شده اند بطوریکه در آن لحظه نه تنها تردیدها کشنده تلقی می شوند بلکه فقط دو راه تعبیه شده، بکشی یا کشته شوی! بر این اساس در برابر چنین دشمنی، یا نباید وارد بازی شد یا اگر شدید باید با تمام قوا و بدون اما و اگر عمل کنید، اسرائیل دشمنی معمولی نیست.
@katechon6

آنچه به جنگ دوازده روزه پایان داد، قدرت موشکی ایران بود، قدرتی که با وجود خلأهای اطلاعاتی، پدافندی و زیر ضربه رفتن بعضی از پایگاه ها، توانست تا آخرین لحظه خط آتش را بر اسرائیل حفظ کند اما با این حال، دستاورد فوق نه در رسانه توانست سر خط اخبار شود و نه در بعد سیاسی، ترجمان راهبردی پیدا کند، بطوریکه اکنون روایت اسرائیل نه تنها روایت غالب از جنگ شده بلکه حتی جایگاه استراتژیک ایران را هم بعضاً آسیب پذیرتر از گذشته کرده است، آسیب پذیری که اگر آن را در راستای روند ژئوپلیتیکی یک سال اخیر خاورمیانه تفسیر کنیم، نتیجه اش چیزی نخواهد بود جز حرکت گام به گام بسوی خفگی ژئوپلیتیکی ایران.
@katechon6

نامه گالانت ( وزیر دفاع سابق اسرائیل ) فارغ از لفاظی های روانی، یک جمله کلیدی برای فهم وقایع یک سال اخیر داشت که کمتر به آن پرداخت شد. « شکست محور مقاومت، به اسرائیل آزادی عمل را برای حمله داد» در واقع آنچه درگیری در بلندهای جولان و جنوب لبنان را تصاعد بخشید و به عمق ایران کشاند، نه چراغ سبز ترامپ یا مشغول کردن ایران به دیپلماسی کاذب بلکه تضعیف و بعضاً نابودی بخشهای کلیدی محور مقاومت در یک سال اخیر بود، محوری که بیش از هر چیز نه یک حلقه آتش حول اسرائیل بلکه یک مکانیسم دفاعی چند لایه بود برای محدود کردن جغرافیا و کیفیت درگیری بین ایران و اسرائیل، امری که اکنون فقدانش نه تنها به اسرائیل و رقبای منطقه ای ایران یک پنجره فرصت استراتژیک برای تغییر چشم انداز ژئوپلیتیکی خاورمیانه بخشیده بلکه حتی باعث شده ایران در مارپیچی از آسیب پذیری راهبردی گرفتار شود، در این میان نه روندهای ژئوپلیتیکی جاری در منطقه امکان بازسازی محور را می دهد و نه دیگر محور به تنهایی ضامن امنیت پایدار ایران است، در چنین شرایطی بازنگری در ساختار بازدارندگی یک ضرورت راهبردی است و در این میان جایگزین هم دیگر نباید همچون گذشته در سطح کلمات و تهدیدات توخالی متوقف بماند بلکه بازدارندگی را باید با اعمال و پیامدهای قاطع و تحمیل بیشترین درد به دشمنان ساخت، وگرنه در صورت عدم اقدام نتیجه چیزی نیست جز تکرار دوباره « تاریخ» اما این بار خونبارتر.
@katechon6

حرفهای محمد جواد لاریجانی یا استوری مهدی محمدی بیشتر از آنکه حاصل از یک ذهن پیر و فرتوت یا غفلت شخصی باشد. بیانگر یک ناآگاهی راهبردی سازمان یافته در بخشی از سطوح میانی سیستم است. همین امر هم باعث شده نه تنها درک درستی از جنگ، محیط امنیتی جدید کشور و روندهای جاری ژئوپلیتیکی در منطقه وجود نداشته باشد بلکه حتی بعضاً به صورت ناآگاهانه قدم در راهی می گذارند که دشمن حدود و ثغور آن را مشخص کرده است. به همین علت هم هست که غافلگیری های راهبردی در کشور تبدیل شده به یک قاعده و این چنین است که دشمنان و رقبای ایران می توانند آنچه در گذشته ناممکن بود را به راحتی ممکن کنند‌.
@katechon6

اکنون در وضعیتی هستیم که تهدیدات و فشارها آنچنان تصعید و در هم تنیده و تبدیل به ید واحده شده اند که دیگر نمی توان آنها را از یکدیگر تمیز داد، در چنین شرایطی عملیاتی شدن مکانیسم ماشه هر چند به معنای تیر خلاص نیست اما با این حال با توجه به احیا دوباره قطعنامه های شورای امنیت بخصوص ۱۹۲۹ نه تنها تفنگ بدون گلوله لیلاز نیست، بلکه حتی می تواند کمپین فشار حداکثری را بیش از گذشته فعال تر کند، کمپینی که اکنون بر خلاف سابق دیگر محدود به رفع فوریت « تهدیدی» نیست بلکه متمرکز شده به حذف موجودیت ایران، در چنین وضعیتی هر چند موشک و دیپلماسی هوشمندانه می تواند تا حدی تهدیدات را مهار کند اما با این حال مهمترین ابزار استراتژیک ایران برای گذر از این مرحله حساس، هسته سخت نود میلیونی کشور است، هسته ای که نه با حرف و دکلمه بلکه با عمل فعال خواهد شد.
@katechon6

درباره سقوط سوریه و تأثیرش بر تضعیف محور مقاومت بخصوص حزب الله و همچنین ایجاد فرصت برای آزادی عمل اسرائیل برای حمله به ایران، بسیار گفته شده است، اما درباره چرایی و ماهیت روندی که به سقوط سوریه منجر شد یا حرفی زده نشد یا اینکه اگر هم زده شد از جنس ترهات علیزاده و شرکا بود که سقوط را در راستای آتش ناکافی عملیات های وعده های صادق یک و دو تحلیل می کردند، تحلیل هایی که بیشتر از آنکه راهگشا باشند تاکیدی دوباره بودن بر صحت درک معیوب از محیط و اصرار به انجام پاسخهای ناهمطراز با ماهیت تهدید، علت هم بر می گردد به فهم نادرست ما از ماهیت استراتژی علمیاتی اسرائیل در سوریه، استراتژی به اسم جنگی میان جنگ ها و بر بستر جنگ هیبریدی با هدف‌گذاری های تاکتیکی که در آن تغییر تدریجی توازن قوا و فلج سازی سیستم کنترل و فرماندهی به صورت گام به گام و زیر آستانه جنگ کلاسیک انجام می گرفت، امری که در ایران به دلایل مختلف به اسم اینکه دستاوردهای اسرائیل فاقد ارزشگذاری های راهبردی است، نادیده گرفته شد اما غافل از اینکه انباشت دستاوردهای تاکتیکی بتدریج چیدمانی استراتژیک به خود خواهند گرفت و در بزنگاه دیگر نه تنها نمی توان کاری کرد بلکه هر پاسخی درگیری را به سطح بالاتری تصعید خواهد داد آن هم در هنگامه ای که اسرائیل نه تنها محیط امنیتی را بیش از پیش در راستای اهداف ژئوپلیتیکی خود سازمان داده بود بلکه حتی مشتاق بود هر چه سریعتر درگیری را به سطح جنگی تمام عیار ارتقاء دهد.
@katechon6

در تئوری های روابط بین الملل بخصوص خوانش استفان والت از رئالیسم تدافعی، تلاش یک دولت برای دستیابی به هژمونی منطقه ای بجز یک استثنا( آمریکا ) همیشه همراه بوده با واکنش خصمانه همسایگان از جهت همکاری و ایجاد موازنه برای سرکوب دولت خواستار هژمونی، همین امر هم باعث شده، تلاش برای دستیابی به هژمونی, بیشتر از آنکه امنیت افزا باشد، باعث امنیت زدایی شود، اما عملیاتی شدن این منطق خود ویرانگر در صورت وجود عوامل بازدارنده است، عواملی که نه تنها در منطقه موجود نیست بلکه حتی گسل ها بین محورهای ترکی، عربی و پارسی آنچنان عمیق است که حتی باعث تسهیل اقدامات اسرائیل برای دستیابی به هژمونی شده است، بطوریکه بعضاً حتی شاهد همکاری آشکار بخشی از کشورهای فوق با اسرائیل هستیم، کشورهایی که تصور می کنند اسرائیل امکانی شده است برای تضعیف رقبای آنها، اما هنوز نمی دانند بازی هر چند اکنون معطوف به رقبای آنان است اما چشم اندازی که روند ژئوپلیتیکی فوق ترسیم کرده در آینده آنان را هم در بر خواهد گرفت، اسرائیل نمی خواهد ژاندارم باشد بلکه خواستار سلطانی است .
@katechon6

در هنگامه تجاوز اسرائیل به لبنان در ۱۹۸۲، عودید ینون مشاور سیاسی آریل شارون، در مجله کیوونیم دکترینی جسورانه را منتشر کرد، طرحی که در آن بقای اسرائیل در بلند مدت منوط شده بود به تجزیه کشورهای خاورمیانه از مصر تا ایران و اکنون بعد از گذشت چهل سال از انتشار آن طرح، فرصت راهبردی که ینون آرزویش را داشت فرا رسیده است، بطوریکه می توان حملات اخیر به سوریه و اشغال مناطق اطراف کوه هرمون و جدا کردن مناطق دروزی نشین را اجرای واو به واو آن طرح دانست.
ترجمه دکترین ینون🔽

گزارش بی بی سی فارسی از پایگاه های زیر زمینی گروهک تروریستی پژاک و بیش فعالی های اخیر آنها در نوار مرزی، نه یک رپرتاژ آگهی معمولی یا تکرار اقدامات ایذایی گذشته، بلکه با توجه به خلع سلاح PKK( سازمان مادر پژاک) و بالتبع تجمیع هر چه بیشتر توان انسانی و تسلیحاتی PKK در پژاک، بیانگر اعلام آمادگی این گروهک برای پذیرش نقشی جدید در کمپین فشار حداکثری بر ایران است، کمپینی درهم تنیده با جنگ دوازده روزه و روند ژئوپلیتیکی اخیر برای تغییر چشم انداز منطقه، که در آن هر چند بین ذینفعان ( بطور نمونه میت/ ترکیه و موساد / اسرائیل )در جزییات اختلاف وجود دارد اما با این حال در کلیات و بخصوص در جهت تضعیف جایگاه ایران، تفاهم کامل بر قرار است، بر همین اساس هم موقعیت گروهک‌های چون پژاک و جیش العدل برای رژیم های منطقه از باندهایی تروریستی با گستره عملیاتی کوچک و محلی، ارتقا پیدا خواهند کرد به ابزارهای راهبردی برای تشدید فشار به ایران، در چنین شرایطی و با توجه به تغییر ماهیت درگیری، باید نوع پاسخ دهی ایران هم تغییر پیدا کند، کنش راهبردی، واکنش محدود و تاکتیکی نمی طلبد.
@katechon6