آنجا که خطر تهدید می‌کند،‌ نجات‌دهنده از خطر نیز می‌بالد، هولدرلین.

تفاوت اصلی بین شاخه‌های تهاجمی و تدافعی رئالیسم مربوط به مسئله‌ بیشینه‌سازی قدرت است. بطوریکه از نظر واقع‌گرایان تهاجمی چون میرشایمر، ساختار آنارشیک نظام بین‌الملل و عدم امکان سنجش نیات دیگران، دولت‌ها را مجبور می‌کند نه تنها قدرت نسبی خود را به حداکثر برسانند بلکه در صورت امکان، به تنها قدرت بزرگ در منطقه جغرافیایی خود تبدیل شوند. در مقابل، واقع‌گرایان تدافعی چون استفان والت معتقدند که تلاش همه‌جانبه برای کسب قدرت معمولاً خود-ویرانگر است و تلاش برای هژمونی احتمالاً شکست خواهد خورد. در واقع اگرچه هژمون منطقه‌ای بودن ممکن است مطلوب باشد، اما تلاش برای تبدیل شدن به آن مطلوب نیست زیرا سایر قدرت‌ها معمولاً به سرعت می‌توانند تهدیدهای خطرناک را شناسایی کرده و به طور مؤثر و تدریجی در برابر آنها موازنه برقرار کنند، به همین علت دولت‌ها باید سعی کنند امنیت را به حداکثر برسانند، نه قدرت را، و اینکه بیشینه‌سازی قدرت و دنبال کردن هژمونی منطقه‌ای، امنیت دولت‌ها را نسبت به حالت عادی کاهش می‌دهد و دقیقا از همین منظر است که تلاش اسرائیل برای هژمون شدن در خاورمیانه بشتر از آنکه جایگاه اسرائیل را ارتقا دهد، می تواند امکانی شود برای امنیت زدایی از اسرائیل.
@katechon6

فهم اشتباه از واقعیات جامعه اسرائیل باعث این تصور شده که می توان با حملات محدود و تاکتیکی به زیر ساخت ها و از طریق به صدا درآوردن ممتد آژیرهای خطر و اختلال در روال معمول زندگی، جامعه و دولت اسرائیل را وادار به تجدیدنظر کرد، اما این تصویر برای فضای ماقبل هفت اکتبر است و اسرائیل دیگر جامعه‌ای حساس به آژیر خطر و تسلیم در برابر تلفات محدود نیست، بلکه میزان تاب آوری آن آنچنان افزایش یافته که بر اساس آخرین نظر سنجی ها بیش از هشتاد در صد مردم خواهان ادامه جنگ در جبهه‌های مختلف هستند در چنین شرایطی پاسخ های محدود و تاکتیکی نه تنها تاثیری مثبت بر ادراک استراتژیک اسرائیل نخواهد گذاشت، بلکه حتی می تواند آنها را تهییج به تشدید حملات کند، بر این اساس و با توجه به همه واقعیات موجود، تنها یک راه برای ایران مانده، ضاحیه در برابر ضاحیه به عبارتی شخم زدن کلیت جغرافیای اسرائیل، یادمان باشد الماس فقط الماس را می برد و تعلل در قبول این واقعیت چیزی نیست جز چراغ سبز دادن به اسرائیل ‌.
@katechon6

مختصات و شکل ضربات اسرائیل، ماهیت و عمق نفوذ را مشخص می کند، بطوریکه باید گفت با شبکه ای سازمان یافته و با دسترسی های بالا در عمق کشور روبرو هستیم که نه تنها مواد اطلاعاتی فوق حساس را به اسرائیل ارائه می دهند بلکه بعضاً چتری حفاظتی هم برای دیگر اعضای شبکه فراهم می کنند، در چنین شرایطی کور کردن این شبکه، نه تنها اهمیتی کمتر از حملات آفندی ندارد، بلکه حتی می تواند مسیر جنگ را هم تغییر دهد.
@katechon6

تلاش اعراب برای ممانعت از ورود هر چه بیشتر آمریکا به جنگ، نه به هدف پایان بخشیدن به جنگ، بلکه بیشتر در راستای جلوگیری از گسترش دامنه جنگ به کشورهای حاشیه خلیج‌فارس و محدود ماندن آن بین ایران و اسرائیل است، زیرا اعراب با وجود همکاری گسترده با اسرائیل و همچنین صلح سرد با ایران، جنگ محدود و فرسایشی را بمثابه فرصتی راهبردی می دانند برای برقراری یک تعادل جدید در خاورمیانه، تعادلی در راستای باز شدن هر چه بیشتر دست اعراب در معادلات خاورمیانه و همزمان تضعیف ایران و جلوگیری از هژمون شدن اسرائیل در منطقه، به عبارتی یک جراحی عمیق آن هم با کمترین خونریزی و به هزینه دیگران.
@katechon6

در شبکه های اجتماعی توییت اخیر ترامپ درباره MIGA با تمسخر کاربران روبرو شد اما اگر این توییت را در راستای حملات امروز اسرائیل چون حمله به قرارگاه ثارالله، فراجا، زندان اوین و... ببینیم، آنگاه یک نکته برجسته می شود، بانک اهداف رژیم صهیونسیتی و آمریکا در این مرحله از جنگ معطوف شده به نهادهای متولی در حوزه امنیت داخلی، بطوریکه با زیر ضربه بردن ساختار کنترل فرماندهی آنها و همزمان عملیات روانی سنگین شناختی در رسانه ها در جهت القا فلج عملیاتی نهادهای مربوطه، قصد دارند فضای شهری را برای سلولهای خفته خود در راستای شورش مسلحانه و اقدامات کور تروریستی باز کنند، به عبارتی تکرار نسخه ای دیگر از تروریسم کور منافقین در دهه شصت اما این بار پیچیده تر و با همراهی سلطنت طلبان.
@katechon6

آنکه در هنگامه تجاوز خارجی با دشمن همکاری می کند بیشتر از آنکه خائن باشد بیگانه است، زیرا خیانت بیشتر از هر چیز در برابر مخالفت با یک نظم سیاسی معنا پیدا می کند تا مقابله با یک امر ملی، در واقع او با این اقدام نه تنها از دایره خودی یا دوگانه هایی چون پوزیسیون و اپوزیسیون خارج شده بلکه حتی وضعیت وجودی او تقلیل پیدا کرده به یک دشمن عمومی و حذف این دشمن نه یک انتخاب بلکه ضرورتی است ملی برای حفظ بقا ایران و ایرانی .
@katechon6

نقش شبکه های اطلاعاتی و پدافندی آمریکا در منطقه در پشتیبانی از اسرائیل در قالب سنتکام و بالتبع درهم‌تنیدگی آنها با دارایی‌های نظامی کشورهای عرب خلیج فارس، نه تنها با توجه به نقش آنها در رهگیری موشک ها در عملیات های وعده‌های صادق غیر قابل کتمان نیست، بلکه حتی ایال ضمیر رئیس فعلی ستاد ارتش اسرائیل در مقاله تفصیلی چند سال قبل خود در موسسه واشنگتن برای خاور نزدیک از آن به عنوان مزیت یک راهبردی برای اسرائیل یاد کرده بود، در چنین شرایطی هشدار سخت به کشورهای فوق، هر چند به پیچیدگی جنگ خواهد افزود اما با این حال در شرایط جنگ برای حفظ بقا، تعارفات دیپلماتیک گذشته و پیچیدگی‌های معمول نظامی به یک گزاره ساده تقلیل می یابند، آتش برای همگان است نه فقط ایران.
@katechon6

این روزها، یادداشت هایم به سه بخش تقسیم شده، حمایت از ایران، تحلیل وضعیت موجود و نقد و واکاوی رویه هایی که وضعیت را به اینجا رسانده است، در این میان بخش اول را کامل و بعضاً با لحنی تند منتشر می کنم، دومی را با کمی تا بسیاری اما و اگر و سومی هنوز وقتش نشده است، زیرا اکنون در حال جنگ هستیم و اولین و آخرین اولویت دفاع از مام وطن آن هم فارغ از هرگونه باید و نباید.

به فرض وجود آتش بس، این حجم از حملات اسرائیل بیانگر عزم تل‌آویو برای تکمیل کردن هر چه سریعتر بانک اهداف خود در این مرحله از جنگ است، مسئله ای که اگر هر چه سریعتر پاسخ در خوری به آن داده نشود، می تواند نه تنها روایت اسرائیلی از جنگ را بیش از گذشته تثبیت کند، بلکه حتی می تواند بمنزله آماده کردن شرایط برای مرحله دیگری از درگیری هم تعبیر شود.

اگر دشمن را بشناسی و خودت را بشناسی، لازم نیست از نتیجه صد جنگ بترسی. اگر خودت را بشناسی اما دشمن را نشناسی، به ازای هر پیروزی که به دست می‌آوری، یک شکست هم متحمل می‌شوی. اگر نه دشمن را بشناسید و نه خود را، در هر جنگی تسلیم خواهید شد، سان تزو.

زیبا

همچنان زیبایی

شخم زدن به رسم شکل اینگونه است

یاد همه شهدای وطن چه ارتشی، چه سپاهی و... جاودان.

آتش بس به معنای پایان جنگ نیست بلکه با توجه به ماهیت خاص این جنگ، بیشتر به معنای توقف مقطعی عملیات های رزمی و درگیری نظامی است، عملیات هایی که هر چند بخش بسیار مهمی از این جنگ بودند اما با این حال نه تنها همه جنگ نبودند بلکه حتی بعضاً در غیاب عنصر اطلاعاتی عقیم هم می ماندند بر این اساس باید گفت جنگ اطلاعاتی و امنیتی با وجود آتش بس همچنان و حتی تندتر از گذشته ادامه خواهد داشت، جنگی که از جانب ایران بخصوص با توجه به غافلگیری اطلاعاتی در زمینه عدم پیش‌بینی جنگ و همچنین ازدیاد و رسوب شبکه‌های نفوذ، ترور و خرابکاری، باید بیش از هر چیز ماهیتی ضد اطلاعاتی به خود بگیرد و این هم میسر نخواهد شد جز از طریق بازنگری در شیوه های معیوب گذشته، تجدید ساختار نهادهای ذیربط به هدف چابک سازی و جلوگیری از موازی کاری و صد البته نادیده گرفتن هر گونه سیاسی کاری در برخورد با خائنین و خاطیان، زمان اندک است و کار توان‌فرسا، اما با این حال آینده ایران تا حد زیادی وابسته است به سرانجام رساندن این پروژه راهبردی و ملی‌.
@katechon6

ادعای اسرائیل درباره نقض آتش بس و متعاقب آن انجام حملات در واقع یک تست است برای سنجش میزان اراده تهران و در صورت امکان تکرار دوباره الگوی لبنان ( آزادی عمل عملیاتی ) در ایران، در چنین شرایطی پاسخ قاطع، محکم و کنترل شده یک ضرورت راهبردی است برای تحمیل شرایط جدید موازنه به اسرائیل. وگرنه نتیجه چیزی نخواهد بود جز تکرار دوباره حملات ایذایی اما این بار با کیفیت و دامنه ای متفاوت با گذشته.
@katechon6

استفان والت : تلاش برای تبدیل شدن به یک هژمون منطقه‌ای به جای اینکه مطمئن‌ترین مسیر برای امنیت در جهانی نامطمئن باشد، معمولاً دستورالعملی برای فاجعه است.

جان میرشایمر در چندین سال اخیر در ایران تبدیل شده به یگانه نظریه پرداز روابط بین الملل، اما در پس نظریه رئالیسم تهاجمی او یک منطق ویرانگر پنهان است که بقول استفان والت دستورالعملی است برای فاجعه.
(ترجمه مقاله تفصیلی والت در نقد میرشایمر🔽)

نوع واکنش روسیه به جنگ، عمدتا در بین مردم، رسانه ها و حتی سیاستمداران با تعابیر منفی چون خیانت توصیف شد، اما در پس این تعبیر یک ناآگاهی نهفته است، ناآگاهی مشترک بین مردم و سیاستمداران که بیشتر از هر چیز برآیندی است از فهم نادرست ما از واقعیات جامعه روسیه، نادیده گرفتن درهم تنیدگی آن با بعضی از کشورهای منطقه و صد البته جایگاه نازل روسیه در نظام بین المللی بخصوص خاورمیانه، همین امر هم باعث شده ما از روسیه چیزی را خواستار باشیم که نه تنها فاقد آن است، بلکه حتی توانایی و اراده ای هم برای رسیدن به آن ندارد، ولی بخاطر عدم تعادل در سیاست خارجی خود غافل از درک این موضوع هستیم و به اشتباه تصور می کنیم، روسیه همچنان یک ابرقدرت است و توانا به ایجاد موازنه در خاورمیانه آن هم به نفع ما، آن هم از کشوری که نهایت آرزویش کسب منزلت گذشته در «خارج نزدیک» خود است، اما با این حال مسکو خوشحال است که ایران همچنان ناداشته های روسیه را به داشته تعبیر می کند زیرا از این طریق توانسته بعضی از گره های کور خود را در شرق اروپا، بازار انرژی، خاورمیانه و... باز کند، گره هایی به هزینه ایران اما به سود روسیه.
@katechon6