از نظر بوزان امنیت ملی از لحاظ تعریف مفهومی نامشخص و مبهم است اما با این حال از نظر سیاسی بسیار قدرتمند است زیرا می توان مسائل زیاد و بعضاً نامرتبطی را روی آن بار کرد که امنیت ملی را از منطق وجودی خود منحرف کند امری که سرانجامش چیزی نیست جز تبدیل امنیت ملی به مفهومی بر ضد خود آن هم با منطقی خود ویرانگر که بجای آنکه امنیت افزایی کند، به خودی خود عاملی می شود برای امنیت زدایی و فرصت سازی برای دشمن و در این میان دشمن از این امکان، فقط برای انجام اقدامات تهاجمی استفاده نمی کند بلکه بعضاً تمام همت خود را معطوف می کند به حفظ این مفهوم اشتباه در ساختار ادراکی، زیرا تثبیت ادراک معیوب در ساختار مترادف است با فرصت سازی های بیشتر برای دشمن.
@katechon6

اسرائیل با تثبیت « دستاوردهای » تاکتیکی خود در جنگ و همزمان افزایش توان عملیاتی نیروی دریایی در دریای سرخ و خلیج فارس ( بخصوص با توجه به نقش تاثیرگذار این نیرو در سرکوب نیروی دریایی سوریه )، قصد دارد عمق راهبردی خودش را به طول دو هزار کیلومتر گسترش دهد, بر این اساس محیط عملیاتی جنگ آینده، نه فقط آسمان بلکه دریا و سواحل را هم شامل خواهد شد و در چنین شرایطی و با توجه به آسیب پذیری های موجود در ساختار بازدارندگی و پدافندی ایران، دیگر نمی توان به الگوهای دفاعی و امنیتی سابق اتکا کرد، زیرا تجربه نشان داده «تمرکز انحصاری بر استراتژی کمّی در حوزۀ موشکی و پهپادی» نه تنها تاثیر چندانی بر ادراک دشمن ندارد بلکه حتی متضمن تاب آوری در طولانی مدت و‌ امکانی برای پر کردن خلأها در حوزه های دیگر هم نیست، در نتیجه، تعریف درست از محیط امنیتی و بالتبع بازنگری اساسی در ساختار بازدارندگی و اطلاعاتی ( نظامی و امنیت داخلی) آن هم با توجه به مقدورات، توانایی ها و تهدیدات پیش رو نه یک انتخاب بلکه ضرورتی راهبردی است، گاهی زود دیر می شود.
@katechon6

نقش مخرب آژانس در جاسوسی از تأسیسات هسته‌ای، ارائه اسامی دانشمندان هسته ای به اسرائیل ،« مشروعیت بخشیدن» به جنگ، عدم محکوم کردن حمله به سایت های هسته ای و همچنین جاه طلبی های شخصی گروسی ( نسخه دیگری از اولی هاینون معاون سابق آژانس در دوره برادعی و آمانو و نزدیک به سازمان تروریستی مجاهدین خلق ) قابل نادیده گرفتن نیست، اما با این حال گارد بسته و تعمیق تقابل با آژانس بیشتر از آنکه منافع ما را تامین کند، شرایط را برای تکرار نسخه دیگری از عراق ۲۰۰۳ فراهم خواهم کرد.
( عدم تعمیق تقابل به معنای کرنش و بازگشت به رویه سابق نیست)
@katechon6

نوع و شدت حملات اسرائیل بخصوص زیر ضربه بردن ساختار کنترل و فرماندهی نیروهای مسلح و کادر ارشد سیاسی و امنیتی، تا حد زیادی ماهیت اهداف اسرائیل را در جنگ مشخص می کند، بطوریکه هدف راهبردی اسرائیل در درجه اول بیشتر از هر چیز نه از بین بردن برنامه هسته ای یا توقف برنامه موشکی بلکه فروپاشی سیستم و متعاقب آن کشور بود، امری که با توجه به بازسازی سریع ساختار کنترل فرماندهی نه تنها تحقق پیدا نکرد بلکه حتی تا آخرین لحظات جنگ، خط آتش تهران بر سرزمین های اشغالی برقرار بود و از همین منظر است که باید گفت ایران با وجود ضربات سنگین و بعضاً غیر قابل جبرانی که متحمل شد، شکست نخورد.
@katechon6

این روزها بسیاری از کاربران از مواضع خصمانه و مشمئز کننده مقامات آلمانی نسبت به ایران تعجب می کنند، عجیب هم نیست زیرا بیشتر در رسانه ها از همکاری های راهبردی آمریکا با اسرائیل حرف زده می شود تا برلین و تل‌آویو، روابطی با عمری در حدود هفتاد سال که شروعش بر می گردد به ۱۹۵۵ و تقاضای راینهارد گهلن اولین رئیس سرویس اطلاعاتی آلمان ( OG و بعدها BND) از ایسر هارل رئیس وقت موساد برای تبادل اطلاعاتی، امری که در ابتدا با توجه به تبار نازی اعضای سرویس آلمان با بی توجهی موساد روبرو شد، اما گهلن برگ دیگری رو کرد، آزادی عمل کامل موساد در آلمان و همزمان انتقال اسناد راهبردی BND به تلاویو، همین امر هم باعث ارتقای روابط بین دو سازمان در دهه شصت شد، بطوریکه مایر آمیت رئیس افسانه ای موساد، آلمان را خانه دوم اسرائیل معرفی کرد و در این میان همکاری های مشترک به سطح عملیاتی هم ارتقا پیدا کرد، به گونه ای که سرویس آلمان نقش مهمی در از بین بردن دانشمندان موشکی آلمانی تبار مصر ایفا کرد آما آنچه آلمان را از دیگر کشورهای اروپایی همکار اسرائیل متمایز کرد، نه فقط همکاری های راهبردی اطلاعاتی بلکه یک پروژه حساس دفاعی بود، پروژه ای به اسم سربروس( در ابتدا کالیگولا) در جهت کشف اسرار رادارهای شوروی و برنامه ریزی اقدامات متقابل الکترونیکی برای شکست آنها، پروژه ای که شروعش در ۱۹۷۰ بود و بخشی از آن هم بدون اطلاع تهران در ایران انجام گرفت و نتیجه آن شد بمباران راحت تأسیسات هسته ای عراق در ۱۹۸۱ و همچنین فلج کامل سیستم پدافندی و نیروی هوایی سوریه در جنگ ۱۹۸۲ لبنان، بر این اساس انتظار چندانی نباید از آلمان داشت،  زیرا برلین، پایتخت دوم اسرائیل است.
(در این زمینه کتاب Israel's Clandestine Diplomacies بسیار پر نکته است.)

@katechon6

کتاب در باب جباریت، شرح اشتراوس است بر مکالمه سیمونیدس ( شاعر ) با هیرون ( جبار ) اثر کسنوفون، در این مکالمه هدف نه رد یا الغا جباریت، بلکه قصد, اصلاح جبار و تبدیل آن از حاکمی سفاک به « جباری» منعم است، حاکمی که هر چند همچنان اقتدار دارد اما این اقتدار بیش از هر چیز در راستای حفظ و راهبری شهر به سوی خیر جمعی است تا التذاذ شخصی حاکم و دقیقا همین نقطه، شروع و مبنایی می شود برای اشتراوس، برای بیان تفاوت بین جباریت کلاسیک با جباریت مدرن، جباریت مدرنی که هر چند برخلاف نسخه کلاسیک، ردای قانون بر تن کرده و مدعی فضیلت و علم است و هدفش بازشناسی از اتباع ، اما با این حال در آن نه تنها تفکیکی بین حوزه خصوصی و عمومی وجود ندارد بلکه حتی به غیر انسانی ترین شیوه ممکن در حال انسانیت زدایی از شهروندان است و تقلیل آنها به یک توده بی شکل و فاقد هویت ممیز.
@katechon6

من بشخصه در اکانت توییتری، بارها درباره تبعات خطرناک امنیتی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، رها کردن مرز و ورود بی حساب و کتاب اتباع خارجی هشدار داده ام، اما معادل کردن نفوذ به اتباع بیگانه افغان نه تقلیل بلکه پاک کردن صورت مسئله است، در واقع ما با یک شبکه عمیق و رسوب شده در بخش‌هایی از ساختار قدرت و بطن جامعه روبرو هستیم، شبکه ای که هر چند شاید در بخشهای میدانی، شناسایی و پشتیبانی گاهی از ظرفیت ارزان اتباع بیگانه استفاده کرده باشد، اما با این حال این بخش بیشتر یک زائده بیرونی، خرد و بعضاً فاقد ارزش حیاتی برای کلیت شبکه بوده است نه معرفی کامل از نفرات اصلی، سرپل ها و... ( ارزش اندک این بخش، نافی عدم برخورد یا پاکسازی بسترهای تهدید زا نیست)
@katechon6

بعضی واژه ها گاهی آنچنان دستمالی می شوند.
که دیگر حتی با تبارشناسی و روشهای کارآگاهی هم نمی توان بین آنها و بافتار معنایی گذشته ارتباطی برقرار کرد، یکی از این واژه ها که در توییتر فارسی دچار نفرین آرنتی شده, فاشیسم است، واژه ای بمثابه فحش در توییتر فارسی که نه نسبتی با « همگن شدن» جنتیله دارد و نه معرف «ظهور روح ملی» یولیوس اوولا است و نه حتی دارای تباری مشترک با بستر تاریخی که ارنست نولته به عنوان پدر فاشیسم پژوهی در آثارش توصیف کرده است، در واقع فاشیسم در توییتر هر چه هست جز فاشیسم.
(نفرین آرنتی بیانگر ابتذالی است که توییتر فارسی بر سر هانا آرنت آورده است.)
@katechon6

هویت ملی، مفهومی نه فراخ و همگن ساز آنگونه که ایرانشهری های رمانتیک می پندارند که در آن از هر چه نشان است جز « ایران». بلکه یک باور مشترک متمایز ساز سیاسی، فرهنگی و تاریخی است ( نه نژادی و دگرستیزانه) برای تاکید به خاص بودن و ارجحیت داشتن « ایرانیان »برای زندگی و حق حاکمیت در این جغرافیای ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومتر متر مربعی و در این میان بقول رنه ژیرار در کتاب خشونت و تقدس « نه وجود این تمایز بلکه فقدانش برانگیزنده خشونت است، زیرا این فقدان انسان ها را به مقابله مستمر وا می دارد، مقابله ای که آنها را همسان می سازد و از ویژگیهای متمایزشان بری می کند، یعنی به کلام دیگر، آنها را از هویت مستقل خود تهی می گرداند».
@katechon6

همکاری های راهبردی آذربایجان با اسرائیل در جنگ، آنچنان اظهر من الشمس است که حتی مردم عادی کوچه و بازار و‌ صیادان کاسپین هم از آن باخبر هستند. اما آنچه عجیب است، نوع واکنش تهران است, اعتراضی صرفا دیپلماتیک آن هم با فاصله زیاد از آستانه تنش، امری که بیشتر ترجمان دیگری است از صبر استراتژیک، رویکردی شکست خورده که نه تنها در گذشته نتوانست دشمن را مجبور به بازنگری در اهداف خود کند بلکه حتی باعث جسورتر شدن دشمن در پیگیری برنامه های خود هم شد، علتش هم بر می گردد به ادراک ویژه آنها از صبر استراتژیک، صبری که از نظر آنها، نه نشانه قدرت بلکه بیانگر عجز بود و همین امر هم باعث شد در ظرف کمتر از یک سال بتدریج سطح و منطقه درگیری را از بلندی های جولان به عمق ایران گسترش دهند، اکنون هم آذربایجان در همین مسیر قرار گرفته است، بطوریکه هر چند دیروز آسمان و امکانات خود را در اختیار اسرائیل قرار داد اما با این حال در آینده،شک نداشته نداشته باشید با باز شدن دوباره پنجره فرصت و فراهم شدن شرایط، خود رأساً به صورت میدانی و عملیاتی وارد عمل خواهد شد، عملیاتی که نه تاکتیکی و برای فشار بر ایران برای باز کردن کریدور زنگزور بلکه بیشتر در جهت تجزیه ایران خواهد بود.
گاهی زود، دیر می شود.
@katechon6

در ماجرای اخراج اتباع غیر قانونی افغان، باید بین شیوه و علت, تفکیک قائل شد، شیوه بعضاً اشتباه و در کوتاه مدت آسیب زا اما علت قابل تامل و درست، چرایی درستی هم بر می گردد به ادراک سیستم از احتمال بروز دوباره جنگ و متعاقب آن استفاده دشمن از پتانسیل کلنی های اتباع غیر قانونی به بستری برای انجام اقدامات ضد امنیتی به قصد ایجاد فشار در عمق سرزمینی.
@katechon6

چندی قبل یوسی ملمن خبرنگار امنیتی روزنامه اسرائیلی هاآرتص به نقل از رئیس سابق واحد تول موساد ( ارتباط با سرویس های خارجی ) از نقش امارات در راستی آزمایی حملات آمریکا به فردو پرده برداشته بود، نکته ای که تاکیدی دوباره بود بر نقش ویژه امارات در معماری اطلاعاتی منطقه، نقشی برآمده از دو چیز؛ یک سرمایه‌گذاری های سنگین ابوظبی در هوش مصنوعی و فناوری های اطلاعاتی ذیل پروژه تبدیل امارات متحده به هاب منطقه ای هوش مصنوعی به مدیریت طحنون بن زاید مشاور امنیت ملی محمد بن زاید ( حاکم امارات) و دیگر جایگاه منحصربفرد امارات در تجارت خارجی و تبادلات مالی بین المللی ایران، همین امر هم به سرویس اطلاعاتی امارات نسبت به دیگر آژانس های اطلاعاتی یک مزیت راهبردی بخشیده است، مزیتی بمثابه یک در پشتی برای پایش ایران و همزمان ابزاری برای پیگیری بیشتر جاه طلبی های ژئوپلیتیکی ابوظبی، جاه طلبی هایی با گستره ای وسیع از مدیترانه تا دریای عمان که بخشی از آن هم مربوط می شود به تصاحب جزایر ایرانی تنب کوچک، بزرگ و ابوموسی.
اسپارت کوچولو نظاره گر نیست بلکه بخش مهمی از بازی است.
@katechon6

یکی از بخشهای مغفول مانده در جنگ، بخصوص از نظر رسانه ای, خبرسازی های سازمان یافته ای بود که درباره پاکستان انجام شد، روزی می گفتند پاکستان در حال انتقال سلاح‌های هسته ای به ایران است، روزی دیگر از کمک نیروی هوایی پاکستان می گفتند و چندی هم از نقش پاکستان در ترمیم پدافند حرف می زدند، اما این خبرسازی ها هر چند انطباقی با  واقعیات و عقل سلیم نداشتند. اما با این حال جبران یک فقدان ولو در سطح رسانه بودند و آن فقدان هم چیزی نبود جز انتظارات غیر عقلانی که در گذشته، بسیاری ( حتی در سیستم ) از روسیه و چین داشتند و تصور می کردند در بزنگاه, آنها به کمک می آیند، اما نه تنها به کمک نیامدند بلکه حتی نمک هم بر زخم پاشیدند، اما هر چه بود این بزنگاه سخت با رشادت نیروهای مسلح گذشت اما این «گذشتن» به معنای نادیده گرفتن گذشته  نیست، گذشته ای که بیش از هر چیز بیانگر نگاه معیوب و اشتباه به نظام بین الملل بود.
@katechon6

در چرایی حمله اسرائیل به زندان اوین، باید این حمله را در بستر حملات دیگر اسرائیل در آن روز دید، حملاتی از جنس هدف قرار دادن قرارگاه ثارالله، ستاد فاتب، ستاد سپاه محمد رسول الله، ستاد سپاه امام حسن مجتبی و...، نهادهایی با یک وجه مشترک, امنیت داخلی، در واقع رژیم صهیونسیتی می خواست با هدف قرار دادن نهادهای تصمیم گیر و عملیاتی در حوزه امنیت داخلی، فاز دیگری از جنگ را شروع کند و آن هم چیزی نبود جز فعال کردن هسته های عملیاتی برای شروع جنگ شهری، امری که در تحقق بخشیدن به آن ناکام ماند، اما با این حال نباید از وجود این هسته ها غافل ماند، جنگ در فاز رزمی حداقل در این مقطع تمام شده اما در فاز امنیتی همچنان بازی ادامه دارد.
@katechon6

چـو ایـران نباشد تن من مـبـاد.

جنگ اخیر بار دیگر ثابت کرد، جنگ مدرن یک رقابت شبکه محور و تکنولوژیک است که در آن هر طرف باید بطور مداوم با توجه به تغییر محیط امنیتی تکامل بیابد تا بتواند بر اقدامات متقابل دیگری غلبه پیدا کند، زیرا در این محیط جدید آنچه تا دیروز برتری را تضمین می کرد ممکن است نه تنها در فردا بی اثر شود بلکه حتی مبدل به یک نقطه ضعف گردد، در چنین وضعیتی پیروزی با بازیگری است که بتواند به سرعت خود را با محیط تطبیق دهد، اما این تطبیق نیازمند دسترسی به فناوری‌های روز است، همین امر میدان را هر چه بیشتر با دیپلماسی در جهت ائتلاف سازی واقع بینانه مرتبط می کند زیرا گذشته نشان داده، کنش‌گری بدون عدم دسترسی به زنجیره تامین یا پشتوانه ائتلافی هر چند «روایت و سبک خاصی از مقاومت و کنش سیاسی و امنیتی را در نظام بین‌الملل » برای ما به ارمغان آورده اما با این حال این ارمغان نه تنها نمی تواند آسیب پذیری ها را جبران کند، بلکه حتی پیش از گذشته می تواند ما را در معرض تهدیدات راهبردی قرار دهد‌.
@katechon6

پیشنهاد روسیه به هند مبنی بر فروش ۱۱۷ فروند سوخو-۳۵ M و تولید مشترک سوخو-۵۷ یکبار دیگر این سوال را برجسته کرد که چرا روسیه، جنگنده‌های سوخو ۳۵ و پدافند S400 را به ایران تحویل نداد؟
پاسخ اما ساده نیست بلکه خود در گرو پاسخ به چندین پرسش چون نقش ایران در بازار انرژی، جایگاه در زنجیره تامین جهانی و نقشه کریدور های بین المللی است، به عبارتی در ابتدا باید وضعیت ایران را در معادلات ژئوپلیتیکی و ژئو اکونومیکی منطقه و جهان مشخص کنیم. تشخیصی که نه تنها نقشه راهی می شود بر فهم نوع ادراک روسیه از ایران، بلکه حتی می تواند ماهیت تعامل دیگر بازیگران بین المللی را هم با ایران مشخص کند، بازی برد برد یا یک طرفه؟
@katechon6

ابهام هسته ای هر چند در ماهیت متفاوت از گریز هسته ای است اما از لحاظ استراتژیک کارکردی یکسان دارد، بطوریکه در هر دو رویکرد، هدف تقویت بازدارندگی از طریق تاثیرگذاری بر ادراک دیگری برای اجتناب از رویارویی است اما همانگونه گریز نتوانست رویارویی را فریز یا به تعویق بیندازد، ابهام هم بخصوص با توجه به حفره های پدافندی و اطلاعاتی بجا مانده از جنگ و برهم خوردن تعادل میدانی نه تنها امکان چندانی برای خرید وقت ندارد بلکه حتی می تواند، دشمن را برای انجام دور دیگری از حملات تهییج هم بکند، بر این اساس، باید بیشتر از آنکه دنبال بازی با کلمات بود، تعادل از دست رفته را به هر طریق ممکن احیا کرد، وگرنه نتیجه چیزی نیست جز ورود به یک چرخه معیوب و فرسایشی از زد و خورد.
@katechon6

این روزها، نفوذ پر بسامدترین واژه در سپهر سیاسی و امنیتی ایران است، بطوریکه بسیاری از ظن خود به آن می پردازند، اما این شرح طامات و پرگویی بیش از آنکه وافی به مقصود باشد از جنس «چون ندیدند حقیقت رهِ افسانه زدند» است، امری که نه تنها کمکی به رفع مشکل نمی کند بلکه حتی به تعمد، سوژه را از بسترهای برسازنده نفوذ هم دور می کند، بسترهایی تحلیلی اما فاسد با سازوکاری همچون بیماری های عفونی که بتدریج ساختار ادراکی سیستم را آنچنان به تحلیل برد، که نفوذ از یک مفهوم با تعریف مشخص امنیتی تقلیل پیدا کرد به یک مشت پریشان گویی، در چنین شرایطی شناسایی نفوذ بیش از آنکه بر موقعیت های امنیتی استوار باشد معطوف شد به ترهات عبدالله شهبازی( فراماسونری و خاندان های پنهان یهود )، جفنگیات حسن عباسی ( تتوهای مدونا بمثابه نقشه راهی برای کشف کانون های قدرت)، محمد علی رامین ( فیلم کنستانتین و چگونگی نفوذ شیاطین به دنیا)، خزعبلات رائفی پور ( نقش اجنه در جاسوسی )، رطب و یابس های طالب زاده( مشغول کردن سیستم به پریشان گویی های دوگین و تیری میسان و همزمان سفید کردن کاترین شکدم ها)، « گل واژه های» علیزاده و سریالهای کاریکاتوری چون گاندو، در واقع ما با یک ابتذال مفهومی و هدفمند برای تضعیف نهادهای امنیتی روبرو بودیم که سرانجامش شد تبدیل تدریجی ایران از کشوری ناامن برای سرویس‌های بیگانه به یک حیاط خلوت با حداکثری از امن و عیش و آرامش همچون لبنان.
@katechon6

جاده هایی است که نباید در آنها قدم گذاشت، لشکریانی وجود دارند که نباید بر آنها تاخت و شهرهایی هستند که نباید بر سر آنها نزاع و مخاصمه کرد. توصیفاتی که بیش از هر چیز ماهیت خود ویرانگر تقابلات ژئوپلیتیکی را نشان می دهند، تقابلات و منازعاتی پر ریسک که عدم شناخت و آمادگی کافی برای ورود به آنها مترادف است با پذیرش ضربات سهمگین، در چنین شرایطی شناخت دقیق از حریف و همزمان فهم درست از توانایی ها و مقدورات خود مبدل می شود به یک پیش آمادگی راهبردی برای مدیریت صحیح میدان در آینده، بطوریکه مثلا در زمینه فهم اسرائیل، باید بیش از هر چیز به مفهوم « دیگر هرگز» توجه کرد، گزاره ای نه صرفاً شعار همچون مرگ بر اسرائیل در ایران، بلکه یک مفهوم راهبردی است بمثابه سیستم عامل برای افزایش تاب آوری دولت و جامعه، استفاده از همه ظرفیت های موجود در جهت دفاع از اسرائیل و نابودی دشمن و همزمان گواهی برای شکستن همه خطوط قرمز اخلاقی و قانونی و با توجه شرایط فوق گزینه های انتخاب هم برای مدیریت صحنه در هنگامه بقا بسیار ساده تعریف شده اند بطوریکه در آن لحظه نه تنها تردیدها کشنده تلقی می شوند بلکه فقط دو راه تعبیه شده، بکشی یا کشته شوی! بر این اساس در برابر چنین دشمنی، یا نباید وارد بازی شد یا اگر شدید باید با تمام قوا و بدون اما و اگر عمل کنید، اسرائیل دشمنی معمولی نیست.
@katechon6

آنچه به جنگ دوازده روزه پایان داد، قدرت موشکی ایران بود، قدرتی که با وجود خلأهای اطلاعاتی، پدافندی و زیر ضربه رفتن بعضی از پایگاه ها، توانست تا آخرین لحظه خط آتش را بر اسرائیل حفظ کند اما با این حال، دستاورد فوق نه در رسانه توانست سر خط اخبار شود و نه در بعد سیاسی، ترجمان راهبردی پیدا کند، بطوریکه اکنون روایت اسرائیل نه تنها روایت غالب از جنگ شده بلکه حتی جایگاه استراتژیک ایران را هم بعضاً آسیب پذیرتر از گذشته کرده است، آسیب پذیری که اگر آن را در راستای روند ژئوپلیتیکی یک سال اخیر خاورمیانه تفسیر کنیم، نتیجه اش چیزی نخواهد بود جز حرکت گام به گام بسوی خفگی ژئوپلیتیکی ایران.
@katechon6