Dev Perfects

Forwarded from a pessimistic researcher (Kc)

خب
این یک ماهی که برگشتیم خانواده رو ببینیم، بیشتر فرصت این در روز پیش میومد که براتون بنویسم و حرف بزنم. احتمالا از فردا بیشتر درگیر باشم و کمتر بتونم براتون بنویسم.

این مدت واقعا خوش‌گذشت. غذاهای مامان‌پز خوردم، با دوستام کلی تو کن برنامه کردیم، کلی فیلم دیدم کلی کتاب خوندم. استاد روحانی رو دیدم. با بچه ها براش پیشواز جشن بازنشستگی گرفتیم. هر آخر هفته ویلای برادرم حاج محسن برنامه بودیم.

انگار همین دیروز بود که از پله برقی‌ها داشتیم میومدیم پایین و پشت دیوار شیشه‌ای دیدیم خانواده‌هامون منتظرمونن. انگار همین دیروز بود که چمدونام رو باز کردم و با هر سوغاتی‌ای که به دست صاحبش می‌رسوندم قند تو دلم آب میشد. باورم نمیشه که این یک ماه انقدر سریع گذشت و رسید روز چمدون بستن. مادرم تنها لباسی که دوست داره برام بخره، جوراب و شورت و زیرپوشه. مارک شورت و زیر پوش هم همیشه بی‌بی کاج عه :)) من تازه اینو فهمیدم که مارک معروفیه و خیلی ها در داخل و خارج بی‌بی کاج مصرف می‌کنند :) الان چمدونم یه بخش خوبیش با بی‌بی کاج پر شده.

دروغ چرا، این دفعه از سری اول که داشتم جمع و جور میکردم برم بیشتر بغض داشتم. بیشتر گریه کردم. بیشتر دلم گرفته بود. غم این فرودگاه لعنتی کهنه نمیشه که تازه ترم میشه.

یک ماه اول مهاجرت، هر شب بلا استثنا خواب هرشبم تکرار شب آخر، تو فرودگاه موقع خداحافظی بود. انگار که یه بخشی از من تا یک ماه اونجا نشسته بود و منتظر چیزی بود. امیدوارم که اینبار اون بخش با من سوار هواپیما بشه.

اینبار هم اما خوبی‌های خودش رو داره. دوستام اومدن بدرقه رفتیم جلوی سر در دانشگاه کارشناسی به یاد قدیما یه سیگاری کشیدیم. این بار من و مهسا دست همدیگه رو میگیریم و با هم میریم. این بار خونه‌مون منتظرمونه که بریم زیر سقفش و کلی براش خاطره تعریف کنیم. این بار داریم بر میگردیم سر زندگی‌مون.

نامدگان و رفتگان از دو کرانه زمان
سوی تو می‌دوند هان! ای تو همیشه در میان
در چمن تو می‌چرد آهوی دشت آسمان
گرد سر تو می‌پرد باز سپید کهکشان
هر چه به گرد خویشتن می‌نگرم در این چمن
آینه ضمیر من جز تو نمی‌دهد نشان
ای گل بوستان سرا از پس پرده‌ها درآ
بوی تو می‌کشد مرا وقت سحر به بوستان
ای که نهان نشسته‌ای باغ درون هسته‌ای
هسته فرو شکسته‌ای کاین همه باغ شد روان
آه که می‌زند برون از سر و سینه موج خون
من چه کنم که از درون دست تو می‌کشد کمان
پیش وجودت از عدم، زنده و مرده را چه غم؟
کز نفس تو دم به دم می‌شنویم بوی جان
پیش تو جامه در برم نعره زند که بر دَرم!
آمدنت که بنگرم، گریه نمی‌دهد امان...

7 views13:09