از كاكتوس هامون چطور نگهدارى كنيم؟ لينك زير لمس كنيد تا كاكتوس هاى سر حال داشته باشين 🌵😍
@ezzarr🌲
https://ezzarr.blogfa.com/
@ezzarr🌲
https://ezzarr.blogfa.com/
Blogfa
انجمن اِزّار
انجمن اِزّار - احیا گران زیست محیطی آینده روشن - انجمن اِزّار
سلام علیکم
قلم در دست میگیرم و با نام و یاد خدا سخن آغاز میکنم. انسان به طور ذاتی دوستدار طبیعت میباشد و همیشه به دنبال طبیعت زیبا، بکر و دیدنی میباشد. آرامش و آسایش روانی را از طبیعت اخذ میکند، متقابلا طبیعتِ آلوده و پر از آلودگی اثر نامطلوب در روان و زندگی روزمره انسان به جای میگذارد. انسان با الهام گرفتن از طبیعت همیشه به ایدههای جدید دست یافت. طبیعت با انسان رابطهی مستقیم دارد. و بر همدیگر تاثیر بسزایی دارند.
چند روزی از تعطیلات تابستانه میگذرد، همواره شاهد ورود تعداد کثیری از مسافران محترم از تمام نقاط کشور عزیزمان به مازندران زیبا، سرزمین علویان و بهشت ایران هستیم.
هر شخص با ورود به مازندران به دلیل وجود عناصر طبیعی من جمله جنگل، دریا، رودخانه و ... انرژی مثبتی دریافت میکند. که این حس خوب غیرقابل توصیف میباشد.
اما ای کاش تعطیلات تابستان فرا نمیرسید.😢
ای کاش طبیعت مازندران زیبا نبود.
ای کاش ...
وقتی برای گذارندن اوقات و فراغت، آخر هفتهها همراه گروههای مردم نهاد زیست محیطی به دل طبیعت مازندران میروم، هر دفعه شاهد زبالههای رها شده در کنار ساحل، کنار جادههای مناطق ییلاقی و... هسم، که به امان خدا رها شده است.
چطور ممکن است ما از سرسبزی، شادابی و طراوت جنگلها، از آب جاری و زلال رودخانهها، از آرامش و حس مهیج امواج دریا بهره بگیریم، ولی اینگونه رفتار کنیم؟؟؟
بسی جای تامل است!!!
امیدوارم به همت تک تک ما ها این سهل انگاریها روز به روز کمتر شود چراکه طبیعت مازندران نیاز به تنفس دارد. چگونه میشود انسانی از طبیعت و زیبایی و فرهنگ زیست محیطی دیگر کشورها صحبت میکند ولی حتی برای حفظ این محیط زیست یه گام بر نمیدارد و از خویش شروع نمیکند.
رها کردن حتی یک زباله پلاستیکی هم در طبیعت جلوهی زشت و زنندهای میدهد چه برسد ...
در فعالیتهای خودجوش توسط NGO های زیست محیطی بسیار مشاهده شد که خانوادههای عزیز زبالههای خود را در کیسههای مخصوص جمع آوری کردند ولی در کنار جاده قرار دادند. توجه به این نکته ضروریست که ممکن است ماشینهای جمع آوری زباله از آنجا گذر نکند. خواهشی که داریم این است کیسههای زباله را در اولین سطلهای زباله تعبیه شده جهت جمع آوری قرار دهید.
بیاییم NGO های زیست محیطی را حمایت کنیم و در فعالیتهای این گروهها که بدون هیچ چشم داشتی و صرفا برای حفظ طبیعت میباشد، شرکت کنیم. همچنین چقدر جالب و خوشایند است مشاهده مشارکت مسافران عزیز در برنامههای پاکسازی محیط زیست، که در برنامه های اخیر تعدادشان بیشتر هم شد. از گفتههای آنها چنین استنباط میشود که بعضا قدر و ارزش این طبیعت و محیط زیست را از ما ساکنان این استان بیشتر میدانند.
آرزو دارم روزی فرارسد هر شخصی یک فعال محیط زیست شود.
با تشکر
سیدحسین ربیعی
فعال محیط زیست
آدرس ایمیل:⬇️
[email protected]
ایدی تلگرام:⬇️
@Hossein95rs
قلم در دست میگیرم و با نام و یاد خدا سخن آغاز میکنم. انسان به طور ذاتی دوستدار طبیعت میباشد و همیشه به دنبال طبیعت زیبا، بکر و دیدنی میباشد. آرامش و آسایش روانی را از طبیعت اخذ میکند، متقابلا طبیعتِ آلوده و پر از آلودگی اثر نامطلوب در روان و زندگی روزمره انسان به جای میگذارد. انسان با الهام گرفتن از طبیعت همیشه به ایدههای جدید دست یافت. طبیعت با انسان رابطهی مستقیم دارد. و بر همدیگر تاثیر بسزایی دارند.
چند روزی از تعطیلات تابستانه میگذرد، همواره شاهد ورود تعداد کثیری از مسافران محترم از تمام نقاط کشور عزیزمان به مازندران زیبا، سرزمین علویان و بهشت ایران هستیم.
هر شخص با ورود به مازندران به دلیل وجود عناصر طبیعی من جمله جنگل، دریا، رودخانه و ... انرژی مثبتی دریافت میکند. که این حس خوب غیرقابل توصیف میباشد.
اما ای کاش تعطیلات تابستان فرا نمیرسید.😢
ای کاش طبیعت مازندران زیبا نبود.
ای کاش ...
وقتی برای گذارندن اوقات و فراغت، آخر هفتهها همراه گروههای مردم نهاد زیست محیطی به دل طبیعت مازندران میروم، هر دفعه شاهد زبالههای رها شده در کنار ساحل، کنار جادههای مناطق ییلاقی و... هسم، که به امان خدا رها شده است.
چطور ممکن است ما از سرسبزی، شادابی و طراوت جنگلها، از آب جاری و زلال رودخانهها، از آرامش و حس مهیج امواج دریا بهره بگیریم، ولی اینگونه رفتار کنیم؟؟؟
بسی جای تامل است!!!
امیدوارم به همت تک تک ما ها این سهل انگاریها روز به روز کمتر شود چراکه طبیعت مازندران نیاز به تنفس دارد. چگونه میشود انسانی از طبیعت و زیبایی و فرهنگ زیست محیطی دیگر کشورها صحبت میکند ولی حتی برای حفظ این محیط زیست یه گام بر نمیدارد و از خویش شروع نمیکند.
رها کردن حتی یک زباله پلاستیکی هم در طبیعت جلوهی زشت و زنندهای میدهد چه برسد ...
در فعالیتهای خودجوش توسط NGO های زیست محیطی بسیار مشاهده شد که خانوادههای عزیز زبالههای خود را در کیسههای مخصوص جمع آوری کردند ولی در کنار جاده قرار دادند. توجه به این نکته ضروریست که ممکن است ماشینهای جمع آوری زباله از آنجا گذر نکند. خواهشی که داریم این است کیسههای زباله را در اولین سطلهای زباله تعبیه شده جهت جمع آوری قرار دهید.
بیاییم NGO های زیست محیطی را حمایت کنیم و در فعالیتهای این گروهها که بدون هیچ چشم داشتی و صرفا برای حفظ طبیعت میباشد، شرکت کنیم. همچنین چقدر جالب و خوشایند است مشاهده مشارکت مسافران عزیز در برنامههای پاکسازی محیط زیست، که در برنامه های اخیر تعدادشان بیشتر هم شد. از گفتههای آنها چنین استنباط میشود که بعضا قدر و ارزش این طبیعت و محیط زیست را از ما ساکنان این استان بیشتر میدانند.
آرزو دارم روزی فرارسد هر شخصی یک فعال محیط زیست شود.
با تشکر
سیدحسین ربیعی
فعال محیط زیست
آدرس ایمیل:⬇️
[email protected]
ایدی تلگرام:⬇️
@Hossein95rs
چین نخستین "شهر جنگلی" را که بر علیه آلودگی هوا مبارزه می کند.ایجاد نمود. شهر سبز در برابر آلودگی طراحی شده توسط Stefano Boeri Architetti، اولین "شهر جنگل" در حال حاضر در حال ساخت Liuzhou، استان Guangxi است. شهر آینده نگر از انرژی های تجدید پذیر برای خودکفایی استفاده می کند و در تقریبا 1 میلیون گیاه و 40 هزار درخت - یک دریا سبز که قادر به جذب نزدیک به 10،000 تن دی اکسید کربن و 57 تن آلاینده ها در سال است، استفاده می کند.
شهرک Liuzhou Forest 175 هکتار که توسط شهرداری Liuzhou برنامه ریزی شهری برای شمال لیو ژو در امتداد رودخانه لیوجیج به تصویب رسیده است، اولین بار از نوع خود خواهد بود که اگر موفقیت آمیز باشد، می تواند برای طراحی شهری در سراسر جهان افزایش یابد. این اولین شهر جنگل چینی 30،000 نفر را در یک جامعه میزبان خواهد ساخت که به طور کامل در حدود یک میلیون گیاه از بیش از 100 گونه و همچنین 40،000 درخت که تقریبا 900 تن اکسیژن تولید می کنند پوشیده شده است. این پروژه در سال 2020 تکمیل خواهد شد.
@ezzarr🌲
شهرک Liuzhou Forest 175 هکتار که توسط شهرداری Liuzhou برنامه ریزی شهری برای شمال لیو ژو در امتداد رودخانه لیوجیج به تصویب رسیده است، اولین بار از نوع خود خواهد بود که اگر موفقیت آمیز باشد، می تواند برای طراحی شهری در سراسر جهان افزایش یابد. این اولین شهر جنگل چینی 30،000 نفر را در یک جامعه میزبان خواهد ساخت که به طور کامل در حدود یک میلیون گیاه از بیش از 100 گونه و همچنین 40،000 درخت که تقریبا 900 تن اکسیژن تولید می کنند پوشیده شده است. این پروژه در سال 2020 تکمیل خواهد شد.
@ezzarr🌲
اگر میخواهید گیاه مورد علاقه ی خود را در خانه داشته باشید، باید بدانید که هر گیاه، نیاز به شرایط ویژه ای دارد. مثلا اگر در گروه علاقه مندان به بنفشه آفریقایی هستید، این گیاه، نیاز به نور و روشنایی دارد و در مکان های تاریک و بدون نور نمیتواند به خوبی رشد کند و گل بدهد. با لمس لینک زیر، میتوانید با چند نوع گیاه آپارتمانی آشنا شوید و در صورت امکان، به پرورش آنها در منزل خود، اقدام کنید 🌱🌸
https://ezzarr.blogfa.com
@ezzarr🌲
https://ezzarr.blogfa.com
@ezzarr🌲
Blogfa
انجمن اِزّار
انجمن اِزّار - احیا گران زیست محیطی آینده روشن - انجمن اِزّار
اِزّار
#گیاهان_آپارتمانی #زنبق @ezzarr🌲
گل زنبق
گل زنبق در برخی نقاط خاص جهان گل بومی محسوب می شود. در بسیاری از نقاط جهان این گل را در دسته گل هایی
برای تزئین به کار می برند . این گیاه یکی از گل های ویژه فصل بهار است. می توان این گل را به صورت گلدان در خانه
نگهداری کرد. به این گیاه جاروبرقی هوا می گویند. گل زنبق با عملکردی قوی مواد شیمیایی مضر و خطرناکی چون فرمالدئید، بنزن، تری کلرواتیلن و برخی مواد دیگر را از هوا پاک می کند. مطالعات نشان داده است، گلدان های حاوی این گل به کیفیت هوای یک آپارتمان می افزایند و از میزان خطرناک بودن این مواد شیمیایی می کاهند.
این گیاه در آپارتمان براحتی قابل نگهداری است، چون به نور زیادی نیاز ندارد، اما رطوبت آن باید همیشه تامین باشد. برای داشتن این گیاه کافی است پیاز آن را از گلفروشی ها تهیه کرد و آن را داخل گلدان با خاک مرغوب کاشت. این گل نیازمند نور کم و غیرمستقیم آفتاب می باشد. خاکی که گل در آن قرار دارد بهتر است همیشه اندکی رطوبت داشته باشد .
گلدان زنبق می تواند جایگزین بسیار مناسبی برای یک اسپری خوش بوکننده یا دستگاه های معطر کننده هوا باشد و می توان آن را در محلی قرار داد که از تماشای آن لذت برد و هوای پاکیزه تری را استشمام کرد.
@ezzarr🌲
#گیاهان_آپارتمانی
#زنبق
گل زنبق در برخی نقاط خاص جهان گل بومی محسوب می شود. در بسیاری از نقاط جهان این گل را در دسته گل هایی
برای تزئین به کار می برند . این گیاه یکی از گل های ویژه فصل بهار است. می توان این گل را به صورت گلدان در خانه
نگهداری کرد. به این گیاه جاروبرقی هوا می گویند. گل زنبق با عملکردی قوی مواد شیمیایی مضر و خطرناکی چون فرمالدئید، بنزن، تری کلرواتیلن و برخی مواد دیگر را از هوا پاک می کند. مطالعات نشان داده است، گلدان های حاوی این گل به کیفیت هوای یک آپارتمان می افزایند و از میزان خطرناک بودن این مواد شیمیایی می کاهند.
این گیاه در آپارتمان براحتی قابل نگهداری است، چون به نور زیادی نیاز ندارد، اما رطوبت آن باید همیشه تامین باشد. برای داشتن این گیاه کافی است پیاز آن را از گلفروشی ها تهیه کرد و آن را داخل گلدان با خاک مرغوب کاشت. این گل نیازمند نور کم و غیرمستقیم آفتاب می باشد. خاکی که گل در آن قرار دارد بهتر است همیشه اندکی رطوبت داشته باشد .
گلدان زنبق می تواند جایگزین بسیار مناسبی برای یک اسپری خوش بوکننده یا دستگاه های معطر کننده هوا باشد و می توان آن را در محلی قرار داد که از تماشای آن لذت برد و هوای پاکیزه تری را استشمام کرد.
@ezzarr🌲
#گیاهان_آپارتمانی
#زنبق
این تصویر تنها یك کاریکاتور آبي نیست
یك واقعیت است!!!!
ذخایر آبي ایران رو به پایان است.
#تلنگر
#بحران_آب_را_جدی_بگیریم
منبع:
water_engineering_Science
@ezzarr🌲
یك واقعیت است!!!!
ذخایر آبي ایران رو به پایان است.
#تلنگر
#بحران_آب_را_جدی_بگیریم
منبع:
water_engineering_Science
@ezzarr🌲
❌2016؛ تلخترین سال برای فعالان محیط زیست
در سال گذشته، 200 نفر جان خود را برای دفاع از محیط زیست و منابع طبیعی از دست دادند؛ سه نفر از این افراد ایرانی هستند.
سازمان دیدهبان جهانی (Global Witness) در گزارشی که امروز منتشر کرده، سال 2016 را به دلیل کشته شدن 200 مدافع محیطزیست و منابع طبیعی، تلخترین سال برای فعالان محیطزیست معرفی کرده است.
در گزارش این سازمان آمده که در سال 2016، مجموعا 200 نفر از 24 کشور جان خود را برای دفاع از محیطزیست و منابع طبیعی از دست دادهاند. این درحالی است که در سال 2015 این تعداد 185 نفر از 16 کشور بود.
تقریبا 40 درصد از کشتهشدگان سال 2016 افراد جوامع بومی در کشورهای مختلف بودهاند. با وجود اینکه پیگیری برای یافتن علل کشتهشدن افراد دشوار است، این سازمان میگوید شواهد محکمی دارد که دستکم 43 نفر از این فهرست، توسط نیروهای پلیس یا ارتش کشته شدهاند. از سوی دیگر 52 نفر از کشتهشدگان نیز نیروهای رسمی حفاظت از طبیعت شامل جنگلبانان و محیطبانان بودهاند.
در این فهرست، برزیل با 49 نفر در صدر جدول قرار دارد، کلمبیا با 37 نفر و فیلیپین با 28 نفر در رده دوم و سوم قرار دارند و پس از آنها هندوستان، هندوراس ، نیکاراگوئه و جمهوری دموکراتیک کنگو کشورهای دیگر این فهرست هستند.
«محمد دهقانی» و «پرویز هرمزی» (محیطبانان منطقه حفاظتشده گنو در هرمزگان) و «منوچهر شجاعیان» (محیطبان پارک ملی بمو استان فارس) افراد ایرانی این فهرست هستند با اینحال در این فهرست نامی از «فضلالله علیپور» جنگلبان شهرستان نور به چشم نمیخورد. شهید علیپور در هفتم خرداد 1395 حین انجام ماموریت به شهادت رسید.
#گزارش
@ezzarr🌲
در سال گذشته، 200 نفر جان خود را برای دفاع از محیط زیست و منابع طبیعی از دست دادند؛ سه نفر از این افراد ایرانی هستند.
سازمان دیدهبان جهانی (Global Witness) در گزارشی که امروز منتشر کرده، سال 2016 را به دلیل کشته شدن 200 مدافع محیطزیست و منابع طبیعی، تلخترین سال برای فعالان محیطزیست معرفی کرده است.
در گزارش این سازمان آمده که در سال 2016، مجموعا 200 نفر از 24 کشور جان خود را برای دفاع از محیطزیست و منابع طبیعی از دست دادهاند. این درحالی است که در سال 2015 این تعداد 185 نفر از 16 کشور بود.
تقریبا 40 درصد از کشتهشدگان سال 2016 افراد جوامع بومی در کشورهای مختلف بودهاند. با وجود اینکه پیگیری برای یافتن علل کشتهشدن افراد دشوار است، این سازمان میگوید شواهد محکمی دارد که دستکم 43 نفر از این فهرست، توسط نیروهای پلیس یا ارتش کشته شدهاند. از سوی دیگر 52 نفر از کشتهشدگان نیز نیروهای رسمی حفاظت از طبیعت شامل جنگلبانان و محیطبانان بودهاند.
در این فهرست، برزیل با 49 نفر در صدر جدول قرار دارد، کلمبیا با 37 نفر و فیلیپین با 28 نفر در رده دوم و سوم قرار دارند و پس از آنها هندوستان، هندوراس ، نیکاراگوئه و جمهوری دموکراتیک کنگو کشورهای دیگر این فهرست هستند.
«محمد دهقانی» و «پرویز هرمزی» (محیطبانان منطقه حفاظتشده گنو در هرمزگان) و «منوچهر شجاعیان» (محیطبان پارک ملی بمو استان فارس) افراد ایرانی این فهرست هستند با اینحال در این فهرست نامی از «فضلالله علیپور» جنگلبان شهرستان نور به چشم نمیخورد. شهید علیپور در هفتم خرداد 1395 حین انجام ماموریت به شهادت رسید.
#گزارش
@ezzarr🌲
#طنز
#تلنگر
#کاریکاتور
#با_طبیعت_دوست_باشیم.
ارسالی از دوست خوبمون امیرمحمد ولی زاده از اعضای NGo
#احیاگران_زیست_محیطی_آینده_روشن_ازار
@ezzarr🌲
#تلنگر
#کاریکاتور
#با_طبیعت_دوست_باشیم.
ارسالی از دوست خوبمون امیرمحمد ولی زاده از اعضای NGo
#احیاگران_زیست_محیطی_آینده_روشن_ازار
@ezzarr🌲
بحران کمبود آب و آدرسهای غلطی که به مردم داده میشود
میگویند سرانه مصرف آب ایرانیان دو برابر سرانه مصرف جهان است. یک گوگل ساده انجام بدهید تا همین ادعا را با صدها تیتر مختلف در هزاران سایت فارسی زبان مشاهده کنید. حالا اگر تبلیغات هر روزه رادیو و تلویزیون را هم به این موج اضافه کنیم، آن وقت هژمونی قاطع ادعایی را بر فضای رسانهای کشور مشاهده خواهیم کرد که طبیعتا تکتک شهروندان ناچار به پذیرش آن هستند. اما حقیقت چیز دیگری است.
از ویکیپدیا میتوانید فهرست سرانه مصرف «آب شیرین» (freshwater) کشورهای جهان را مشاهده کنید. (به انگلیسی+ و به فارسی+) ایران در این فهرست، با سالانه ۱۰۴۸ مترمکعب برای هر نفر، در بین ۱۶۹ کشور جهان، رتبه ۲۰ را به خود اختصاص داده. کشورهایی که در این فهرست سرانه بیشتری نسبت به ایران دارند به صورت نرمال قابل دستهبندی نیستند. یعنی از کشورهای عقبافتادهای همچون ترکمنستان، قزاقستان، تاجیکستان و پاکستان گرفته تا کشورهای کاملا پیشرفتهای همچون آمریکا، کانادا، استرالیا و پرتغال را شامل میشوند. بدین ترتیب، آشکارا یک جای کار لنگ میزند. نمودار سرانه مصرف آب نمیتواند ملاک مناسبی برای توسعهیافتگی اقتصادی یا فرهنگی کشورها باشد. اما مشکل کار در کجاست؟
در جداول ارایه شده، سرانه آب شیرین مصرفی، از مجموع آب مصرف شده در بخش «خانگی، صنعتی و کشاورزی» محاسبه شده است که در کشورهای مختلف جهان، سهم هر یک از این بخشها متفاوت است. خیلی ساده میتوان حدس زد که در کشورهای عقبافتاده جهان، به دلیل سیستم آبیاری سنتی در بخش کشاورزی، هدررفت آب در این بخش بسیار زیاد است. دوباره به نمودار مصرف جهان باز میگردیم و این بار کشورها را بر اساس سرانه مصرف در بخش کشاورزی فهرست میکنیم:
این بار ایران در رده ۳۰ جهان قرار میگیرد اما کشورهایی که بالاتر از ما (پر مصرفتر از ما) هستند بدون استثنا کشورهای عقبافتاده جهان هستند. از سومالی، ترکمنستان، افغانستان، میانمار گرفته تا تاجیکستان و عراق و میانمار. در این فهرست، حتی یک کشور اروپایی یا آمریکایی از ایران پرمصرفتر نیست.
پس حالا پازل کمی مشخصتر میشود. آمریکا با ۱۶۰۰ مترمکعب در سال، بیش از ۵۰ درصد سرانه ایران مصرف آب دارد، اما در ایران ۹۱درصد این مصرف در بخش کشاورزی هدر میرود، در حالی که در آمریکا این عدد فقط ۴۱ درصد است و در کانادا فقط به ۱۲ درصد میرسد! در نقطه مقابل، بخش مصرف خانگی در ایران تنها ۷ درصد از کل سرانه مصرف را به خود اختصاص داده است. از این لحاظ ما جزو ۴۰ کشور پایین جهان قرار داریم! این عدد برای اتریش ۳۵درصد، سوییس ۲۴درصد، بریتانیا ۲۲درصد، کانادا ۲۰درصد، فرانسه ۱۶درصد و آمریکا ۱۳درصد است. (در عین حال برای افغانستان و پاکستان و ترکمنستان هرکدام ۲ درصد است!)
در آخرین تقسیمبندی، کشورهای جهان را بر اساس درصد آب مصرفی در بخش صنعت ردهبندی میکنیم. اینجا جایی است که دقیقا فهرست پیشرفتهترین کشورهای جهان در صدر قرار میگیرد و ده کشور نخست جهان را بلژیک، فنلاند، لهستان، بلغارستان، بریتانیا، سوییس، فرانسه، کانادا، آلمان و نروژ تشکیل میدهند. آمریکا هم با ۴۶ درصد مصرف در بخش صنعت نزدیک به همین کشورها قرار دارد. طبیعتا در میان عقبافتادهترین کشورهای جهان، افغانستان، اریتره، کامبوج و اتیوپی، صفر درصد آب خود را در بخش صنعتی مصرف میکنند.
اما نتیجه چه میشود؟
تبلیغات رسانهای به شهروندان ایرانی فشار وارد میکند که آنها طرز استفاده صحیح از آب را بلد نیستند و با بیمبالاتی، دو برابر مصرف جهانی آب مصرف کرده و سبب خشکسالی در کشور شدهاند. هرچند کسی منکر کمآبی بنیادین در منطقه ما نیست، اما پس از این عامل طبیعی، تمامی انگشتهای اتهام به سوی شهروندان ایرانی اشاره رفته با این ادعای نادقیق که «مصرف آب شهروندان ایرانی دو برابر میانگین جهانی است». حالا اجازه بدهید از جداول فوق دو عدد را در هم ضرب کنیم:
یکی سرانه مصرف آب، و دیگر درصد مصرف آن در بخش خانگی است. نتیجه کار میزان مصرف آب شهروندان در بخش خانگی را به ما نشان خواهد داد که در چند نمونه انتخابی من به شرح زیر است:
کانادا: ۲۷۴ (متر مکعب، سرانه مصرف خانگی هر شهروند)
ایسلند: ۱۹۳
آمریکا: ۱۹۲
مجارستان: ۱۸۷
استرالیا: ۱۷۸
اتریش: ۱۵۶
ایتالیا: ۱۳۰
نروژ: ۱۱۹
سوئد: ۱۰۹
روسیه: ۱۰۱
فرانسه: ۸۷
سوییس: ۸۳
ایران: ۷۳ !!
میبینید ! برخی مسئولین، بی عرضگی در هدایت صحیح مصرف آب در بخش کشاورزی و صنعت رو چطور وارونه نشون میدن و القا میکنن که مردم در بخش خانگی بد مصرف میکنند.!
البته این دلیل نمیشه که ما در مصرف آب خانگی اسراف کنیم.
@ezzarr🌲
میگویند سرانه مصرف آب ایرانیان دو برابر سرانه مصرف جهان است. یک گوگل ساده انجام بدهید تا همین ادعا را با صدها تیتر مختلف در هزاران سایت فارسی زبان مشاهده کنید. حالا اگر تبلیغات هر روزه رادیو و تلویزیون را هم به این موج اضافه کنیم، آن وقت هژمونی قاطع ادعایی را بر فضای رسانهای کشور مشاهده خواهیم کرد که طبیعتا تکتک شهروندان ناچار به پذیرش آن هستند. اما حقیقت چیز دیگری است.
از ویکیپدیا میتوانید فهرست سرانه مصرف «آب شیرین» (freshwater) کشورهای جهان را مشاهده کنید. (به انگلیسی+ و به فارسی+) ایران در این فهرست، با سالانه ۱۰۴۸ مترمکعب برای هر نفر، در بین ۱۶۹ کشور جهان، رتبه ۲۰ را به خود اختصاص داده. کشورهایی که در این فهرست سرانه بیشتری نسبت به ایران دارند به صورت نرمال قابل دستهبندی نیستند. یعنی از کشورهای عقبافتادهای همچون ترکمنستان، قزاقستان، تاجیکستان و پاکستان گرفته تا کشورهای کاملا پیشرفتهای همچون آمریکا، کانادا، استرالیا و پرتغال را شامل میشوند. بدین ترتیب، آشکارا یک جای کار لنگ میزند. نمودار سرانه مصرف آب نمیتواند ملاک مناسبی برای توسعهیافتگی اقتصادی یا فرهنگی کشورها باشد. اما مشکل کار در کجاست؟
در جداول ارایه شده، سرانه آب شیرین مصرفی، از مجموع آب مصرف شده در بخش «خانگی، صنعتی و کشاورزی» محاسبه شده است که در کشورهای مختلف جهان، سهم هر یک از این بخشها متفاوت است. خیلی ساده میتوان حدس زد که در کشورهای عقبافتاده جهان، به دلیل سیستم آبیاری سنتی در بخش کشاورزی، هدررفت آب در این بخش بسیار زیاد است. دوباره به نمودار مصرف جهان باز میگردیم و این بار کشورها را بر اساس سرانه مصرف در بخش کشاورزی فهرست میکنیم:
این بار ایران در رده ۳۰ جهان قرار میگیرد اما کشورهایی که بالاتر از ما (پر مصرفتر از ما) هستند بدون استثنا کشورهای عقبافتاده جهان هستند. از سومالی، ترکمنستان، افغانستان، میانمار گرفته تا تاجیکستان و عراق و میانمار. در این فهرست، حتی یک کشور اروپایی یا آمریکایی از ایران پرمصرفتر نیست.
پس حالا پازل کمی مشخصتر میشود. آمریکا با ۱۶۰۰ مترمکعب در سال، بیش از ۵۰ درصد سرانه ایران مصرف آب دارد، اما در ایران ۹۱درصد این مصرف در بخش کشاورزی هدر میرود، در حالی که در آمریکا این عدد فقط ۴۱ درصد است و در کانادا فقط به ۱۲ درصد میرسد! در نقطه مقابل، بخش مصرف خانگی در ایران تنها ۷ درصد از کل سرانه مصرف را به خود اختصاص داده است. از این لحاظ ما جزو ۴۰ کشور پایین جهان قرار داریم! این عدد برای اتریش ۳۵درصد، سوییس ۲۴درصد، بریتانیا ۲۲درصد، کانادا ۲۰درصد، فرانسه ۱۶درصد و آمریکا ۱۳درصد است. (در عین حال برای افغانستان و پاکستان و ترکمنستان هرکدام ۲ درصد است!)
در آخرین تقسیمبندی، کشورهای جهان را بر اساس درصد آب مصرفی در بخش صنعت ردهبندی میکنیم. اینجا جایی است که دقیقا فهرست پیشرفتهترین کشورهای جهان در صدر قرار میگیرد و ده کشور نخست جهان را بلژیک، فنلاند، لهستان، بلغارستان، بریتانیا، سوییس، فرانسه، کانادا، آلمان و نروژ تشکیل میدهند. آمریکا هم با ۴۶ درصد مصرف در بخش صنعت نزدیک به همین کشورها قرار دارد. طبیعتا در میان عقبافتادهترین کشورهای جهان، افغانستان، اریتره، کامبوج و اتیوپی، صفر درصد آب خود را در بخش صنعتی مصرف میکنند.
اما نتیجه چه میشود؟
تبلیغات رسانهای به شهروندان ایرانی فشار وارد میکند که آنها طرز استفاده صحیح از آب را بلد نیستند و با بیمبالاتی، دو برابر مصرف جهانی آب مصرف کرده و سبب خشکسالی در کشور شدهاند. هرچند کسی منکر کمآبی بنیادین در منطقه ما نیست، اما پس از این عامل طبیعی، تمامی انگشتهای اتهام به سوی شهروندان ایرانی اشاره رفته با این ادعای نادقیق که «مصرف آب شهروندان ایرانی دو برابر میانگین جهانی است». حالا اجازه بدهید از جداول فوق دو عدد را در هم ضرب کنیم:
یکی سرانه مصرف آب، و دیگر درصد مصرف آن در بخش خانگی است. نتیجه کار میزان مصرف آب شهروندان در بخش خانگی را به ما نشان خواهد داد که در چند نمونه انتخابی من به شرح زیر است:
کانادا: ۲۷۴ (متر مکعب، سرانه مصرف خانگی هر شهروند)
ایسلند: ۱۹۳
آمریکا: ۱۹۲
مجارستان: ۱۸۷
استرالیا: ۱۷۸
اتریش: ۱۵۶
ایتالیا: ۱۳۰
نروژ: ۱۱۹
سوئد: ۱۰۹
روسیه: ۱۰۱
فرانسه: ۸۷
سوییس: ۸۳
ایران: ۷۳ !!
میبینید ! برخی مسئولین، بی عرضگی در هدایت صحیح مصرف آب در بخش کشاورزی و صنعت رو چطور وارونه نشون میدن و القا میکنن که مردم در بخش خانگی بد مصرف میکنند.!
البته این دلیل نمیشه که ما در مصرف آب خانگی اسراف کنیم.
@ezzarr🌲
پساب های ما از هدر میرود در حالیکه مخازن آب خالی، رودخانه ها خشک و شهرهای تشنه هستند
سفره های آب زیرزمینی بعنوان یکی از مخازن ذخیره آب جهان در حال از دست دادن ظرفیت های خود و خشک شدن هستند. ما در یک سیاره خشک زندگی می کنیم. از کشاورزان در زمین های خشک تا سیاستگذاران در شهرهای تشنه همگی با کمبود آب مواجه هستند، کمبود آبی که ناشی از دست رفتن منابع آب سطحی است. البته این تنها بخش کوچکی از مشکل جهانی آب است. سفره های آب زیرزمینی هم در حال خشک شدن هستند و این خشک شدن ذخایر آب زیرزمینی میتواند عواقب جدی را مخصوصا در قاره آسیای در حال رشد ایجاد کند.
حجم آبهای زیرزمینی که در عمق سنگها، خاک و شن و ماسه ها نفوذ کرده کرده اند، از منابع آبهای شیرین سطحی بیشتر است. اگر شما در آفریقای مرکزی و جنوبی، امریکا و برخی از بخش های اروپا ایستاده باشید فقط چند صد فوت با سطح سفره آب زیرزمینی فاصله دارید.
پیش بینی میشود شکاف بین عرضه و تقاضای آب برای سال 2030 که به 40% برسد و این شکاف با منابع آب سطحی پر نخواهد شد. سفره های آب زیرزمینی در حال حاضر بیشتر برای کشاورزی، تولید برق و استفاده روزانه در شهرهای کوچک و روستاها مورد استفاده قرار می گیرند.
حدود 30% از آب های شیرین جهان را سفره های آب زیرزمینی تشکیل می دهند و این در حالی است که براساس مطالعه دانشگاه کالیفرنیا بین سالهای 2003 تا 2013، حدود 37 آبخوان بزرگ دنیا به شدت با کاهش سطح آب و کمبود حجم آب مواجه هستند. آبخوان های بزرگی که نتوانسته اند با بارش و نفوذ دوباره آب های سطحی تجدید شوند.
برخی از آبخوان های بزرگ در خشک ترین مناطق جهان از جمله در آسیا قرار دارند، که تا 88 درصد تحت تنش آبی قرار دارند. جنوب آسیا تقریبا نیمی از آبهای زیرزمینی استفاده شده در جهان را به خود اختصاص داده است، اما آبخوان های این قاره – بسیاری از هزاران سال پیش تشکیل شده اند مانند مناطق شمالی چین که آب و هوای مرطوب تری دارد – دیگر بطور منظم تغذیه نشده اند.
استفاده از سفره های آب زیرزمینی هر لحظه بیشتر میشود و سطح این سفره ها کاهش می باید. بطور مثال در استان پنجاب پاکستان، پمپاژ آبهای زیرزمینی باعث کاهش نیم متری سالانه این منابع شده است، این کاهش ذخایر آبهای زیرزمینی باعث تهدید امنیت غذایی، آب و محصولات کشاورزی شده است .
افزایش جمعیت آسیا – که می تواند به 5 میلیارد نفر تا سال 2050 برسد – تنش بیشتری را در مواد غذایی، انرژی و آب وارد کرده است. در سطح جهانی، تقاضا برای مواد غذایی ممکن است تا 60% افزایش یابد و در پی آن بدلیل استفاده از آب برای کشاورزی، منابع آبی کمیاب تر خواهند شد. تغییرات آب و هوایی نیز این شرایط را تشدید می کند.
اما مشکل از تخلیه ذخایر آبهای زیرزمینی فراتر رفته است. پمپاژ بیش از حد آبهای زیرزمینی باعث فرونشست خاک شده است. سفره های آب زیرزمینی تنها مشکل تخلیه شدن ندارند، بلکه آلودگی آنها و در معرض شوری قرار گرفتن این منابع هم قابل توجه است. در برخی از نقاط آبهای زیرزمینی حتی به آرسنیک هم آلوده شده اند.
اولین قدم در اصلاح این وضعیت این است که بدانیم چه میزان آب زیرزمینی و برای چه نیازهایی را مصرف کرده ایم. این آسان نیست ولی غیر ممکن هم نیست. قدم مهم دیگر این است که قیمت گذاری آب های زیرزمینی را اصلاح کنیم. در چین در یک برنامه آزمایشی ، کشاورزان مجبور شدند تا آب بهای بیشتری را بر ای مصرف اضافی آبهای زیرزمینی بپردازند. روش مشابه در استرالیا و مکزیک هم خوب جواب داده است. اما چنین اقداماتی از لحاظ سیاسی می تواند در اجرا بسیار مشکل باشد. حتی قطع یارانه برق و گاز کشاورزان برای پمپاژ آبها می تواند سخت تر باشد.
تلاش برای تغذیه آبخوان ها هم می تواند مورد توجه قرار گیرد. گام نهایی میتواند بهبود مدیریت آبهای سطحی باشد که در نتیجه استفاده از آبهای زیرزمینی را کاهش میدهد. حدود 80 درصد از پسابها و فاضلاب ها بدون تصفیه در محیط رها میشوند که غالبا به رودخانه ها میرسند و آنها را آلوده می کنند. اقدام قوی تر برای جلوگیری از آلودگی آبهای سطحی به مراتب از حفظ آبهای زیرزمینی ساده تر است.
استفاده از آبخوان ها باید آخرین راه حل تامین آب باشد. این منابع برای نسل آینده می بایست نگهداری شوند.
ترجمه: شهره صدری
منبع: گاردین
@ezzarr🌲
سفره های آب زیرزمینی بعنوان یکی از مخازن ذخیره آب جهان در حال از دست دادن ظرفیت های خود و خشک شدن هستند. ما در یک سیاره خشک زندگی می کنیم. از کشاورزان در زمین های خشک تا سیاستگذاران در شهرهای تشنه همگی با کمبود آب مواجه هستند، کمبود آبی که ناشی از دست رفتن منابع آب سطحی است. البته این تنها بخش کوچکی از مشکل جهانی آب است. سفره های آب زیرزمینی هم در حال خشک شدن هستند و این خشک شدن ذخایر آب زیرزمینی میتواند عواقب جدی را مخصوصا در قاره آسیای در حال رشد ایجاد کند.
حجم آبهای زیرزمینی که در عمق سنگها، خاک و شن و ماسه ها نفوذ کرده کرده اند، از منابع آبهای شیرین سطحی بیشتر است. اگر شما در آفریقای مرکزی و جنوبی، امریکا و برخی از بخش های اروپا ایستاده باشید فقط چند صد فوت با سطح سفره آب زیرزمینی فاصله دارید.
پیش بینی میشود شکاف بین عرضه و تقاضای آب برای سال 2030 که به 40% برسد و این شکاف با منابع آب سطحی پر نخواهد شد. سفره های آب زیرزمینی در حال حاضر بیشتر برای کشاورزی، تولید برق و استفاده روزانه در شهرهای کوچک و روستاها مورد استفاده قرار می گیرند.
حدود 30% از آب های شیرین جهان را سفره های آب زیرزمینی تشکیل می دهند و این در حالی است که براساس مطالعه دانشگاه کالیفرنیا بین سالهای 2003 تا 2013، حدود 37 آبخوان بزرگ دنیا به شدت با کاهش سطح آب و کمبود حجم آب مواجه هستند. آبخوان های بزرگی که نتوانسته اند با بارش و نفوذ دوباره آب های سطحی تجدید شوند.
برخی از آبخوان های بزرگ در خشک ترین مناطق جهان از جمله در آسیا قرار دارند، که تا 88 درصد تحت تنش آبی قرار دارند. جنوب آسیا تقریبا نیمی از آبهای زیرزمینی استفاده شده در جهان را به خود اختصاص داده است، اما آبخوان های این قاره – بسیاری از هزاران سال پیش تشکیل شده اند مانند مناطق شمالی چین که آب و هوای مرطوب تری دارد – دیگر بطور منظم تغذیه نشده اند.
استفاده از سفره های آب زیرزمینی هر لحظه بیشتر میشود و سطح این سفره ها کاهش می باید. بطور مثال در استان پنجاب پاکستان، پمپاژ آبهای زیرزمینی باعث کاهش نیم متری سالانه این منابع شده است، این کاهش ذخایر آبهای زیرزمینی باعث تهدید امنیت غذایی، آب و محصولات کشاورزی شده است .
افزایش جمعیت آسیا – که می تواند به 5 میلیارد نفر تا سال 2050 برسد – تنش بیشتری را در مواد غذایی، انرژی و آب وارد کرده است. در سطح جهانی، تقاضا برای مواد غذایی ممکن است تا 60% افزایش یابد و در پی آن بدلیل استفاده از آب برای کشاورزی، منابع آبی کمیاب تر خواهند شد. تغییرات آب و هوایی نیز این شرایط را تشدید می کند.
اما مشکل از تخلیه ذخایر آبهای زیرزمینی فراتر رفته است. پمپاژ بیش از حد آبهای زیرزمینی باعث فرونشست خاک شده است. سفره های آب زیرزمینی تنها مشکل تخلیه شدن ندارند، بلکه آلودگی آنها و در معرض شوری قرار گرفتن این منابع هم قابل توجه است. در برخی از نقاط آبهای زیرزمینی حتی به آرسنیک هم آلوده شده اند.
اولین قدم در اصلاح این وضعیت این است که بدانیم چه میزان آب زیرزمینی و برای چه نیازهایی را مصرف کرده ایم. این آسان نیست ولی غیر ممکن هم نیست. قدم مهم دیگر این است که قیمت گذاری آب های زیرزمینی را اصلاح کنیم. در چین در یک برنامه آزمایشی ، کشاورزان مجبور شدند تا آب بهای بیشتری را بر ای مصرف اضافی آبهای زیرزمینی بپردازند. روش مشابه در استرالیا و مکزیک هم خوب جواب داده است. اما چنین اقداماتی از لحاظ سیاسی می تواند در اجرا بسیار مشکل باشد. حتی قطع یارانه برق و گاز کشاورزان برای پمپاژ آبها می تواند سخت تر باشد.
تلاش برای تغذیه آبخوان ها هم می تواند مورد توجه قرار گیرد. گام نهایی میتواند بهبود مدیریت آبهای سطحی باشد که در نتیجه استفاده از آبهای زیرزمینی را کاهش میدهد. حدود 80 درصد از پسابها و فاضلاب ها بدون تصفیه در محیط رها میشوند که غالبا به رودخانه ها میرسند و آنها را آلوده می کنند. اقدام قوی تر برای جلوگیری از آلودگی آبهای سطحی به مراتب از حفظ آبهای زیرزمینی ساده تر است.
استفاده از آبخوان ها باید آخرین راه حل تامین آب باشد. این منابع برای نسل آینده می بایست نگهداری شوند.
ترجمه: شهره صدری
منبع: گاردین
@ezzarr🌲