«وَ مَنْ يَتَّقِ‌اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لايَحْتَسِبُ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَی‌اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ‌اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ‌اللَّهُ لِكُلِّ شی‏ءٍ قَدْراً»

اگر کسی با منِ خدا معامله بکنه، خط قرمز‌هایِ منو زیرِ پا نذاره و تقوا داشته باشه؛ من راه رو براش باز می‌کنم. و از اونجایی که تو محاسباتش نمی‌گُنجه؛ براش کمک می‌فرستم!
این آیه مالِ «بن‌بست‌ها و گرفتاری‌ها»ست. اما لازمه‌ش اینه که در بحران‌ها، نبُری و نترسی!

———————-
این سخنرانیِ استاد عالی در محضرِ رهبر انقلاب، یکی از بهترین و به‌موقع‌ترین سخنرانی‌ها بود! در این وانفسایِ انواعِ تحلیل‌ها؛ حتماً گوش بدید و در تحلیل‌هاتون، از سنت‌هایِ الهی غافل نشید.

لطفاً و حتماً بشنوید.

دیدم رئیسـی خادمِ روضـــه‌ست؛
تقدیمِ زهـرا(س) می‌کند، جان را..
سیدحســن با خویـش آورده‌ست؛
مردانِ حزب‌اللهِ لبنـان را..
زهرا(س) میانِ جمع می‌گردد؛
تا که ببیند؛ مردِ میدان را..

- عجب تکمله‌ای شد از این هیئتِ تراز!
«بارون اومده..»

برابر با هیچ!

بازارِ داغِ تحلیل‌ها -خصوصاً از ناحیهٔ ناتحلیلگرها- به قدری صفر و صَدی‌ست که نه‌تنها هیچ‌چیز به مخاطب اضافه نمی‌کنه؛ بلکه از اعتمادش کم هم می‌کنه!
در واقع در این بازارِ شامِ خبرهایی که بینِ تایید و تکذیب در رفت و آمدند، این فعالینِ عزیز خواسته یا ناخواسته دارن ذهنِ مخاطب رو که بصورتِ پیش‌فرض پر از سواله؛ به انحراف می‌کشن و در قبالِ این ساده‌سازی‌هایِ پُر مغلطه هم مسئولیتی رو نمی‌پذیرن!
چرا مسئولیت نمی‌پذیرن؟ چون متوجه نیستن یکی از ابزارِ ناامنی؛ ناامنیِ روانی و بی‌اعتماد کردنِ مخاطب نسبت به انواعِ تحلیل‌ها و تحقیرِ قوایِ نظامیِ مملکته.

ایا راهش اینه که سکوت کنیم بشینیم یه گوشه؟ خیر. راهش چیه؟ اگر خودتون رو خیلی عالِم به امور یا دلسوز می‌دونید؛ مطالبه کنید. مطالبهٔ شفاف‌ساز! اما مطالبه هم آدابی داره؛ کجای آدابِ مطالبه زیرسوال بردنِ سربازانِ کشوره؟ کجای آداب مطالبه ارائهٔ تز از زیرِ پتو و تحقیر و تمسخرِ اون‌هاییه که امروز آماجِ توهین‌هایِ شمان، و فردا به محضِ شهادت می‌شن «رفیقِ شهید»ِ شما؟ و یا کجایِ آدابِ مطالبه، ذکرِ ‌مصیبتِ مُدامِ «من می‌دونم! ما موفق نمی‌شیم! من می‌دونم! کارمون تمومه!» به سبکِ فلان شخصیتِ کارتونِ گالیوره؟

نمی‌دونم کجا و از چه کسی نقلِ قولی شنیدم که رهبرِ انقلاب- این سیدِ عزیز که امروز جایگاهِ او و فرماندهان‌ش رو مُدام به سخره می‌گیرن و فکر می‌کنن مطالبــه‌گرن!- ایران رو از ۷ جنگِ قطعی عبور داده! و بیش از ۴۰ سال در حصارِ پایگاه‌هایِ نظامی غربی به شما امکانِ زیستن در یک امنیتِ استثنائی داده. لذا اهمیتی نداره که این «امنیت» رو چقدر به تمسخر می‌گیرید!


در این آشفته‌بازارِ تحلیل و خلاء رسانه! منِ نوعی بعنوان یک مخاطبِ عادیِ بدونِ هیچ‌ تخصص نظامی؛ به رهبریِ رهبرِ عزیز، نقطه‌زن و نکته‌سنج، و به اون فرماندهانی که عمدهٔ سال‌هایِ عمرشون رو در جبهه‌هایِ مختلف سپری کردن و بارها شاهدِ پرپر شدنِ عزیزان‌ و رفقاشون بودن- رشادت‌هایی که صرفاً پُز دادن‌ش برایِ ما بوده- و نه عُشاقِ مذاکره‌هایِ ساده‌لوحانهٔ بی‌نتیجه و بدنتیجه؛ بیشتر از این تحلیل‌هایِ صفر و صدی اعتماد دارم. و البته منِ فردِ عادی هم مخاطبِ این فرمایشِ ولی‌فقیه‌ام: «کسانی‌که با فضای مجازی ارتباط دارند، به این نکات توجّه کنند! همه‌چیز را، هر چه به ذهن انسان می‌رسد، در فضای مجازی نبایستی منتشر کرد؛ ملاحظه کنید اثرش چیست؛ ببینید روی مردم، روی فکر مردم، روی روحیهٔ مردم چه تأثیری می‌گذارد!»

این روزها و این صبح‌هایی که در ۱۴۰۳ دیدیم رو «صبح‌هایِ بُهت‌زدگی» نام‌گذاری می‌کنم؛ ولی نااُمید نه! هرگز.
و بله! راست می‌گفت که روزگاری می‌رسه که از «امید» گفتن و نوشتن، از مُد میفته و به سُخره گرفته می‌شه. اما باورِ قلبیِ من همینه؛ مبتنی بر وعده‌هایِ تخلّف‌ناپذیر.

من از یک «دفاعِ مقدس» می‌گویم.

ارتشِ بعثِ عراق ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ تجاوزِ خود به خاک مقدس جمهوری اسلامی را آغاز کرد و صَدّام در همان آغاز جنگ، وعده داد سه‌روزه خوزستان را فتح می‌کند و ادامه سخنرانی‌اش هم باشد برای یک‌هفته بعد در تهران!
اما نیروهایِ مردمی و پاسداران و نیروهایِ مسلح، با توانِ نظامیِ بسیار کم و تعدادِ کمِ نیروهایِ انسانی، با وجودِ خیانت‌ها و کارشکنی‌هایِ متعددِ بنی‌صدر؛ ۳۴ روز در برابرِ بعثی‌ها «مقاومت» کردند، بسیاری شهید و مجروح شدند تا صدّام خیالِ سخنرانی در تهران را به گور ببرد!
و بعدتر، همین مردم و نیروهایِ مسلح، با همان توانِ نظامیِ اندک خرمشهر را که ۵۷۸ روز در اشغالِ بعثی‌ها بود، پس گرفتند. خاک که ندادند هیـچ؛ با دستِ خالی «مقاومت» کردند و خاکِ اشغال‌شده‌شان را هم پس گرفتند.

با آن‌که موانع برایِ مقاومت و بهانه برایِ تقدیم‌ کردنِ وجب‌به‌وجبِ خاک و در نتیجه سقوط بسیار بود؛ اما «مقاومت» از دلِ همان جملهٔ جهان‌آرا برآمده؛ «شهر که سقـوط کرد پسش می‌گیریم! مراقب باشید ایمان‌تان سقوط نکند!»

«محورِ مقاومت» بر پایهٔ همین ایمان؛ زاده، رشد، تربیت و تکثیر می‌شود؛ آن‌هایی که از محوریتِ ایدئولوژیِ ریشه‌دارِ مقاومت فاصـله گرفتند، در نهایت تسلیمِ تزویر شدند.

مهم نیست این سیاسیونِ فراواقع‌گرای محـبوس در فانتزی‌هایِ خودساخته‌؛ چقدر پیگیرِ اثباتِ این «توهّمات‌»اند که با دنیا دعوا ندارند و دنبالِ تنش نیستند و «غرب اگر اقداماتِ سازنده کند، آمادهٔ مذاکره‌ایم!»
مهم این است که دنیایِ مدنظرِ آن‌ها با همه دعوا دارد؛ با هرکسی و هرچیزی که جلویِ قُلدری‌ش بایستد و شبیه‌ش فکر نکند، دعوا دارد. اصلاً دعوا بر سرِ موجودیت و ربوبیّت و بقاست!

دنیایِ مدنظرِ آن‌ها «امان‌نامهٔ نفاق‌آلودِ خوش‌خط و خال» می‌دهد تا راحت‌تر وعده‌هایِ زهرآلودش را قالب کند. بعد به شکلِ عبرت‌آموزی زیرِ پایشان را خالی می‌کند.

هشدار‌هایِ صـریح و چندبارهٔ رهبری گواه همین است. فهمِ این واقعیت در دنیایِ افسارگسیختهٔ سیاست کارِ سختی نیست؛ عاقبتِ آن‌هایی که به این وعده‌ها دل‌خوش کردند جلویِ چشم ماست! این وعده‌های توخالی نه آزادی به ارمغان می‌آورد، نه دموکراسی! و نه رفعِ تحریم. فهمِ این‌ها راحت است، مگر اینکه اساساً اراده‌ای برایِ فهمیدن، چشمی برای دیدن و گوشی برای شنیدن نباشد!

هشدارِ رهبرِ انقلاب به بشار‌اسد:
مراقب نقشهٔ جدید غرب برایِ سوریه باشید.

- غربــی‌ها و دنباله‌های آنها در منطقه، قصد داشتند با جنگ علیهِ سوریه، نظامِ سیاسی این کشور را ساقط و سوریه را از معادلاتِ منطقه حذف کنند اما موفق نشدند و اینک نیز قصد دارند با شیوه‌هایِ دیگر و از جمله وعده‌هایی که هیچگاه به آنها عمل نخواهند کرد، سوریه را از معادلاتِ منطقه خارج کنند. ۱۴۰۳/۳/۱۰.

[به وعده‌هایشان عمل نمی‌کنند..]

شهید مطهری در کتابِ قیام و انقلابِ مهدی(عج) نکتهٔ خیلی دقیقی بیان می‌کنه که احتمالاً با احوالِ خیلی از ما منطبق باید باشه:

«انتظارِ فرج و آرزو و امید و دل‌بستن به آینده دو‌گونه است:
•انتظاری که سازنده و نگهدارنده است، تعهّدآور است، نیروآفرین و تحرّک‌بخش است؛ به‌گونه‌ای که می‌تواند نوعی عبادت و حق‌پرستی شمرده شود.
•انتظاری‌که گناه است، ویرانگر است، اسارت‌بخش است، فلج‌کننده است و نوعی “اباحی‌گری” باید محسوب شود.
این دو نوع انتظارِ فرج؛ معلولِ دو نوع برداشت از ظهورِ عظیمِ مهدیِ موعود(عج) است و این دو نوع برداشت به نوبهٔ خود؛ از دو نوع بینش دربارهٔ تحولات در انقلاب‌هایِ تاریخی ناشی می‌شود.»

———————
چقدر دقیق!
درواقع شما با دیدگاهِ اول درصددِ زمینه‌ســازیِ ظهـور و انجام‌وظیفه در راستایِ ایجادِ حکومتِ مهدوی برمیای؛ به همین دلیل انگیزهٔ جهاد در هر زمینه‌ای داری. نه‌تنها به زمینه‌سازی و جهاد در این زمینه باور داری؛ بلکه به‌وظیفهٔ انسانی و مسلمانیِ “خودت” هم مسلط و عامِلی! از «به‌ظاهر شکست‌ها» ناامید نمی‌شی چون به یک غایتِ قطعی ایمان داری. به جلو پیش می‌ری!
ولی با دیدگاهِ دوم فکر می‌کنی ماهیتِ ظهور یک ماهیتِ انفجاریه. که صرفاً از اشاعهٔ گناه و فساد و ظلم و ستم و در نهایت؛ خفه‌شدنِ دنیا از ظلم‌ ناشی می‌شه. پس؟ مقابلِ هرشخص و جریانی که بخواد در برابرِ ظلم و گناه بایسته؛ قد علَم می‌کنی و به تقابل می‌پردازی. چون معتقدی دنیایِ پر از ظلم و ستم کمکِ بیشتری به ظهور می‌کنه. با هر تحرک، اصلاح و جهادی مخالفت می‌کنی! شاید به ظاهر خودت رو “منتظر” بدونی اما در باطن؛ نه تنها با اون گناه و ظلم، بلکه با ظالم هم موافقت می‌کنی. چون هردو رو عاملِ ظهور می‌دونی. در نتیجه با همچین تفکّری؛ دچار یأس، ناامیدی و گوشه‌نشینی می‌شی. این تفکّرِ عافیت‌طلبانه؛ چه بسیاره این روزها بینِ خودِ ما.

قبل از هرچیزی؛ این‌روزها باید تکلیفِ خودمون رو با خودمون روشن کنیم…

-
کسی بدونِ اینکه چیزی بداند و بفهمد؛
«لطفاً نسخه نپیچد!»

مودِ یه عده، این‌روزها این‌شکلیه‌!
البتـه جدید نیست؛ قبلاً گالیور وجودِ همچــین تحلیلگری رو کنارِ خودش تجربه‌ کرده. با وجودِ این‌ «ناتحلیلگرهایِ در نقشِ تحلیلگر فرو رفته» احتمالاً دیگه باید احساسِ نیاز به ستون پنجــمِ دشمن رفع شده باشه.

در اولین روزهایِ «آزادی» سوریه!
اسرائیل اشغالِ‌ِ سوریه رو با حملاتِ پی‌در‌پی از سر گرفت. منطقهٔ جبل‌الشیخ سوریه رو اشغال کرد، همهٔ زیرساخت‌هایِ سوریه رو نابود کرد و الان هم مشغولِ بمبارانِ لاذقیه‌ست. بعد از «آزادی» سوریه و سقوطِ بشار اسد. شبکهٔ ۱۲ اسرائیل هم اعلام کرد: «این بهترین فرصت برایِ خلاص شدن از تمام قدرت‌هایِ ارتشِ سوریه‌ست تا به دست کسی نیفتد و البته مهم نیست که چه کسی بعداً بر سوریه حاکم شود!»
مگه با حکومتِ بشار‌اسد مشکل نداشت؟ چرا بعد از سقوطش، تمامِ زیرساخت‌هایِ سوریه- خصوصاً تاسیساتِ نظامی- رو بی‌دردسر بمباران، و مناطق مختلفِ سوریه رو اشغال می‌کنه؟ تا راحت‌تر بتونه توانِ تسلیحاتیِ «دفاع» رو تضعیف کنه؛ در نهایت این کشور در بهترین‌حالت تبدیل به یک «لیبــی»، درگیرِ یک «جنگ‌داخلی» و «تجزیه» بشه.
عیناً مطابقِ همون‌ نقشهٔ تجزیه‌ای که «ژنرال ‌وسلی‌کلارکِ امریکایی» گفت!

از نتایجِ «آزادی» و «اعتماد به وعده» به‌سبکِ غربی- عبری- عربی. برسد به دستِ حسین‌رونقــی‌ها! به‌دستِ اون‌هایی که تبریکِ آزادی، و آرزویِ آزادی صــادر می‌کنن. و به دستِ امیدواران به وعده‌هایِ غربی!

«سُنَّةَ اللَّـهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَـنْ تَجِدَ لِسُـنَّةِ اللَّـهِ تَبْـدِيلاً..»

خداوند، [یاری پیامبران و مؤمنان را] سنّت قرار داده است؛ [سنّتی] که پیش از این نیز جاری بوده است، و هیچ تغییری برای سنّت خدا نخواهی یافت.

*سوره مبارکهٔ‌ فتح، آیه ۲۳.