احسان‌نامه

🔸وزرای ارشاد از کجا می‌آیند؟
@ehsanname
این روزها بیشتر رسانه‌ها و اهالی فرهنگ از پیشنهاد وزارتِ سیدعباس صالحی حمایت می‌کنند. تنها انتقاد این نکته است که او در حوزه‌های هنر و سینما و موسیقی فعالیتی نداشته و کارنامه‌اش فقط در بخش کتاب و مطبوعات و حوزه فکر و اندیشه پربار است.
اما این نکته، ویژگی مشترک همه وزیران ارشاد قبلی هم بوده است. از زمان پیروزی انقلاب تاکنون دوازده وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی داشته‌ایم: ناصر میناچی (۱۳۵۸–۱۳۵۷)، عباس دوزدوزانی (۱۳۶۰–۱۳۵۸)، عبدالمجید معادیخواه (۱۳۶۱–۱۳۶۰)، سیدمحمد خاتمی (۱۳۷۰–۱۳۶۱)، علی اردشیر لاریجانی (۱۳۷۲–۱۳۷۰)، مصطفی میرسلیم (۱۳۷۶–۱۳۷۲)، عطاءالله مهاجرانی (۱۳۷۹–۱۳۷۶)، احمد مسجدجامعی (۱۳۸۴–۱۳۷۹)، محمدحسین صفار هرندی (۱۳۸۸–۱۳۸۴)، سیدمحمد حسینی (۱۳۹۲–۱۳۸۸)، علی جنتی (۱۳۹۵-۱۳۹۲) و سیدرضا صالحی امیری (۱۳۹۶-۱۳۹۵). در میان این دوازده نفر، فقط علی لاریجانی سابقه فرهنگی در بخشی غیر از کتاب، یعنی ریاست صدا و سیما هم دارد که آن هم بعد از دوره وزارت ارشادش بوده است.
از بین این دوازده نفر، جز آنها که اصلا سابقه فرهنگی نداشته‌اند، بقیه وزاری ارشاد پیش از وزارت و ریاستشان بر مجموعه فرهنگی کشور، از بخش اندیشه و کتاب و مطبوعات آمده بودند. میناچی از مؤسسان حسینیه ارشاد به شمار می‌رفت و تا پایان عمرش هم مدیر این مرکز بود. حجت‌الاسلام معادیخواه آثاری در شرح «نهج البلاغه» دارد و بعد از وزارت هم بنیاد تاریخ انقلاب را به راه انداخت و انتشارات داشت. حجت‌الاسلام خاتمی از سرپرستی «کیهان» به ارشاد رفت و بعد از ارشاد هم به کتابخانه ملی. علی لاریجانی هم هرچند از جانشینی ستاد کل سپاه پاسداران به ارشاد آمد، اما از خانواده‌ای اهل علم آمده بود و سابقه دامادی شهید مطهری و دکترای فلسفه داشت. حتی آقای میرسلیم هم که منتقدانش او را به عنوان نویسنده کتاب «احتراق موتورهای درونسوز» معرفی می‌کردند، قبل از وزارت «دانشنامه جهان اسلام» را به راه انداخته بود. مهاجرانی هم که اصلا به ستون «نقد حال»ش در روزنامه «اطلاعات» معروف بود و برخی مقالاتش (مثل «مذاکرات مستقیم») هم موضوع بحثهای مختلف شده بود. مسجدجامعی در ادوار قبلی ارشاد پیش از خودش، فعالیتهای مثل نمایشگاه بین‌المللی کتاب، نمایشگاه بین‌المللی قرآن و خانه کتاب را راه انداخته بود. صفارهرندی قبل از وزارت سردبیر روزنامه «کیهان» بود. حسینی که زمانی جزو استیضاح‌کنندگان مهاجرانی بود، سابقه مدیرعاملی انتشارات سروش در دوران پیش از وزارت داشت. صالحی امیری هم از کتابخانه ملی به وزارت ارشاد آمد. در واقع، در سابقه تمام وزاری ارشاد، فقط بخش کتاب و نگارش پررنگ است.
اتفاقا این که اهالی کتاب برای وزارت و مدیریت انتخاب می‌شوند، تصمیم قابل دفاعی است. به هر حال کتاب، مادر و پیش‌زمینه همه اتفاقات فرهنگیِ دیگر است. ضمن اینکه اصولا پیدا کردن هنرمندی جامع‌الاطراف که در تمام حوزه‌های مختلف، از سینما و موسیقی و هنرهای تجسمی تا داستان و شعر و ترجمه دستی داشته باشد غیرممکن است. برای وزارت ارشاد بیشتر از همه اینها، مدیریت لازم است و توان نگه داشتن اهالی فرهنگ در کنار همدیگر. این، چیزی است که از دکتر صالحی در دوران معاونت فرهنگی‌اش دیدیم.

📌از یادداشت احسان رضایی در روزنامه «تماشاگران امروز» ۲۴ مرداد ۹۶
goo.gl/ta2ncb

1.82K views12:42