Forwarded from روحالله سلیمانیپور
▫️ویراستیار
▪️نرمافزار تخصصی ویرایش
🔸دریافت رایگان:
☑️ virastyar.ir
🔹قابلیتها:
☑️ virastyar.ir/features
☑️ virastyar.ir/content/راهنمای-بهکارگیری-ویراستیار،-نسخهٔ-۳
@soleimanipur
▪️نرمافزار تخصصی ویرایش
🔸دریافت رایگان:
☑️ virastyar.ir
🔹قابلیتها:
☑️ virastyar.ir/features
☑️ virastyar.ir/content/راهنمای-بهکارگیری-ویراستیار،-نسخهٔ-۳
@soleimanipur
Forwarded from روحالله سلیمانیپور
▫️ویراستلایو
▪️ابزار جامع و تخصصی تولید و ویرایش آنلاین متون فارسی
🔸دریافت رایگان:
☑️ virastlive.com/chrome/installation.html
🔹دربارهٔ ویراستلایو:
☑️ virastlive.com/contact-01.html
@soleimanipur
▪️ابزار جامع و تخصصی تولید و ویرایش آنلاین متون فارسی
🔸دریافت رایگان:
☑️ virastlive.com/chrome/installation.html
🔹دربارهٔ ویراستلایو:
☑️ virastlive.com/contact-01.html
@soleimanipur
Forwarded from روحالله سلیمانیپور
▫️بهداشت سخن (۳)
▪️مورد...
واژهٔ «مورد» در زبان عربی بهمعنی «محل ورود» یا «جای فرود آمدن» است، اما در زبان فارسی به دو صورت به کار میرود:
۱. در قالب «واژهٔ مفرد» یا «واژهٔ ترکیبی» با معنای اسمی، مانند «مورد» بهمعنی «نمونه»، یا «در مورد» بهمعنی «درباره»، یا «مورد علاقه» بهمعنی «دلخواه»؛
۲. در «عبارتهای فعلی» مانند «مورد بررسی قرار دادن» بهمعنی «بررسی کردن»، یا «مورد بازخواست قرار گرفتن» بهمعنی «بازخواست شدن».
کاربرد نخست، هم در زبان گفتاری رایج است، هم در زبان نوشتاری؛ اما کاربرد دوم بیشتر در زبان نوشتاری دیده میشود. این کاربردها در زبان گفتاری و نوشتاریِ ما پذیرفته شده و جا افتاده است و کسی نمیتواند بگوید نادرست است، اما در «بهداشت سخن»، تکیه و تأکید من بر راهکارهایی برای بهتر شدنِ شیوهٔ گفتار و نوشتار است؛ پس در اینجا میخواهم عیب و اشکال چنین کاربردهایی را از این دیدگاه نشان دهم و راهکاری برای پرهیز از آن معرفی کنم.
۱. کاربرد واژههای ترکیبیِ ساخته شده با «مورد»
به دو دلیل بهتر است از کاربرد «مورد» در قالب تکواژه یا واژهٔ ترکیبی، در گفتار و نوشتار، بپرهیزیم؛ اولا در صورتی که برای بیان یک معنی، واژهٔ فارسیِ مناسب و جاافتاده در دست داریم، سزاوار نیست از واژههای بیگانه استفاده کنیم؛ و دلیل دیگر این که، استفاده از واژهٔ «مورد» همواره دلالت کامل بر معنیِ دلخواه ما ندارد و بهتر است از واژهٔ مناسبتری استفاده کنیم که مقصود ما را بهطور کامل نشان میدهد. البته تأکید میکنم این جایگزینیها باید با دقت و متناسب با ساختار و بافت جمله، انجام شود. همچنین برای پرهیز از ترکیبهایی که با «مورد» ساخته میشود، گاهی لازم است ساختار جمله را اندکی تغییر دهیم. برخی از واژههای ترکیبیِ ساختهشده با «مورد» نیز چنان در زبان ما جا افتاده است که پرهیز و چشمپوشی از آنها دشوار به نظر میرسد؛ ترکیبهایی مانند «مورد نیاز» یا «مورد نظر». هرچند نویسندگان چیرهدست و کارکُشته، با شگردهای ویژه میتوانند نوشتهٔ خود را از اینگونه ترکیبها نیز بپیرایند.
☑️ نمونههایی از واژههای مناسب برای جایگزینیِ «مورد»:
📝مورد= نمونه، گزینه، مناسبت، موضوع، زمینه
ـ یکی از موارد زیر را انتخاب کنید.
ـ یکی از گزینههای زیر را انتخاب کنید.
📝در موردِ= دربارهٔ، در زمینهٔ، بهمناسبتِ
ـ در مورد مهارتهای زندگی چه میدانید؟
ـ دربارهٔ مهارتهای زندگی چه میدانید؟
📝مورد علاقه: دلخواه
ـ ترجمه، از کارهای مورد علاقهٔ او بود.
ـ ترجمه، از کارهای دلخواه او بود.
📝مورد قبول= پذیرفته
ـ سخنان او مورد قبول همه است.
ـ سخنان او را همه میپذیرند.
📝سخنِ بیمورد= سخنِ بیدلیل
📝در این مورد= در این زمینه
📝در چه مورد؟= دربارهٔ چه موضوعی؟/ در چه زمینهای؟
📝مورد اطمینان= مطمئن
📝بیمورد= نابجا، بیدلیل
📝مورد احترام= محترم
۲. استفاده از «عبارتهای فعلیِ» ساختهشده با «مورد»
عبارتهای فعلی، فعلهایی هستند که بیش از دو جزء دارند و معمولاً یکی از اجزایشان حرف اضافه است و از مجموع اجزای آنها یک معنی به دست میآید. نویسندگان تازهکار بهجای استفاده از فعلهای ساده و سرراست و صمیمی، از «عبارتهای فعلی» استفاده میکنند. مثلا بهجای «پرستیدن» مینویسند «مورد پرستش قرار دادن». آنها گمان میکنند عبارتهای فعلی، نوشته را نوشتاریتر، رسمیتر، و باشکوهتر میکند؛ در حالی که چنین نیست. بیشترِ عبارتهای فعلی، مصداق درازنویسی و قلمبهنویسی شناخته میشود و سادگی و صمیمیت را از نوشته میگیرد. پس، بهتر است بهجای عبارتهای فعلیِ ساختهشده با «مورد»، از فعلهای ساده یا مرکب استفاده کنیم.
☑️ نمونههایی از فعلهای ساده یا مرکب برای جایگزینیِ عبارتهای فعلیِ ساختهشده با «مورد»:
مورد توجه قرار دادن= توجه کردن
مورد اتهام قرار دادن= متهم کردن/ اتهام زدن
مورد اتهام قرار گرفتن= متهم شدن
مورد استفاده قرار دادن= استفاده کردن
مورد بحث قرار دادن= بحث کردن
مورد تأیید قرار گرفتن= تأیید شدن
مورد تأکید قرار دادن= تأکید کردن
مورد شناسایی قرار دادن= شناسایی کردن
مورد بخشش قرار دادن= بخشیدن/ بخشودن
مورد تحسین قرار دادن= تحسین کردن
مورد احترام قرار دادن= احترام گذاشتن
مورد تعقیب قرار دادن= تعقیب کردن/ دنبال کردن
مورد تمسخر قرار دادن= مسخره کردن
مورد حمایت قرار دادن= حمایت کردن
مورد بازخواست قرار دادن= بازخواست کردن
مورد بازخواست قرار گرفتن= بازخواست شدن
مورد پرستش قرار دادن= پرستیدن
مورد قبول قرار گرفتن= پذیرفته شدن
مورد اشاره قرار دادن= اشاره کردن
مورد بازدید قرار دادن= بازدید کردن
مورد انتقاد قرار دادن= انتقاد کردن
مورد تصویب قرار دادن= تصویب کردن
مورد آزمایش قرار دادن= آزمایش کردن
مورد بررسی قرار دادن= بررسی کردن
#بهداشت_سخن
#درستگویی
#درستنویسی
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️ ۵ شهریور ۱۳۹۶
@soleimanipur
▪️مورد...
واژهٔ «مورد» در زبان عربی بهمعنی «محل ورود» یا «جای فرود آمدن» است، اما در زبان فارسی به دو صورت به کار میرود:
۱. در قالب «واژهٔ مفرد» یا «واژهٔ ترکیبی» با معنای اسمی، مانند «مورد» بهمعنی «نمونه»، یا «در مورد» بهمعنی «درباره»، یا «مورد علاقه» بهمعنی «دلخواه»؛
۲. در «عبارتهای فعلی» مانند «مورد بررسی قرار دادن» بهمعنی «بررسی کردن»، یا «مورد بازخواست قرار گرفتن» بهمعنی «بازخواست شدن».
کاربرد نخست، هم در زبان گفتاری رایج است، هم در زبان نوشتاری؛ اما کاربرد دوم بیشتر در زبان نوشتاری دیده میشود. این کاربردها در زبان گفتاری و نوشتاریِ ما پذیرفته شده و جا افتاده است و کسی نمیتواند بگوید نادرست است، اما در «بهداشت سخن»، تکیه و تأکید من بر راهکارهایی برای بهتر شدنِ شیوهٔ گفتار و نوشتار است؛ پس در اینجا میخواهم عیب و اشکال چنین کاربردهایی را از این دیدگاه نشان دهم و راهکاری برای پرهیز از آن معرفی کنم.
۱. کاربرد واژههای ترکیبیِ ساخته شده با «مورد»
به دو دلیل بهتر است از کاربرد «مورد» در قالب تکواژه یا واژهٔ ترکیبی، در گفتار و نوشتار، بپرهیزیم؛ اولا در صورتی که برای بیان یک معنی، واژهٔ فارسیِ مناسب و جاافتاده در دست داریم، سزاوار نیست از واژههای بیگانه استفاده کنیم؛ و دلیل دیگر این که، استفاده از واژهٔ «مورد» همواره دلالت کامل بر معنیِ دلخواه ما ندارد و بهتر است از واژهٔ مناسبتری استفاده کنیم که مقصود ما را بهطور کامل نشان میدهد. البته تأکید میکنم این جایگزینیها باید با دقت و متناسب با ساختار و بافت جمله، انجام شود. همچنین برای پرهیز از ترکیبهایی که با «مورد» ساخته میشود، گاهی لازم است ساختار جمله را اندکی تغییر دهیم. برخی از واژههای ترکیبیِ ساختهشده با «مورد» نیز چنان در زبان ما جا افتاده است که پرهیز و چشمپوشی از آنها دشوار به نظر میرسد؛ ترکیبهایی مانند «مورد نیاز» یا «مورد نظر». هرچند نویسندگان چیرهدست و کارکُشته، با شگردهای ویژه میتوانند نوشتهٔ خود را از اینگونه ترکیبها نیز بپیرایند.
☑️ نمونههایی از واژههای مناسب برای جایگزینیِ «مورد»:
📝مورد= نمونه، گزینه، مناسبت، موضوع، زمینه
ـ یکی از موارد زیر را انتخاب کنید.
ـ یکی از گزینههای زیر را انتخاب کنید.
📝در موردِ= دربارهٔ، در زمینهٔ، بهمناسبتِ
ـ در مورد مهارتهای زندگی چه میدانید؟
ـ دربارهٔ مهارتهای زندگی چه میدانید؟
📝مورد علاقه: دلخواه
ـ ترجمه، از کارهای مورد علاقهٔ او بود.
ـ ترجمه، از کارهای دلخواه او بود.
📝مورد قبول= پذیرفته
ـ سخنان او مورد قبول همه است.
ـ سخنان او را همه میپذیرند.
📝سخنِ بیمورد= سخنِ بیدلیل
📝در این مورد= در این زمینه
📝در چه مورد؟= دربارهٔ چه موضوعی؟/ در چه زمینهای؟
📝مورد اطمینان= مطمئن
📝بیمورد= نابجا، بیدلیل
📝مورد احترام= محترم
۲. استفاده از «عبارتهای فعلیِ» ساختهشده با «مورد»
عبارتهای فعلی، فعلهایی هستند که بیش از دو جزء دارند و معمولاً یکی از اجزایشان حرف اضافه است و از مجموع اجزای آنها یک معنی به دست میآید. نویسندگان تازهکار بهجای استفاده از فعلهای ساده و سرراست و صمیمی، از «عبارتهای فعلی» استفاده میکنند. مثلا بهجای «پرستیدن» مینویسند «مورد پرستش قرار دادن». آنها گمان میکنند عبارتهای فعلی، نوشته را نوشتاریتر، رسمیتر، و باشکوهتر میکند؛ در حالی که چنین نیست. بیشترِ عبارتهای فعلی، مصداق درازنویسی و قلمبهنویسی شناخته میشود و سادگی و صمیمیت را از نوشته میگیرد. پس، بهتر است بهجای عبارتهای فعلیِ ساختهشده با «مورد»، از فعلهای ساده یا مرکب استفاده کنیم.
☑️ نمونههایی از فعلهای ساده یا مرکب برای جایگزینیِ عبارتهای فعلیِ ساختهشده با «مورد»:
مورد توجه قرار دادن= توجه کردن
مورد اتهام قرار دادن= متهم کردن/ اتهام زدن
مورد اتهام قرار گرفتن= متهم شدن
مورد استفاده قرار دادن= استفاده کردن
مورد بحث قرار دادن= بحث کردن
مورد تأیید قرار گرفتن= تأیید شدن
مورد تأکید قرار دادن= تأکید کردن
مورد شناسایی قرار دادن= شناسایی کردن
مورد بخشش قرار دادن= بخشیدن/ بخشودن
مورد تحسین قرار دادن= تحسین کردن
مورد احترام قرار دادن= احترام گذاشتن
مورد تعقیب قرار دادن= تعقیب کردن/ دنبال کردن
مورد تمسخر قرار دادن= مسخره کردن
مورد حمایت قرار دادن= حمایت کردن
مورد بازخواست قرار دادن= بازخواست کردن
مورد بازخواست قرار گرفتن= بازخواست شدن
مورد پرستش قرار دادن= پرستیدن
مورد قبول قرار گرفتن= پذیرفته شدن
مورد اشاره قرار دادن= اشاره کردن
مورد بازدید قرار دادن= بازدید کردن
مورد انتقاد قرار دادن= انتقاد کردن
مورد تصویب قرار دادن= تصویب کردن
مورد آزمایش قرار دادن= آزمایش کردن
مورد بررسی قرار دادن= بررسی کردن
#بهداشت_سخن
#درستگویی
#درستنویسی
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️ ۵ شهریور ۱۳۹۶
@soleimanipur
Forwarded from روحالله سلیمانیپور
▫️مقالههای شایستهٔ خواندن (۶)
🔹اندکی هم درست بنویسیم
🔸بهاءالدین خرمشاهی
🔸مجله پژوهشگران، ۱۳۸۴، شمارهٔ ۴ و ۵.
این مقاله در «جشننامهٔ ابوالحسن نجفی» بهکوشش امید طبیبزاده و همچنین در کتاب «از واژه تا فرهنگ» نوشتهٔ بهاءالدین خرمشاهی نیز منتشر شده است.
▪️ گزیدههایی از این مقاله:
اهل زبان ـ یعنی نویسندگان، دستورِزباندانان/ نویسان، فرهنگنگاران و واژهپژوهان [...] و چند صنف دیگر ـ به دو دستهٔ بزرگ تقسیم شدهاند:
۱. رواانگارانِ هر واژه یا ترکیب بیقاعده و نادرست که اصل را به کاربرد و استعمال اهل زبان میدانند؛ یعنی میگویند چون بههرحال جمع کثیری از مردم مثلاً به جای عِطر میگویند عَطر یا به جای اِحیا میگویند اَحیا [...] و صدها نظیر آنها، این رواج که میزان دقیق آن معلوم نیست و نخواهد شد، بههرحال، باعث تطهیر این اغلاط میشود و مخفی نماند که بعضی از خواص و تحصیلکردگان هم در این تلفظ یا حتی کتابت غلط، به عامه پیوستهاند.
۲. گروه دوم در این تقسیم بزرگ، پیرایشگران و صحّتگرایاناند که در بیان افراطی عقایدشان یا عقاید افراطیشان معتقدند هرآنچه فرهنگنگاران معتبر و فصحای قوم بگویند و بنویسند و قواعد زبانی/ ادبی/ بلاغی مؤید آن باشد، درست است؛ و خود را به نوعی نگهبان حریم صحت و اصالت کلمات و تعبیرات و عبارات زبان که ممکن است گرفتار تحریف و تصحیف، بهویژه از سوی عامه، یا دور از جان، عوام شده باشد، میدانند.
به تعبیر دیگر، گروه اول طرفدار اصالت کاربردند ولو به تحریف و تصحیف کشیده باشد و گروه دوم طرفدار اصالت وضع اولیه و اصل اصیل زبانی ـ ادبی، ولو آن وضع، نامعمول و نامتداول باشد.
مسائل زبانی در سطح کلان، چندان به قاعده و قانون پیرایشگران یا برنامهریزان دیگر تن در نمیدهند. مسئلهٔ واژگان بیگانه/ دخیل/ وامواژهها را در نظر بگیرید. هرچه میگویند بگویید سپاسگزارم، میگویند مرسی؛ هرچه میگویند بگویید طرح/ برنامه، میگویند پروژه؛ هرچه میگویند بگویید گذرنامه، میگویند پاس / پاسپورت؛ هرچه میگویند بگویید یارانه، عدهای اصرار دارند باز بگویند سوبسید.
از منظر دیگر به بحث اغلاط مشهور نگاه کنیم. آیا زبان پاسدار و پاسداری میخواهد یا نه؟ اگر بگوییم نه و همان کاربرد و کارکرد مردم مِلاک خطا و صواب است، کار به سامان نمیرسد. بیشک دستور زبان را از روی زبان استنباط کردهاند و مردم اول زبان یاد میگیرند بعد دستور زبان؛ یا درستتر بگوییم، مردمی که با استعداد ذاتی و ذهنی و نرمافزاری سخنگویی به دنیا میآیند، زبان را که با دستور زبان مثل شیر و شکر به هم آمیخته است، باهم میآموزند و اشتباهات اولیه آنها را دیگران برطرف میکنند. بخش اعظم مردم، حتی تحصیلکردگان، بدون توجه به دستور زبان و آگاهیِ مداوم از آن و رعایت قاعدهبهقاعده آن، از آنجا که زبان مادری برایشان ملکه شده است، درست سخن میگویند و درست مینویسند. اما اگر ویروسی در این دستگاه رخنه کرد و مثلاً کلمه نادرست «گاها» در بین قشر بیسواد یا کمسواد یا بهکلی بیخبر از وجود دستور زبان که اجازه نمیدهد تنوین قیدساز عربی بر روی کلمات فارسی یا اروپایی دخیل در فارسی قرار گیرد، اندک رواجی پیدا کرد، چه باید کرد؟ مگر «گاهی» یا «گاهگاهی» یا «گاهوگداری» یا «گاهبهگاه» را در زبان نداریم؟! اینجا است که باید هر کسی که غیرت و علاقه طبیعی به حفظ محیط زیست و جانداران زبان مادریاش دارد، نگذارد گاها، خواهشا، زبانا، جانا، تلفنا، تلگرافا، خانوادتا رواج پیدا کند؛ یعنی امر به معروف و نهی از منکر، هم اخلاقی و اجتماعی است و هم شایست/ ناشایستهای زبانی را هم شامل میشود.
... آری، زبان خود، پالایشگر است، اما این کار را از طریق اهل زبان، یعنی کسانی که اهلیت بیشتری دارند که اکثریت تحصیلکردگان جزو آناناند، انجام میدهد؛ وگرنه زنگ خطر به صدا درمیآید...
▪️این مقاله را در نشانی زیر میتوانید بخوانید:
🔗 https://www.iranboom.ir/shekar-shekan/zaban-pajohi/12791-andaki-ham-dorost-benivisim.html
#مقالههای_شایسته_خواندن
#بهداشت_سخن
#درستگویی
#درستنویسی
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️ ۵ شهریور ۱۳۹۶
@soleimanipur
🔹اندکی هم درست بنویسیم
🔸بهاءالدین خرمشاهی
🔸مجله پژوهشگران، ۱۳۸۴، شمارهٔ ۴ و ۵.
این مقاله در «جشننامهٔ ابوالحسن نجفی» بهکوشش امید طبیبزاده و همچنین در کتاب «از واژه تا فرهنگ» نوشتهٔ بهاءالدین خرمشاهی نیز منتشر شده است.
▪️ گزیدههایی از این مقاله:
اهل زبان ـ یعنی نویسندگان، دستورِزباندانان/ نویسان، فرهنگنگاران و واژهپژوهان [...] و چند صنف دیگر ـ به دو دستهٔ بزرگ تقسیم شدهاند:
۱. رواانگارانِ هر واژه یا ترکیب بیقاعده و نادرست که اصل را به کاربرد و استعمال اهل زبان میدانند؛ یعنی میگویند چون بههرحال جمع کثیری از مردم مثلاً به جای عِطر میگویند عَطر یا به جای اِحیا میگویند اَحیا [...] و صدها نظیر آنها، این رواج که میزان دقیق آن معلوم نیست و نخواهد شد، بههرحال، باعث تطهیر این اغلاط میشود و مخفی نماند که بعضی از خواص و تحصیلکردگان هم در این تلفظ یا حتی کتابت غلط، به عامه پیوستهاند.
۲. گروه دوم در این تقسیم بزرگ، پیرایشگران و صحّتگرایاناند که در بیان افراطی عقایدشان یا عقاید افراطیشان معتقدند هرآنچه فرهنگنگاران معتبر و فصحای قوم بگویند و بنویسند و قواعد زبانی/ ادبی/ بلاغی مؤید آن باشد، درست است؛ و خود را به نوعی نگهبان حریم صحت و اصالت کلمات و تعبیرات و عبارات زبان که ممکن است گرفتار تحریف و تصحیف، بهویژه از سوی عامه، یا دور از جان، عوام شده باشد، میدانند.
به تعبیر دیگر، گروه اول طرفدار اصالت کاربردند ولو به تحریف و تصحیف کشیده باشد و گروه دوم طرفدار اصالت وضع اولیه و اصل اصیل زبانی ـ ادبی، ولو آن وضع، نامعمول و نامتداول باشد.
مسائل زبانی در سطح کلان، چندان به قاعده و قانون پیرایشگران یا برنامهریزان دیگر تن در نمیدهند. مسئلهٔ واژگان بیگانه/ دخیل/ وامواژهها را در نظر بگیرید. هرچه میگویند بگویید سپاسگزارم، میگویند مرسی؛ هرچه میگویند بگویید طرح/ برنامه، میگویند پروژه؛ هرچه میگویند بگویید گذرنامه، میگویند پاس / پاسپورت؛ هرچه میگویند بگویید یارانه، عدهای اصرار دارند باز بگویند سوبسید.
از منظر دیگر به بحث اغلاط مشهور نگاه کنیم. آیا زبان پاسدار و پاسداری میخواهد یا نه؟ اگر بگوییم نه و همان کاربرد و کارکرد مردم مِلاک خطا و صواب است، کار به سامان نمیرسد. بیشک دستور زبان را از روی زبان استنباط کردهاند و مردم اول زبان یاد میگیرند بعد دستور زبان؛ یا درستتر بگوییم، مردمی که با استعداد ذاتی و ذهنی و نرمافزاری سخنگویی به دنیا میآیند، زبان را که با دستور زبان مثل شیر و شکر به هم آمیخته است، باهم میآموزند و اشتباهات اولیه آنها را دیگران برطرف میکنند. بخش اعظم مردم، حتی تحصیلکردگان، بدون توجه به دستور زبان و آگاهیِ مداوم از آن و رعایت قاعدهبهقاعده آن، از آنجا که زبان مادری برایشان ملکه شده است، درست سخن میگویند و درست مینویسند. اما اگر ویروسی در این دستگاه رخنه کرد و مثلاً کلمه نادرست «گاها» در بین قشر بیسواد یا کمسواد یا بهکلی بیخبر از وجود دستور زبان که اجازه نمیدهد تنوین قیدساز عربی بر روی کلمات فارسی یا اروپایی دخیل در فارسی قرار گیرد، اندک رواجی پیدا کرد، چه باید کرد؟ مگر «گاهی» یا «گاهگاهی» یا «گاهوگداری» یا «گاهبهگاه» را در زبان نداریم؟! اینجا است که باید هر کسی که غیرت و علاقه طبیعی به حفظ محیط زیست و جانداران زبان مادریاش دارد، نگذارد گاها، خواهشا، زبانا، جانا، تلفنا، تلگرافا، خانوادتا رواج پیدا کند؛ یعنی امر به معروف و نهی از منکر، هم اخلاقی و اجتماعی است و هم شایست/ ناشایستهای زبانی را هم شامل میشود.
... آری، زبان خود، پالایشگر است، اما این کار را از طریق اهل زبان، یعنی کسانی که اهلیت بیشتری دارند که اکثریت تحصیلکردگان جزو آناناند، انجام میدهد؛ وگرنه زنگ خطر به صدا درمیآید...
▪️این مقاله را در نشانی زیر میتوانید بخوانید:
🔗 https://www.iranboom.ir/shekar-shekan/zaban-pajohi/12791-andaki-ham-dorost-benivisim.html
#مقالههای_شایسته_خواندن
#بهداشت_سخن
#درستگویی
#درستنویسی
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️ ۵ شهریور ۱۳۹۶
@soleimanipur
Forwarded from روحالله سلیمانیپور
▫️کتابها چگونه میتوانند اندیشهٔ شما را وسعت ببخشند
▪️ویدیوی یک سخنرانیِ جذّاب ۶ دقیقهای از TED.COM
سخنرانیهای جذّاب و سودمند سایت TED.COM را بههیچ وجه از دست ندهید. دیدن و شنیدن این سخنرانیهای کوتاه، چند مزیّت دارد:
۱. با دستاوردها، اندیشهها و تجربههای بکر و نابِ افراد موفق از سراسر جهان، آشنا میشوید.
۲. از این طریق، زبان انگلیسی را بهتر و بیشتر یاد میگیرید؛ اغلب این ویدیوها، زیرنویس انگلیسی و فارسی دارد و اگر زبان انگلیسی را بهخوبی بلد نیستید، با استفاده از این زیرنویسها و چند بار دیدن این ویدیوها، حتما مفهوم سخنرانی را درک خواهید کرد.
۳. با اصول سخنرانیهای کوتاه و مؤثر آشنا میشوید و مهارت سخنرانی و ارائهٔ مطب را یاد میگیرید.
سخنرانیهای تِد در موضوعات گوناگون دستهبندی شده است. بر اساس سلیقه و پسند خودتان میتوانید هر شب یکی از این سخنرانیها را انتخاب و گوش کنید یا دستکم، هر هفته یکی از این ویدیوها را ببینید. دیدن ویدیوی این سخنرانیها برای من همیشه لذتبخش، آموزنده، و هیجانانگیز است.
🔹در اینجا میخواهم دیدنِ یکی از این سخنرانیهای جذاب را به شما پیشنهاد کنم:
🔸کتابها چگونه میتوانند اندیشهٔ شما را وسعت ببخشند
🎙How books can open your mind
🔗https://www.ted.com/talks/lisa_bu_how_books_can_open_your_mind
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️۵ شهریور ۱۳۹۶
@soleimanipur
▪️ویدیوی یک سخنرانیِ جذّاب ۶ دقیقهای از TED.COM
سخنرانیهای جذّاب و سودمند سایت TED.COM را بههیچ وجه از دست ندهید. دیدن و شنیدن این سخنرانیهای کوتاه، چند مزیّت دارد:
۱. با دستاوردها، اندیشهها و تجربههای بکر و نابِ افراد موفق از سراسر جهان، آشنا میشوید.
۲. از این طریق، زبان انگلیسی را بهتر و بیشتر یاد میگیرید؛ اغلب این ویدیوها، زیرنویس انگلیسی و فارسی دارد و اگر زبان انگلیسی را بهخوبی بلد نیستید، با استفاده از این زیرنویسها و چند بار دیدن این ویدیوها، حتما مفهوم سخنرانی را درک خواهید کرد.
۳. با اصول سخنرانیهای کوتاه و مؤثر آشنا میشوید و مهارت سخنرانی و ارائهٔ مطب را یاد میگیرید.
سخنرانیهای تِد در موضوعات گوناگون دستهبندی شده است. بر اساس سلیقه و پسند خودتان میتوانید هر شب یکی از این سخنرانیها را انتخاب و گوش کنید یا دستکم، هر هفته یکی از این ویدیوها را ببینید. دیدن ویدیوی این سخنرانیها برای من همیشه لذتبخش، آموزنده، و هیجانانگیز است.
🔹در اینجا میخواهم دیدنِ یکی از این سخنرانیهای جذاب را به شما پیشنهاد کنم:
🔸کتابها چگونه میتوانند اندیشهٔ شما را وسعت ببخشند
🎙How books can open your mind
🔗https://www.ted.com/talks/lisa_bu_how_books_can_open_your_mind
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️۵ شهریور ۱۳۹۶
@soleimanipur
Ted
How books can open your mind
What happens when a dream you've held since childhood ... doesn't come true? As Lisa Bu adjusted to a new life in the United States, she turned to books to expand her mind and create a new path for herself. She shares her unique approach to reading in this…
Forwarded from روحالله سلیمانیپور
▫️کتابهای شایستهٔ خواندن (۶)
🔸به زبان آدمیزاد: یادداشتهایی در ستایش پاکیزهنویسی و نکوهش شلختهنگاری در متون اداری و رسانهای
🔹نویسنده: رضا بهاری
🔹ناشر: نشر نی
🔹سال انتشار: ۱۳۹۲
☑️ بخشهایی از کتاب:
«آدمیزاد وقتی قلم بهدست گرفت تا قراردادی با همسایه، شهادتنامهای برای خویشاوند، تظلمی به کدخدا، یا عریضهای به عدلیه بنویسد، ناگهان ترمزِ احساسات طبیعیاش را کشید و در انتخاب کلمات و عبارات احتیاط کرد تا دستهگلی به آب ندهد. از صراحت چون خیری ندیده بود کمکم به دوپهلونویسی و درازنویسی و لاجرم به مُهملنگاری رو آورد... بعدها کاتبان قاجاری انواع تکنیکهای شکستهنویسی و ابراز عبودیت و جاننثاری را هم ابداع کردند؛ به مخدههاشان تکیه دادند و با هزار کرشمهٔ قلم تا میتوانستند صنعت بهکار بردند و با الفاظ ثقیل عبارتپردازی کردند و سرانجام مطنطننویسی را به اوج کمال رساندند ـ اما بزرگترین دستاوردشان در سیر تکامل نثر دیوانی این بود که توانستند، به زبان فاخر و با خط شکستهنستعلیق، سالیان سال همچنان مهمل بنویسند... عریضهنویسانی که جلو عدلیه بساط پهن کرده بودند تا چند دهه کارشان فقط نوشتن مهملات بود اما بعداً، با ورود ماشین تحریر به صحنه، به تایپکردن مهملات تبدیل شد... اختراع خودکار نقطه عطفی در تاریخ تحولات نثر فارسیِ ادارهجاتی بود. قبل از ظهور این وسیله، کارمندان اولیه قلمشان را در لیقه دوات فرو میبردند و، بسیار پاکیزه و با طمأنینه، مهمل مینوشتند؛ اما خودکار سرعت نوشتن مهملات را چندین بار افزایش داد و بیگمان در شکلگیری مکاتب امروزی مهملنویسی و شلختهنگاری نقش با اهمیتی ایفا کرد...» (پشت جلد کتاب)
«... بعضی مقالهنویسان، بهخصوص از نوع «حضرت استادی»شان، هنوز فکر میکنند که خوبیت ندارد نوشتهشان شبیه حرفزدنشان باشد و بنابراین سعی میکنند با فعلهای عتیقه، به زعم خودشان، به آثار منثورشان وزن و اعتبار ببخشند.»
«کلیشهنویسی، درازنویسی، بیهودهنویسی، و در یک کلام شلختهنگاری سالهاست که در نوشتههای اداری ما جا خوش کرده است و ظاهرا به این راحتیها بیرون رفتنی نیست. شلختهنگاری البته منحصر به نثر اداری نیست و دامنه بسیار وسیعتری دارد. این پدیده، در مفهوم کلیاش، گاهی دامن مطبوعات و رسانههای جمعی و حتی کتابهای درسی را هم میگیرد. اما هدف این کارگاه عمدتا بررسی مشکلات نوشتههای اداری (و رسانهای) است.» (ص ۲۱)
«... قبل از هرچیز لازم است تاکید کنیم که این کارگاه هیچ ربطی به آموزشهای عتیقهٔ سنتی، از قبیل "اصول و فنون یا آیین نگارش اداری" ندارد. در واقع شاید یک کمی هم ضد آنها باشد. اگر این همه تکلف و درازنویسی و عبارتهای کلیشهای اسمش "ادبیات اداری" است، ما به یک تعبیر قصد داریم ادبیاتزدایی کنیم. در این کارگاه حتی نگران این هم نیستیم که معانی تمام اصطلاحات دستور زبان را بلدیم یا نه. پاسداری فرهنگستانی زبان فارسی هم فرع قضیه است. لابد میپرسید پس میخواهیم چهکار کنیم؟
میخواهیم تمرین کنیم که حتیالامکان ساده، صریح، موجز، بیابهام، و بیپیرایه بنویسیم. میخواهیم حرمت خودمان، حرمت زبان مادریمان، و حرمت مخاطبهامان را پاس بداریم. میخواهیم سعی کنیم زبان مکاتبات و گزارشهای اداریمان حتیالمقدور طبیعی، نزدیک به زبان گفتاری، منسجم و منطقی، و در یک کلام "پاکیزه" باشد ...» (ص ۲۲)
☑️ خرید کتاب از سایت نشر نی:
🔗https://nashreney.com/contentبه-زبان-آدمیزاد/
#کتابهای_شایسته_خواندن
#آموزش_مهارت_نویسندگی
#بهداشت_سخن
#پاکیزهنویسی
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️۶ شهریور۱۳۹۶
@soleimanipur
🔸به زبان آدمیزاد: یادداشتهایی در ستایش پاکیزهنویسی و نکوهش شلختهنگاری در متون اداری و رسانهای
🔹نویسنده: رضا بهاری
🔹ناشر: نشر نی
🔹سال انتشار: ۱۳۹۲
☑️ بخشهایی از کتاب:
«آدمیزاد وقتی قلم بهدست گرفت تا قراردادی با همسایه، شهادتنامهای برای خویشاوند، تظلمی به کدخدا، یا عریضهای به عدلیه بنویسد، ناگهان ترمزِ احساسات طبیعیاش را کشید و در انتخاب کلمات و عبارات احتیاط کرد تا دستهگلی به آب ندهد. از صراحت چون خیری ندیده بود کمکم به دوپهلونویسی و درازنویسی و لاجرم به مُهملنگاری رو آورد... بعدها کاتبان قاجاری انواع تکنیکهای شکستهنویسی و ابراز عبودیت و جاننثاری را هم ابداع کردند؛ به مخدههاشان تکیه دادند و با هزار کرشمهٔ قلم تا میتوانستند صنعت بهکار بردند و با الفاظ ثقیل عبارتپردازی کردند و سرانجام مطنطننویسی را به اوج کمال رساندند ـ اما بزرگترین دستاوردشان در سیر تکامل نثر دیوانی این بود که توانستند، به زبان فاخر و با خط شکستهنستعلیق، سالیان سال همچنان مهمل بنویسند... عریضهنویسانی که جلو عدلیه بساط پهن کرده بودند تا چند دهه کارشان فقط نوشتن مهملات بود اما بعداً، با ورود ماشین تحریر به صحنه، به تایپکردن مهملات تبدیل شد... اختراع خودکار نقطه عطفی در تاریخ تحولات نثر فارسیِ ادارهجاتی بود. قبل از ظهور این وسیله، کارمندان اولیه قلمشان را در لیقه دوات فرو میبردند و، بسیار پاکیزه و با طمأنینه، مهمل مینوشتند؛ اما خودکار سرعت نوشتن مهملات را چندین بار افزایش داد و بیگمان در شکلگیری مکاتب امروزی مهملنویسی و شلختهنگاری نقش با اهمیتی ایفا کرد...» (پشت جلد کتاب)
«... بعضی مقالهنویسان، بهخصوص از نوع «حضرت استادی»شان، هنوز فکر میکنند که خوبیت ندارد نوشتهشان شبیه حرفزدنشان باشد و بنابراین سعی میکنند با فعلهای عتیقه، به زعم خودشان، به آثار منثورشان وزن و اعتبار ببخشند.»
«کلیشهنویسی، درازنویسی، بیهودهنویسی، و در یک کلام شلختهنگاری سالهاست که در نوشتههای اداری ما جا خوش کرده است و ظاهرا به این راحتیها بیرون رفتنی نیست. شلختهنگاری البته منحصر به نثر اداری نیست و دامنه بسیار وسیعتری دارد. این پدیده، در مفهوم کلیاش، گاهی دامن مطبوعات و رسانههای جمعی و حتی کتابهای درسی را هم میگیرد. اما هدف این کارگاه عمدتا بررسی مشکلات نوشتههای اداری (و رسانهای) است.» (ص ۲۱)
«... قبل از هرچیز لازم است تاکید کنیم که این کارگاه هیچ ربطی به آموزشهای عتیقهٔ سنتی، از قبیل "اصول و فنون یا آیین نگارش اداری" ندارد. در واقع شاید یک کمی هم ضد آنها باشد. اگر این همه تکلف و درازنویسی و عبارتهای کلیشهای اسمش "ادبیات اداری" است، ما به یک تعبیر قصد داریم ادبیاتزدایی کنیم. در این کارگاه حتی نگران این هم نیستیم که معانی تمام اصطلاحات دستور زبان را بلدیم یا نه. پاسداری فرهنگستانی زبان فارسی هم فرع قضیه است. لابد میپرسید پس میخواهیم چهکار کنیم؟
میخواهیم تمرین کنیم که حتیالامکان ساده، صریح، موجز، بیابهام، و بیپیرایه بنویسیم. میخواهیم حرمت خودمان، حرمت زبان مادریمان، و حرمت مخاطبهامان را پاس بداریم. میخواهیم سعی کنیم زبان مکاتبات و گزارشهای اداریمان حتیالمقدور طبیعی، نزدیک به زبان گفتاری، منسجم و منطقی، و در یک کلام "پاکیزه" باشد ...» (ص ۲۲)
☑️ خرید کتاب از سایت نشر نی:
🔗https://nashreney.com/contentبه-زبان-آدمیزاد/
#کتابهای_شایسته_خواندن
#آموزش_مهارت_نویسندگی
#بهداشت_سخن
#پاکیزهنویسی
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️۶ شهریور۱۳۹۶
@soleimanipur
Forwarded from روحالله سلیمانیپور
▫️بهداشت سخن (۴)
▪️میباشد
بسیاری از نویسندگان بزرگ و پژوهشگران زبان و ادبیات فارسی دربارهٔ کاربرد فعلِ «میباشد» بحث کردهاند؛ از زندهیاد ابوالحسن نجفی گرفته تا دکتر احسان یارشاطر. عمدهٔ بحثها هم دربارهٔ درست یا نادرست بودن صیغهٔ «میباشد» از نظر دستور زبان و جایز بودن یا جایز نبودنِ کاربرد آن است. من به هیچیک از این مسائل کاری ندارم. هدف من از یادداشتهایی که با عنوان «بهداشت سخن» در این کانال منتشر میکنم این است که به خودم و نویسندگان تازهکار کمک کنم تا یاد بگیریم نثری ساده، روان، شیوا، و دلپذیر بنویسیم. پس، برای من فرقی نمیکند که صیغهٔ «میباشد» از نظر لغوی و دستوری چه حکمی دارد. همچنین اهمیتی ندارد که این واژه در نثر کهن فارسی، بهکار رفته یا نرفته است. بلکه مهمترین دلیل من برای پرهیز از این فعل این است که استفاده از آن، نوشته را خشک و زمخت و تصنّعی میکند. به نوشته، حالت «لفظ قلم» میدهد و سادگی و صمیمیتِ نوشته را میگیرد.
ما تا جایی که میتوانیم باید ساختار زبان نوشتاری را به ساختار زبان گفتاری نزدیکتر کنیم. این از اصول بنیادیِ سادهنویسی شناخته میشود. ما در گفتوگوهایمان هرگز فعل «میباشد» را بهکار نمیبریم؛ بلکه از صورت کوتاهشده و محاورهایِ «است» یا «هست» استفاده میکنیم. ما نمیگوییم «برادرم دانشجوی دانشگاه تهران میباشد»؛ میگوییم «برادرم دانشجوی دانشگاه تهرانه (یعنی دانشجوی دانشگاه تهران است)». پس، بهتر است در نوشتار هم بهجای «میباشد» از فعل «است» استفاده کنیم. البته از تکرار ملالآور «است» هم باید بپرهیزیم. من در نثر نویسندگان چیرهدستی چون پرویز ناتلخانلری، غلامحسین یوسفی، علی دشتی، احسان یارشاطر، و محمدعلی اسلامیندوشن، هم هرگز اثری از «میباشد» ندیدهام.
☑️ چند نمونه که بهتر است بهجای «میباشد» از «است» استفاده کنیم:
ـ پدرم کارمند وزارت کشور میباشد.
ـ پدرم کارمند وزارت کشور است.
ـ یکی از مقاطعی که از نظر تحصیلی بسیار حساس میباشد مقطع ابتدائی است.
ـ دورهٔ ابتدایی، از دورههای تحصیلیِ بسیار حساس است.
ـ حرکت نظام بانکی با تمامی توان همگام با سیاستها و برنامههای دولت میباشد.
ـ نظام بانکی با تمام توان با سیاستها و برنامههای دولت همگام است.
#بهداشت_سخن
#درستگویی
#درستنویسی
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️ ۷ شهریور ۱۳۹۶
@soleimanipur
▪️میباشد
بسیاری از نویسندگان بزرگ و پژوهشگران زبان و ادبیات فارسی دربارهٔ کاربرد فعلِ «میباشد» بحث کردهاند؛ از زندهیاد ابوالحسن نجفی گرفته تا دکتر احسان یارشاطر. عمدهٔ بحثها هم دربارهٔ درست یا نادرست بودن صیغهٔ «میباشد» از نظر دستور زبان و جایز بودن یا جایز نبودنِ کاربرد آن است. من به هیچیک از این مسائل کاری ندارم. هدف من از یادداشتهایی که با عنوان «بهداشت سخن» در این کانال منتشر میکنم این است که به خودم و نویسندگان تازهکار کمک کنم تا یاد بگیریم نثری ساده، روان، شیوا، و دلپذیر بنویسیم. پس، برای من فرقی نمیکند که صیغهٔ «میباشد» از نظر لغوی و دستوری چه حکمی دارد. همچنین اهمیتی ندارد که این واژه در نثر کهن فارسی، بهکار رفته یا نرفته است. بلکه مهمترین دلیل من برای پرهیز از این فعل این است که استفاده از آن، نوشته را خشک و زمخت و تصنّعی میکند. به نوشته، حالت «لفظ قلم» میدهد و سادگی و صمیمیتِ نوشته را میگیرد.
ما تا جایی که میتوانیم باید ساختار زبان نوشتاری را به ساختار زبان گفتاری نزدیکتر کنیم. این از اصول بنیادیِ سادهنویسی شناخته میشود. ما در گفتوگوهایمان هرگز فعل «میباشد» را بهکار نمیبریم؛ بلکه از صورت کوتاهشده و محاورهایِ «است» یا «هست» استفاده میکنیم. ما نمیگوییم «برادرم دانشجوی دانشگاه تهران میباشد»؛ میگوییم «برادرم دانشجوی دانشگاه تهرانه (یعنی دانشجوی دانشگاه تهران است)». پس، بهتر است در نوشتار هم بهجای «میباشد» از فعل «است» استفاده کنیم. البته از تکرار ملالآور «است» هم باید بپرهیزیم. من در نثر نویسندگان چیرهدستی چون پرویز ناتلخانلری، غلامحسین یوسفی، علی دشتی، احسان یارشاطر، و محمدعلی اسلامیندوشن، هم هرگز اثری از «میباشد» ندیدهام.
☑️ چند نمونه که بهتر است بهجای «میباشد» از «است» استفاده کنیم:
ـ پدرم کارمند وزارت کشور میباشد.
ـ پدرم کارمند وزارت کشور است.
ـ یکی از مقاطعی که از نظر تحصیلی بسیار حساس میباشد مقطع ابتدائی است.
ـ دورهٔ ابتدایی، از دورههای تحصیلیِ بسیار حساس است.
ـ حرکت نظام بانکی با تمامی توان همگام با سیاستها و برنامههای دولت میباشد.
ـ نظام بانکی با تمام توان با سیاستها و برنامههای دولت همگام است.
#بهداشت_سخن
#درستگویی
#درستنویسی
▫️روحالله سلیمانیپور
▫️ ۷ شهریور ۱۳۹۶
@soleimanipur
Forwarded from Water Events
ويژه دانش آموختگان و دانشجوياني كه دغدغه محيط زيست دارند 🌹
جهت ثبت نام؛ عدد 39، رشته تحصيلي، دانشگاه و نام خود را تا سه شنبه با پيامك ارسال فرماييد:
📱09122060552
📞 66085860-5
🆔 @SharifSpeech 🌹
جهت ثبت نام؛ عدد 39، رشته تحصيلي، دانشگاه و نام خود را تا سه شنبه با پيامك ارسال فرماييد:
📱09122060552
📞 66085860-5
🆔 @SharifSpeech 🌹
Forwarded from سیناپرس
.
✳️ تحلیلی بر شایعه شنیده شدن صداهای عجیب در آستارا
—---—
❗️ادامه مطلب 👇🏻👇🏻👇🏻
https://goo.gl/r5j4Qg
—------
کانال سیناپرس (خبرگزاری علم و فرهنگ) 👇🏻👇🏻👇🏻
@sinapress
✳️ تحلیلی بر شایعه شنیده شدن صداهای عجیب در آستارا
—---—
❗️ادامه مطلب 👇🏻👇🏻👇🏻
https://goo.gl/r5j4Qg
—------
کانال سیناپرس (خبرگزاری علم و فرهنگ) 👇🏻👇🏻👇🏻
@sinapress
Forwarded from دیده بان علم ایران
سهم ایران در علم دنیا با ۲۱۰ دانشمند یک درصد برتر: پرشتابترین در تولید مقاله و رتبه ۷۵ نوآوری
https://www.isw.ir/?p=26126
@ISWIR
https://www.isw.ir/?p=26126
@ISWIR
Forwarded from دیده بان علم ایران
Forwarded from دیده بان علم ایران
Forwarded from دیده بان علم ایران
Forwarded from دیده بان علم ایران
Forwarded from آموزشکده توانا
بدری تیمورتاش، نخستین دندانپزشک زن ایران
goo.gl/gczdcX
بدری تیمورتاش را نخستین دندانپزشک زن ایران میخوانند، اطلاعات زیادی درباره زندگی موجود نیست. گفته میشود که بدرالزمان تیمورتاش در سال ۱۲۸۰ شمسی در خراسان آن روزها متولد شده است. کودکیش را در روستای کوچک نردین میامی در شرق استان سمنان امروزی و در قلب ولایت خراسان سابق گذراند. پدرش «کریمداد نردینی بجنوردی» از زمینداران بزرگ خراسان بود.
بدری در سه سالگی به همراه خانواده راهی تهران شد و تحصیلاتش را در مدرسه ژاندراک به پایان رساند و سپس برای ادامه تحصیلات به اروپا فرستاده شد.
شهاب تیمورتاش، عموزادهاش درباره او میگوید: «بدرالزمان یا آنطور که در فامیل صدایش میزدند، بدری، خواهر کوچکتر عبدالحسین خان تیمورتاش بود ولادتش را ۱۲۸۰ نوشتهاند اما در این تاریخها اختلاف بسیار است هنوز هم نمیتوان به قطعیت گفت چرا که به عنوان مثال عبدالحسین خان برای اینکه بتواند در انتخابات سنا شرکت کند شناسنامه اش را پنج سالی دست کاری کرده بود. پدر بدری علاقه شدید به فرزندانش داشت. سه فرزند، دو پسر و یک دختر که عبدالحسین خان بزرگترین آنها بود که به شوروی رفت، با مشورت عبدالحسین خان، بدری هم ابتدا به سوربون فرانسه و سپس به بروکسل بلژیک رفت اما فرزند سوم هیچگاه نه در سیاست وارد شد و نه در نهایت فردی نامدار شد.»
برادر ویٰ عبدالحسین تیمورتاش نیز اولین وزیر دربار پهلوی بود که نقشی کلیدی در براندازی سلسله قاجار و بنیان سلسله پهلوی ایفا کرد. او ملقب به سردار معززالملک و سردار معظم خراسانی، دولتمرد ایرانی دورههای قاجار و پهلوی بود و نقش مهمی در سیاست خارجی ایران بازی کرد. چند سال بعد مورد غصب رضاشاه واقع شد و در ۱۳۱۲ در زندان قصر کشته شد.
بدرالزمان به اروپا رفت و تحصیلاتش را در رشته دندانپزشکی در بروکسل و پاریس آغاز کردٰ. دوره دندانپزشکی را در بروکسل به اتمام رساند و مدرک تخصصاش را در بیماریهای مخاط دهان از پاریس گرفت. به گفته خودش برای رفتن به کنگو و کار در آن کشور دوره طب ممالک حارهای را نیز گذراند اما به دلیل عدم موافقت خانواده به ایران بازگشت. همچنین درمانگاهی را برای دندانپزشکی در بیمارستان کنونی امام رضای مشهد بنیان نهاد. به دلیل نبود دانشکده دندانپزشکی به تهران رفت و پس از قبولی در آزمون دانشیاری پزشکی با همت وی دانشکده دندانپزشکی تهران (پیش از آن مدرسه دندانسازی برای فراگیری علم دندانپزشکی وجود داشت) تاسیس شد. او همچنین بعدها اقدام به تاسیس دانشکده دندانپزشکی در دانشگاه مشهد نیز کرد.
از بدرالزمان تیمورتاش شاگردان بسیاری مانده است. یکی از معروفترین آنها، دکتر صحافی دندانپزشک مشهدی درباره او میگوید: «تیمورتاش برای همه ما نقش خواهر بزرگتر را داشت بسیاری از دانشجویان آن دوران، درس و کار امروی خود را مدیون آن مرحومه هستند هنوز هم پزشکان زیادی هستند که در خواجه ربیع مشهد به دیدار مزار او میروند. بانوی بسیار خوبی بود خیلی ها مدیونش هستند هیچگاه ازدواج نکرد و تمام زندگی اش را وقف کار و پزشکی کرد».
بدری پس از سالها خدمت و دریافت سمت استادی و نوشتن کتاب و جزوه در حوزه بیماریهای دهان، بازنشسته شد.
هماکنون کتابخانه دانشکده دندانپزشکی مشهد که با کتابهای اهدایی بدری تیمورتاش شروع به کار کرد، به نام وی مزین است. بدرالزمان تیمورتاش در سال ۶۸ و در حالی که بیش از هشتاد سال داشت در مشهد درگذشت، تا پایان عمر ازدواج نکرد و از او چند کتاب، نامی بر سردر کتابخانه دانشگاه علوم پزشکی مشهد، شاگردان و سنگ قبری در قبرستان خواجه ربیع مشهد باقی مانده است و نام نیکی که بر تارک علم پزشکی میدرخشد.
متن کامل را از اینجا بخوانید:
https://tavaana.org/fa/BadriTeymourtash
@Tavaana_TavaanaTech
goo.gl/gczdcX
بدری تیمورتاش را نخستین دندانپزشک زن ایران میخوانند، اطلاعات زیادی درباره زندگی موجود نیست. گفته میشود که بدرالزمان تیمورتاش در سال ۱۲۸۰ شمسی در خراسان آن روزها متولد شده است. کودکیش را در روستای کوچک نردین میامی در شرق استان سمنان امروزی و در قلب ولایت خراسان سابق گذراند. پدرش «کریمداد نردینی بجنوردی» از زمینداران بزرگ خراسان بود.
بدری در سه سالگی به همراه خانواده راهی تهران شد و تحصیلاتش را در مدرسه ژاندراک به پایان رساند و سپس برای ادامه تحصیلات به اروپا فرستاده شد.
شهاب تیمورتاش، عموزادهاش درباره او میگوید: «بدرالزمان یا آنطور که در فامیل صدایش میزدند، بدری، خواهر کوچکتر عبدالحسین خان تیمورتاش بود ولادتش را ۱۲۸۰ نوشتهاند اما در این تاریخها اختلاف بسیار است هنوز هم نمیتوان به قطعیت گفت چرا که به عنوان مثال عبدالحسین خان برای اینکه بتواند در انتخابات سنا شرکت کند شناسنامه اش را پنج سالی دست کاری کرده بود. پدر بدری علاقه شدید به فرزندانش داشت. سه فرزند، دو پسر و یک دختر که عبدالحسین خان بزرگترین آنها بود که به شوروی رفت، با مشورت عبدالحسین خان، بدری هم ابتدا به سوربون فرانسه و سپس به بروکسل بلژیک رفت اما فرزند سوم هیچگاه نه در سیاست وارد شد و نه در نهایت فردی نامدار شد.»
برادر ویٰ عبدالحسین تیمورتاش نیز اولین وزیر دربار پهلوی بود که نقشی کلیدی در براندازی سلسله قاجار و بنیان سلسله پهلوی ایفا کرد. او ملقب به سردار معززالملک و سردار معظم خراسانی، دولتمرد ایرانی دورههای قاجار و پهلوی بود و نقش مهمی در سیاست خارجی ایران بازی کرد. چند سال بعد مورد غصب رضاشاه واقع شد و در ۱۳۱۲ در زندان قصر کشته شد.
بدرالزمان به اروپا رفت و تحصیلاتش را در رشته دندانپزشکی در بروکسل و پاریس آغاز کردٰ. دوره دندانپزشکی را در بروکسل به اتمام رساند و مدرک تخصصاش را در بیماریهای مخاط دهان از پاریس گرفت. به گفته خودش برای رفتن به کنگو و کار در آن کشور دوره طب ممالک حارهای را نیز گذراند اما به دلیل عدم موافقت خانواده به ایران بازگشت. همچنین درمانگاهی را برای دندانپزشکی در بیمارستان کنونی امام رضای مشهد بنیان نهاد. به دلیل نبود دانشکده دندانپزشکی به تهران رفت و پس از قبولی در آزمون دانشیاری پزشکی با همت وی دانشکده دندانپزشکی تهران (پیش از آن مدرسه دندانسازی برای فراگیری علم دندانپزشکی وجود داشت) تاسیس شد. او همچنین بعدها اقدام به تاسیس دانشکده دندانپزشکی در دانشگاه مشهد نیز کرد.
از بدرالزمان تیمورتاش شاگردان بسیاری مانده است. یکی از معروفترین آنها، دکتر صحافی دندانپزشک مشهدی درباره او میگوید: «تیمورتاش برای همه ما نقش خواهر بزرگتر را داشت بسیاری از دانشجویان آن دوران، درس و کار امروی خود را مدیون آن مرحومه هستند هنوز هم پزشکان زیادی هستند که در خواجه ربیع مشهد به دیدار مزار او میروند. بانوی بسیار خوبی بود خیلی ها مدیونش هستند هیچگاه ازدواج نکرد و تمام زندگی اش را وقف کار و پزشکی کرد».
بدری پس از سالها خدمت و دریافت سمت استادی و نوشتن کتاب و جزوه در حوزه بیماریهای دهان، بازنشسته شد.
هماکنون کتابخانه دانشکده دندانپزشکی مشهد که با کتابهای اهدایی بدری تیمورتاش شروع به کار کرد، به نام وی مزین است. بدرالزمان تیمورتاش در سال ۶۸ و در حالی که بیش از هشتاد سال داشت در مشهد درگذشت، تا پایان عمر ازدواج نکرد و از او چند کتاب، نامی بر سردر کتابخانه دانشگاه علوم پزشکی مشهد، شاگردان و سنگ قبری در قبرستان خواجه ربیع مشهد باقی مانده است و نام نیکی که بر تارک علم پزشکی میدرخشد.
متن کامل را از اینجا بخوانید:
https://tavaana.org/fa/BadriTeymourtash
@Tavaana_TavaanaTech
Instagram
توانا: آموزشكده جامعه مدنى
. بدری تیمورتاش، نخستین دندانپزشک زن ایران . #بدری_تیمورتاش را نخستین #دندانپزشک زن ایران میخوانند، اطلاعات زیادی درباره زندگی موجود نیست. گفته میشود که بدرالزمان تیمورتاش در سال ۱۲۸۰ شمسی در خراسان آن روزها متولد شده است. کودکیش را در روستای کوچک نردین…
Forwarded from CafeFekr
اگر از كودك مدرسه مونته سورى بپرسند
خواندن را از كه آموختي ؟خواهد گفت از هيچ كس ،من فقط كتاب را مي خوانم تا ببينم آيا ميتوانم آن را بخوانم
سالروز تولد ماريا مونتسورى
#مناسبت_روز
@ourcafefekr 🎲📣
خواندن را از كه آموختي ؟خواهد گفت از هيچ كس ،من فقط كتاب را مي خوانم تا ببينم آيا ميتوانم آن را بخوانم
سالروز تولد ماريا مونتسورى
#مناسبت_روز
@ourcafefekr 🎲📣
Forwarded from موسسه گردشگری نهال (Amin Salem Ghahfarokhi)
Forwarded from دیده بان علم ایران
Forwarded from مجله 🌻زیست من🌻
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 کپسولهای دارویی هوشمندی که ابتدا به بخش مورد نظر از بدن منتقل میشوند و سپس مواد دارویی را آزاد میکنند!
#تکنولوژی
@zistfanavari3rd
#تکنولوژی
@zistfanavari3rd