احسان‌نامه

یک نفر از ما باید به او می‌گفت
احسان رضایی
@ehsanname
🔸دارم توی صفحه جستجوی گوگل، عکسش را کنار خبرهای باربط و بیربط نگاه می‌کنم و توی ذهنم سعی می‌کنم تصویر ۱۹سال پیش خداداد را بعد از آن گل تاریخی به یاد بیاورم. می‌دانم که این چهره یک فرقی با آن موقعش کرده است که به پیری و سفید شدن موها و چروک افتادن پای چشم‌ها ربط ندارد. اما دقیقا چه فرقی؟ نمی‌دانم. به برق شیطنتی که یک روز توی این چشم‌ها بود و حالا رفته، ربط دارد؟ مطمئن نیستم.

🔸توی آن ۱۱ دقیقه آخر چشم‌های همه‌مان می‌درخشید. تا قبلش فقط احمدرضا عابدزاده بود که با لجبازی تمام داشت آدامس می‌جوید و لبخند می‌زد و روی سر مهاجم‌های حریف دست می‌کشید. ما و بقیه بازیکن‌های توی زمین اما داشتیم دل خودمان را به این خوش می‌کردیم که همین هم خوب است. برای اولین بار پایمان را از آسیا گذاشته بودیم بیرون و جلوی هری کیول و مارک بوسنیچ و کلی بازیکن معروف داشتیم بازی می‌کردیم و باور کنید برای آن موقع، همین هم خوب بود. آن موقع که می‌گویم ۱۹سال پیش بود و باور کنید ۱۹سال پیش، نه از پخش مستقیم فوتبال‌های خارجی خبری بود، نه هیچ تیم اروپایی به ایران می‌آمد، نه هیچ مربی خارجی‌تری از ویه‌را به خودمان دیده بودیم. آدم‌ها و چیزها با امروز فرق داشتند. وقتی بعدتر یک نشریه دانشجویی، گزارش آن ۱۱ دقیقه طولانی را درج کرد، کنار چیزهایی مثل نمره اضافه کردن استادها به دانشجوها، خوشحالی یک (توجه دارید که: یک) خانم در سالن عمومی دانشگاه را هم از عجایب آن روز آورده بود. همه چیز نو بود و جدید بود و تازگی داشت و بادها خبر از تغییر فصل می‌دادند و حتی باورکنید صدای جواد خیابانی هم که داد می‌کشید «این غزال تیزپای ایرانه....» دلنشین بود.

خداداد که گل را زد، ریخته بودیم توی خیابان‌ها و یاد شادی‌های پدرهایمان را زنده کرده بودیم و به همه نشان داده بودیم که ما، جوان‌ها، نسل نو آمده‌ایم. نشان نسل ما هم شد همان توپی که خداداد از روی پاهای بوسنیچ استرالیایی رد کرده بود و بعدش جواد خیابانی داد کشیده بود «این غزال تیزپای....»

🔸بعد چی شد؟ نسل نو، نسل ما، بعد که آمد و اعلام حضور کرد چه کار کرد؟ هان؟ بعد انگار همه چیز را گذاشته باشند روی دور تند، آن هم توی یکی از این دستگاه‌هایی که همه‌چیز را با هم قاطی می‌کند، یک چیزی مثل همزن یا چرخ‌گوشت. ظرف ۱۹سال، همه چیز طوری فرق کرد که حالا دیگر نه مسابقه با یک تیم اروپایی هیجان‌انگیز است، نه جواد خیابانی گزارشگر خوبی به شمار می‌آید و نه حال و هوای خبر آن نشریه دانشجویی واقعی به نظر می‌رسد. اینها را نسل ما انجام داده؟ نمی‌دانم. مطمئن نیستم. حتی شک هم دارم. ما خودمان توی همان چرخ‌گوشتی افتاده بودیم که گذاشته بودندش روی دور تند.

🔸زندگی در دور تند، چیز وحشتناکی است. کمتر کسی است که یادش می‌ماند وسط دور تند بایستد و مکث بکند و لبخند بزند و لج بکند با همه چرخ‌گوشت‌ها. حتی همان روز شیرین ۱۹سال پیش هم فقط عابدزاده بود که از سر شیطنت این کار را می‌کرد. ما اما خیلی وقت‌ها یادمان می‌رود. جواد خیابانی هم خیلی وقت است یادش رفته. خداداد هم یادش رفت. یادش رفت و یادمان رفت و حالا عکس او که یک وقتی نماینده شروع دوران ما بود، کنار خبرهایی می‌آید که اصلا در خورِ آن جوان خندان آن روزها و من نمی‌دانم که توی این عکس جز سفید شدن موها و چروک افتادن پای چشم‌ها و باقی نشانه‌های گذشت روزگار، چه فرقی نسبت به ۱۹ سال پیش هست؟ به نشانه شروع و پایان یک دوران ربط دارد؟ نمی‌دانم.

یادداشت در شماره ۱۴۶۵ روزنامه «هفت صبح»

1.19K views12:50