🔻از جنگ بیزارم

#مصطفی_سلیمانی
#جنگ


جنگ، همان حجابِ قطوری بود که نمی‌گذاشت خودِ واقعی‌ات را ببینم.

جنگ، همان لحظاتی بود که وجود من، مثل یک ارتش نامنظم، روبه‌روی وجودِ منظمِ تو، آرایشِ نظامی می‌بست؛
و آن‌قدر صدای شیپورش بلند بود، که صدای تو را، که از پسِ بی‌سیم‌های خودی، پیغام‌های کُددارِ عاشقانه می‌فرستادی نمی‌شنید.

جنگ، تدبیر من بود؛
تدبیرِ منی که بلد نبودم هیچ چیز را با عشق چاره کنم.

جنگ، شاید دستاویزم بود؛
آن‌گاه که می‌خواستم صدایت را بشنوم.
اما محضِ رضای خدا، حتی برای یک‌بار هم نتوانستم از لابه‌لای دادهای بی‌وقفه‌ام، به حرف‌هایت گوش بدهم.

جنگ، تنها راه من بود؛
آن‌زمان که خیال می‌کردم برای در آغوش‌کشیدنت، باید رو در رویت قد علم کنم.

جنگ، صدای عشقم بود؛
آن موقع که خیال می‌کردم شاید برای همیشه از دستت داده‌ام.

من‌ از جنگ بیزارم؛
و به آن وا‌م‌دار.

من‌ تو را، عشق را، از پسِ جنگ‌های خونین یافته‌ام.


❤️☘ @filsofak

احتمالاً الان احساساتی که تجربه می‌کنین، متناقض و گیج‌کننده‌ست. شاید از یه طرف سبک شدین که اون همه تنش و اضطراب ناشی از جنگ تموم شده، اما از طرف دیگه یه حس خالی بودن، بی‌حسی یا حتی افسردگی اومده سراغ‌تون. اگه اینطوریه، بدونین که تنها نیستید و من هم مثل شما درگیر این هیجانات هستم.
به این حالت اصطلاحا post crisis depression یا «افسردگی بعد از بحران» گفته می‌شه.
یعنی وقتی یه دوره‌ی شدیداً هیجانی (مثل جنگ یا بحران) یهو تموم می‌شه، بدن و ذهن می‌رن توی یه فاز افت هیجانی.
بدن دیگه اون آدرنالین و کورتیزول بالا رو نمی‌سازه، ذهن دیگه نمی‌دوه و یه خلأ میاد سراغ آدم.
نگران نباشین از این حالت. این یعنی بدن‌تون داره می‌فهمه فرصت ترمیم و سازگاری با شرایط جدید رسیده.

☘❤️ @filsfilsofak

تراژدی زندگی شخصی‌ات را بی‌خیال. همه‌ی ما از همان اول کلی بدبختی کشیدیم، امّا انسان تا وقتی که درست‌وحسابی صدمه ندیده، نمی‌تواند شروع کند به نویسندگی جدی. از این بلاهایی که سرت می‌آید استفاده کن.

«‏از میان نامه‌ی همینگوی به فیتز جرالد»

🔸ارنست همینگوی

☘❤️ @filsofak

یووال نوح هراری: آدم‌ها بر سر تصورات می‌جنگن...


☘❤️ @filsofak

انسان تا وقتی تنها نباشد نمی‌تواند خودش باشد، و اگر دوستدارِ تنهایی نباشد دوستدارِ آزادی هم نخواهد بود چون فقط در تنهایی است که او واقعا آزاد است.

🔸آرتور شوپنهاور

☘❤️ @filsofak

🔸️ سوزنِ هزارکاره

.
بیشتر آدم‌ها پیریِ زودرس می‌گیرند و خبر ندارند.
هی می‌روند بزک دوزک می‌کنند که خودشان را تر و تازه نشان بدهند، اما از درون، مثل یک اسکلتِ هزار ساله پوکَند. لمس‌‌شان کنی از هم می‌پاشند.
آدم‌ها با فکر و ذکرشان خودشان را پیر و خسته و فرسوده می‌کنند و خیال می‌کنند بزک و دوزک، می‌تواند پیریِ درون‌شان را بپوشاند.
بیشتر آدم‌ها زندگی را چپَرو می‌بینند.
برای این‌که ببینند جوانند یا پیر، می‌روند توی آینه را نگاه می‌کنند و زیر چشم و دور لب و خط‌های پیشانی‌شان را ورانداز می‌کنند، اما همین‌که حرف به اصل حال‌شان می‌رسد، یک آهِ جگرسوز می‌کشند و می‌گویند دست روی دلم نگذار که خون است!
بیشتر آدم‌ها آن‌قدر با ذهن و روان‌شان بد تا می‌کنند که توی عنفوان جوانی کهن‌سال می‌شود.
ذهنِ بیشتر آدم‌ها بی‌چاره است، چون بیشتر آدم‌ها تاوانِ کم‌کاری‌ها و بی‌فکری‌هاشان را از ذهنِ بی‌چاره‌شان می‌گیرند.
دوست دارند همه‌فن حریف باشند و هی به ذهن‌شان فشار می‌آورند که وقت کم است و عمر، طولانی نیست؛ پس یاد بگیر که توی یک لحظه، چندتا کار را با هم انجام بدهی. مثلاً وقتی می‌خوابی، زبان یاد بگیر؛ وقتی دستشویی می‌روی پادکست گوش بده؛ یا وقتی داری به حرف‌های استادت گوش می‌دهی نقاشی بکش.
بیشتر آدم‌ها خیال می‌کنند زندگی مسابقه دو است و کسی برنده می‌شود که توپ‌های بیشتری را با خودش به خط پایان برده باشد.
به این‌خاطر، هی حرص می‌زنند برای خودشان یک رزومه دهان‌پُرکن سر هم کنند: ریاضی‌دانِ فیلسوفِ طبیبِ نقاشِ شاعرِ خیاطِ مجسمه‌ساز، که وقتی دلش می‌گیرد خوب سه‌تار می‌زند و آواز می‌خواند و پاش بیفتد، آشپزی‌اش آدم را دیوانه می‌کند!
بیشترِ آدم‌ها خیال می‌کنند زندگی یک چمدانِ خالی‌ست که باید پُر شود.
خیال می‌کنند وقتی آدم می‌شوند که بتوانند سوزنِ هزارکاره باشند.
و از خودشان نمی‌پرسند که نکند زندگی این باشد که وقتی غذا می‌خورم، فقط غذا بخورم؛ وقتی می‌خوابم فقط بخوابم؛ و وقتی حرف می‌زنم فقط حرف بزنم.
بیشتر آدم‌ها یک لحظه هم به پیری زودرسِ ذهن‌شان فکر هم نمی‌کنند. فقط زیر چشم‌هاشان را می‌بینند و دور لب‌هاشان را و خط‌های پیشانی‌شان را.
#مصطفی_سلیمانی
#آدم‌ها

🍀❤️ @filsofak

📌 نگاهی متفاوت به مسئله تروما
ویژه برنامه جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل

📅 ۴ تیرماه ۱۴۰۴

🎙 دکتر آذرخش مکری

☘❤️ @filsofak

🍃دین کامل یا دینداری کامل

👌اگر بپذیریم که دین خودش غایت نیست و اهمیت في نفسه ندارد بلکه تمام اهمیت آن در این است که وسیله‌ای برای سلوک اخلاقی و معنوی انسان است، آنگاه باید پیش و بیش از اینکه از "دین کامل" سخن بگویم و جستجو کنیم، باید از "دینداری کامل" سخن بگوییم و جستجو کنیم.زیرا بیشتر این نوع دینداری است که ما را به زیست اخلاقی و معنوی می‌رساند نه ظرفیت های معرفتی و میزان گزار‌های صادق یک دین.

نوع مواجهه‌ی ماست که ظرفیت‌های بالقوه یک دین را بالفعل می‌کند. چه ظرفیت‌های اسارت بخش و ظلمت بخش دین که مقصود بالعرض هستند و چه ظرفیت‌های رهایی بخش و گشایش بخش دین که مقصود بالذات هستند. به همین سبب است که در یک دین هم داعشی پدید می آید هم امثال مولوی

اساسا معرفت و جهان بینی مفهومی که ادیان عرضه می‌کنند، اهمیت نهایی ندارد. بلکه از این جهت اهمیت دارد که زمینه‌ساز سبکی از زندگی می‌شود که آن سبک زندگی می تواند زمینه ساز معرفت غیرگزاره‌ای و لایه‌های عمیقتر زندگی معنوی شود.

اگر دلمشغول مرزبندی‌ها و کارکردهاي هويتي دین نباشیم و دین را بیشتر از اینکه نظامی از باورها و منبعی برای شناخت جهان بدانیم،یک راه سلوک بدانیم؛ آنگاه آنچه این سلوک را آسان‌تر و سریعتر می‌کند فقط کوتاهی و آسانی راه نیست بلکه چابکی و زیرکی راهرو هم هست.

بنابراین دیندارانی که دین برای آنها یک دل‌مشغولی پژوهشی و دانشگاهی نیست، باید بیشتر از اینکه در پی دین کامل یا آشنایی هر چی بیشتر با جزئیات دین یا عمل هر چه بیشتر به دستورات دین باشند، در پی هنر و شیوه مواجهه‌ی درست با دین باشند.

👌در این نوع نگاه به دین و دینداری، فقیه و عالم واقعی دین کسی است که هنر و مهارت دینداری درست را نشان دهد. سخن ملاصدرا در این باب قابل تامل است:

"هركه خواهد كه به‌راستى معلوم نمايد، رجوع به كتاب‌هاى حديث نمايد؛ به‌شرطى كه به‌سبب الفاظ مشتركهٔ «علم» و «فقه» و «حكمت» غلط نكند و از راه نيفتد. چه، هریک از اين الفاظ در زمان پيغمبر صلى الله عليه و آله و سادات طريقت عليهم‌السلام به‌معنى ديگر غير از اين معني‌ها كه حالا مصطلح متأخران گشته اطلاق مى‌كرده‌اند. و اكنون تصرف در آن شده _ بعضى را به تحريف و بعضى را به تخصيص.
از آن جمله لفظ «فقه» است _ چنانچه بعضى از دانايان تصريح بدان نموده‌اند _ كه در ازمنهٔ سابقه، لفظ «فقه» را اطلاق مى‌كرده‌اند بر علم طريق آخرت و معرفت نفس و دقائق آفات و مكايد و امراض وى و تسويلات و غرور شيطانى فهم نمودن، و اعراض نمودن از لذات دنيا و اغراض نفس و هوا، و مشتاق بودن به نعيم آخرت و لقاء پروردگار و خوف داشتن از روز شمار.
و اكنون پيش طالب‌علمان اين زمان، فقه عبارت است از استحضار مسائل طلاق و عتاق و لعان و بيع و سلم و رهانت، مهارت در قسمت مواريث و مناسخات و معرفت حدود و جرائم و تعزيرات و كفارات و غير آن. و هر كه خوض در اين مسائل بيشتر مى‌كند و اگرچه از علوم حقيقيه هيچ نداند، او را افقه می‌دانند."

📓منبع:  رسالۀ سه اصل، ملاصدرا، به‌تصحیح سید حسین نصر. انتشارات دانشگاه تهران. ص ۷۸
✍ عباس‌علی منصوری

☘❤️ @filsofak

▪️غصه خوردن و ترحم در حق خود را اغلب نشان ضعف یا ناشُكری می دانند. آلن دو باتن، در این باره دیدگاهی جالب و متفاوت دارد ...

▫️ترجمه و گوینده: ایمان فانی

☘❤️ @filsofak

▪️تاثیر علم در تصمیمات اخلاقی‌، چرا و چگونه؟

#ریچارد_داوکینز

☘❤️ @filsofak

عشق در برابر خویشتن دوستی

چرا بعضی‌ها تا از معشوق جواب مثبت می‌گیرند، سرد می‌شوند و معشوق از چشمشان می‌افتد!؟

ترجمه و گوینده: ایمان فانی

☘❤️ @filsofak