این صحنه‌ای که می‌بینید حاصلِ حملهٔ اخیرِ اسرائیل با بمب‌های سنگرشکن به یک ساختمانِ ۸ طبقه‌ در بیروت است.

در همین دنیایی که قطعنامه‌هایِ آتش‌بس در غزه، توسطِ تامین‌کنندگانِ این بمب‌ها وِتو می‌شود؛ قطعنامه‌ علیهِ ایران که تا به‌حال آغازگرِ هیچ جنگی نبوده صادر می‌شود و تامین‌کنندگانِ همین سلاح‌ها و بمب‌هایی که بر سر زنان و کودکان لبنان و غزه آوار می‌شود؛ ایران را به «تهدیدآمیز بودن» متهم می‌کنند. و در عینِ حال اشاره‌ای به جنایاتِ رژیم صهیونیستی نمی‌کنند. اما عده‌ای همچنان معتقدند که دنیایِ امروز، دنیایِ گفتمان و مذاکره‌ و مصالحه و امتیازدادن است! مصالحه و مذاکره با طرفِ متخاصمی که از هیچ‌چیز در راستایِ جنگ‌افروزی‌هایش علیــهِ بشریت دریغ نمی‌کند! هیچ‌چیز! حتی وِتویِ یک قطعنامهٔ آتش‌بس.

-
که تنهاییــم و مظلوم، و همچنان امیدوار.

نمی‌توان به بهانهٔ کرامتِ مردم، «مردم» را حذف کرد و فقط با مدیران جلسه گذاشت و به مدیران گوش کرد. باید «در بینِ مردم» بود؛ حتی اگر از سمتِ مدعیانِ بی‌انصاف به «پوپولیســم» متهم شد و در‌ نهایت در مسیرِ «خدمت» به مـردم به شهادت رسید.

روحت شاد سیدِ مظلوم..

-رهبر انقلاب:
امریکا در مذاکره ؛ خودش «نقد» رو می‌گیره، در مقابلش «وعده» می‌ده! با همین وعده هم «دل طرفِ مقابل رو خوش می‌کنه.» بعد که قضیه تمام شد؛ زیرِ همین وعد‌ه‌ها می‌زنه و مثل بادِ هوا وعده‌هاش رو فراموش می‌کنه. با این فرمول و با این طرف، «آدمِ عاقل» ببینه مذاکــره می‌کنه یا نمی‌کنه!

—————
-این‌روزها بازارِ هزینه‌کردن‌ از شخصیتِ ولی‌فقیـه در مواردِ خاص داغه؛ اما در «عمل» آقایان تمام هشدارهایِ واضح و مؤکدِ رهبری- هشدارهایی که دربارهٔ عاقبت اعتماد به غرب کاملاً دقیق و صحیح بود - رو فراموش می‌کنن تا برایِ بارِ چندم، منافعِ ملی بازیچهٔ «دل‌خوشی»هایِ موقت و بی‌تضمینِ این طیف بشه.

یکی از کارهایی که تازگی خودمو مجبور می‌کنم که تحت هر شرایطی رهاش نکنم؛ گوش کردن به سخنرانی‌هایِ رهبره. از گذشته تا امروز! سیرِ سخنرانی امروز رهبر انقلاب؛ خیلی عبرت‌آموز بود. لازمه تا تشکل‌هایِ دانشجویی که بیشتر به «شکل» توجه می‌کنن تا «محتوا» روزی چندبار گوش بدن و مرور کنن.

اشارهٔ چندبارهٔ رهبر‌ی به بدعهدی و خباثتِ آمریکا در مذاکره قابل‌تأمله!
خنثی‌کردنِ توطئهٔ خباثت‌آلودِ آمریکا را در قضیّهٔ اورانیوم غنی‌سازی‌شدهٔ ۲۰٪ توسط دانشمندانِ بسیجی‌ ما:

«اورانیوم غنی‌سازی‌شدهٔ ۲۰٪ را برای رادیوداروها احتیاج داشتیم؛ یک‌مقدار داشتیم که از سابق تهیّه شده بود،داشت تمام می‌شد؛ باید می‌خریدیم. از چه کسی؟ از آمریکا. آمریکایی‌ها گفتند که شما هرچه تولید ۳/۵ درصد دارید به ما بدهید، ما در مقــابل به شما ۲۰٪ می‌دهیم. دو رئیس‌جمهور معروف آن‌روزِ دنیا را - که من نمی‌‌خواهــم اسم بیاورم و با ما هم روابط خوبی داشتند- واسطه قرار دادند که این اتّفاق و این معامله انجام بگیرد، مسئولین کشورِ ما هم قبول کردند؛ مالِ نیمهٔ دوّم دههٔ هشتاد است. وسطِ مذاکرات، دیده شد که آمریکایی‌ها دارند کلک می‌زنند، فهمیدیم که آنها دارند کلک می‌زنند، جلویش گرفته شد. در همان‌حینی که اینها خیال می‌کردند به خاطرِ نیاز به ۲۰٪، ایران تسلیم خواهد شد، در همان زمان، اساتیدِ بسیجیِ ما در داخل، خودشان اورانیومِ ۲۰٪ را تولید کردند.»

•رونوشت به شیفتگانِ مذاکره با امریکا.

«در مهرماهِ ۸۸… گفتیم که چرا این سوخت رو در اختیارِ ما قرار نمی‌دید؟! شرط و شروطی گذاشتند که عملاً برایِ سوخت ندادن بود؛ گفتیم خب پس خودمــون این رو تولیـد می‌کنیم! لبخــندی به ما زدند؛ که یعنی اگه می‌تونی برو تولید کن…
راست هم می‌گفتند؛ کارِ سختــی بود! اما شهید شهریاری این‌کارو انجام داد…»
-دکتر سعید ‌جلیلی.
——————-
چندوقت‌پیش بود که اقای ظریف پستی گذاشت و نوشت «باید انتخاب کنیم که آرزوهایمان را در چارچوب امکانات دنبال کنیم.»
غافل از این‌که فقط انسان‌های ضعیف به اندازهٔ امکانات‌شون آرزو می‌کنن، انسان‌هایِ قوی توکّل می‌کنن، اراده می‌کنن و به حول‌وقوّهٔ الهی، امکانات رو تا حدِ اهداف و فراتر از اون می‌سازن. اگه شهید شهریاری‌ها می‌خواستن به تهدید‌ها و لبخند‌هایِ تمسخرآمیزِ غربی‌ها اعتنا کنن و اندازهٔ امکانات، آرزو کنن؛ خبری از غنی‌سازیِ ۶۰ درصدِ امروز- و ان‌شاءالله فراتر- نبود.

گفتم: می‌ترسم؛
گفتی: «نترس! من کنارت هستم..»

این یه نشونه بود؛ برایِ تو.
«اشــک و آه» به پیوست.

فریادهایِ مقام اسرائیلی:
«اینجا چه خبره؟ نتانیاهو مارو کجا می‌بره؟»

————
در این جنگِ نابرابر؛ باید اهدافِ نبرد را مرور کرد. اسرائیل- بعنوان رژیمی مجهز به پیشرفته‌ترین سلاح‌های غربی- پایان حماس، آزادی اُسرا، خلع‌سلاحِ حزب‌الله، نبردِ‌زمینی در لبنان و بازگشتِ شهرک‌نشینانِ غاصبِ صهیونیستی را وعده داد، هیچکدام که محقق نشد، حزب‌الله- بعنوان یک گروهِ مقاومت- تا عمقِ ۱۵۰ کیلومتریِ فلسطــین اِشغالی را هم مورد هدف قرار داد.
درحالیکه در ایدئولوژی صهیونیسم؛ ایدهٔ «اسرائیل بزرگ» از فلسطین تا لبنان و اردن و … را فرا‌می‌گیرد؛ اسرائیل در تجاوزِ زمینی در لبنان هم شکست خورد!

ارائهٔ تِزِ شکستِ مقاومت، خارج از میدانِ نبرد و زیرسوال بردنِ رشادت‌هایِ جبههٔ مقاومت؛ درحالی‌که صرفاً یک بینندهٔ در امنیت‌آسوده یا خوانندهٔ اخبار هستیم؛ نه تنها منصفانه نیست؛ حتی واقع‌بینانه هم نیست. واقعیت را رهبرانقلاب بارها تاکید کرده‌اند؛ «جنایت‌های رژیم صهیونی در فلسطین و لبنان، قطعا باعث گسترش، تقویت و تشدید جبههٔ مقاومت خواهد شد.» واقعیتی مبتنی بر باور به سنت‌هایِ الهی! اگر در تحلیل‌هایتان؛ سنت‌هایِ الهی را نادیده بگیرید؛ با خطا مواجه خواهید شد.

کاربر لبنانی نوشته بود:
ما به خانه‌هایمان برمی‌گردیم؛ درحالی‌که غاصبانِ شهرک‌نشین آواره‌اند. پرچم حزب‌الله بالاست؛ درحالی‌که پرچمِ اسرائیل زیر پاهایمان لِه می‌شود. جامعهٔ درون لبنــان احساسِ خوشحالــی دارد؛ درحالیکه صهیونیست‌ها عصبانی‌اند.

مقاومت حالا‌ حالاها کابوسِ رژیم خواهد بود. گذرِ زمان هم این‌ «اصل» را ثابت خواهد کرد.

مسئله، مسئلهٔ تاریخ‌سازیه!
هیچــکس به این توجه نمی‌کنه و همه می‌خوان حرفِ خودشون رو بزنن! گاهی لازمه ما «اطاعت‌ ‌کردن» رو هم تمرین کنیم.

این صوتِ استاد شجــاعی هم مناسبِ احوالاتِ ماست؛ و مناسبِ افرادی که در بسترهایِ مختلف فعالیت می‌کنن. اینم گوش بدیم.

تیترِ دوباره علیهِ مجلسی که به تمامِ کابینهٔ دولت رای اعتماد داد تا بهانه‌ای برای ناکارآمدی‌ نباشد؛ کابینه‌ای که بعضی از چهره‌هایش رشد منفیِ اقتصاد هشت‌سالهٔ تدبیر و امید را رقم زدند! اقای قالیباف دیروز گفت «وفاقی که قرار باشد با رای نیاوردنِ فوریت یک لایحه به‌هم بخورد؛ همان بهتر که نباشد!» هم‌میهن امروز نوشته «عبور از وفاق!»
چرا؟ چون قالیباف در جوابِ سوال خبرنگاری گفت بله! حضور ظریف در دولت، خلافِ قانونِ جاری مملکت است. من جای ظریف بودم با «ظرافت» کنار می‌رفتم.

واکنشِ این‌ها به گفتمانِ فعلی وفاق تا زمانی مثبت است که نقد و مخالفتی رد و بدل نشود!

گرچه در همین ۱۰۰ روز ابتدایی [برخلافِ گفتمانی‌ که اقای پزشکیان مدعیِ اون بود!] بعضی از اعضایِ دولت نه‌تنها همراهیِ رقبا -مثلِ نادیده گرفتنِ گاف‌هایِ خسارت‌بار و رای‌اعتماد به کلِ کابینه‌- رو نادیده گرفتن، بلکه انتقادات به قطعی‌برق و گرانیِ دستوری یک‌شبهٔ خودرو و انتصاباتِ زاویه‌دار و بازگشتِ حق ماموریت‌هایِ دلاری و اولویت‌هایِ غیرضروری و … رو تاب نیاوردن و زبانِ وفاق به زبانِ تهدید و “بگم‌بگم” تغییر کرد؛ اما باعث شد تا بیشتر متوجهِ سعهٔ‌صدرِ شهید‌رئیسی بشم، وقتی حامیانِ دولت فعلی- که بعضاً حالا در بدنهٔ دولت هم حضور دارند!- از هیچ‌چیز برایِ تخریب و تحقیرش دریغ نمی‌کردن؛ ولی حتی در برابرِ تندترین انتقادات سکوت می‌کرد و می‌گفت جامعه ظرفیتِ جنجال نداره. :)


بخاطرِ همین سعهٔ‌صدر‌ها بود که رهبری شخصاً بخشی از دستاوردهایِ دولت سیزدهم رو تبیین کردن و گفتن «حقایق و واقعیت‌هایی که دربارهٔ دولت هست؛ برای مـردم و افرادی که غرضی ندارند؛ بیشتر آشکار بشه!»
تبیینی که بعدها هم ادامه داشت: «اگر دولتِ سیزدهم ادامه پیدا می‌کرد، احتمالِ زیاد می‌دهم که بسیاری از مشکلات کشور، عمدتاً مشکلاتِ اقتصادی حل می‌شد..»
•بشنوید و ببینید.

یِل یاتار، طـوفـــان یاتار
یاتماز حُسینین‌پرچــمی..

•لبنان

همسرِ مدافعِ حرم اسیر‌شده در عراق [ابوعباس] نوشته:

«یادم هست یک‌بار ابوعباس خیلی ناراحت بود. پرسیدم چی شده؟ گفت: یکی از دوستانم شهید شده و پیکرش دستِ دشمن مانده.
با اشک ادامه داد؛ دشمن نمی‌دانست این پیکر برای یک شهیدِ ایرانی است و تا پایِ تبادل به همراهِ پیکر سوری‌ها جلو آمدند، اما انقدر با هیجانات و جهالت‌ها در همان ساعت‌های اولیه عکس و فیلم از شهید پخش شد که دشمن فهمید او ایرانی‌ست و هیچ‌وقت آن پیکر برنگشت.
یا اینکه مثلا بارها حتی خانوادهٔ شهدا هنوز خبر نداشتند و ناگهانی در رسانه‌هایِ عجول و جاهل خبرِ شهیدشان را دیدند. می‌دونید چی به روزگارِ آنها اومد؟
به چه زبونی باید گفت دیگه؟ نکنید!
تورو هرکه می‌پرستید؛ در زمینِ دشمن بازی نکنید!»


- نترسیم و نترسانیم…
- بلندگویِ دشمن نشویم!

نَحنُ نَشکُر إسرائیل حقیقتاً!

- پیامِ‌ یکی از تروریست‌هایِ درگیری‌های حلب در کانال ۱۱ تلویزیون اسرائیل؛ «از اسرائیل ممنونیم که مواضعِ حزب‌الله و محور [مقاومت] را هدف قرار داد و آنان را تضعیف کرد!»
- مدیر‌فارسی‌زبانِ رادیو اسرائیل هم گفت:
«اسرائیل بابت این نیروها هیچ نگرانی نداره! بلکه نگرانی اصلی اسرائیل اینه که ایران از طریقِ سوریه به لبنان کمک نکنه!»
به همین صراحت!
—————-
- این روزا مهم‌تر از هرچیزی برایِ مایی که هیچ تخصص نظامی نداریم؛ شناختِ دشمن و قرارگیری در جایِ درسته! BBCها تروریست‌هایی که بعضاً ملیّت‌هایِ مختلفی دارن رو صرفاً مخالفینِ سوری عنوان می‌کنن تا نقشِ‌ اساسیِ صهیونیست‌ها‌ و غرب رو در‌حمایت از تروریست‌ها کمرنگ جلوه بدن؛ درحالی‌که تحلیلگران صهیونیست به وضوح از ایجادِ جبههٔ جدید علیهِ مقاومت حرف می‌زنن؛ اما طبقِ ‌معمول بعضی از صاحب‌تریبون‌هایِ سیاسیِ داخلی از گذشته ‌-که حاج‌قاسم و سربازان‌ش در خط‌مقدم می‌جنگیدن- تا امروز می‌گن: «سوریه، غزه، لبنان و … به ما چه؟» و در عینِ‌حال با اشتیاق از سازش با حامیانِ اصلیِ این گروهک‌هایِ تکفیری که بی‌‌نقاب از «سگِ هارِ غرب» تشکر می‌کنن؛ توییت می‌زنن.

دشمــن خودش رو کامــلاً لخـت و عریـان مقابلِ چشمِ ما قرار داده! مراقبِ عهــدهای‌قلّابیِ این‌ها باشید. «عدمِ دشمن‌شناسی»؛ سرعت‌گیرِ پیروزی!

• استاد شجاعی| •پیشنهادِ خوب.