رسانه‌های اسرائیلی نوشته‌اند «پس از کالبدشکافیِ پیکر یحیی السنوار مشخص شد که او و نیروهایش از گرسنگی رنج می‌بردند و از سه روز قبل از ترور، غذایی نخورده بودند.»


وقتی تصویر وسایلِ همراه شهید سنوار را منتشر کرده بودند؛ یک آبنبات در بینِ آنها دیده می‌شد. یکی نوشته بود «کسی چه می‌داند؟ شاید این آبنبات تنها چیزی بود که برایِ خودش و نیروهایش به همراه داشت!» راست می‌گفت. همان‌قدر که دشمنانِ او دروغ می‌گفتند. می‌گفتند در تونل‌ها پنهان است و از اسیران اسرائیلی بعنوانِ سپر انسانی استفاده می‌کند و زن‌ش کیفِ چند هزار دلاری دارد و بخور بخور است حسابی! حالا برایِ تحقیر‌ش می‌گویند «سه روز غذایی نخورده بود!» اگر در عمقِ حماسهٔ شهادتِ او غرق شوی؛ ابهت و شکوهش تورا می‌گیرد. سه روز گرسنه بود اما تا آخرین لحظهٔ حیاتش را جنگید. با یک دست و پاهایِ له شده. پهپاد به دنبال‌ش فرستادند؛ نه سرباز! با همان مجروحیت و سه‌روز گرسنگی چوب‌ِ در دستش‌ را که به سمت پهپاد پرت کرد؛ رویِ پهپاد را برگرداندند! یادِ سریال مختارنامه افتادم. وقتی مختار تشنه و گرسنه و زخمی بود و می‌خواستند سرش را ببُرند و به غینمت ببرند؛ بدن‌ش تیرباران شده بود؛ در همان حال تکانی خورد و شیاطینِ دورش از ترسِ جسمِ نیمه‌جان‌ش، عقب‌عقب رفتند! قصهٔ قهرمانانِ ما، قصهٔ پُرغصهٔ قهرمانانِ ما یک رویِ دیگر هم دارد که اگر در آن غرق شوی؛ وجودت را پر می‌کند از بُهت و یقین! جاودانه است، نامیراست، حالا آزادگانِ جهان تمرین می‌کنند؛ گرسنه جنگیدن را! که «اهلِ یقین پیامی دارند؛ بشنو!»


لَایَوْمَ‏ کَیَوْمِکَ یَا اَباعَبْدِاللهِ...

@CaffeRahimi

حقیقتاً بعد از جریان اپوزیسیون، جریانِ غرب‌گرا در ایران قابل‌ترحّم‌ترین قشره. جریانی که قبلهٔ آمالِ خودش رو مطلقاً خارج از توانایی‌های داخلی می‌بینه و با تغییرِ رؤسایِ جمهور غرب -و مشخصاً امریکا- قند توی دلش آب می‌شه. در عجبم از این گروه که نه اوجِ تحریم‌ها در دوران اوباما رو دید؛ نه نقضِ برجام در همون هفتهٔ ابتدایی توسطِ اوباما - در دورانِ اوباما برجام ۷ بار بطور آشکار نقض شد- و نه خروج ترامپ از برجام. و نه حتی اعترافِ وزیرِ خارجهٔ بایدن به این‌که علیرغمِ تحریمِ بیشتر ما، اما ایران تونست در فروش نفت در دورانِ دولت رئیسی رکورد بزنه!
این گروه ریشهٔ توفیق در عرصه‌هایِ مختلف رو نه در توانِ داخلی، بلکه در «ارفاقِ طرفِ خارجی» می‌بینه و به نوعی نقش ماهیت و عزتِ‌نفسِ ملی در کنش‌گری‌ها رو فدایِ واکنش‌هایِ طرف خارجی می‌کنه.

مثال‌ش رو هم زیاد دیدیم:
اگر فروشِ نفتِ بالایی داشتید؛ به این دلیله که بایدن پیچِ تحریم‌ها رو شُل کرده! اگر ما در زمینه‌ای ناکامی داشتیم؛ به این دلیله که شماها روی موشک شعار نوشتید و نذاشتید تا با طرفِ خارجی پای میز مذاکره بشینیم. با وجود اینکه امریکا یک‌طرفه از برجام خارج شد و اساساً حیثیت و ماهیتِ تعهدات و توان هسته‌ای ما به خطر افتاد؛ اما اگر شماها قانون اقدامِ راهبردی رو تصویب نمی‌کردید؛ امریکا به برجام برمی‌گشت. اظهاراتِ بعضی از مقاماتِ ایرانی باعث محکومیتِ ما در دادگا‌ه‌هایِ امریکایی شده! پس مقامات باید در اظهارات خودشون مراقبتِ لازم رو به عمل بیارن تا محکوم نشیم. مهم نیست که امریکا از سال‌هایِ پیش از جمهوری‌اسلامی هم خباثتِ خودش رو نسبت به ایران با کودتاها و دخالت‌ها و کاپیتولاسیو‌ن‌ها اثبات کرده بود و حتی در برجام هم خساراتِ جبران‌ناپذیری به ما وارد کرد و در نهایت از اون خارج شد؛ مهم اینه که شماها با همهٔ دنیا -خلاصه شده در غرب- قهر هستید! امریکا می‌تونه با یک دکمه همهٔ زیرساخت‌هایِ ما رو نابود کنه. درسته که امریکا سراسرِ کشور رو با پایگاههای نظامی خودش محصور کرده؛ اما اگر شماها جنگ‌طلبی نکنید؛ جنگ سراغِ ما نمیاد. مشابه این تفکر در زمانِ جنگ تحمیلی از سمت بنی‌صدر دیده می‌شد! تفکّرِ لیبرالی که معتقد بود اگر شما جنگ درست نکنید صَدّام به ایران حمله نخواهد کرد…


تفکّری محصور در یک دنیایِ خودساختهٔ بیش از حد فانتزی، که با کمرنگ‌کردنِ نقشِ «فاعلِ اصلی» بعنوانِ اصلی‌ترین عاملِ تنش و دخالت و جنگ‌افروزی و تحریم، رویِ ناکامی‌هایِ خودش در رابطه با «دنیای واقعی» سرپوش می‌ذاره. و درکی از این نداره که سیاست‌هایِ غرب به گواهِ تاریخ و تجربه و عملکرد؛ از بدوِ ایجاد استعماری و استثماری و سلطه‌جویانه‌ست!
و تنها تفاوتِ احزابِ سیاسی‌ش در اینه که یکی با پنبه سر می‌بُره و سیاست‌هایِ خصمانه‌ش رو به تدریج و با لبخند تحمیل می‌کنه، به نحوی که فکر می‌کنی این «باج‌‌گیری» لطفی از سمتِ اونه؛ و دیگری پنجه‌هایِ چُدَنی ذاتیِ امریکا رو بدونِ دستکشِ مخملی و با چهره‌ای واقعی‌تر رسوا می‌کنه. همین!

اهداف اعلامیِ اسرائیل حذفِ کامل حماس و نابودیِ زیرساخت‌ها و توان نظامی مقاومت، برگردوندنِ اُسرا و تسلطِ کامل بر نوار غزه [و لبنان و به مرور تمامِ منطقه در قالبِ نقشهٔ خاورمیانهٔ جدید]‌ست. حالا بعد از گذشت بیش از یک‌سال از طوفان‌الاقصی؛ با وجودِ کُشتار بیش از ۴۰ هزار نفر و ترورِ فرماندهان برجستهٔ مقاومت توسطِ اسرائیل، نه حماس نابود شد، نه حزب‌الله ساماندهی و استحکامِ خودش رو از دست داد، نه اسرایِ اسرائیلی آزاد شدن، نه برخلافِ ادعای رژیم به توانِ نظامیِ مقاومت خدشه وارد شد و نه نوار غزه به تسلطِ اسرائیل دراومد. خساراتِ سنگین رژیم در جنگ با لبنان و عقب‌نشینی از مرزهای لبنان هم یکی از اعترافاتِ مقامات صهیونیستی‌ه.
حالا در بحبوحهٔ جنگی که یک‌طرفش گروه‌هایِ مقاومت‌اند و یک‌طرفش ارتشی مجهز به انواعِ تسلیحات و منابعِ مالی غربی؛ افرادی از نزدیکانِ نتانیاهو بخاطر درزِ اطلاعات حساس دستگیر می‌شن، وزیرِ جنگِ اسرائیل برکنار می‌شه و مخالفانِ نتانیاهو به خیابون‌ها میان و نتانیاهو پا به فرار می‌ذاره. درحالی‌که سردارِ ما از دست فرماندهٔ خودش «نشانِ فتح» دریافت می‌کنه.


ابعادی از یک «شکستِ غیرقابل‌ترمیم!»

به دورانِ قبل از ظهور؛
«دورانِ حیرت» گفته می‌شود…

•پیشنهاد می‌کنم حتماً گوش بدید.

مسئله، مسئلهٔ تاریخ‌سازیه!
هیچــکس به این توجه نمی‌کنه و همه می‌خوان حرفِ خودشون رو بزنن! گاهی لازمه ما «اطاعت‌ ‌کردن» رو هم تمرین کنیم.

این صوتِ استاد شجــاعی هم مناسبِ احوالاتِ ماست؛ و مناسبِ افرادی که در بسترهایِ مختلف فعالیت می‌کنن. اینم گوش بدیم.

فعالیتِ موثر اجتماعی خیلی خوبه. انسان باید در طولِ زندگی‌ش رسالتِ خودش رو پیدا کنه و در واقع «به درد بخوره.» در عینِ حال یه الگــویِ ثابت نداره و بنا به علاقه و احساسِ دغدغه‌مندی در هر فرد متفاوته! اما:

اجازه ندیم خانمـی در حینِ پر کردنِ یک فُرم، از نوشتنِ عنوان «خانه‌دار» در قسمتِ «شغل» احساسِ خجالت کنه. و اجازه ندیم «مُد» ذهنِ مارو به سمتی ببره که یک خانم/مادرِ خانه‌دار نقشِ خودش رو بعنوانِ همسر/مادر و در واقع محورِ اساسیِ خانواده [بعنوان اولین اجتماعی که انسان به محض باز کردنِ چشمش با اون مواجه می‌شه] کمرنگ و بی‌اثر و بی‌اهمیت بدونه؛ تا جایی‌که احساسِ ناکافی‌بودن بکنه و برایِ این‌که از جَوِ غالب زندگی‌های اسلایدیِ اینستاگرامی عقب نمونه؛ دست به هرکاری بزنه و در دورِ یک مسابقهٔ بی‌انتهایِ قیاس بیفته.

«فعالیت و هویّتِ اجتماعی» یک رقابت نیست که الزاماً با حضور فیزیکیِ مستمر در جامعه معنا ‌بشه؛ گاهی شما می‌تونی مادرِ یک دانشمند یا هر فردِ فرهیختهٔ متعهــدی باشی؛ که ثمره و تاثیرِ حضورت بسیار پررنگ‌تر و «مفیدتر» از اون‌هایی باشه که به هر قیمتی، یک ویترین از خودساختگی ساختن.

جریان قابل‌ترحّمی که در دنیایِ فانتـزیِ ذهن خودش محصور است و از ترسِ این‌که مبادا فانتزی‌هایش به‌هم بخورد؛ «واقعیات» دنیای اطراف‌ش را نمی‌بیند!

آسّه برو، آسّه بیا، که «عاملِ اصلی جنگ‌افروزی‌ها در منطقه» شاخِت نزنه!

«با هر خطابهٔ تو، علی زنده می‌شود،
مبهوتِ ذوالفقارِ کلامت، خطیب‌ها..»

- محمد فردوسی

در این زمانهٔ بدنامِ ناجوانمــردی؛
به نامِ نامــیِ «مَـــردانِ» روزگار؛
بِایست…
———————-
«مَرد» از یک «مَرد» می‌گوید.

گویا بناست کلیدواژه‌ها روز به روز بیشتر به ابتذال کشیده بشن. وفاق! شانس! یا شانسِ وفاق؟!

اون‌چیزی که این روزها اکانت‌هایِ حامیِ دولت بنامِ «بد‌شانسی» ازش بهره می‌برند؛ نوعی بی‌برنامگی و عدمِ درک صحیح از اقتضائاتِ واقعی جهانه. این‌که شما برایِ کسبِ موفقیت، روی «شانسِ پیروزی ‌هریس» شرط بسته بودید و حالا در دنیایِ «بی‌هریس» دچار گیجیِ ناشی از رویارویی با واقعیت شدید، نشون می‌ده نه تنها هیچ درکی از دنیایِ سیاست ندارید؛ بلکه در مسیرِ هواداری از دولت هم دچارِ انحراف هستید. قمار رویِ حسابِ باز نکردهٔ طرفِ بدحساب؟

به این جملات ترامپ که در یکی از میتینگ‌هایِ انتخاباتی‌ش گفته بود، دقت کنید؛ «در زمانِ من ایران ورشکسته بود، حالا میلیاردها دلار دارد. آن‌ها همهٔ این پول را در دو سال و نیمِ گذشته به دست آورده‌اند. آن‌ها ورشکسته بودند. ایران ضعیف بود و می‌خواست توافق کند!» گرچه مناسبتِ این لفاظی‌ها و گنده‌گویی‌ها رقابت انتخاباتی بود؛ اما هدف از تن‌دادنِ احتمالی به یک «توافق» رو هم بیان کرد. پس اون‌چیزی که شما اسمش رو «بدشانسی» می‌ذارید؛ ناشی از عدمِ شناخت صحیحِ دشمنه.

مگه دموکرات‌هایِ امریکا، چه قول و تضمینِ ویژه‌ای -بجز امضایِ کری- به شما داده بودند که حالا با اومدنِ جمهوری‌خواه‌ها «بدشانس» شدید؟ مگه بیشترین تحریم‌ها از دولتِ اوباما بر ایران تحمیل نشد؟ مگه در دولت بایدن بیش از ۶۰۰ تحریم مجدد علیهِ ما اعمال نشد؟ چرا سناتورِ امریکایی از رکوردِ فروش نفت در دوسال و نیمِ گذشتهٔ ایران شاکی بود؟ اگر دموکرات‌ها با منطق و «بدونِ دادنِ امتیاز اضافه» حاضر به مذاکره بودند؛ چرا در دولتِ بایدن شاهدِ حمایت تمام‌عیار از یک نسل‌کشی واقعی در غزه و لبنان، و یک وعدهٔ تماماً دروغ دربارهٔ آتش‌بس بودیم؟ بعلاوه؛ مگه در دولت سیزدهم یک جنگِ ترکیبیِ همه‌جانبه علیهِ ایران- از انجلینا ‌جولی تا رجوی و کومله- عملیاتی نشد؟ پس توفیقاتِ سیاست ‌خارجهٔ دولتِ سیزدهم -از شانگهای و بریکس، تا نایب‌رئیس مجمع عمومی سازمان ملل و آزادسازی پول‌های بلوکه‌شده و حل مناقشهٔ گازی با ترکمنستان- از رویِ شانس بود؟

خیر. نوع مواجههٔ با بحران‌ها رو «برنامه» و «هدف» و «باور» تعیین می‌کنه. و برایِ هرکدوم از این‌ها اگر چشم به اجنبی بدوزید و بعد از ناکامی‌ها‌، گردنِ «شانس» بندازید و «عبرت» نگیرید؛ عاقبت همان است که بود!

——————————
اصل اینه و غیرِ این نیست؛
وَلا تَهِنوا وَلا تَحزَنوا وَأَنتُمُ الأَعلَونَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ
و سست نشوید! و غمگین نگردید! و شما برترید اگر ایمان داشته باشید!

این روزها برایِ بار چندم مشغول خوندنِ این کتاب + کتابِ «مسئلهٔ حجابِ» شهید مرتضی‌ مطهری‌ام. چندباری سعی کردم قسمت‌هایِ جالبش رو تو کانال بذارم اما مطالب به هم پیوسته‌ست و این پیوستگیِ آثارِ شهید مطهری؛ ارتباط عجیبی با شبهاتِ امروز داره. پیشنهاد می‌کنم اگر در این حوزه سوال دارید و خصوصاً فکر می‌کنید به واسطهٔ دین، حقوقِ زنان نادیده گرفته شده، این دوتا کتاب رو بخونید.

این چاپِ هشتم و مربوط به سال ۵۷عـه. برایِ همین جلدِ کتاب کهنه‌ست.

-

«امیدواری»ِ هنوز به «وعده‌هایِ» دیوانه‌ای چون «ترامپ» در دیوانه‌خانهٔ غرب، مرا می‌ترساند.
یک‌زمانی شبیه به همین نگرانی را بروز می‌دادیم؛ می‌گفتند تندروها باز ترسیدند. فلانی‌ می‌گفت «می‌ترسید؟ می‌لرزید؟ به جهنم! بروید جایِ گرم که نلرزید!»
علتِ نگرانی‌ و «واقع‌بینی»‌هایمان عیان شد؛ اما فلانی باز هم به «کُندروی»ِ خودش اقرار نکرد.

شاید «بازگشتِ فردوسـی‌پور» و «ریجستریِ ایفون» و امثالهم که این‌روزها در صدرِ اخبار مربوط به دولت برایش هشتگ می‌زنند؛ واقعاً مهم‌ترین دغدغه‌هایِ آدم‌هایی‌ست که حیاتِ سیاسی‌شان با حاشیه گره خورده!!!

-
«در سه ماهِ گذشته، سطحِ مخازنِ گازوئیل نیروگاه‌ها از پُرشدگیِ ۵۰٪ به ۳۵٪ کاهش یافته، با این حال وزیر نفت، دولتِ قبل را مقصرِ خاموشی زمسـتانِ امسال می‌داند!!!»

برای مواجهه با بحران برنامه لازم است؛ بلدی لازم است! گردن‌گیری هم از واجبات است!

-
«طبقِ آمار تا موعدِ دولت سیزدهم، سطح ذخایر گازوئیلِ نیروگاه‌ها در حال افزایش بود و در دولتِ چهاردهم این روند نزولی شده و به صورتِ مداوم میزانِ ذخایر درحالِ کاهش است؛ اما وزیر نفت مدعی‌ست که ذخایرِ خالی نیروگاه‌ها میراثِ دولت سیزدهم است!!!»

نامِ این‌ها تنها فرار رو به جلو نیست؛ نابلدی‌ست. بی‌برنامگی‌ست. از وفاق سخــن گفتن و در عمل طورِ دیگر رفتار کردن هم نابلدی‌ست!

آنقدر که «دلِ ما سوخت» دلِ هجر نسوخت؛ 
مرهـــمی هست اگر، رویِ دل ما بگذار…

ترامپ گفته ما به مدتِ چهارسال درگیرِ هیچ جنگی نبودیم؛ بلکه در نبرد با داعش تونستیم اونو شکست بدیم.
[نبرد با داعش! با ترورِ سردار سلیمانی که دشمنِ درجه‌یکِ داعش بود؟ یا با تجهیز و تاسیسِ داعش و گروه‌هایِ تروریستیِ مشابه داعش؟]


و بر اساسِ وعده‌هایِ جدیدش مبنی بر پایان ‌بخشیدن به جنگ‌ها [که در همهٔ اون‌ها امریکا پایِ ثابت بود] بعضی از سیاسیونِ داخلی، متاسفانه و طبقِ معمول ابرازِ امیدواری کردند. یکی از اعضایِ دولت دوازدهم هم گفته «اگر مواضعی که ترامپ در دوران رقابت‌های انتخاباتیِ اخیر مطرح کرده، بر مبنای تفکر و به شکلِ صادقانه مطرح شده باشد، با بسیاری از سیاست‌های هشت‌سال گذشتهٔ او در زمان ریاست‌جمهوری اولش متفاوت است!» حتی بعضی از چهره‌هایِ اصلاحات پیشنهاد دادند «با تبریک به ترامپ برایِ انتخاب بعنوان رئیس‌جمهور» مخاصمه رو حل کنیم بره. به همین راحتی! و همین‌قدر فانتزی.

اما ادعاهایِ ترامپ تا چه اندازه واقعیت داره؟ بر اساسِ تفکر و به‌شکلِ صادقانه؟!

-
عجب است!
تنش‌هایِ بین‌المللی بخاطرِ توحّشِ غرب و رژیم صهیونیستی رو به افزایش است؛ که هر دو دارایِ سلاح هسته‌ای‌اند و یکی دکمهٔ بمباران اتمی‌اش را یک‌بار بر سرِ هیروشیما زده و دیگری بیش از ۷۵ سال است که نسل‌کشی می‌کند؛ اما اقای گروسی تِز می‌دهد «دولتِ ایران باید درک کند وضعیت تنش‌هایِ بین‌المللی رو به افزایش است!»

از نظرِ این‌ها برنامهٔ هسته‌ایِ ایران که بارها حُسنِ نیت انجام تعهدات برجامی‌اش را ثابت کرده و یک‌بار تا تعطیلیِ صنعت هسته‌ای‌اش پیش رفته و «تقریباً هیچ» از برجامِ بی‌فرجام عایدَش شده؛ و در عینِ‌حال هیچ‌گاه اغازگرِ جنگی نبوده؛ یک برنامهٔ بلندپروازانه‌ست! نه بمب‌هایِ ممنوعهٔ امریکایی که به دستِ اسرائیل بر سرِ زنان و کودکانِ منطقه آوار می‌شود.

«راه‌حل‌هایِ دیپلماتیک» را خوب آمدید اقای گروسی! چه پدیدهٔ تازه‌ای! جایِ تضمین و راه‌حلِ دیپلماتیکِ قبلی‌تان که هنوز خوب نشده.

با این‌که در اوجِ غائله صحنه بر خیلی‌ها عیان بود؛اما ریزش‌ها‌ و رویش‌هایی رو شاهد بودیم؛ حالا که اپوزیسیون هرکدوم به نحوی به آوارگی و فلاکت و ناکامی دچار شدن؛ با دیدنِ این چند‌ثانیــه یادِ این بخش از خطبهٔ ۹۳ نهج‌البلاغه افتادم:
«فتنه‏‌ها وقتی كه روى آرند؛ عاملِ اشتباه شوند، و چون از ميان بروند؛ حقيقتِ آن بر همه معلوم گردد. فتنه‌‏ها‌ به وقتِ آمدن ناشناس‌‏اند، و هنگام رفتن شناخته می‌شوند…»

کارفرما خیلی وقته نقاب از چهره برداشته؛ خواه پند گیر و خواه ملال!