یلدا، آشناست. اما معنایش، برخی دوره‌ها، فرق می‎کند. یلدا، اوج سیاهی است. عمق ظلمت. وقتی که شب سیاه‌تر از آن نمی‌شود. و طولانی‌تر. آن وقت، آدمیزاد ِ این نقطه‌های جهان، آدمیزادی که با شب و ظلمت و درد و ناکامی و زمین خوردن‌های پیاپی آشناست، این شب ِ طولانی ِ طولانی را جشن می‌گیرد. شاید که تا یادش باشد «هیچ راهی نیست کآن را نیست پایان، غم مخور».

اما یلدا، تنها نمی‌گذرد. توان تک تک ما، به این سیاهی نمی‌رسد. آدمیزاد، تنها، به ظلمت می‌بازد. یلدا را باید «جمع» حریف شود. جمعی که گرما بسازد. جمعی که پشتمان را گرم کند. جمعی که معنا بسازد.

ما در بنیاد، این درس یلدایی را هر روز تمرین می‌کنیم: با زیست جمعی، با کار جمعی، یلداهای دوران را طی می‌کنیم. و با هم زمزمه می‌کنیم: وین سرِ شوریده باز آید به سامان، غم مخور..

یلداتون مبارک🍉
بنیاد توسعه کارآفرینی زنان و جوانان