درستش این بود که این متن برای ولادت حضرت زینب منتشر میشد! اما من تازه پیدایش کرده‌ام و با همان استدلالی که " دوست دارم چیزهای خوبی که می‌خوانم، بقیه هم بشنوند و بدانند" تصمیم گرفتم بخوانمش!
#کسی_بیرون_از_قاب
#خدا_خانه_دارد
#فاطمه_شجاعی

تاحالا فکر کردین که اگر قرار باشه خودتون رو توی یک جمله توضیح بدین چی میگین؟
من یه آدمِ ...؟

خدایا، به دل امیدوار بنده‌هات رحم کن.
#مناجات

امام علی، برای من، به مثابه‌ی یک مفهوم عظیمه، که ما به ازا نداره.
نمی‌دونم که اگر چطور و با چه کلمه‌ای وصفشون کنم حق مطلب ادا میشه.
نمی‌دونم اگر از چه بیتی در وصفشون استفاده کنم تمام ابعادشون رو در بر می‌گیره.
اما، چیزی که می‌دونم و دوست دارم ازش حرف بزنم، چیزیه که مارو کنار هم جمع کرده.
"حبّ مشترک"

هرسال، نزدیک‌های عید، خصوصا یک روز مانده به عید یک نگرانی توی وجودم قد می‌کشد! نگرانی‌ای که حاصل گذشت یک سال است. نگرانی روزهایی که گذشته‌اند، رفته‌اند، دیگر برنمی‌گردند.
نگران کارهای مانده، کرده، نکرده، عقب مانده و جلو زده!
نگران عادت‌های خوب و بد و به وجود آمده‌ و از دست رفته!
نگرانی، اولین دستاورد سال جدید است، چیزی از جنس بهم خوردن دایره‌ی امن یک سال گذشته‌.
چیزی شبیه برهم خوردن عادت. عادت به شرایطی که داشت می‌گذشت، با همه‌ی بالا و پایین‌هایش!
شبیه یک ضربه، یک ضربه‌ی محکم که درست می‌خورد وسط فَرق سر آدم و آدم را به خودش می‌آورد! مرور خاطرات می‌کند، حواس جمعی می‌آورد! وادارت می‌کند تصمیم‌های مهم‌تر و جدی‌تری بگیری و ناگزیرت می‌کند که یک دفعه نگاهت را قدر یک سال وسیع تر کنی!
این روزها و ساعت‌های آخر اسفند، عجیب قدرتمند است، یک توفیق اجباری تمام عیار!

هیچ چیز، به اندازه‌ی شنیدن اسمتون بهم احساس امنیت نمیده...
هیچ چیز به اندازه‌ی شنیدن اسمتون بهم احساس پناه نمیده...
#حسین

و فَرَّقتَ بَینی و بَین اَحِبّائِکَ و اولیائِک...
و اگر میان من‌ و دوست‌دارانت، جدایی اندازی...
#کمیل

بعضی عصرای جمعه یهو به خودم‌ میام، می‌بینم امروز جمعه‌ست و من قدّ یکی از کارای مختلفی که از صبح کردم هم #منتظر نبودم!

آخه تولد و غیر تولد نداره که، چشم و دل از دوری تار میشه...
#نیمه_شعبان

پنج شنبه شب‌ها کل دعای کمیل رو می‌خونم و می‌شنوم تا برسم به اونجایی که بگم : انت اکرم من ان تضیع من ربیته..‌.
خدایا... شما خیلی کریم‌تر از اونی که بذاری بنده‌ای که خودت آفریدی تباه بشه...
و برسه به تباهی و من از ترس تباه شدن اشک بریزم!

از امشب شروع میشه...

نکاتی درباب استجابت دعا در شبهای قدر:

استاد فاطمی نیا:

شب قدر، ابتدا بايد از گناهانمان استغفار كنيم وتصميم بر جبران بگيريم.

بعضي از گناهان مانع اجابت دعا ميشود.
اما نكته اين است كه به هرحال خيلي از گناهان را انجام داده ایم و درحال حاضر نميتوانيم جبران كنيم!

مثل اینکه الان برويم در فلان شهرستان و دلي را كه شكسته بوديم ، بدست آوريم ، يا بخواهيم دوسه سال نماز قضاء را به جا آوريم ، یا بخواهیم حق الناس هایی که به گردن داریم جبران کنیم. اینها را که فی المجلس نمیتوانیم انجام دهیم.
پس چه بايد كرد؟!

در اين شرايط ميگويم به خدا عرض كنيد :
"خدايا من با تو عهد ميبندم كه از اين مجلس كه بيرون رفتم در اولين فرصت ممكن اين قدم ها را بردارم و جبران گذشته كنم و تو هم به لطف و كرم بي انتهايت لطفي كن تا اين گناهان مانع اجابت دعاي من نشود."

يقين بدانيد اين كار موثر است، خدا از دلها آگاه است ، خدا كريمتر از آن است كه بخواهد اينجا با من تسويه حساب كند! وقتي ميبيند بنده اش واقعا پشيمان است و الان دستش به جايي نميرسد، حتما مهلت جبران ميدهد.
اصلا اگر همچون حالي داشته باشد و با تمام وجود از گذشته اش ناراحت باشد ،قطعا خداوند كريم او را میبخشد.

#شب_قدر
#استجابت_دعا
@fateminia

خدایا؟
از سر شب دارم به یه چیز شیرین فکر می‌کنم...
هر ویژگی‌ای که توی بنده باشه، حتی اگر کم و کوچیک باشه، تام و تمام و قشنگتر و بهترش توی معبود هست...
من یه ویژگی دارم و اونم اینه که وقتی آدمای نزدیکمو که دوستشون دارم می‌بینم، هرچقدرم ازشون ناراحت باشم، ناراحتیم از یادم میره...
خدایا؟ و من انگار که تازه فهمیده باشم، اینو قیاس می‌کنم بین خودم و تو...
و همه امیدمه که هرچقدرم ازم ناراحت باشی، وقتی می‌بینیم بخاطر دوست داشتن یادت بره.
خدایا؟ آخرش من هرچی هم باشم بنده‌ی خودتم... هر کسی بنده رو نخواد، خالق که می‌خواد...

خدای همه‌ی بچه پرروهای نگران...💚

🔹توصیه ای مهم برای ایام پایانی ماه رمضان🔹

استاد فاطمي نيا :

از اولياء الهي ، سينه به سينه ، يك يادگاري دارم كه عمل به آن بركات فراواني دارد
ماه مبارك رمضان ، اين ضيافت الهي را با يك زيارت جامعه ي كبيره به اخر برسانيد .
در اثر اين عمل اين ضيافت چنان رنگين خواهد شد كه اثارش از عقول ما خارج است و روزي به كار خواهد آمد كه آن روز هيچ چيز ديگري به كار نخواهد آمد.

@fateminia

از بچگی، در مواجهه با آدم‌های خیلی خوب، نسبتم را می‌سنجیدم! با خودم، با جهانم، با هر آنچه می‌کردم و نمی‌کردم!
با یک مدل و الگوی ساده و کودکانه، نسبتم را می‌سنجیدم و شروع می‌کردم به شبیه‌سازی!
مرحله اول تطابق شخصیت تایید شده با خودم بود!
بزرگ‌تر شدم، این نسبت از بین نرفت، بزرگ و بزرگ‌تر شد.
در زمان‌های مشخصی این نسبت به طرز غریبی گریبان‌گیر می‌شد، خودش سراغم می‌آمد.
شبیه شب‌های قدر، شبیه محرم...
باز محرم شده. احساس غریبی دارم، ناخواسته کنار خوب مطلق قرار گرفته‌ام، نسبت میانمان، سنجیدنی نیست...
کم بودن و کوچک بودن است که به هر شکلی نمایان می‌شود!
دست‌های خالی‌ام بالا می‌آیند.
حالم خوب نیست... نسبتم را با خودم و جهانم گم می‌کنم. با هر آنچه کرده‌ام و نکرده‌ام.
ده روز و شب سرگردانم‌...
شب آخر می‌شود. یک نفر دست می‌کشد روی سرم، دست می‌کشد که قلبم نایستد. نسبتم را با جهان نشانم می‌دهد.
بلند می‌شوم... یک سال زمان دارم.
من می‌مانم و نسبتی که اگر گم شود، که اگر از بین دستانم بریزد، باز هم من می‌مانم و سرگردانی...من می‌مانم و سردرگمی...

داشتم به نسبت آدما با خدا فکر می‌کردم.
اینکه هرکسی یه نسبتی با خدا داره.
بعد دیدم خدا هم دقیقا متناسب با آدما یه نسبتی باهاشون داره :)
هرکسی رو یجور امتحان می‌کنه.
به هرکس یجور درد و سختی میده.
هرکسی رو یجور عزیز میکنه.
و حتی هرکسی رو یجور دوست داره!

برام جالبه که از کانال نرفتین، لفت‌ ندادین، موندین...
شایدم یادتون رفته از اینجا برید و پاکش کنید
یا شایدم شماهم مثل من منتظرین ببینین بازم کی شروع می‌کنم به ادامه فعالیت این کانال...

کامنت‌هارو باز کردم، اگر می‌خواین می‌تونین چیزی بنویسین.

در حال کتاب خوندنید این روزا؟
چی می‌خونید؟