شرکت OpenAI میخواد یه چیزی مثل پروتکل MCP رو به ChatGPT بیاره که بهش میگن custom connectors (اتصال سفارشی) و به کاربر اجازه میده سرویس‌هایی مثل Zapier، Notion یا APIهای داخلی رو مستقیما به چت‌جی‌پی‌تی وصل کنن. [L]

مدل‌های بعدی آنتروپیک قراره قابلیت «تفکر» بیشتری داشته باشن. این یعنی سرعت پاسخگویی کند‌تر میشه اما میتونید انتظار جواب‌های عمیق‌تر و باکیفیت‌تر داشته باشید. [L]

اپل یه ویژگی AI به اسم Genmoji معرفی کرده که اجازه میده اموجی دلخواه بسازید، یعنی دیگه لازم نیست منتظر آپدیت‌های IOS باشید تا چند تا اموجی جدید بیاد. فعلا روی آیفون ۱۵ پرو و IOS 18.2 به بالا کار میکنه. [L]

پرپلکسیتی با پی‌پال همکاری کرده تا کاربرا بتونن مستقیماً تو همون محیط چت، خرید کنن . میشه سفر رزرو کرد، کالا خرید یا بلیط کنسرت گرفت و با پی‌پال یا ونمو پرداخت کرد. پی‌پال هم بقیه کارها مثل پردازش و ارسال رو انجام میده. [L]

پرپلکسیتی داره روی ویژگی Projects (پروژه‌ها) کار میکنه، این ویژگی به کاربرا اجازه میده اسناد ساختاریافته یا حتی اپلیکیشن‌های قابل انتشار بسازن، در واقع نه تنها تحقیق می‌کنه، بلکه کدنویسی اپ یا وب‌سایت هم انجام میده، این قابلیت فعلا برای کاربرا Pro خواهد بود. [L]

گوگل داره جمنای رو به ساعت‌های هوشمند Wear OS، سیستم‌های Android Auto تو ماشین‌ها، تلویزیون‌های Google TV و حتی هدست‌های واقعیت ترکیبی که با سامسونگ میسازه میاره. [L]

گوگل فوتوز انگار داره روی remix کار می‌کنه که با هوش مصنوعی عکس‌های پشما رو به سبک‌های هنری مختلف مثل انیمه (استایل استودیو جیبلی) و خمیربازی تبدیل می‌کنه. فعلا گوگل به صورت رسمی اعلام نکرده و منتشر نشده. [L]

گوگل Gemini امکان اتصال به گیت‌هاب رو اضافه کرده، فعلا برای کاربرای پولی Gemini Advanced فعاله. با این اتصال، می‌تونن پروژه‌هاشون رو بدن به Gemini تا کد تولید کنه، یا در مورد پروژه‌هاشون سوال کنن. [L]

به‌زودی میشه توی گوگل شیت به کمک Gemini کارهایی مثل اضافه کردن فهرست بازشو (دراپ‌داون)، اعمال قالب‌بندی شرطی (مثلاً سبز کردن فروش‌های بالای ۱۰۰۰ دلار)، ساخت خودکار جدول محوری (پیوت تیبل) و فیلتر و مرتب‌سازی جدول رو انجام بدن. فقط کافیه به جمینی بگید چی می‌خواید تا پیش‌نمایش بده و بعد تایید کنید. برای گوگل ورک‌اسپیس و گوگل وان AI پریمیوم میاد. [L]

مک‌آفی یه ابزار AI تشخیص کلاهبرداری ساخته که با بررسی ایمیل‌ها پیامک‌ها و حتی ویدیو (تشخیص دیپ‌فیک در یوتیوب، ایکس، تیک‌تاک و اینستاگرام) بهتون هشدار میده و راهنمایی لازم رو ارائه می‌کنه. [L]

🤓 @geekalerts

همه‌چی از سال ۱۹۷۱ شروع شد، وقتی که «اداره‌ی کل پست» برای اولین بار تو تاریخ ۱۷۹ ساله‌اش تغییر نام داد و تبدیل شد به «سرویس پستی ایالات متحده» یا USPS. اون سال، با وجود برف، بارون، تگرگ و هوای گرفته، نزدیک به ۸۷ میلیارد نامه رو به مقصد رسوندن.

یه گزارش کنگره تو سال ۱۹۸۲ پیش‌بینی کرده بود که دو سوم نامه‌ها می‌تونه به صورت الکترونیکی فرستاده بشن، اداره پست هم میخواست تا انقلاب ایمیل رو به نفع خودش تموم کنه. چطور میشه ایمیل رو به دست مردمی که کامپیوتر ندارن رسوند؟ چی میشد اگه اداره پست ایمیل‌ها رو چاپ می‌کرد، روشون تمبر می‌زد، همراه بقیه نامه‌ها مینداختشون تو صندوق پستی مردم. اینجوری بود که تو سال ۱۹۸۲، ای-کام (E-COM) توسط پست آمریکا متولد شد و اصن واژه ایمیل که شما امروزه میشنوید از همین ای‌کام میاد.

پیام‌های ای-کام می‌تونستن یک یا دو صفحه‌ای باشن، با حداکثر ۴۱ خط متن تو صفحه اول و ۵۶ خط تو صفحه دوم. شما پیام‌ها رو تایپ می‌کردید، بعد از طریق پایانه‌هایی به یکی از ۲۵ اداره پست می‌فرستادید. مدیرکل پست، پیشنهاد داد که برای هر پیام به اندازه قیمت یه تمبر اون موقع ۱۵ سنت پول بگیرن، و حتی فکر می‌کرد با گذشت زمان می‌تونن قیمتش رو پایین‌تر هم بیارن. تیم قول تحویل دو روزه نامه‌هارو داده بود، اما امیدوار بودن با افزایش حجم، اونم به یه روز کاهش بدن.

فرستادن پیام‌ها هم ساده نبود. مشتری‌ها سالی ۵۰ دلار هزینه پرداخت می‌کردن، حداقل ۲۰۰ پیام برای هر اداره پست می‌فرستادن، با این حال سیستم بالاخره آماده راه‌اندازی بود. تو همون سال اول، اداره پست ۳.۲ میلیون پیام ای-کام برای ۶۰۰ مشتری تحویل داده بود. سال بعد پونزده میلیون پیام، سال بعدش بیست و سه میلیون. اون موفقیت چشمگیری که آرزوش رو داشتن، یعنی ۴۰ میلیون پیام در سال، نبود، اما اداره پست داشت میلیون‌ها ایمیل واقعی رو به صورت چاپی به صندوق پستی مردم می‌رسوند.

هزینه این کار برای اداره پست زیاد بود. هر بار که یه مشتری تو سال اول ۲۶ سنت خرج می‌کرد تا اون پاکت‌های آبی و سفید رو بفرسته، اداره پست ۵.۲۵ دلار برای چاپ و تحویل اونا ضرر میداد. سال دوم، اداره پست هنوز برای هر ای-کامی که می‌فرستاد ۱.۲۴ دلار ضرر می‌کرد. طبق تحقیقات واشنگتن پست، از ۱۵ میلیون پیام ای-کام که اداره پست تو دومین سال فعالیتش تحویل داد، «بین نصف تا سه چهارم» توسط یه شرکت تبلیغاتی فرستاده شده بود. فقط شش شرکت «بیشتر از ۷۰ درصد» پیام‌های ای-کام رو فرستاده بودن.

بالاخره، دیگه کافی بود. هیئت مدیره اداره پست تصمیم گرفت «سیستم ای-کام رو از طریق فروش یا اجاره واگذار کنه.» هیچ خریداری پیدا نشد، پس اداره پست ای-کام رو تعطیل کرد و آخرین پیام رو در ۲ سپتامبر ۱۹۸۵ فرستاد، با ضرری بالغ بر ۴۰ میلیون دلار.

چیزی که برای ما مردم موند، اسم «ای-میل» (e-mail) بود که با گذشت زمان خط تیره‌اش حذف شد، ایمیل‌هایی که بهمون یادآوری می‌کردن چاپشون نکنیم.

🔗 buttondown
🤓 @geekalerts