✅ سیستم‌های آبیاری سیلابی یا انحراف آب‌های سیلابی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که آب‌های سیلابی را جمع‌آوری کنند تا بهبود تولید کشاورزی و تولید دام را به همراه داشته باشند (NWP، 2007). این سیستم‌ها یکی از مهم‌ترین سیستم‌های بومی هستند که بسیاری از آن‌ها هنوز هم در مناطق خشک به‌کار می‌روند. سدهای انحرافی که در سیستم‌های آبیاری سیلابی سنتی استفاده می‌شوند می‌توانند تمام یا بخشی از سیلاب‌ها را تحمل کرده و آب را به نواحی کشاورزی مجاور منحرف کنند. این عمل می‌تواند مشکلات ناشی از خشکسالی و سیلاب‌ها را کاهش دهد و فرایندهای فرسایش را کند کند (Edmunds & Cardona، 2006).

✅ یکی از مثال‌های چنین سیستم‌های بومی، سیستم سنتی خوشاب است که در بلوچستان شمالی، منطقه‌ای در جنوب شرقی ایران که تنها ۱۵۰ میلی‌متر بارش سالانه دارد، مورد استفاده قرار می‌گیرد. خوشاب‌ها سیستم‌های جمع‌آوری آب ماکرو هستند که برای استفاده از سیلاب‌های ناگهانی ناشی از بارش مونسون شدید در تابستان طراحی شده‌اند. این سیستم‌ها در کناره‌های رودخانه‌های موقتی ساخته می‌شوند و آب سیلاب را به مناطق آبیاری‌شده‌ای به مساحت بین یک تا ۱۰ هکتار هدایت می‌کنند (حسینی‌مارندی، ۲۰۰۵).

✅ سیستم‌های کشاورزی رواناب، جریان‌های سطحی را از حوضه‌ها و شیب‌های کوچک جمع‌آوری می‌کنند (شنان و شیک، 1980). این سیستم‌ها به طور شایع در سرتاسر بیابان نقب در فلسطین 4000 سال پیش استفاده می‌شدند (اویس و همکاران، 2012). لیمن‌ها یا تابیا یکی از سیستم‌های بومی کشاورزی رواناب هستند که در منطقه نقب یافت می‌شوند. این سیستم‌ها شامل نواحی کشاورزی تامین آب بارانی هستند که با ساخت سدهای خاکی (سدهای کوچک) بر روی دشت‌های سیلابی یا در پای شیب‌های مقعر بنا نهاده شده‌اند. این کار منجر به حفظ باغچه‌های کوچک درختان تحمل کننده خشکی می‌شود. لیمن‌ها از سیستم جَسور (وادی‌های پلکانی) جدا هستند که شامل مجموعه‌ای از سدهای کوچک در همان وادی می‌باشند (بکرز و همکاران، 2013).