یاد همه شهدای وطن چه ارتشی، چه سپاهی و... جاودان.

آتش بس به معنای پایان جنگ نیست بلکه با توجه به ماهیت خاص این جنگ، بیشتر به معنای توقف مقطعی عملیات های رزمی و درگیری نظامی است، عملیات هایی که هر چند بخش بسیار مهمی از این جنگ بودند اما با این حال نه تنها همه جنگ نبودند بلکه حتی بعضاً در غیاب عنصر اطلاعاتی عقیم هم می ماندند بر این اساس باید گفت جنگ اطلاعاتی و امنیتی با وجود آتش بس همچنان و حتی تندتر از گذشته ادامه خواهد داشت، جنگی که از جانب ایران بخصوص با توجه به غافلگیری اطلاعاتی در زمینه عدم پیش‌بینی جنگ و همچنین ازدیاد و رسوب شبکه‌های نفوذ، ترور و خرابکاری، باید بیش از هر چیز ماهیتی ضد اطلاعاتی به خود بگیرد و این هم میسر نخواهد شد جز از طریق بازنگری در شیوه های معیوب گذشته، تجدید ساختار نهادهای ذیربط به هدف چابک سازی و جلوگیری از موازی کاری و صد البته نادیده گرفتن هر گونه سیاسی کاری در برخورد با خائنین و خاطیان، زمان اندک است و کار توان‌فرسا، اما با این حال آینده ایران تا حد زیادی وابسته است به سرانجام رساندن این پروژه راهبردی و ملی‌.
@katechon6

ادعای اسرائیل درباره نقض آتش بس و متعاقب آن انجام حملات در واقع یک تست است برای سنجش میزان اراده تهران و در صورت امکان تکرار دوباره الگوی لبنان ( آزادی عمل عملیاتی ) در ایران، در چنین شرایطی پاسخ قاطع، محکم و کنترل شده یک ضرورت راهبردی است برای تحمیل شرایط جدید موازنه به اسرائیل. وگرنه نتیجه چیزی نخواهد بود جز تکرار دوباره حملات ایذایی اما این بار با کیفیت و دامنه ای متفاوت با گذشته.
@katechon6

استفان والت : تلاش برای تبدیل شدن به یک هژمون منطقه‌ای به جای اینکه مطمئن‌ترین مسیر برای امنیت در جهانی نامطمئن باشد، معمولاً دستورالعملی برای فاجعه است.

جان میرشایمر در چندین سال اخیر در ایران تبدیل شده به یگانه نظریه پرداز روابط بین الملل، اما در پس نظریه رئالیسم تهاجمی او یک منطق ویرانگر پنهان است که بقول استفان والت دستورالعملی است برای فاجعه.
(ترجمه مقاله تفصیلی والت در نقد میرشایمر🔽)

نوع واکنش روسیه به جنگ، عمدتا در بین مردم، رسانه ها و حتی سیاستمداران با تعابیر منفی چون خیانت توصیف شد، اما در پس این تعبیر یک ناآگاهی نهفته است، ناآگاهی مشترک بین مردم و سیاستمداران که بیشتر از هر چیز برآیندی است از فهم نادرست ما از واقعیات جامعه روسیه، نادیده گرفتن درهم تنیدگی آن با بعضی از کشورهای منطقه و صد البته جایگاه نازل روسیه در نظام بین المللی بخصوص خاورمیانه، همین امر هم باعث شده ما از روسیه چیزی را خواستار باشیم که نه تنها فاقد آن است، بلکه حتی توانایی و اراده ای هم برای رسیدن به آن ندارد، ولی بخاطر عدم تعادل در سیاست خارجی خود غافل از درک این موضوع هستیم و به اشتباه تصور می کنیم، روسیه همچنان یک ابرقدرت است و توانا به ایجاد موازنه در خاورمیانه آن هم به نفع ما، آن هم از کشوری که نهایت آرزویش کسب منزلت گذشته در «خارج نزدیک» خود است، اما با این حال مسکو خوشحال است که ایران همچنان ناداشته های روسیه را به داشته تعبیر می کند زیرا از این طریق توانسته بعضی از گره های کور خود را در شرق اروپا، بازار انرژی، خاورمیانه و... باز کند، گره هایی به هزینه ایران اما به سود روسیه.
@katechon6

ما در عصر داده های بزرگ، شرکتهایی چون پالانتیر، نرم افزارهای تجزیه و تحلیل و شناسایی هدف چون لاوندر و بدافزارهایی مانند پگاسوس زندگی می کنیم، در این عصر ابزارهای هوشمند، برج های مخابراتی و... دیگر نه یک امکان برای تسهیل ارتباط بلکه بمثابه ابزارهایی هستند برای جاسوسی و بعضاً حتی سلاحهایی مرگبار و بر این اساس در چنین وضعیتی، حفاظت شخصیت دیگر وابسته به تعداد محافظین، شیشه های ضد گلوله و استفاده از خطوط ویژه نیست، بلکه منوط است به ایجاد ساختارها و سلول های کنترل فرماندهی غیر متمرکز، ایجاد شبکه های ارتباطی بسته و امن، سکوت کامل رادیویی در محیط های پر خطر، ضد اطلاعات تمام وقت و...، در واقع حتی در خانه هم باید احساس حضور در زمین داشته باشیم و بی اعتمادی و سوظن به همه چیز و همه کس تنها شرط زنده ماندن است، وگرنه نتیجه می شود تکرار دوباره وضعیت تراژیک شب اول حمله اسرائیل.
@katechon6

دوستانی پرسیدند کاتخون یعنی چه؟
کاتخون مفهومی است در الهیات مسیحی به معنای به تعویق انداختن آخرالزمان.

هدف آمریکا از برقراری آتش بس بین ایران و اسرائیل بیشتر در جهت مدیریت ریسک های ناخواسته و جلوگیری از گسترش جنگ به عمق منطقه بوده تا توقف کامل تخاصم یا ممانعت از تداوم درگیری، در واقع در این مقطع نه ماهیت بلکه فقط شکل درگیری تغییر خواهد کرد، بطوریکه درگیری بیشتر در قالب نبردهای اطلاعاتی و امنیتی تعریف و پیاده می شود اما با دو قید مهم، یک, فرسایشی همراه با ضربات سیستمیک و دیگر زیر آستانه جنگ، به عبارتی صحنه همچون گذشته است اما فقط بازیگران عوض شده اند.
@katechon6

رسانه های ایران گزارشات امنیتی و پر سر و صدای نشریات آمریکایی چون نیویورک تایمز، واشنگتن پست و وال استریت ژورنال را در اکثر مواقع با نام افشاگری انعکاس می دهند، اما در ماهیت این گزارشات یک نکته مهم پنهان است که کمتر به آن پرداخت شده و آن هم چیزی نیست جز راهبرد افشاگری هدفمند اطلاعات توسط آژانس های اطلاعاتی به هدف تحت تاثیر قرار دادن سیستم ادراکی دشمن، امری که از دوره ریاست ویلیام برنز در CIA تبدیل شد به یک راهبرد بهینه « برای تضعیف رقبا و همزمان تقویت متحدان»( توجه کنید به مقاله ویلیام برنز تحت عنوان Spycraft and Statecraft در مجله فارن افرز) بر همین اساس در برخورد با چنین گزارشاتی، بیش از هر چیز این نکته را مورد توجه قرار دهید، که گزارش فوق یک داده اطلاعاتی است تا یک گزارش صرفا ژورنالیستی.
@katechon6

تحلیل ها درباره جنگ اسرائیل علیه ایران، بیشتر معطوف شده به جنبه های نظامی و اهداف فرعی اما پر رنگی چون برنامه هسته ای و توان موشکی، تا جنبه های ژئوپلیتیکی، جنبه هایی که نه تنها مهمتر از اهداف نظامی بودند بلکه حتی جنگ هم بر بستر آنها بنا نهاده شده بود و آن جنبه ها هم چیزی نیست جز تغییر چشم انداز خاورمیانه در جهت تبدیل اسرائیل به قدرت هژمون در خاورمیانه و در این میان نقشه راه این روند هم همانگونه که بارها در پست های گذشته نوشتم همان الگویی است که در لبنان پیاده شده است، به عبارتی عاملیت زدایی از قدرت مستقر در راستای تثبیت آزادی عمل اسرائیل برای تغییر ماهیت جغرافیای هدف، بر همین اساس باید گفت، بازی حتی به میانه هم نرسیده است، روزهای حساس و سختی در پیش داریم، به امید سرافرازی ایران.
@katechon6

توییت های فله ای امروز اکانت های بی نام و نشان به اصطلاح سوپر انقلابی/ منحرف، درباره حسن روحانی و برجسته کردن بدون دلیل جانشینی و همزمانی آن با تهدیدات ترامپ درباره رهبری، بسیار پر نکته است، یگان ۸۲۰۰ فقط کیپا بر سر نمی گذارد بلکه گاهی چفیه هم بر گردن می اندازند.

ایران یعنی اشکهای پاک این دختر.

گروهی سخنان تحریک آمیز و مشمئز کننده ترامپ را بیشتر بلوف هایی در راستای معادله افزایش تنش به هدف کاهش تنش تعریف می کنند، اما مسئله اینجاست جهان سیاست از جنس رویکردهای عملیاتی در آتش نشانی چون آتش را با آتش مهار کنیم یا عربده کشی لاتهای کوچه خلوت نیست، بلکه در این محیط خاص نه تنها سگی که پارس کند، گاز می گیرد بلکه یک جرقه کوچک یا یک حرف نابجا به علت امکان‌ناپذیربودن کامل تشخیص نیات دیگران، می تواند جهانی را به آتش بکشاند و در این میان سخنان ترامپ هم بیشتر برای تشدید تنش است آن هم به هدف تحمیل هر چه بیشتر خواسته های خود به ایران و همچنین خوشبینانه است که تصور کنیم این خواسته ها سقفی داشته باشند، در واقع در رویکرد ترامپ، سقف دیروز کف خواسته های فردا می شود و این مسیر تا تسلیم کامل ادامه خواهد داشت، در چنین شرایطی برای خروج از این مسیر تحقیرآمیز و مرگبار تنها یک راه وجود دارد، برقراری تعادل نسبی در میدان، مسیری سخت اما در صورت وجود اراده امکانپذیر.
@katechon6

وقتی به نفوذ اسرائیل در رسانه های آمریکا و حساسیت های هیستریک ترامپ به اخبار مربوط به خودش توجه کنیم،آنگاه گزارشات رسانه های اصلی آمریکا درباره زیر سوال بردن « دستاوردهای » ترامپ در جنگ، دیگر نه یک گزارش تحقیقی معمولی بلکه بیشتر یک عملیات روانی است برای تحریک هر چه بیشتر ترامپ برای تشدید تنش با ایران.
@katechon6

از نظر بوزان امنیت ملی از لحاظ تعریف مفهومی نامشخص و مبهم است اما با این حال از نظر سیاسی بسیار قدرتمند است زیرا می توان مسائل زیاد و بعضاً نامرتبطی را روی آن بار کرد که امنیت ملی را از منطق وجودی خود منحرف کند امری که سرانجامش چیزی نیست جز تبدیل امنیت ملی به مفهومی بر ضد خود آن هم با منطقی خود ویرانگر که بجای آنکه امنیت افزایی کند، به خودی خود عاملی می شود برای امنیت زدایی و فرصت سازی برای دشمن و در این میان دشمن از این امکان، فقط برای انجام اقدامات تهاجمی استفاده نمی کند بلکه بعضاً تمام همت خود را معطوف می کند به حفظ این مفهوم اشتباه در ساختار ادراکی، زیرا تثبیت ادراک معیوب در ساختار مترادف است با فرصت سازی های بیشتر برای دشمن.
@katechon6

اسرائیل با تثبیت « دستاوردهای » تاکتیکی خود در جنگ و همزمان افزایش توان عملیاتی نیروی دریایی در دریای سرخ و خلیج فارس ( بخصوص با توجه به نقش تاثیرگذار این نیرو در سرکوب نیروی دریایی سوریه )، قصد دارد عمق راهبردی خودش را به طول دو هزار کیلومتر گسترش دهد, بر این اساس محیط عملیاتی جنگ آینده، نه فقط آسمان بلکه دریا و سواحل را هم شامل خواهد شد و در چنین شرایطی و با توجه به آسیب پذیری های موجود در ساختار بازدارندگی و پدافندی ایران، دیگر نمی توان به الگوهای دفاعی و امنیتی سابق اتکا کرد، زیرا تجربه نشان داده «تمرکز انحصاری بر استراتژی کمّی در حوزۀ موشکی و پهپادی» نه تنها تاثیر چندانی بر ادراک دشمن ندارد بلکه حتی متضمن تاب آوری در طولانی مدت و‌ امکانی برای پر کردن خلأها در حوزه های دیگر هم نیست، در نتیجه، تعریف درست از محیط امنیتی و بالتبع بازنگری اساسی در ساختار بازدارندگی و اطلاعاتی ( نظامی و امنیت داخلی) آن هم با توجه به مقدورات، توانایی ها و تهدیدات پیش رو نه یک انتخاب بلکه ضرورتی راهبردی است، گاهی زود دیر می شود.
@katechon6

نقش مخرب آژانس در جاسوسی از تأسیسات هسته‌ای، ارائه اسامی دانشمندان هسته ای به اسرائیل ،« مشروعیت بخشیدن» به جنگ، عدم محکوم کردن حمله به سایت های هسته ای و همچنین جاه طلبی های شخصی گروسی ( نسخه دیگری از اولی هاینون معاون سابق آژانس در دوره برادعی و آمانو و نزدیک به سازمان تروریستی مجاهدین خلق ) قابل نادیده گرفتن نیست، اما با این حال گارد بسته و تعمیق تقابل با آژانس بیشتر از آنکه منافع ما را تامین کند، شرایط را برای تکرار نسخه دیگری از عراق ۲۰۰۳ فراهم خواهم کرد.
( عدم تعمیق تقابل به معنای کرنش و بازگشت به رویه سابق نیست)
@katechon6

نوع و شدت حملات اسرائیل بخصوص زیر ضربه بردن ساختار کنترل و فرماندهی نیروهای مسلح و کادر ارشد سیاسی و امنیتی، تا حد زیادی ماهیت اهداف اسرائیل را در جنگ مشخص می کند، بطوریکه هدف راهبردی اسرائیل در درجه اول بیشتر از هر چیز نه از بین بردن برنامه هسته ای یا توقف برنامه موشکی بلکه فروپاشی سیستم و متعاقب آن کشور بود، امری که با توجه به بازسازی سریع ساختار کنترل فرماندهی نه تنها تحقق پیدا نکرد بلکه حتی تا آخرین لحظات جنگ، خط آتش تهران بر سرزمین های اشغالی برقرار بود و از همین منظر است که باید گفت ایران با وجود ضربات سنگین و بعضاً غیر قابل جبرانی که متحمل شد، شکست نخورد.
@katechon6

این روزها بسیاری از کاربران از مواضع خصمانه و مشمئز کننده مقامات آلمانی نسبت به ایران تعجب می کنند، عجیب هم نیست زیرا بیشتر در رسانه ها از همکاری های راهبردی آمریکا با اسرائیل حرف زده می شود تا برلین و تل‌آویو، روابطی با عمری در حدود هفتاد سال که شروعش بر می گردد به ۱۹۵۵ و تقاضای راینهارد گهلن اولین رئیس سرویس اطلاعاتی آلمان ( OG و بعدها BND) از ایسر هارل رئیس وقت موساد برای تبادل اطلاعاتی، امری که در ابتدا با توجه به تبار نازی اعضای سرویس آلمان با بی توجهی موساد روبرو شد، اما گهلن برگ دیگری رو کرد، آزادی عمل کامل موساد در آلمان و همزمان انتقال اسناد راهبردی BND به تلاویو، همین امر هم باعث ارتقای روابط بین دو سازمان در دهه شصت شد، بطوریکه مایر آمیت رئیس افسانه ای موساد، آلمان را خانه دوم اسرائیل معرفی کرد و در این میان همکاری های مشترک به سطح عملیاتی هم ارتقا پیدا کرد، به گونه ای که سرویس آلمان نقش مهمی در از بین بردن دانشمندان موشکی آلمانی تبار مصر ایفا کرد آما آنچه آلمان را از دیگر کشورهای اروپایی همکار اسرائیل متمایز کرد، نه فقط همکاری های راهبردی اطلاعاتی بلکه یک پروژه حساس دفاعی بود، پروژه ای به اسم سربروس( در ابتدا کالیگولا) در جهت کشف اسرار رادارهای شوروی و برنامه ریزی اقدامات متقابل الکترونیکی برای شکست آنها، پروژه ای که شروعش در ۱۹۷۰ بود و بخشی از آن هم بدون اطلاع تهران در ایران انجام گرفت و نتیجه آن شد بمباران راحت تأسیسات هسته ای عراق در ۱۹۸۱ و همچنین فلج کامل سیستم پدافندی و نیروی هوایی سوریه در جنگ ۱۹۸۲ لبنان، بر این اساس انتظار چندانی نباید از آلمان داشت،  زیرا برلین، پایتخت دوم اسرائیل است.
(در این زمینه کتاب Israel's Clandestine Diplomacies بسیار پر نکته است.)

@katechon6