حیاط های مرکزی در معماری اروپا - یکی از حیاط های ساختمان مرکزی دانشگاه صنعتی برلین

حیاط های مرکزی که در معماری باستانی کشورهای اروپایی به عنوان سبکی مرسوم استفاده می شده است، در معماری دهه ها و قرن های پیش هم مورد استفاده بوده است. این حیاط ها بر خلاف حیاط های مرکزی ساختمان های مسکونی، مدارس و کاروانسراهای سنتی اقلیم های مختلف و بویژه اقلیم گرم و خشک ایران، حیاطی متعلق به یک ساختمان واحد و غالبا در ارتفاع یک یا دو طبقه نبوده بلکه در مرکز مجموعه های مسکونی و غیرمسکونی بزرگ مجزای از یکدیگر و مجموعه های چند طبقه قرار می گرفتند.
این حیاط های واقع در میانه ساختمان های غیرمسکونی و غالبا اداری یا تجاری، امروزه گاها با سقف های شفاف به فضایی بسته تبدیل شده و در واقع از حیاط به آتریوم تبدیل می گردند. شاید ایده آتریوم هم از همین حیاط های مرکزی بزرگ واقع در مرکز ساختمان های بزرگ آغاز شده باشد.

https://www.instagram.com/nasrollahi.f?igsh=cGNkdzdvOGJtMXBi

@eneft

لوله های نوری که نور روز را به عمق فضاهای زیرزمینی می برند.

این لوله های که غالبا به شکل استوانه ای هستند از جنس فلزات براق مثل استیل و یا آینه و یا ترکیبی از هر دو ساخته شده و نور را از محیط دارای نور روز به فضای بدون نور زیر این لوله ها منتقل می کنند. در بالای برخی از این لوله های نوری یک آینه ثابت و یا با قابلیت تغییر جهت قرار گرفته که نور خورشید را به درون این لوله منعکس کرده تا نور بیشتری به فضای زیر این لوله منتقل شود.
در این لوله نوری خاص، یک لایه شیشه بر روی استوانه ای از ورق استیل سوراخ دار قرار گرفته تا از طریق انعکاس نور از سوراخ های لوله نوری، نور بیشتری به پایین منتقل شود.

@eneft