▪️غصه خوردن و ترحم در حق خود را اغلب نشان ضعف یا ناشُكری می دانند. آلن دو باتن، در این باره دیدگاهی جالب و متفاوت دارد ...

▫️ترجمه و گوینده: ایمان فانی

☘❤️ @filsofak

▪️تاثیر علم در تصمیمات اخلاقی‌، چرا و چگونه؟

#ریچارد_داوکینز

☘❤️ @filsofak

عشق در برابر خویشتن دوستی

چرا بعضی‌ها تا از معشوق جواب مثبت می‌گیرند، سرد می‌شوند و معشوق از چشمشان می‌افتد!؟

ترجمه و گوینده: ایمان فانی

☘❤️ @filsofak

صد فیلم برتر هزاره سوم به انتخاب نیویورک تایمز

در رأس این فهرست فیلم "انگل" بونگ جون هو جای گرفته و تنها فیلم ایرانی این فهرست "جدایی نادر از سیمین" اصغر فرهادی است که در مکان سی‌وسوم جای گرفته است.

نولان با ۵ فیلم در بین ۱۰۰ فیلم برتر، در میان کارگردان پیشتاز است.

🔻فهرست منتشر شده چنین است:

۱. انگل (بونگ جون هو)
۲. جاده مالهالند (دیوید لینچ)
۳. خون به پا خواهد شد (پل توماس اندرسون)
۴. در حال و هوای عشق (وونگ کار وای)
۵. مهتاب (بری جنکینز)
۶. جایی برای پیرمردها نیست (جوئل و ایتن کوئن)
۷. درخشش ابدی یک ذهن پاک (میشل گوندری)
۸. برو بیرون (جردن پیل)
۹. شهر اشباح (هایائو میازاکی)
۱۰. شبکه اجتماعی (دیوید فینچر)
۱۱. مکس دیوانه: جاده خشم (جورج میلر)
۱۲. منطقه مورد علاقه (جاناتان گلیزر)
۱۳. فرزندان بشر (آلفونسو کوارون)
۱۴. لعنتی‌های بی‌آبرو (کوئنتین تارانتینو)
۱۵. شهر خدا (فرناندو مریل)
۱۶. ببر خیزان، اژدهای پنهان (آنگ لی)
۱۷. کوهستان بروکبک (آنگ لی)
۱۸. و تو مامان (آلفونسو کوارون)
۱۹. زودیاک (دیوید فینچر)
۲۰. گرگ وال استریت (مارتین اسکورسیزی)
۲۱. خانواده سلطنتی تننبام (وس اندرسون)
۲۲. هتل بزرگ بوداپست (وس اندرسون)
۲۳. پسربچگی (ریچارد لینکلیتر)
۲۴. او (اسپایک جونز)
۲۵. رشته خیال (پل توماس اندرسون)
۲۶. آناتومی یک سقوط (جاستین تریه)
۲۷. اقتباس (اسپایک جونز)
۲۸. شوالیه تاریکی (کریستوفر نولان)
۲۹. ورود (دنیس ویلنوو)
۳۰. گمشده در ترجمه (سوفیا کاپولا)
۳۱. رفتگان (مارتین اسکورسیزی)
۳۲. ساقدوش‌ها (پل فیگ)
۳۳. جدایی نادر از سیمین (اصغر فرهادی)
۳۴. وال-ای (اندرو استانتون)
۳۵. یک پیامبر (ژاک اودیار)
۳۶. یک مرد جدی (جوئل و ایتن کوئن)
۳۷. مرا با نامت صدا بزن (لوکا گوادانینو)
۳۸. پرتره یک بانو در آتش (سلین سیاما)
۳۹. لیدی برد (گرتا گرویگ)
۴۰. یی یی (ادوارد یانگ)
۴۱. آملی (ژان پیر ژونه)
۴۲. استاد (پل توماس اندرسون)
۴۳. پیرپسر (پارک چان ووک)
۴۴. روزی روزگاری در هالیوود (کوئنتین تارانتینو)
۴۵. مانیبال (بنت میلر)
۴۶. روما (آلفونسو کوارون)
۴۷. تقریباً مشهور (کامرون کرو)
۴۸. زندگی دیگران (فلوریان دونرسمارک)
۴۹. پیش از غروب (ریچارد لینکلیتر)
۵۰. بالا! (پیت داکتر)
۵۱. ۱۲ سال بردگی (استیو مک‌کوئین)
۵۲. سوگلی (یورگوس لانتیموس)
۵۳. بورات (لری چارلز)
۵۴. هزارتوی پن (گی‌یرمو دل تورو)
۵۵. تلقین (کریستوفر نولان)
۵۶. عشق مستانه (پل توماس اندرسون)
۵۷. بهترین در نمایش (کریستوفر گِست)
۵۸. الماس‌های تراش نخورده (جاش و بنی سفدی)
۵۹. تونی اردمن (مارن آده)
۶۰. شلاق (دیمین شزل)
۶۱. بیل را بکش- ۱ (کوئنتین تارانتینو)
۶۲. یادگاری (کریستوفر نولان)
۶۳. میس سان‌شاین کوچولو (دیتون و فاریس)
۶۴. دختر گمشده (دیوید فینچر)
۶۵. اوپنهایمر (کریستوفر نولان)
۶۶. نورافکن (تام مک‌کارتی)
۶۷. تار (تاد فیلد)
۶۸. گنجه دردها (کاترین بیگلو)
۶۹. زیر پوست (جاناتان گلیزر)
۷۰. بگذار آدم درست وارد شود (توماس آلفردسون)
۷۱. یازده یار اوشن (استیون سودربرگ)
۷۲. کارول (تاد هینز)
۷۳. راتاتویی (برد برد)
۷۴. پروژه فلوریدا (شان بیکر)
۷۵. عشق (میشائیل هانکه)
۷۶. ای برادر، کجایی (جوئل و ایتن کوئن)
۷۷. همه چیز، همه جا، همه با هم (دنیل ها)
۷۸. افترسان (شارلوت ولز)
۷۹. درخت زندگی (ترنس مالیک)
۸۰. بازگشت (پدرو آلمادوار)
۸۱. قوی سیاه (دارن آرونوفسکی)
۸۲. عمل کشتن (جاشوا اوپنهایمر)
۸۳. درون لوین دیویس (جوئل و ایتن کوئن)
۸۴. مالیخولیا (لارس فون تریه)
۸۵. گوینده (آدام مک‌کی)
۸۶. زندگی‌های گذشته (سلین سونگ)
۸۷. یاران حلقه (پیتر جکسون)
۸۸. خوشه‌چینان و من (انیس واردا)
۸۹. میان‌ستاره‌ای (کریستوفر نولان)
۹۰. فرانسیس‌ها (نوآ بامباک)
۹۱. مخزن ماهی (آندریا آرنولد)
۹۲. گلادیاتور (ریدلی اسکات)
۹۳. مایکل کلیتون (تونی گیلروی)
۹۴. گزارش اقلیت (استیون اسپیلبرگ)
۹۵. بدترین آدم دنیا (یواخیم تریر)
۹۶. پلنگ سیاه (رایان کوگلر)
۹۷. جاذبه (آلفونسو کوارون)
۹۸. گریزلی من (ورنر هرتسوگ)
۹۹. خاطرات یک قتل (بونگ جون هو)
۱۰۰. خیلی بد (گرِگ موتولا)

☘❤️ @filsofak

ازدواج‌های موفقیت‌آمیز؟


چرا ازدواج‌های موفقیت‌آمیز تا این حد نادرند، ازدواج‌هایی که توان بالقوه زوج را برای رشد از بین نمی‌برند، ازدواج‌هایی که در آن‌ها تاثیرات تنش در خانه انعکاس نمی‌یابد یا آن‌قدر شدید نیست که موجد بی‌اعتنایی شود؟ آیا دلیل این واقعیت آن است که نهاد ازدواج با برخی از واقعیت‌های وجود بشر همخوانی ندارد؟

آیا ازدواج توهمی بیش نیست که به زودی رفع خواهد شد، یا انسان مدرن توان آن را ندارد که به ازدواج معنا ببخشد؟ آیا وقتی ازدواج را محکوم می‌کنیم، به راستی ناکامی ازدواج را محکوم می‌کنیم یا شکست خود را؟ چرا ازدواج اغلب به مرگ عشق می‌انجامد؟

آیا باید این شرایط را چون قانونی اجباری بدانیم و در برابر آن از پای درآییم، یا این‌که در واقع در برابر نیروهای درون خودمان چاره‌ای جز تسلیم نداریم، نیروهایی که به لحاظ محتوا و تاثیر متغیرند و شاید هم شناختنی و قابل‌پرهیزند، ولی با این حال ما را آشفته می‌کنند؟ این مشکل در ظاهر بسیار ساده و به شدت ناامید کننده به نظر می‌رسد.

این واقعیت که انسان مجبور است تا آخر عمر با یک نفر زندگی کند و روابط تکراری با وی، به خصوص روابط جنسی را تحمل کند، بسیار خسته کننده و ملال‌انگیز است. به این ترتیب، به نظر می‌رسد که در این شرایط از نوعی سردی و رنگ‌باختگی تدریجی گریزی نیست.

🔸«روانشناسی زنان»
کارن هورنای

☘❤️ @filsofak

ما را مثل عقرب بار آورده‌اند؛ مثل عقرب! ما مردم صبح که سر از بالین برمی‌داریم تا شب که سر مرگمان را می‌گذاریم، مدام همدیگر را می‌گزیم.
بخیلیم؛ بخیل! خوشمان می آید که سر راه دیگران سنگ بیندازیم؛ خوشمان می آید که دیگران را خوار و فلج ببینیم. اگر دیگری یک لقمه نان داشته باشد که سق بزند، مثل این است که گوشت تن ما را می‌جود.

🔸«کلیدر»
محمود دولت‌آبادی

☘❤️ @filsofak

‍ فلسفه و روان‌درمانی ارتباط عمیقی دارند، زیرا هر دو به پرسش‌های بنیادین درباره انسان، ذهن، رفتار، و معنای زندگی می‌پردازند. فلسفه پیش از روان‌شناسی و روان‌درمانی مدرن شکل گرفت و به‌عنوان مادر علوم انسانی، زمینه‌های نظری برای درک روان انسان فراهم کرد.

فلسفه روان‌درمانی چیست؟
فلسفه روان‌درمانی به بررسی مبانی نظری، پیش‌فرض‌ها، و دیدگاه‌های بنیادینی می‌پردازد که رویکردهای درمانی بر آن‌ها استوارند. هر رویکرد روان‌درمانی، آگاهانه یا ناآگاهانه، از یک فلسفه خاص درباره ماهیت انسان، ذهن، آزادی، مسئولیت، و هدف زندگی تأثیر می‌گیرد. این فلسفه‌ها تعیین می‌کنند که درمانگر چگونه به مشکلات روانی نگاه کند و چه روشی را برای بهبود بیمار انتخاب کند.

ارتباط فلسفه با روان‌شناسی و روان‌درمانی
1. ریشه‌های تاریخی: روان‌شناسی مدرن از فلسفه جدا شد، اما پرسش‌هایی که روان‌شناسان و روان‌درمانگران دنبال می‌کنند (مثل آگاهی، اراده آزاد، یا معنای زندگی) ابتدا در فلسفه مطرح شدند. فیلسوفانی مثل دکارت، کانت، نیچه، و هایدگر بر مفاهیمی مانند ذهن، خودآگاهی، و وجود تأثیر گذاشتند که بعدها در روان‌شناسی و روان‌درمانی دیده شد.
2. جهان‌بینی و پیش‌فرض‌ها: هر رویکرد روان‌درمانی یک جهان‌بینی خاص را فرض می‌گیرد. مثلاً روانکاوی فروید ریشه در دیدگاه‌های جبرگرایانه (دترمینیستی) دارد، در حالی که درمان اگزیستانسیال از فلسفه وجودگرایی الهام گرفته و بر آزادی و مسئولیت تأکید می‌کند.
3. معنا و ارزش‌ها: فلسفه به روان‌درمانی کمک می‌کند تا به مسائل اخلاقی، ارزشی، و معنایی بپردازد. مثلاً در درمان‌های اگزیستانسیال، سؤالاتی مثل «هدف زندگی چیست؟» یا «چگونه با مرگ کنار بیاییم؟» از فلسفه وام گرفته شده‌اند.

فلسفه رویکردهای مختلف روان‌درمانی
هر رویکرد روان‌درمانی به یک یا چند جریان فلسفی مرتبط است. در ادامه، برخی از مهم‌ترین رویکردها و ریشه‌های فلسفی آن‌ها را بررسی می‌کنم:

1. روانکاوی و روان‌تحلیلی (فروید، یونگ، لکان)
فلسفه مرتبط: جبرگرایی (دترمینیسم)، ایده‌آلیسم آلمانی (هگل، شوپنهاور)، و تا حدی نیهیلیسم (نیچه).

روانکاوی فروید بر این پیش‌فرض استوار است که رفتار انسان عمدتاً توسط نیروهای ناخودآگاه (مثل غرایز) هدایت می‌شود، که ریشه در جبرگرایی دارد. فروید معتقد بود ذهن انسان تحت تأثیر گذشته و عوامل زیستی-روانی است، و آزادی اراده محدود است. یونگ با الهام از فلسفه‌های شرقی و اسطوره‌شناسی، به مفاهیم جمعی و معنوی نزدیک شد. لکان نیز از فلسفه ساختارگرایی و زبان‌شناسی (مثل سوسور) تأثیر گرفت.
جهان‌بینی: انسان موجودی پیچیده با تعارض‌های درونی است که باید از طریق خودشناسی (تحلیل ناخودآگاه) به تعادل برسد.

2. درمان شناختی-رفتاری (CBT)
فلسفه مرتبط: پوزیتیویسم منطقی، عمل‌گرایی (پراگماتیسم)، و تا حدی رواقی‌گری.
رویکردCBT بر این ایده استوار است که افکار، احساسات، و رفتارها به هم مرتبط‌اند و با تغییر الگوهای فکری می‌توان رفتار را اصلاح کرد. این رویکرد ریشه در پوزیتیویسم دارد، که بر شواهد تجربی و قابل‌سنجش تأکید می‌کند. همچنین، شباهت‌هایی با فلسفه رواقی‌گری (مثل اپیکتتوس) دارد که معتقد است با کنترل افکار می‌توان به آرامش رسید.
جهان‌بینی: انسان موجودی منطقی است که می‌تواند با آموزش و تمرین، الگوهای ناسالم را تغییر دهد.

3. درمان اگزیستانسیال
فلسفه مرتبط: اگزیستانسیالیسم (کیرکگور، سارتر، هایدگر) و پدیدارشناسی (هوسرل).
این رویکرد بر پرسش‌های وجودی مثل مرگ، آزادی، تنهایی، و معنا تمرکز دارد. درمان اگزیستانسیال از فلسفه وجودگرایی الهام گرفته که معتقد است انسان باید خودش معنای زندگی‌اش را خلق کند. پدیدارشناسی نیز به درمانگر کمک می‌کند تا تجربه ذهنی بیمار را بدون پیش‌داوری درک کند.
جهان‌بینی: انسان موجودی آزاد و مسئول است که باید با اضطراب وجودی (مثل ترس از مرگ) مواجه شود.

4. درمان انسان‌گرایانه (راجرز، مزلو)
فلسفه مرتبط: اومانیسم، اگزیستانسیالیسم، و تا حدی رمانتیسیسم.
این رویکرد بر پتانسیل رشد انسان و خود شکوفایی تأکید دارد. راجرز معتقد بود انسان با پذیرش بی‌قیدوشرط و همدلی می‌تواند به خودشکوفایی برسد. این دیدگاه ریشه در اومانیسم دارد که انسان را موجودی ذاتاً خوب و خلاق می‌داند.
جهان‌بینی: انسان موجودی منحصربه‌فرد با ظرفیت رشد و خودشناسی است.


☘❤️ @filsofak

«در آغوشم بگیر و نجاتم بده، قاتلی به دنبال من است که گاهی در آینه‌ها می‌بینمش»

🔸داستایوفسکی

☘❤️ @filsofak

واقعیت (Reality) و حقیقت (Truth)

واقعیت، مستقل از ذهن و ادراک ماست؛ هر آنچه در جهان وجود دارد و رخ می‌دهد، واقعیت است. اما حقیقت، برداشت و تفسیر ذهن ما از آن واقعیت است؛ تفسیری که از طریق حواس و با محدودیت‌های مغز انجام می‌گیرد و لزوماً منطبق با واقعیت نیست.

هدف علم، نزدیک‌کردن حقیقت ذهنی به واقعیت عینی و کاهش خطاهای ادراکی است. واقعیت یگانه است، اما حقیقت به تعداد انسان‌ها و نظام‌های فکری گوناگون وجود دارد.

از نگاه فلسفی، حقیقت می‌تواند محصول فرآیند ذهنی انسان باشد؛ یعنی نتیجه‌ی تفسیر، تجربه و تفکر. در حالی که واقعیت، مستقل از دیدگاه ما وجود دارد و وابسته به ادراک فردی نیست.

📋 منبع: studyacademy

☘❤️ @filsofak

📌 ۶ سوپرایز علمی تربیتی که بی‌صدا اعتماد به نفس بچه‌ت رو می‌سازه یا نابود می‌کنه!

(بر اساس روانشناسی رشد، علوم رفتاری کودک و تحلیل عصبی)

🔹 ۱. وقتی به جای تشویق، ازش کمک می‌خوای!
👶🏻 «می‌شه تو اینو برام بچسبونی؟»
🧠 مشارکت بدون چشمداشت، یعنی: من مهمم. نه فقط وقتی خوبم.
🎯 این می‌شه Significance Anchoring – وقتی بچه احساس «اثرگذاری واقعی» می‌کنه، نه فقط «جایزه‌گیری».

🔹 ۲. وقتی حرفاشو می‌ذاری تو حرفات
👧🏻 اون گفت: «خرگوشش گم شده»
تو می‌گی: «امروز فلانی گفت، دوستش رو گم کرده…»
🧠 این یعنی Reflective Echoing – یعنی: صدات جایی شنیده شده.
🎯 پایه‌ی اعتماد به تفکر و بیان درونی از همین جا شکل می‌گیره.

🔹 ۳. وقتی بلد نیست، می‌گی: «تا همین‌جاشم عالی بود» نه «اشکال نداره»
🧠 مغز فرق این دو جمله رو می‌فهمه.
«اشکال نداره» یعنی بی‌ارزش شد،
«تا این‌جاشم عالیه» یعنی فرآیندت قابل احترامه.
🎯 این می‌شه Process Praise vs. Pity – یعنی تعریف از مسیر، نه دلسوزی.

🔹 ۴. وقتی یه حرف خنده‌دارش رو برای بقیه تعریف می‌کنی
📣 «یه چیزی گفت دیروز که ترکیدم از خنده…»
🧠 یعنی: من دیده می‌شم، من تأثیر می‌ذارم.
🎯 این‌جا Narrative Inclusion اتفاق می‌افته – وقتی کودک وارد داستان جمعی می‌شه.

🔹 ۵. وقتی انتخاب بهش می‌دی، حتی اگه کوچیکه
🧢 «کدوم کلاه رو دوست داری؟»
🧠 ذهن کودک با «انتخاب» یاد می‌گیره من کنترلم دارم.
🎯 این می‌شه Autonomy Mini-Boosts – بمب کوچک خودباوری.

🔹 ۶. وقتی با صدای بلند می‌گی: «ازت یاد گرفتم»
🔧 مثلاً ازش یاد گرفتی چطور چیزی رو جمع کنی
🧠 این یعنی: ارزشم از بالاسری نمیاد. منم منبع دانشم.
🎯 این می‌شه Competence Mirroring – یعنی آینه‌ای که خودت رو توش باسواد می‌بینی.

☘❤️ @filsofak

#معرفی_رمان
#آداب_جنایت
#مصطفی_سلیمانی

معرفی رمان به قلم:
#فاطمه_رامندی

همیشه یادمان داده‌اند که همه‌چیز آداب دارد. اما کسی تابه‌حال از "آداب جنایت" برای‌مان نگفته بود. از ردِ خاطراتی که بر همه‌جا باقی می‌ماند مثل اثرِانگشت یک مجرم، بر جای‌جای محلِ جرمش! حتی زمانی هم که جرمش را انکار کند، باز هم او را لو خواهد داد، مثل چشمان عاشقی که در فراقِ معشوقش گریسته.
آداب جنایت، رمانی که حول محور شخصیت "عماد" می‌گردد. داستان با یک آتش‌سوزی مهیب آغاز می‌شود. حادثه‌‌‌ای دل‌خراش که عماد و گذشته‌اش را باهم به کامِ آتش می‌کشاند. او راهی بیمارستان می‌شود و پس از بهبودی می‌خواهد برای همیشه زندگی‌اش را تغییر دهد‌؛ غافل از این‌که شخصیتِ آدم‌ها به این راحتی‌ها عوض نمی‌شود و در بزنگاهی سر می‌رسد و کار دست‌شان می‌دهد!
در ابتدای داستان عماد با "سیدتقی"، آشنا می‌شود. سیدتقی درگیر یک سوگِ حل‌نشده‌ی قدیمی است و نتوانسته به‌درستی از غم‌هایش عبور کند. او که با بندِ نامرئیِ خاطرات، هنوز در گذشته‌هایش سَرَک می‌کشد حالا با عماد هم‌مسیر می‌شود. او را در آغوش می‌کشد. از او حمایت می‌کند. مسیرهای جدیدی را برایش باز می‌کند تا یادِ برادرش را همیشه زنده نگه‌دارد و برای عماد فرصت از نو ساختن فراهم کند.
این رمانِ روان‌کاوانه، روایتی غیرخطی دارد و با فلش‌بک‌ها پیش می‌رود. نویسنده‌ای که روان‌شناس هم هست، تجربیاتش را از مخاطب دریغ نمی‌کند و به‌خوبی توانسته زخم و آسیب‌های روا‌ن‌شاختی شخصیت‌‌های داستانش را به‌تصویر بکشد. عماد که دوران کودکی‌‌اش در محیطی پُراضطراب و خشونت بزرگ شده و از حمایت عاطفی و همدلی والدین خود برخوردار نبوده حالا دچار طرح‌واره بی‌اعتمادی_بدرفتاری و محرومیت هیجانی است؛ نمی‌تواند نیازهای عاطفی خود را برطرف کند و همدلی و مهربانی آدم‌های اطرافش را بپذیرد.
عماد، این شخصیتِ پیچیده و چندلایه، در این رمان عاشق "زینب" می‌شود؛ زنی دست‌فروش که همراه فرزندش در کنار خیابان بساط می‌کند. عماد چنگ در زندگی زینب می‌اندازد تا مبادا گمش کند؛ اما زینب که خودش هم در گذشته آسیب‌های زیادی دیده و کودکی سختی را پشت‌سر گذاشته، دچار طرح‌واره طردشدگی است. او به‌راحتی نمی‌تواند با عماد ارتباط بگیرد و با احساسِ ناامنی، او را پس‌ می‌زند.
این رمانِ عاشقانه‌جنایی، با تعلیق و کششِ فراوان پیش می‌رود. مخاطب را با حوادثِ تازه غافلگیر می‌کند و ابعاد روان‌شناختی شخصیت‌های داستان را خوب به‌تصویر می‌کشد. در تمام داستان نویسنده نشان می‌دهد که راه تغییر و اصلاح همیشه باز است و سبک زندگی متفاوتی را می‌توان در پیش گرفت. در انتهای رمان، نویسنده با زیرکی خواننده را بر سر یک دوراهی گیر می‌اندازد؛ دوراهی مجازات و بخشش.
#رمان_روانشناختی

☘❤️ @filsofak

هیچ درمانگری از آنچه عقده‌ها و مقاومت‌های درونی او اجازه می‌دهند فراتر نمی‌رود و در نتیجه از او انتظار داریم که فعالیت خود را از تحلیل خودش آغاز کند و در حین رصد بیمار، این تحلیل از خود را نیز تا سطحی عمیق پیش ببرد. زیگموند فروید

برای یک روان‌درمانگر، یکی از ضروری‌ترین مهارت‌ها برای کمک به دیگران، شناخت خودش است. بنابراین، تعجب‌آور نیست که از ابتدای پیدایش روان‌درمانی روانکاوانه، یادگیری نحوه کمک به دیگران با یادگیری درباره خویشتن گره خورده است. یکی از مهم‌ترین عوامل موثر در توسعه سوپرویژن ریشه در جریان روانکاوی دارد که در آن وجود پیوند میان کمک به دیگران و ضرورت شناخت خویشتن به خوبی قابل مشاهده است، به‌طوری که حتی در سال ۱۹۱۰، فروید بر نیاز به خودشناسی در فردی که می‌خواهد درمانگر شود تاکید داشت.

🔸دنیل جیکوبز و همکاران از کتاب رویارویی در سوپرویژن ترجمه فاطمه کشوری و فریبا نامنی

☘❤️ @filsofak

هر آنچه که خیالش را می‌پروریم و هر آنچه که تمنایش را داریم، درواقع‌ تجربه‌ها، چیزها و افرادی هستند که از زندگی ما غایب‌اند. غیاب آنچه نیاز داریم ما را وامی‌دارد تا به فکر فرو رویم، و عبوس و اندوهناک شویم. ما باید بدانیم که جای چه در زندگی‌مان خالی است، زیرا تنها زمانی می‌توانیم به زندگی ادامه دهیم که امیال و اشتیاق‌هایمان کم‌وبیش به کارمان بیایند. به‌واقع، تنها هنگامی می‌توانیم اشتیاق‌هایمان را تاب آوریم که دیگران را بر آن داریم تا دست به دست خواسته‌هایمان دهند.

همیشه دو زندگی وجود دارد: یکی همان زندگی‌ای که اکنون داریم، و دیگری آنکه همیشه در کنار زندگی فعلی‌مان بوده است؛ زندگی موازی‌ای که هیچ‌گاه از سر نگذرانده‌ایم، زندگی‌هایی که تنها در ذهن‌هایمان آنها را زیسته‌ایم، زندگی (یا زندگی‌هایی) که آرزویشان را داشته‌ایم، خطرهایی که نکرده‌ایم و فرصت‌هایی که ازشان استفاده نکرده‌ایم یا برایمان مهیا نبوده‌اند.

🔸آدام فیلیپس ‌از کتاب حسرت در ستایش زندگی نازیسته ترجمه میثم سامان‌پور

☘❤️ @filsofak

داشتن خشم به چهره‌های دلبستگی‌مون یعنی والدین‌مون، در ناهشیارمون تولید اضطراب می‌کنه، و این اضطراب باعث می‌شه ابراز خشم‌مون رو نه تنها از والدمون بلکه از بقیه هم منع کنیم و از تعارضات فرار کنیم یا حتی تاییدطلب بشیم!

🔸کتاب ارتباط مجدد با اصل خویش

☘❤️ @filsofak

بار ذهنی و آشغال‌های ذهنی

آشغال‌های ذهنی چه شکلی هستند؟
۱. خبرهایی که هیچ تاثیری بر زندگی‌ما ندارند؛ فلان بازیگر برای بار سوم از همسرش جدا شد!

۲. مقایسه خود با دیگران در شبکه‌های اجتماعی؛ چرا من مانند فلانی به سفر نمی‌روم، سوار اسب نمی‌شوم و با جت‌اسکی عکس ندارم.

۳. مطالب آرشیو شده؛ ده‌ها فایلی که دانلود کرده‌ایم اما نخوانده‌ایم.

۴. محتواهای ناتمام؛ فیلم‌های یوتوبی که تا انتها نگاه نکرده‌ایم، کتاب‌هایی که تا آخر نخوانده‌ایم، پادکست‌هایی که تا آخر گوش نداده‌ایم.

۵. تکه‌تکه‌های اطلاعات بی‌ربط؛ دنبال‌کردن کانال‌های متعدد با موضوعات مختلف بدون جهت‌گیری مشخص.

این آشغال‌های ذهنی منجر به این می‌شوند که بار شناختی (Cognitive Load) فراتر از ظرفیت ذهنی ما ایجاد شود. بار شناختی یعنی میزان تلاش ذهنی لازم برای انجام یک کار. آشغال‌های ذهنی (اطلاعات نامنظم یا نامرتبط یا ناتمام) باعث افزایش بار شناختی می‌شوند. زیرا بخش زیادی از ظرفیت ذهنی صرف مدیریت و فیلترکردن اطلاعات نامرتبط، نامنظم و ناتمام می‌شود.

آشغال‌های ذهنی شاید توضیح‌دهنده این پدیده باشند که قدیمی‌ها دانش کمتری نسبت به ما داشتند اما خرد و حکمت عمیق‌تری نسبت به ما داشتند. ما چیزهای بیشتری می‌دانیم اما لزوما خردمندتر نیستیم!


چه باید کرد؟
- همان‌گونه که رژیم غذایی دارید رژیم رسانه‌ای داشته باشید. هر آشغالی را نخورید. به‌جای این‌که منفعلانه در معرض سیلی از اطلاعات قرار بگیرید، فعالانه انتخاب کنید که چه اطلاعاتی را از چه منابعی دریافت کنید. کانال‌های تلگرامی یا صفحات شبکه‌های اجتماعی که برایتان مفید یا الهام‌بخش نیستند را رها کنید.

- برای آنکه بیشتر بدانید کمتر بخوانید/بشنوید. این‌که شما در طول سال ۱۰۰ ساعت پادکست فاخر گوش داده‌اید هنر نیست. بلکه باید از خودتان بپرسید که چند درصد از آنان را عمیقا درک کرده‌اید و آیا آن ورودی‌ها نگاه شما را تغییر داده‌اند؟ پس پادکست‌های خوب را چند بار گوش کنید، کتاب‌های خوب یا نوشته‌های خوب را چند بار بخوانید.

- تقویت تفکر انتقادی (موشکافانه/سنجش‌گرانه) که قبلا در موردش نوشته‌ام و گفته‌ام.

- در هشتاد درصد موارد با سؤال بروید سراغ محتوا و نه بر اساس توصیه دیگران و محبوبیت و جوگیرشدن و دم‌دست‌بودن و وایرال‌شدن و ... مطالبی که بر اساس سؤال خوانده می‌شوند بیشتر در ذهن نقش می‌بنندند.

- جمع‌بندی و خلاصه‌سازی کنید. این دو مفهوم چه تفاوتی دارند؟ مثلا فرض کنید که ده تعریف از فرهنگ یا جامعه یا اضطراب خوانده‌اید. یا ده تئوری در مورد موفقیت فردی از ده کتاب خوانده‌اید، اگر این تعاریف یا تئوری‌ها را جمع‌بندی نکنید، با ذهن پراکنده به جای خاصی نمی‌رسید. در نهایت باید یک‌بار بنشینید و با خود جمع‌بندی کنید که بالاخره فرهنگ از نظر من یعنی چه؟ یا جمع‌بندی من از راه‌های موفقیت چیست؟ کسی که ده تعریف از فرهنگ در ذهنش دارد یا ده مسیر مختلف و گاه متضاد در مورد موفقیت، ممکن است در عرصه نظر با کلاس به نظر برسد اما در زندگی عملی هیچ منفعتی نمی‌برد. اما خلاصه‌سازی یعنی اینکه سعی کنیم به زبان خودمان جان کلام چیزهایی که خوانده‌ایم، شنیده‌ایم، تجربه کرده‌ایم و دیده‌ایم را بنویسم و هر از چند گاهی مرور کنیم.

انبار کردن اطلاعات نامنظم یا نامرتبط یا ناتمام در ذهن یعنی این‌که ما ذهن خود را تبدیل کرده‌ایم به یک آشغال‌دونی و آن را با خود حمل می‌کنیم. همین باعث می‌شود که راجع‌ به هر موضوعی حرف می‌زنیم ولی راجع به هیچ موضوعی حرف درست و حسابی نمی‌زنیم!


🔸مجتبی لشکربلوکی

☘❤️ @filsofak

🩺 اتاق درمان ۱

تفاوت درد و رنج
#مصطفی_سلیمانی

‌
درد، بخشی اجتناب‌ناپذیر از زندگی انسان است. هیچ‌کس در این دنیا از تجربه‌ی رنج‌های جسمی یا روانی مصون نیست. گاهی زندگی با ما هم‌راستا نیست؛ خواسته‌ها، باورها، و انتظارهایمان با واقعیت‌ها نمی‌خواند. این ناهماهنگی، درد تولید می‌کند. اما چیزی که ما را از پا می‌اندازد، غالباً خودِ درد نیست؛ بلکه تفسیری‌ است که از آن درد می‌سازیم.

ما اغلب به جای دیدن درد به‌عنوان یک تجربه‌ی انسانی، آن را به نشانه‌ای از «کم‌بودنِ» خود تعبیر می‌کنیم. در نتیجه، درد ساده‌ای که می‌توانست پذیرفته و مدیریت شود، به یک رنج عمیق، تکرارشونده و فلج‌کننده تبدیل می‌شود.

فرض کنید فردی با مشکل مالی دست‌وپنجه نرم می‌کند.
واقعیت این است: «درآمد من کمتر از هزینه‌هایم است و نمی‌توانم برخی از خواسته‌ها و نیازهایم را تأمین کنم.» این، یک درد عینی و ملموس است.

اما ذهن انسان، به‌ویژه ذهنی که آموخته به خودش شک کند، به‌جای توقف در همین واقعیت، آغاز به تفسیر می‌کند:
«چون پول ندارم، پس نالایق‌ام. چون نالایق‌ام، کسی دوستم ندارد. چون دوستم ندارند، پس تنها و بی‌ارزش‌ام. چون بی‌ارزش‌ام، پس روابط اجتماعی‌ام شکست‌خورده‌اند. چون تنها شده‌ام، دیگر امیدی به بهبود ندارم. پس باید از همه‌چیز کنار بکشم...»

اینجاست که یک دردِ واقعی به زنجیره‌ای از تفسیرهای ذهنی تبدیل می‌شود که نه‌تنها کمکی به حل مسئله نمی‌کند، بلکه آن را به رنجی روانی و وجودی بدل می‌سازد. ما به جای آن‌که با فقر، بیماری، تنهایی، یا ناکامی به‌مثابه‌ی «مسائل قابل درک و مدیریت» مواجه شویم، آن‌ها را به روایت‌هایی تبدیل می‌کنیم که هویت‌مان را تهدید می‌کند.

🎯 حالا ببین:
کجاهای زندگی‌ات را با تفسیرهای ذهنی، از مسیر درمان بیرون برده‌ای؟
کدام دردها را به رنجی بی‌پایان تبدیل کردی، تنها چون از زاویه‌ی ناعادلانه‌ای به خودت نگاه کردی؟

✳️ گاهی درمان، فقط در توقف این تفسیرهاست...
#اتاق_درمان ۱

☘❤️ @filsofak

توضیحی برای علت تعصب:

کسی که تمام عمرش را در زندان بوده، اولین کارش بعد از آزادی، یا ساختن زندان است و یا سرکشیدن جام زهرآلودِ آزادی و بین این دو، معمولا زندان پیروز است.

🔺قسمتی از فیلم «رستگاری در شاوشنک»، جاییکه بروکس بعد از یک عمر، آزاد می‌شود و از

رنجِ آزادی، خودکشی می‌کند

☘❤️ @filsofak

🩺 اتاق درمان ۲

روایت رنج؛ آغاز رهایی انسان از درد خاموش
#مصطفی_سلیمانی

رنج، هنگامی درمان‌پذیر است که به روایت درآید.
تا زمانی‌که تجربه‌ای ناگفته باقی بماند، آن رنج است که انسان را زندگی می‌کند. اما همین‌که بیان شود، نوشته شود یا در آینه‌ی نگاه تأمل‌آمیز دیده شود، تغییر ماهیت می‌دهد و به بخشی از مسیر رشد و آگاهی تبدیل می‌شود.

کارل راجرز، بنیان‌گذار روان‌درمانی انسان‌گرا، جمله‌ای دارد که می‌گوید:

> "What is most personal is most universal."
«آن‌چه عمیقاً شخصی است، اغلب جهانی‌ترین تجربه‌ی انسانی است.»



یعنی آن‌چه انسان در سکوت با خود حمل می‌کند، نه فقط رنجی فردی، بلکه بخشی از حافظه‌ی مشترک بشر است. بیان آن، علاوه بر تسکین فردی، نوعی اتصال به انسانیت مشترک ماست.

در بسیاری از موارد، انسان دردهایش را چون رازی پنهان با خود حمل می‌کند. گمان می‌کند اگر بازگو کند، ممکن است قضاوت شود یا آسیب‌پذیر به نظر برسد. اما سکوت مداوم، به آن درد هویت می‌بخشد. درد خاموش، در خلوت ذهنی رشد می‌کند، رفتارها را هدایت می‌کند و روابط را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

فرض کنید فردی در کودکی تجربه‌ای دردناک داشته و آن را هرگز بیان نکرده است. این رنج ممکن است سال‌ها در ناخودآگاه او فعال باشد، بی‌آن‌که دقیقاً بداند چرا در موقعیت‌های خاص، احساس طرد، ترس یا بی‌ارزشی می‌کند.
اما در لحظه‌ای که این تجربه به زبان می‌آید، حتی در یک نوشتار ساده یا یک گفت‌وگوی امن، بخشی از آن تاریکی روشن می‌شود.
همان‌جا نقطه‌ی آغاز رهایی است.

🎯 تأمل کن: چه تجربه‌هایی در درونت بی‌صدا مانده‌اند؟
کدام بخش از روانت، هنوز فرصت سخن‌گفتن نیافته؟
و اگر فقط یک‌بار، در فضایی امن، این روایت شنیده شود، چه تغییری ممکن است آغاز گردد؟

✳️ روایت، صرفاً بازگویی گذشته نیست؛
بازسازی معنا، بازپس‌گیری قدرت، و آغاز تملک هویتی جدید است.
وقتی رنج به زبان می‌آید، دیگر نمی‌تواند پنهانی، انسان را در سکوت فرسوده کند.

#اتاق_درمان ۲
☘❤️ @filsofak