📝در جستجوی گناه نخستین!

🖌#حسام_آبنوس درباره رمان «زمان اشتباه، مکان اشتباه» نوشت:

🔹اجازه بدهید از جایی شروع کنم که ممکن است اغلب ما در آن نقطه اشتراک داشته باشیم. حرف بر سر اشتباه است. ما همه در طول زندگی اشتباهاتی داشته‌ایم، اشتباهاتی که گاهی پی به اشتباه بودن آن‌ها برده‌ایم و گاهی شاید تا پایان زندگی‌مان متوجه‌شان نشده باشیم.

🔹شاید زمان اشتباه، مکان اشتباه را بتوان اثری روانشناختی یا هر عبارت دیگری نامید ولی آنچه در این اثر در سایه این تعابیر ممکن است فراموش شود، اهمیت زندگی است.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝در این داستان بدون حسرت زندگی کنید

🖌#مهرسا_صفرخانی درباره رمان «کتابخانه نیمه‌شب» نوشت:

🔹مت هیگ، در طی سفری کوتاه همراه با نورا، جهان انتخاب‌هایمان، فرصت‌ها و مسیرهای پیش‌رویمان را ترسیم می‌کند و با زبانی از دل کتابخانه نیمه‌شب به ما می‌گوید که زندگی در پس این پرده سیاه حسرت است که جلوی دیدمان را گرفته و اجازه عبور نوری را نمی‌دهد.

🔹نورا سید، شخصیت اول داستان، ما را با جهانی غرق در افسردگی و ناامیدی آشنا می‌کند؛ جهانی که هجوم رنگ سیاه در آن، به ما فرصتی برای نگریستن به رنگ‌های دیگر نمی‌دهد و تمام تصاویر زیبا در پرده‌ای از حسرت‌ها، پوشیده شده‌اند.

#کتاب_ماه

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝اگر من هم اتاقی داشتم!

🖌#فاطمه_سادات_حسینی درباره کتاب «اتاقی از آن خود» نوشت:

🔹وولف در این کتاب بیشتر از اینکه در مورد نوشتن صحبت کند، در مورد مراحل قبل از نوشتن مثل وضعیت اقتصادی و اجتماعی زنان صحبت کرده است. او این سوال را مطرح می‌کند که چرا زنان در گذشته به خصوص در عصر الیزابت، کم‌تر می‌نوشتند؟

🔹نکته جالبی که ویرجینیا وولف به آن اشاره می‌کند این است که وضعیت زنان در ادبیات، زنانی که نویسندگان مرد شخصیت آن‌ها را خلق کرده و پرورانده‌اند، کاملا برعکس وضعیت واقعی آن‌ها ترسیم شده است.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝ایستادن مثل یک زن

🖌#حسام_آبنوس درباره کتاب «پاییز آمد» نوشت:

🔹این اثر در کنار آثار مشابهش، حکم تک‌مضراب‌هایی در فضای مردانه حاکم بر روایت جنگ است که نشان می‌دهد زنان چه نقشی در میدان فعالیت‌های جنگ داشتند.

🔹گلستان جعفریان در قامت نویسنده این کتاب سعی کرده تصویری از حضور یک زن در لحظه‌لحظه زندگی را به تصویر بکشد. ما در این کتاب کمتر حضور نویسنده را حس می‌کنیم و در واقع باید گفت جعفریان در کناری ایستاده تا مخاطب راوی کتاب را تماشا کنند.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝این کتاب، رمان نیست!

🖌#آزاده_جهان_احمدی درباره «فصل توت‌های سفید» نوشت:

🔹نحوه نگاه و زاویه ایستادن خانم موسوی در نظر به شهر نو یکی از قابل‌تحسین‌ترین ویژگی‌های این داستان است. نویسنده در نگاه به شهر نو و حتی زنان و مردانش مطلقا در نقش داور و قاضی قرار نگرفته است.

🔹آنچه در این میان به این داستان ضربه می‌زند خود قصه است. فصل توت‌های سفید داستان تختی دارد. بدون فراز و نشیب خاص، بدون تکانه حتی بدون غافلگیری ویژه و یا حتی ساده. تنها نقطه تعلیق اثر سرنوشت امیر و جستجوی فروغ است. گویی فقط متکفل بازنمایی تصویر یک دختر ایرانی با شرایط خاص زیستی در ایران دهه پنجاه است.

#_کتاب_ماه

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝به سیرت و صورت، ژاپنی

🖌#نگین_عظیمی درباره رمان «آوای کوهستان» که نویسنده‌اش برنده نوبل ادبیات است، نوشت:

🔹اگر نگوییم آثار یاسوناری کاواباتا همچون سبک زندگی‌اش آرام و کم‌حاشیه است، دست‌کم می‌توانیم آن را آنچنان که خودش نیز اذعان داشته، به هایکو شبیه بدانیم.

🔹«آوای کوهستان» یکی از همین «رمان‌ـ‌هایکوهای» کاواباتاست که هم نامش و هم محتوایش به عناصر و جلوه‌های طبیعت تکیه زده است. گویا کاواباتا حریری از صوَر و اصوات طبیعت ژاپنی را روی روایتش از یک خانواده ژاپنی کشیده و مخاطب را با روح هایکوگون حاکم بر داستانش پیش می‌برد.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝بحر در کوزه

🖌#منصوره_رضایی درباره کتاب «به زبان مادری گریه می‌کنیم» نوشت:

🔹جستارهای این کتاب برخلاف اسمش، که برگرفته از جستار پایانی‌ست، لحن مفرح، طنزگونه و شوخی‌وار دارند و نویسنده خاطرات شخصی خود از کودکی تا بزرگسالی را به زبانی صمیمی بیان می‌کند و آن‌ها را به دنیای زبان و واژگان پیوند می‌زند.

🔹وقتی کتاب را می‌بندیم فهرستی از آثار ادبی و هنری در دست داریم که باید مثل مورابیتو با نگاهی نو به سراغشان برویم و از پس کلمات و تصاویرشان، زندگی را تماشا کنیم.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝تو دوستش داشته باش!

🖌#فاطمه_دولتی در روایتی از اصل سخت مادری نوشت:

🔹کم‌رو و خجالتی‌ست؟ تو دوستش داشته باش. بیش‌فعالی دارد؟ تو دوستش داشته باش. بدغذاست؟ تو دوستش داشته باش. تنبل است؟ تو دوستش داشته باش. فرمول‌های ریاضی در سرش فرو نمی‌رود؟ تو دوستش داشته باش… نه در قلب. که اینبار دوست داشتن قلبی کافی نیست. قلبی و لفظی، به او عشق بورز و در لحظه‌های ضعف، لحظه‌های شکست، لحظه‌های کم آوردن، پشتش در بیا. نقصش را کوچک کن، توانایی‌ها و علایقش را بزرگ تا بداند توی این دنیا کسی هست، که همیشه دوستش دارد. هر طور که باشد.

🔹حالا مدت‌هاست من این اصل را تمرین می‌کنم. مثلا هر شب، قبل از خواب چند جمله تکراری زیر گوش زینب می‌گویم و یکی از آن‌ جمله‌های تکراری این است: «زینب، تو هر چی باشی، هر جور باشی، هر کجا باشی، همیشه‌ همیشه مامان، دوستت داره.»

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝نویسنده‌ای که جایزه برایش مهم نبود

🖌#سعیده_ملایی درباره نجیب محفوظ نوشت:

🔹نوشته‌های نجیب محفوظ، چه در رمان و چه در داستان کوتاه، به دغدغه‌ها و مسائلی با ماهیت انسانی و متافیزیکی مانند مرگ، ناشناخته‌ها، سرنوشت‌گرایی، ترس، ناتوانی، بی‌‌معنایی، انزوا، بیگانگی، ناامیدی، پوچی و بیهودگی و دیگر مسائل وجودی می‌پردازد.

🔹محفوظ یکی از بدبینان بزرگ قرن بیستم است و این بدبینی نه به معنای یأس و نه به معنای فرار از مواجهه با واقعیت، بلکه نمایانگر دیدی بسیار واقع بینانه از واقعیتی فاسد است که باید آشکار شود، از بین برود، و دروغ، فریب و عدم تعادلی که در آن وجود دارد در معرض دید همگان گذاشته بشود.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝نفت و روزگار سیاه مردمان این خاک

🖌#فاطمه_قربان_نیا درباره رمان «دشت‌های سوزان» نوشت:

🔹صادق کرمیار در این کتاب به جنوب کشور می‌رود و حماسه و قهرمانی مردمان جنوب را در برابر استعمار پیر روایت می‌کند. در این کتاب بیشتر از زندگی شیخ خزعل، از شیوخ قبایل خوزستان در دوره قاجار، می‌خوانیم.

🔹کرمیار برای «دشت‌های سوزان» خوزستان را دید و شنید. به خواندن تاریخ اکتفا نکرد. به قول خودش در قهوه‌خانه‌های کوت عبدالله هویزه قلیان کشید و با مردم یکی شد. همین پایبندی نویسنده برای توصیف دقیق روایتی که ارائه می‌دهد، باعث جذابیت و ماندگاری اثر می‌شود.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝منیر هنر ایران

🖌#حسام_آبنوس درباره کتاب «آینه‌های بی‌کران» نوشت:

🔹«منیر» یا «منیر فرمانفرمائیان» عناوینی است که با آن‌ها شناخته می‌شود. شاهرودی در واقع نام خانوادگی خودش است و فرمانفرمائیان نام خانوادگی همسرش که بیشتر با آن شناخته می‌شود. در این کتاب او فراز و فرودهای زندگی‌اش و حضور در عرصه هنر را برای خواننده خود بازگو کرده و سعی کرده چیزی را از دید او پنهان نکند.

🔹منیر در این کتاب از کودکی و حتی پیشینه خانوادگی‌اش برای خواننده روایت کرده است. روایتی که می‌تواند برای آن‌ها که دنبال جزئیاتی از زندگی مردمان در سال‌های پیش از حکومت پهلوی‌اند و می خواهند اطلاعاتی کسب کنند، جالب باشد، همچنین او در خاطراتش از همکاران و افرادی که با آن‌ها دمخور بوده و از دغدغه‌های هنری‌اش با مخاطب گفت‌وگو کرده که همه این‌ها در کنار هم روایتی جذاب و هیجان‌انگیز ساخته است.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝روایت مریم مجدلیه در روزگار پهلوی

🖌#پروانه_حیدری درباره «فصل توت‌های سفید» نوشت:

🔹فصل توت‌های سفید، روایت مریم مجدلیه‌‌ای‌ست که مسیحش را می‌یابد، نگاه از گذشته تاریکش برمی‌گیرد و به آینده امیدوار می‌شود؛ حال آن که آینده آن هم در تهران دهه پنجاه خالی از تشویش نیست.

🔹کتاب از حضور موثر مرد خالی‌ست. مردان قصه زنان‌شان را از خود رانده‌اند و خود نیز در میانه داستان گم می‌شوند. زنان در این رمان چشم‌انتظارند، همواره پشت پنجره یا در کشوری غریب نشسته به انتظار تا سال‌‌های سال؛ اما فروغ این طومار طولانی انتظار را پاره می‌کند و این می‌شود عملی حماسی که شخصیت را از بی‌حرکتی نجات می‌دهد.

#کتاب_ماه

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝فکرمی‌کنیم آزادیم

🖌#علی_حاجیلو درباره رمان «1984» نوشت:

🔹آنچه اورول در حوزه کنترل ذهن و اراده افراد در این کتاب در ذیل حکومت‌ توتالیتر اقیانوسیه برای ما ترسیم می‌کند، مهمترین پیش بینی کتاب است که امروزه به وقوع پیوسته است.

🔹اورول در این کتاب با فرض نبود حقوق اولیه انسان مثل عشق، آزادی و دانایی سعی می‌کند شما را قدردان وجود این مواهب کند. داستان در دنیایی روایت می‌شود که عاشق شدن نوعی مبارزه مدنی است. دنیایی که همه وجوه زندگی شما توسط دولت کنترل می‌شود.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝جای من تو فریاد بزن

🖌#فاطمه_خسروانی در روایتی از سخنگویی موسیقی نوشت:

🔹آن صدایی که از ساز درمی‌آمد، ملودی لالایی کودکی‌هایم بود که پدرم برایم زمزمه می‌کرد تا خوابم ببرد و حالا او کیلومترها از من فاصله داشت و من میان غریبه‌هایی که به‌تازگی همکارشان شده بودم و از همه‌شان کم‌سن‌تر بودم و باید نشان می‌دادم که به اندازه آن‌ها بزرگسال و جدی هستم، دلتنگ شده بودم و می‌‌باریدم.

🔹ساز صدای زندگی می‌داد. این اولین مواجهه جدی من با ساز بود. پس از آن بود که فهمیدم با اینکه کارم «کلمه» است، گاهی کلمه برای بیان آنچه در دل آدمی می‌گذرد کافی نیست و چه رستگارند آنان که نواختن می‌دانند.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝توصیف شاعرانه مصائب

🖌#فاطمه_سادات_حسینی درباره مجموعه داستان «آقایی از سان‌فرانسیسکو» نوشت:

🔹بونین خواننده را در داستان‌ها و شخصیت‌هایش حل می‌کند. ما آن خانه‌ها، دیوارها، پنجره‌ها، کف‌پوش‌ها و پرده‌ها، آن شخصیت‌ها، خلق‌وخو‌ها، گفتگوها، هیجانات و احساساتشان را با گوشت و پوستمان حس می‌کنیم. او مانند یک نقاش تمام جلوه‌ها و بازی‌های نور، سایه و رنگ را در طبیعت پیش چشمانمان می‌آورد.

🔹تک‌تک لحظات مهم زندگی انسان‌ها در این مجموعه وجود دارند. ما برای لحظاتی دنیا را از چشم یک سرباز، یک عاشق، کودک، پیر، مسافر و حتی یک حیوان می‌‌بینیم و داستان دوری و هجران، مرگ، عشق و زندگی را می‌شنویم. درست است که با هر داستان، فقط چند صفحه می‌توانیم با شخصیت‌ها همراه شویم، اما تصویر بعضی از آن‌ها هیچ‌وقت از یادمان نمی‌رود.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝به قول امروزی‌ها «دارک»

🖌#فاطمه_کمالی درباره رمان «فصل توت‌های سفید» نوشت:

🔹فصل توت‌های سفید از آن کتاب‌هاست که انگار تو را به دنیای درون خود می‌کشند و بعد از یک مدت خواندنش احساس می‌کنی که روزگاری در خانه گیلاس خانم زندگی کرده‌ای، در سختی‌ها با آن‌ها خون دل خورده‌ای و در خوشی‌ها در آن حیاط با صفا، قاه‌قاه خندیده‌ای! با بهرامِ هیز، پسر منیژه، سر کارهای مسخره‌اش بگو مگو کرده‌ای؛ انگار که تو هم این عشق پنهان و نگرانی شدید در برابر امیر را در وجود خود حس می‌کنی و حتی گاهی از وجود این عشق، خجالت می‌کشی!

🔹در کتاب، به موضوعات اجتماعی جامعه در آن عصر به خوبی توجه شده و مشکلات به وضوح لمس می‌شوند؛ می‌توان گفت موضوعی که در هرجای این کتاب ردپایی از آن به چشم می‌خورد، در اصل مظلومیت زنان است؛ چه ایرانی و چه خارجی مثلا لهستانی… مظلومیتی که بسیار ساده اما شدیداً عمیق است.

#کتاب_ماه

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝قصه‌گو و خودمانی

🖌#هاجر_شهابی درباره کتاب «خیمه ماهتابی» نوشت:

🔹زبان داستان به‌گونه‌ای انتخاب شده است که گویی خیمه خودش را روی زمین پهن کرده است و مخاطبان را دور خود جمع کرده و دارد برای آنها با لحنی شیوا و دلنواز قصه کربلا را تعریف می‌کند.

🔹نویسنده تا جایی که برایش مقدور بوده کلمات را ساده انتخاب کرده است تا مخاطب خیلی درگیر کلمات قلمبه‌سلمبه نباشد و نوشته برایش قابل فهم باشد. موسوی با نوع زبانی که انتخاب کرده توانسته‌ اطلاعات لازم را در خود متن به خورد مخاطب بدهد تا سوالی ذهن کودک یا نوجوان را گیج نکند.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝نوشتن و فراموشی یک رنج

🖌#فاطمه_سلیمانی در روایتی درباره نوشتن نوشت:

🔹هوش و حواسم مثل ناآرامی‌های ذهن زنی ‌است که یک جین بچه‌ دارد. بچه‌هایی که از دیوار راست بالا می‌روند و مادرشان را از تک و تا انداخته‌اند؛ یک ذهن پرهیاهو و خسته که گاهی ساده‌ترین چیزها را هم فراموش می‌کند.

🔹بارها شده درحال انجام کاری یا در حین صحبت با کسی بودم که موضوعی برای نوشتن به ذهنم خطور کرد. این موقع‌ها پشت سر هم جمله به ذهنم هجوم می‌آورد. جمله‌هایی کاملا مرتبط که کلماتش مثل دانه‌های تسبیح کنار هم‌اند. همان زمان که دارم از چینش کلمات در ذهنم لذت می‌برم، نخ تسبیح پاره می‌شود. این موقع‌ها یخ می‌کنم. تنها کاری که از دستم برمی‌آید این است که همان چند دانه تسبیحی که هنوز توی نخ مانده را با یادداشت کردن نجات دهم.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝همیشه عاشق

🖌#مهدیه_جاهد درباره کتاب «اشک حوا» نوشت:

🔹اشک حوا را می توان یکی از کتاب‌های برتر حوزه روایت همسران شهدا دانست. در عین حال کتابی است که در آن زن و رسالت او در نقش‌های مختلف دختری، همسری و مادری در کمال خود به تصویر کشیده شده است.

🔹در کنار اینکه زندگی همسر شهید به عنوان رکن اصلی درخت مقاومت بیان می‌شود خود شهید نیز در سرتاسر روایت حضور پررنگ دارد و این دو در متن داستان از یک‌دیگر جدا نیستند.

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝کدام مهم است، پیمانه یا دانه؟

🖌#حسام_آبنوس درباره کتاب «فصل توت‌های سفید» نوشت:

🔹فصل توت‌های سفید، خرده‌روایت‌های جذابی دارد و تصویری که از سال‌های دهه پنجاه و قبل از آن ارائه می‌کند دلنشین و باورپذیر است. جسارت سیده عذرا موسوی را در پرداختن و اشاره کردن به شهر نو را باید ستود. از دیگر سو تصویری که او از زنان و زیست زنانه در آن سال‌ها نشان می‌دهد هم برای خواننده جذاب است.

🔹ماجراهایی که شخصیت اول داستان برایش اتفاق می‌افتد قرار است در خدمت یک اتفاق باشد، اتفاقی که شاید بتوان گفت هیچ‌وقت روی نمی‌دهد. من در مواجهه با کتاب پیوسته منتظر بودم تا آن اتفاقی که نویسنده قرار است رقم بزند زمینه‌هایش فراهم شود.

#کتاب_ماه

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.

📝روایت زنانی که رویای جسورانه زیستن دارند

🖌#زینب_مرتضایی_فرد درباره کتاب «درد سنگ» نوشت:

🔹درد سنگ» روایتی آشنا از عشق است. آن‌قدر آشنا که حس کنی جایی همین نزدیکی‌ات رخ داده و تو جای یکی از شخصیت‌ها ایستاده‌ای. یا عشقی بزرگ و پنهانی را تجربه کرده‌ای و یا در گوشه و کنار آن حضور داشته‌ای.

🔹بیست فصل کوتاه «درد سنگ» را یک‌نفس خواندم، تا یکی دو هفته حسابی درگیرش بودم و کتاب را به همه زنانی که دوستشان دارم و فکر می‌کنم جسارت زیستن در جهان رویاهایشان را دارند، هدیه دادم. زن‌هایی که می‌دانند می‌شود در عالم خیال طور دیگری زیست و پناه می‌برند به این عالم مقدس!

🔺متن کامل این نوشتار را در سایت مجله الکترونیک واو بخوانید.