یلدا، اوج سیاهی است. عمق ظلمت. وقتی که شب سیاه‌تر از آن نمی‌شود. و طولانی‌تر. آن وقت، آدمیزاد ِ این منطقه از جهان، این شب ِ طولانی ِ طولانی را جشن می‌گیرد. شاید که تا یادش باشد «هیچ راهی نیست کآن را نیست پایان، غم مخور».

اما یلدا، تنها نمی‌گذرد. توان تک تک ما، به این سیاهی طولانی نمی‌رسد. آدمیزاد، تنها که باشد، به ظلمت می‌بازد. یلدا را باید «جمع» حریف شود. جمعی که گرما بسازد. جمعی که معنا بیافریند.

ما در بنیاد، این درس یلدایی را هر روز تمرین می‌کنیم: با زیست جمعی، با کار جمعی، یلداهای دوران را طی می‌کنیم. و با هم زمزمه می‌کنیم: وین سرِ شوریده باز آید به سامان، غم مخور..