آن‌روزها تا منتقدینِ برجام دهان باز می‌کردند، عاشقانِ دوآتیشهٔ برجام به آنها می‌تاختند که ای تندر‌ها! به جهنم که می‌ترسید؛ بروید جایِ گرم که نترسید! اصلِ حرف را نفهمیدند؛ برجام را با آن‌همه خسارتِ از پیش تعیین‌‌شده گرفتیم و همهٔ تعهدات را هم انجام دادیم و ماه‌ها صبر کردیم و «هیچ» نگرفتیم؛ حالا ماندیم با این‌همه خسارتِ آتی که خودمان امضا کردیم! بی‌آنکه باز چیزی بگیریم.

آقای عراقچی هم دیشب همین‌ها را دربارهٔ برجام گفت. همین‌هایی که ثابتی هم ‌گفته بود، ولی به او هم تاختند! اما هنوز عده‌ای می‌گویند «نه آقا! شما با همهٔ دنیا- صرفاً غرب- قهرید! مذاکره کنید برود؛ تحریم‌ها تمام شود و دنیا گلستان شود و ترامپ بیاید با ما گلف بازی کند و دلار بریزد از سر و رویِ‌مان! بروید تو راهرو‌ها ببینید ترامپی، ایلان‌ماسکی و پمپئویی چیزی گیر می‌آورید که یه عکس یادگاری‌ای چیزی بگیرید؟ هرکسی هم که می‌گوید توافق نه؛ تندرو و کاسبِ تحریم و جهان‌سومی‌ست!»

ذوق‌زده تیتر می‌زنند «با دشمنان مدارا!» درحالی که نه‌تنها خودشان را به بی‌خبری از خساراتِ آتی برجام می‌زنند؛ بلکه همچنان تضمینی هم برای برجام‌هایِ بعدی نمی‌دهند!
خسارتِ محض!

بخاطر یک‌نفر، می‌خواهند قانون را عوض ‌کنند؟

دولتی‌ها میانِ این‌همه دغدغه و اولویتِ فوری؛ دور هم نشسته‌اند یک لایحه‌ای تنظیم کرد‌ه‌اند و به مجلس تحویل داده‌اند مبنی بر آنکه «قانون نحوهٔ انتصابِ اشخاص در مشاغل حساس» را اصلاح کنند و به واسطهٔ آن آقای ظریف که احتمالاً خانواده‌ش دو تابعیتی محسوب می‌‌شوند -توضیح خاصی دراین‌باره ارائه نداده‌اند!- را بتوان در دولت به‌کار گرفت! چون به‌کار‌گیریِ ظریف در دولت خلافِ قانون است! کارشناسانِ این حوزه می‌گویند اگر انگیزهٔ حضور در عرصهٔ خدمت را داری؛ تابعیت مضاعف‌ات را می‌توانی ترک کنی. که امروز مجلس طیِ یک حرکتِ مبارک با رایِ قاطع ۲۰۷ نمایندهٔ مخالف با فوریتِ این لایحه مخالفت کرد تا به‌ صورتِ عادی به کمیســیونِ اجتماعی ارجاع شود.
نماینده‌ای گفت «مگر قحط‌الرجال است؟! الان مگر دغدغهٔ ما در این شرایط دوتابعیتی‌هاست که می‌نشینید لایحه با فوریت برایش تنظیم می‌کنید؟!»

فعلاً اوضاع همین است. و بله واقعاً عجیب است؛ یک بلاتکلیفیِ فاحش و زیست در حاشیهٔ دولت! هشــتگ‌هایی در دنیایِ موازی؛ در میانِ لیستی از اولویت‌هایِ فوری!

به مناسبتِ ده سالگیِ طاقچـه؛ تعدادِ زیادی از کتاب‌های موجود در این نرم‌افزار تخفیف‌هایِ خوبی خوردن. مثلا «خار و میخک» که شهید یحیی‌سنوار در طولِ سال‌های طولانی اسارت در زندان‌های اسرائیل نوشته، ۷۰٪ تخفیف خورده. اگر خواستید از این فرصت استفاده کنید.

در ابتدای سر دادنِ شعار «وفاق» می‌پرسیدیم خب محدودهٔ این وفاق کجاست؟ منظورتان از وفاق چیست؟ وفاق با چه کسی و به چه منظوری؟ هرکسی سازِ خودش را می‌زد. حالا با مرورِ زمان بیشتر مشخص می‌شود. روزنامهٔ سازندگی بخاطر مخالفتِ ۲۰۷ نماینده با فوریتِ لایحهٔ دولت مبنی بر تغییرِ قانون برای حضور یک‌نفر در دولت؛ تیتر زده «پشتِ پا به وفاق!»

یعنی از نظرِ این طیفِ همیشه طلبکارِ مدعی، اگر نماینده‌ای اعتراض کند که اقای دولت! در میانِ این‌همه اولویتِ فوری؛ مثلِ بازگشتِ قطعی‌هایِ برق و خساراتِ وارده به مردم به واسطهٔ آن، خالی شدنِ ذخایرِ گازوئیل نیروگاه‌ها در سه‌ماهــهٔ گذشته، گرانیِ دستوریِ ۳۰درصدیِ خودرو- دقیقا نقطهٔ مقابلِ شعارتان در ایام انتخابات- بودجهٔ تورم‌زایی که تنظیم کرده‌ای؛ برنامه‌ت برایِ اصلاحِ قیمت سوخت- برای جلوگیری از تکرارِ فاجعهٔ آبان ۹۸! مسئلهٔ ارز و نان و … الان چه وقتِ فوریتِ لایحهٔ اصلاح فلان قانون است؟ آن‌هم بخاطرِ یک‌نفر؟ به «وفاق» پشتِ پا زده. پس وفاق یعنی هرچه ما می‌گوییم کسی مخالفت نکند، موافقت کنید تا خش برندارد چینیِ نازکِ وفاقِ ما. بی‌برنامه و بلاتکلیف!

-
در حالی‌که اقای عراقچی می‌گفت «ابراز علاقه از سمتِ کشورهایِ اروپایی برای انجامِ مذاکرات وجود دارد» اتحادیهٔ اروپا کشتیرانیِ ایران را تحریم می‌کند. این یعنی در هیچ سطحی؛ تمایل طرفِ مقابل برایِ مذاکره، بی‌طمع نیست و هیچ حُسنِ‌نیتی در طرف‌هایِ مذاکره وجود ندارد. آنها اگر نتوانند به لحاظِ نظامی ما را خلع‌سلاح کنند؛ به گزینه‌هایِ دیگر رو می‌آورند. البته سوءنیتِ طرفین غربی و اروپایی از روز روشن‌تر است و در همین یک‌سالهٔ نسل‌کشی در غزه هم ریاکاریِ مدعیان حقوق‌بشر عیان‌تر شد؛ اما همچنان در داخل روزنامه‌هایِ طیفِ غرب‌گرا معتقدند مذاکره -که برجام و FATF به پیوستِ آن است- تنها راهِ نجات ماست!

پ.ن:
من در این مدت فکر می‌کنم آنچه اقای عراقچی در پیش گرفته با آنچه که به تفکّرِ «بدیم بره» مشهور است؛ تا حدی فاصله دارد. گرچه نگرانی‌هایی وجود داشت و کماکان وجود دارد. اما تفاوت‌هایی هم وجود دارد؛ مثلاً اقای عراقچی برخلافِ وزیر امور خارجهٔ اسبق به چاله‌های بحرانیِ برجام که بطور پیش‌فرض در آینده هم دست از سرمان برنمی‌دارد-اسنپ‌بک و مکانیسمِ ماشه- اذعان می‌کند؛ اما اقای ظریف در یک گفتگوی ویژهٔ خبری سال ۹۹ می‌گفت اصلا چیزی بنام مکانیسم ماشه و اسنپ‌بک نداریم! مثلاً اقای عراقچی بعد از خروجِ امریکا از برجام گفت «رهبر انقلاب هیچ‌گاه نسبت به مذاکره و نیتِ طرف‌هایِ مقابل خوش‌بین نبودند. مشخص هم شد که حق با ایشان بود و در همهٔ موارد این مسئله روشن شد.» اما اقای ظریف کماکان از برجام -با چنین چاله‌هایی- بعنوانِ دستاورد بی‌بدیلِ دیپلماسی یاد می‌کند! مثلاً اقای ظریف معتقد است روزی توییت‌هایش مانعِ جنگ شد اما اقای عراقچی در جمعِ فرماندهانِ سپاه گفته «آنچه جلوی جنگ را می‌گیرد، آمادگی برایِ جنگ است. اگر می‌خواهید از جنگ جلوگیری کنید؛ باید با قدرت آمادگی خود برای جنگ و دفاع را اعلام کنید و نشان دهید.»

با این‌حال؛ تجدیدنظر دربارهٔ «تنها چارهٔ نجاتِ ما، مذاکره با امریکا و اروپا» بعنوانِ آنچه که از دولتِ چهاردهم به افکارِ عمومی منتقل می‌شود؛ مستلزمِ پذیرشِ این واقعیت است که عشق به مذاکراتِ بی‌نتیجه‌ای که به‌جز تعهداتِ یک‌طرفه و امتیاز دادن‌هایِ یک‌طرفه؛ عایدی نداشته، عشقی یک‌طرفه‌ست!

حاج‌آقا حاج‌علی‌اکبری در پاسخ به سوالی دربارهٔ این‌که از نظرِ رهبر انقلاب در چنین شرایطی برایِ موفقیتِ جبههٔ مقاومت، چه دعای بخوانیم بهتر است؟ گفتند:
رهبرِ عزیزمان، خواندنِ سورهٔ فتح، دعای چهاردهم صحیفه سجــادیه و دعایِ توسل را برای موفقیتِ جبههٔ مقاومت توصیه کردند.

بخوانیم.🌱
که وعــدهٔ خــدا، حق است؛
«فَانَّ حِزبَ‌الله هُمُ‌الغالِبون»

۱۴ کشور به قطعنامهٔ آتش‌بس در غزه رأی مثبت دادند، آمریکا برای چهارمین‌بار آن را وتو کرد. این پیشنهاد رد و از دستور کار خارج شد.

دقت کنید؛ هنوز دولتِ ترامپ روی کار نیامده! آن‌وقت در ایران یک طیفِ سیاسی منتظر بودند که کاملا‌هریسِ دموکرات بیاید و با او مذاکره کنند و از مذاکره با طرفی که آتش‌بس را از زنان و کودکانِ غزه دریغ می‌کند؛ دستاورد کسب کنند. برجام را هم با دولتِ دموکرات اوباما بستند و در همان دورهٔ دموکرات‌ها هم ۷ بار نقض شد و در نهایت ترامپِ جمهوری‌خواه از آن خارج شد! ما ماندیم و تعهداتی که تا خرخره انجام دادیم و امتیازی که نگرفتیم و چاله‌هایی که پیشِ روی ماست؛ چطور ممکن است زیرِ بار تعهدی بروی که چه انجام بدهی چه انجام ندهی؛ عاقبتش از چاله به چاه است؟! و آن را دستاوردِ بی‌بدیل هم بدانی! چطور ممکن است «عبرت» در هیچ‌کجایِ حیات سیاسی‌ات جایی نداشته باشد؟ حالا دوباره واردِ این سیکلِ معیوب شده‌اند و به مذاکره با ترامپ و وعده‌هایِ آتش‌بسِ این موجودات دل بسته‌اند. دورِ تسلسلی که پایانی ندارد.

در کادرِ ریاست‌جمهوری هیچکس حقِ ماموریت نمی‌گرفت.
شهید‌رئیسی می‌گفت «شرط سفرِ من این است؛ هرکسی نمی‌خواهد؛ نیاید! چرا دلاری که در کشور نوسان پیدا می‌کند را باید صرف حقِ ماموریت کرد؟ اگر کسی می‌خواهد؛ حق ماموریت ریالــی می‌دهیم؛ اما دلاری خیر!»
در این دوسال و نیم یک دلار؛ یک یورو هم برای سفرهایِ خارجی داده نشد…

روزنامهٔ سازندگی برایِ مخالفتِ مجلس با فوریتِ لایحهٔ دولت برای تغییر قانون بخاطرِ یک‌نفر نوشته بود «پشتِ پا به وفاق!» یادِ این نقلِ قول دکتر زادبر افتادم؛ معاون وزیرِ دولتِ شهید ‌رئیسی را که برداشتند؛ عده‌ای به شهید‌رئیسی گفتند چرا چیزی نمی‌گویی؟ اعمال قدرتی کن! شهید‌ رئیسی گفت: «کشور ظرفیتِ جنجــالِ جدید ندارد! بگذارید بگویند رئیسی را سرِ جایش نشاندیم.»

—————————-
نه تکرار می‌شوی و نه تکراری! رهبری همان‌روزها گفتند: «بنده هرچه فکر می‌کنم، هم برای خودم، هم برایِ کشور...احساس می‌کنم که هیچ جبرانی ندارد؛ خسارتِ سنگینی‌ست..»
مرورِ این‌ها -برایِ من هر‌روز- دلِ آدم را می‌سوزاند، خصوصاً وقتی یادِ تخریب‌هایِ غیرمنصفانهٔ آنهایی میفتی که حالا..!
بگذریم! بگذریم، که هیچ‌چیز از نگاهِ خداوند پنهان نخواهد ماند.

شورایِ حکام آژانسِ بین‌المللی انرژی‌اتمی؛ قطعنامهٔ ضدایرانیِ کشورهای غربی رو علیه ایران با ۱۹ رأی موافق- از جمله آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان- ۳ رأی مخالف - از جمله چین و روسیه- و ۱۲ رأیِ ممتنع به تصویب رسونده که در متنِ اون به مجموعه‌ای از درخواست‌ها اشاره شده که ذیل تعهداتِ برجامی ایران جا می‌شده! از طرفِ کیا؟ کشورهایی که نه‌تنها هیچ اشاره‌ای به خروجِ امریکا از برجام و حُسنِ‌نیت ایران در انجام تعهداتِ برجــامی نکردن؛ بلکه خودشون هم به هیچ‌کدوم از تعهداتِ خودشون عمل نکردن.

این موضوع درحالیه‌که رافائل گروسی بعد از سفر به ایران مدعی شد: «ایران برای اولین‌بار گفته سطحِ ذخایر ۶۰ درصدیِ اورانیومش رو متوقف خواهد کرد!» و هیچ‌کدوم از مقاماتِ ایران به این ادعا پاسخ ندادن؛ و حالا به فاصلهٔ سه‌روز، دومین قطعــنامهٔ ضدایرانی به تصویب می‌رسه تا یه چیزِ مهمِ عبرت‌آموز رو از سمتِ طرف‌های غربی و اروپایی به ما و مسئولین دستگاهِ دیپلماسیِ ما مخابره کنه:

-برایِ ما مهم نیست شما چقدر مشتاقِ همکاری و مذاکره با ما هستید و در این راستا به ما قول می‌دید و دستگاه‌هایِ نظارتیِ ما هم حُسنِ‌نیتِ شما رو بارها گزارش می‌کنن؛ مهم اینه که «ما» به شما اجازهٔ داشتنِ هیچ‌چیزی رو فراتر از «خواسته‌هایِ خودمون» نمی‌دیم. مهم نیست که شما دنبالِ دعوا نیستید؛ مهم اینه که ما همیشه شروع‌کنندهٔ دعوا علیهِ اون‌هایی هستیم که جلویِ زیاده‌خواهی‌هایِ ما مقاومت می‌کنند! مهم نیست که «ما» خودمون بعنوانِ اولین‌مجرمینِ اتمیِ جهان؛ برای اولین‌بار از بمبِ اتم علیهِ ملت‌ها استفاده کردیم و همچنان سلاح‌هایِ کشتارجمعیِ ما در غزه و لبنان مشغولِ انسان‌کُشی توسطِ اسرائیل -یکی از دارندگانِ کلاهک‌اتمی- هستند؛ مهم اینه که زبانِ ما قُلدری‌ست و هرچقدر بیشتر جلویِ ما کوتاه بیاید؛ گردن‌کلفت‌تر می‌شیم. پس؟ برو قوی شو، اگر راحتِ جهان طلبی!

+ «چرا نمی‌فهمند؟»

از قولِ کعبه،
اجازه هست
از تو بپرسم سوالی؟
کِی دست پُر مِهر خود را،
بر شــانه‌ام می‌گذاری…؟

-محمد قاسمی

عالیجنابِ صبر؛ اقای جمعه‌ها!

بعضی چیزها رو ادم می‌خونه، احساسِ شرم و خجالت تا گلوش بالا میاد. مثلِ این خبر؛ یه پیرمردِ بشرویه‌ایی که ۱۶ سال منتظر بود تا موعدِ حج‌ش برسه؛ حالا فیشِ حج تمتّع‌ش رو به جبههٔ مقاومت اهدا کرد.
«لَنْ‌تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّی‌تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ..»

استاد شجاعی می‌گه «وقتی می‌خوای برایِ دین و ارزش‌هات، وقت و آبرو و مال انفاق کنی؛ عاشقانه هزینه می‌کنی یا چُرتکه میندازی؟ اگه به این باور نرسی که قشنگترین و دلخواه‌ترین مال و داشته‌ت رو در راهِ خــدا و خانوادهٔ آسمانی‌ت ببخشی؛ به “حقیقتِ بِرّ” نمی‌رسی! اگه وقت و قلم و مال و آبرویی که داری برایِ دین و خدا و امام‌زمان(عج) و در مجموع “ارزش‌هات” می‌ذاری؛ پر از منّته و از تَه‌موندهٔ داشــته‌هاته؛ باخت دادی… این‌که دیگه عشق نیست!»


مصداقِ «وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ، أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ» رو این‌روزها به چشم می‌شه دید؛ یه عدّه در حالِ دویدن برایِ احتکار، و یه عدّه در حالِ دویدن برایِ ایثار!

این صحنه‌ای که می‌بینید حاصلِ حملهٔ اخیرِ اسرائیل با بمب‌های سنگرشکن به یک ساختمانِ ۸ طبقه‌ در بیروت است.

در همین دنیایی که قطعنامه‌هایِ آتش‌بس در غزه، توسطِ تامین‌کنندگانِ این بمب‌ها وِتو می‌شود؛ قطعنامه‌ علیهِ ایران که تا به‌حال آغازگرِ هیچ جنگی نبوده صادر می‌شود و تامین‌کنندگانِ همین سلاح‌ها و بمب‌هایی که بر سر زنان و کودکان لبنان و غزه آوار می‌شود؛ ایران را به «تهدیدآمیز بودن» متهم می‌کنند. و در عینِ حال اشاره‌ای به جنایاتِ رژیم صهیونیستی نمی‌کنند. اما عده‌ای همچنان معتقدند که دنیایِ امروز، دنیایِ گفتمان و مذاکره‌ و مصالحه و امتیازدادن است! مصالحه و مذاکره با طرفِ متخاصمی که از هیچ‌چیز در راستایِ جنگ‌افروزی‌هایش علیــهِ بشریت دریغ نمی‌کند! هیچ‌چیز! حتی وِتویِ یک قطعنامهٔ آتش‌بس.

-
که تنهاییــم و مظلوم، و همچنان امیدوار.

نمی‌توان به بهانهٔ کرامتِ مردم، «مردم» را حذف کرد و فقط با مدیران جلسه گذاشت و به مدیران گوش کرد. باید «در بینِ مردم» بود؛ حتی اگر از سمتِ مدعیانِ بی‌انصاف به «پوپولیســم» متهم شد و در‌ نهایت در مسیرِ «خدمت» به مـردم به شهادت رسید.

روحت شاد سیدِ مظلوم..

-رهبر انقلاب:
امریکا در مذاکره ؛ خودش «نقد» رو می‌گیره، در مقابلش «وعده» می‌ده! با همین وعده هم «دل طرفِ مقابل رو خوش می‌کنه.» بعد که قضیه تمام شد؛ زیرِ همین وعد‌ه‌ها می‌زنه و مثل بادِ هوا وعده‌هاش رو فراموش می‌کنه. با این فرمول و با این طرف، «آدمِ عاقل» ببینه مذاکــره می‌کنه یا نمی‌کنه!

—————
-این‌روزها بازارِ هزینه‌کردن‌ از شخصیتِ ولی‌فقیـه در مواردِ خاص داغه؛ اما در «عمل» آقایان تمام هشدارهایِ واضح و مؤکدِ رهبری- هشدارهایی که دربارهٔ عاقبت اعتماد به غرب کاملاً دقیق و صحیح بود - رو فراموش می‌کنن تا برایِ بارِ چندم، منافعِ ملی بازیچهٔ «دل‌خوشی»هایِ موقت و بی‌تضمینِ این طیف بشه.

یکی از کارهایی که تازگی خودمو مجبور می‌کنم که تحت هر شرایطی رهاش نکنم؛ گوش کردن به سخنرانی‌هایِ رهبره. از گذشته تا امروز! سیرِ سخنرانی امروز رهبر انقلاب؛ خیلی عبرت‌آموز بود. لازمه تا تشکل‌هایِ دانشجویی که بیشتر به «شکل» توجه می‌کنن تا «محتوا» روزی چندبار گوش بدن و مرور کنن.

اشارهٔ چندبارهٔ رهبر‌ی به بدعهدی و خباثتِ آمریکا در مذاکره قابل‌تأمله!
خنثی‌کردنِ توطئهٔ خباثت‌آلودِ آمریکا را در قضیّهٔ اورانیوم غنی‌سازی‌شدهٔ ۲۰٪ توسط دانشمندانِ بسیجی‌ ما:

«اورانیوم غنی‌سازی‌شدهٔ ۲۰٪ را برای رادیوداروها احتیاج داشتیم؛ یک‌مقدار داشتیم که از سابق تهیّه شده بود،داشت تمام می‌شد؛ باید می‌خریدیم. از چه کسی؟ از آمریکا. آمریکایی‌ها گفتند که شما هرچه تولید ۳/۵ درصد دارید به ما بدهید، ما در مقــابل به شما ۲۰٪ می‌دهیم. دو رئیس‌جمهور معروف آن‌روزِ دنیا را - که من نمی‌‌خواهــم اسم بیاورم و با ما هم روابط خوبی داشتند- واسطه قرار دادند که این اتّفاق و این معامله انجام بگیرد، مسئولین کشورِ ما هم قبول کردند؛ مالِ نیمهٔ دوّم دههٔ هشتاد است. وسطِ مذاکرات، دیده شد که آمریکایی‌ها دارند کلک می‌زنند، فهمیدیم که آنها دارند کلک می‌زنند، جلویش گرفته شد. در همان‌حینی که اینها خیال می‌کردند به خاطرِ نیاز به ۲۰٪، ایران تسلیم خواهد شد، در همان زمان، اساتیدِ بسیجیِ ما در داخل، خودشان اورانیومِ ۲۰٪ را تولید کردند.»

•رونوشت به شیفتگانِ مذاکره با امریکا.

«در مهرماهِ ۸۸… گفتیم که چرا این سوخت رو در اختیارِ ما قرار نمی‌دید؟! شرط و شروطی گذاشتند که عملاً برایِ سوخت ندادن بود؛ گفتیم خب پس خودمــون این رو تولیـد می‌کنیم! لبخــندی به ما زدند؛ که یعنی اگه می‌تونی برو تولید کن…
راست هم می‌گفتند؛ کارِ سختــی بود! اما شهید شهریاری این‌کارو انجام داد…»
-دکتر سعید ‌جلیلی.
——————-
چندوقت‌پیش بود که اقای ظریف پستی گذاشت و نوشت «باید انتخاب کنیم که آرزوهایمان را در چارچوب امکانات دنبال کنیم.»
غافل از این‌که فقط انسان‌های ضعیف به اندازهٔ امکانات‌شون آرزو می‌کنن، انسان‌هایِ قوی توکّل می‌کنن، اراده می‌کنن و به حول‌وقوّهٔ الهی، امکانات رو تا حدِ اهداف و فراتر از اون می‌سازن. اگه شهید شهریاری‌ها می‌خواستن به تهدید‌ها و لبخند‌هایِ تمسخرآمیزِ غربی‌ها اعتنا کنن و اندازهٔ امکانات، آرزو کنن؛ خبری از غنی‌سازیِ ۶۰ درصدِ امروز- و ان‌شاءالله فراتر- نبود.

گفتم: می‌ترسم؛
گفتی: «نترس! من کنارت هستم..»

این یه نشونه بود؛ برایِ تو.
«اشــک و آه» به پیوست.