با یکی از دوستانِ لبنانی‌م که فعال رسانه‌ای هم هست حرف می‌زدم. می‌گفت من تعجب می‌کنم چرا توی ایران فعالینِ رسانه‌ای انقدر کم به تحلیلِ عمیق و کاربردی بیانات آیت‌الله خامنه‌ای می‌پردازن؟ نه تنها ما؛ بلکه تمام خبرگزاری‌هایی که می‌شناسم تحلیلِ خط به خطِ بیانات ایشون از اولویت‌هاشونه. مثلاً سخنرانیِ اخیرشون! واقعاً مهم بود. پر از نکته و هشدار! در این فضای منطقـه انعکاسِ این حرف‌هایی که از موضعِ قوّته خیلی مهمه.

دیگه من روم نشد بهش بگم بعضی از ماهایی که ادعامون هم می‌شه؛ معمولاً ترجیح می‌دیم بعد گذشتِ این‌همه مدت از انتخابات؛ همچنان به جونِ هم بیفتیم و جلیلی-قالیباف رو چُماق کنیم سرِ هم؛ شما اوجِ بلوغِ سیاسی رو ببین :))
دیگه خیلی بخوایم از خودمون هزینه کنیم قربون صدقهٔ قد و بالایِ رهبر می‌ریم؛ البته اگه قبل‌ش از ایشون برایِ خودمون هزینه نکرده باشیم. دریغ از توجه به توصیه‌ها، دغدغه‌ها و هشدار‌هایِ پرتکرارِ ایشون!

«برائتی‌»ها که بجز توسل به الگوهایِ هیجانی و فحاشی و توهین و مراسم‌هایِ «کران‌به‌کران قرمز» روشی نمی‌دانند؛ ولی نه برایِ مظلومیت غزه [مسلمانِ اهل‌سنت] صدایی از آنها درآمد و نه برای لبنان [مسلمانِ شیعه] غیرتی نشان دادند؛ این ویدیو را ببینند.
رهبرانقلاب حدیثی از امام‌صادق(ع) نقل می‌کنند: «زینت ما باشید.» زینتِ ما بودن یعنی چه؟ یعنی جوری عمل کنید که وقتی کسی نگاه کرد بگوید: به‌به! شیعیانِ امیرالمؤمنین چقدر خوبند!»


و شیعیانِ ایران و یمن و حزب‌الله که در میانِ بی‌غیرتیِ فاحش حاکمان عرب؛ در مقابل دشمنِ کفر تنها حامیانِ واقعی فلسطین‌اند؛ اینطور زینتِ اهل‌بیت(ع) می‌شوند؛ نه با فحاشی‌ها و مراسم‌های وهن‌انگیز که بسیاری از بزرگانِ ما به صراحت آن‌هارا رد کرده‌اند!
بعد از خواندنِ سراسریِ سرود «سلام یامهدی» حالا ژانرِ جدیدی در تیک‌تاک در‌حال اتفاق افتادن است. موجِ گرویدن به تشیّع! ببینید.

هم ببینید؛ هم بخونید.
انتقادِ زیادی به بعضی جملاتِ اخیر رئیس‌جمهور وارده. [البته دلسوزانه.] اما استدلال‌هایِ درستِ ایشون رو هم باید منتشر کرد.

یکی می‌گه تلفن رو بردارید و با امریکا مشکلات‌تون رو حل کنید!اقای پزشکیان در جواب می‌گه «امریکا تا همه‌چیز رو از ما نگیره دست از ما نمی‌کشه! ما زیر بارِ تحقیر نمی‌ریم.» احسنت!
-
البته اقای پزشکیان! اونایی‌که بعنوانِ «تندرو» در ماجرای برجام ازشون یاد می‌کنید، به استنادِ همین دلایل امروز شما منتقدِ برجام‌ بودن. «واقع‌بین» کلمهٔ بهتری برای توصیفه. واقعیتی‌که افرادی در اطرافِ شما بعد از سال‌ها بهش رسیدن.[ان‌شالله!] واقعیتی برگرفته از بازبینیِ دقیقِ رفتارهای غرب.

سیاست‌هایِ استعماری غرب مادامی که دست از «استقلال و آرمان» برنداریم؛ همینه. انگلیس با قراردادِ دارسی تا دهه‌ها نفتِ مارو غارت می‌کرد؛ اما به ما می‌گفت «این مادهٔ سیاه بدبویی‌ست که به دردتان نمی‌خورد!» الان هم انرژیِ هسته‌ای [و بعدها موشکی و نظامی] مادهٔ سیاه بدبوی دیگه‌ایه که غربی‌ها بعنوانِ اولین‌مجرمینِ اتمیِ جهان؛ بابتش برای ما شرط می‌ذارن. دوراندیشی تندروی نیست.

یمنِ عزیز…🇾🇪

همیشه از این صبح‌هایِ‌ کلهٔ‌سحـری که از خوابِ منگیِ قرص‌ها می‌پرم، می‌ترسم. خدایا ضعفِ ایمان دارم اما به تو اعتماد دارم و به آن نهایتِ خوشی که برایِ ما مقرر کرده‌ای؛ «أَنَّ ٱلۡأَرۡضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ ٱلصَّـٰلِحُونَ». می‌دانم که باید آب‌دیده شویم، می‌دانم همین سنگلاخیِ جان‌کاهِ مسیر قرار است ما را به آبادیِ نهایی برساند تا بالاخره پاهایِ زخمی‌مان را تویِ خنکیِ آب تسلّیٰ دهیم، می‌دانم در این مسیر تنها آنان که اراده‌هایشان پولادین است و قلب‌هایشان مطمئن؛ به سرمنزلِ مقصود خواهند رسید و نمازِ عشق را به امامتِ آن «موعود» خواهند خواند؛ می‌دانم...

به خیر بگذران؛ ما تو را داریم…
﴿فَاللَّهُ خَيْرٌ حَافِظاً وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ﴾

همه‌چیز بیش از اندازه فانتزی است! در صحن‌هایِ بین‌المللیِ نایس حرف از «با هیچکس دعوا نداریم» زده می‌شود؛ در همان صحن‌ها قاتلِ هزاران فلسطینی و لبنانی حاضر می‌شود و از همان صحن‌ها هم دستورِ بمباران لبنان را صادر می‌کند که یعنی «ما با همه دعوا داریم. ما و بمب‌هایِ made in USA با هر انسان و انسانیتی دعوا داریم و اصلاً آمده‌ایم که دعوا کنیم و گاز بگیریم و بکُشیم و کیفور شویم از این کشتن‌ها و خون‌نوشیدن‌ها!» و در همان صحن‌ها سیاسیونِ در تلهٔ‌تعارف افتادهٔ دنیا منتظرند یک شیرپاک‌خورده‌ای پیدا بشود و از شورای‌امنیتی که ناامن‌کنندگان در آن تصمیم می‌گیرند؛ قطعنامه‌ای چیزی علیهِ این قاتلین صادر کند!

ترامپ روزِ قبل می‌گفت «چون ایران مرا تهدید می‌کند به او بگویید که بزرگترین شهرایش را و اصلا کلِ کشورش را با خاک یکسان خواهم کرد!» و حالا می‌گوید «مذاکره؟ توافق؟ بله من مذاکره می‌کنم. باید به توافق برسیم چون عواقبِ آن بسیار بد است!»
رافائل گروسی-مدیر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی می‌گوید «خب برجام در گذشته بوده اما الان فقط اسمی از آن باقی مانده! ما نیاز به یک نسخهٔ به روز شده از توافق داریم؛ ایران از نظرِ فناوری و تولید مواد هسته‌ای پیشرفت چشم‌گیری داشته!» و این یعنی چون پیشرفت داشته‌اید؛ برنمی‌تابیم. حالا ما آمادهٔ مذاکره‌ایم تا پیشرفت‌هایتان باز در قالبِ یک «برجام» و ترکمانچایِ شیک و فُکُل‌کراواتی دود کنیم برود هوا؛ دستتان که خالی شد، لُختتان که کردیم در بازار برده‌فروش‌ها بفروشیمتان. و غربگراها ذوق‌زده می‌گویند «اوف! دیدی زبانِ دنیا را بلدیم؟! ترامپ خودش از برجام خارج شد و خودش می‌خواهد برگردد!» و این دورِ تسلسلِ غم‌انگیز.

همه‌چیز بیش از اندازه عبرت‌آموز است!

وَمَن يَتَوَلَّ اللَّهَ وَرَسولَهُ وَالَّذينَ آمَنوا
«فَإِنَّ حِزب‌اللَّهِ هُمُ الغالِبــــون.»
سورهٔ مائده- آیه۵۶.

- این را فرســتاد و گفت:
«نشانه‌ها را دنبال کن..»

حاج‌قاسم دربارهٔ رهنمود‌هایِ رهبری در جریانِ جنگ ۳۳ روزه می‌گفتن که رهبری فرمود «به رزمندگان بگویید دعایِ جوشن‌صغیر بخوانند، دعایِ جوشن صغیــر؛ دعایِ انسـانِ مُضطر است…»

برای پیروزیِ جبههٔ مقاومت بخوانیم.
دریغ نکنیم…

-
عزیزِ جان، عزیزتر از جان، مرهمِ جان.
«عَلَم» دستِ توست.

حجّت تمــام است.

«وجـودِ مُغتنمِ تو»
حجّتِ موجّه ماست.

این چشم چرخیدن‌ها برای تکذیبیه و نگرانی‌ها و لرزشِ قلب‌ها برای سلامتی سیدِ مقاومت؛ یعنی آن دسته از مجازی‌بازها که ژست می‌گرفتند و مواضعِ سید را مسخره می‌کردند که بلوف می‌زنی و جرات نداری و همه‌ش چهارتا راکت می‌زنی! ببینند همان‌ موقعی که شما گوشی‌به‌دست توهّمِ جهاد داشتید و از رویِ مِنو سفارشِ جهاد می‌دادید؛ سیدحسن نصرالله دقیقاً در خطِ مقدم نبرد با جبههٔ کفر بود؛ هست و خواهد بود؛ خستگی‌ناپذیر و مجاهد. تحتِ لوایِ ولایت‌فقیه. و سخنرانی‌هایش را که شماها آن را «بلوف» می‌پنداشتید؛ همگی برگرفته از اعتقادِ راسخِ قلبی به سنّتِ الهی‌ست. همان چیزی که شماها توی کتاب‌ها و کلاس‌هایتان نه می‌بینید و نه می‌شنوید.

اگر در زمانِ حصرِ آبادان بودید چه می‌گفتید؟ آن‌روزهایی که خرمشهر ۵۷۸ روز در اشغالِ بعثی‌ها بود هم می‌زدید تویِ سر خودتان یا خودی‌هایتان؟ آن‌موقعی که امام(ره) گفت «حصرِ آبادان باید شکسته شود» چه می‌گفتید؟ ما که هیچ‌سلاحی نداشتیم؛ می‌گفتید «بلوف می‌زنی؟» به جهان‌آرا چه می‌گفتید که گفت «شهر اگر سقوط کرد پسش می‌گیریم؛ مراقب باشید ایمان‌تان سقوط نکند»؟ می‌گفتید «ایمان کیلویی چند؟ تو هم با دستِ خالی بلوف می‌زنی»؟
بعضی وقت‌ها حرف نزدن؛ هم به انصاف نزدیک‌تر است و هم به تعقّل.

«سیّد»
بعــد از
«سیّد»

یا‌صاحب‌الزمان..

تا به‌حال تکه‌تکه شدنت را فهمیده‌ای؟ و هربار تکه‌هایِ جانت را یک گوشه‌ای جا گذاشته‌ای؟ و با هربار تکه‌تکه شدن درد کشیده‌ای؟ و با هربار جا گذاشتن، تَه کشیده‌ای؟

انگار تکه‌تکه شده‌ام و تکه‌هایِ جانم را هربار جایی جا گذاشته‌ام. تکه‌تکه شدن‌م را حس کرده‌ام. صدایِ بُریدنِ تکه‌های جانم را شنیده‌ام. همان‌قدر دردناک. جا گذاشته‌ام؛ همان‌قدر دردناک. در ۱۳ دی‌ماهِ ۹۸، ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۳، و حالا ۷ مهر ۱۴۰۳. و هربار درد رویِ درد. من از ۱۳ دی‌ماهِ ۹۸، ساعت ۱:۲۰ بامداد یک کوه خستگی‌ام. که بهار ندید.

حالا اگر بشنوم قاتلینِ تو و مانندِ تو به درَک واصل شده‌اند هم دردم دوا نمی‌شود؛ اگر به چشم ببینم تیرِ غیبی بهشان خورده و هلاک شده‌اند هم برایم جبران نمی‌شود، چطور بگویم دوایِ دردم همان است که سیدمرتضی آوینی گفت؟
-امام به ما آموخت «انتظار در مبارزه است» و این بزرگترین پیامِ او بود، و پس از او، اگر باز هم امیدی ما را زنده می‌دارد؛ همین است که برایِ ظهور آخرینِ حجتِ حق مبارزه کنیم…

درمانِ تمام دردهایِ بشر همین است، درمانِ تمام دردهای من هم. وصل‌کنندهٔ تمامِ تکه‌هایِ جانم. جبران‌کنندهٔ خستگی‌هایم. ببینم روزی را که عَلَم‌دارِ این خیمه [که خداوند باقیِ جانم را به او ببخشد] با همان دستِ جانبازش پرچم را به دستِ صاحبش می‌رساند…

از مرحوم علامه مصباح(ره) بشنوید.
نقل شده که از اصحابِ امام‌حسن(ع) آمد سجاده از زیرِ پای حضرت کشید و گفت «السلام ‌علیکَ‌یا مُذلّ‌المؤمنین!»
عاقبتِ ترسناکی‌ست؟

- این‌روزها اگر از تبِ خشمی مقدس می‌سوزید و آبِ رویِ آتش را مطالبه می‌کنید؛ حواس‌تان باشد هم‌نوا با آنان‌که تا پیش از این، سخـنرانیِ سیدِ شهیدِ مقاومت را تمسخر می‌کردند و او را ترسو می‌خواندند و امروز هم به نامِ غیرت، چنگ به چهرهٔ «ولیّ و مُرادِ» مجاهدینِ اسلام و مقاومت می‌کشند؛ درگیرِ فتنه‌ای نشوید که دامنِ‌خواص را می‌گیرد!

یه پیشنهادِ دلسوزانه؛
در چنین شرایطی «نظراتِ شخصی» خودتون رو که احتمالاً ناشی از تحلیل‌هایِ مُستند و منصفانه نیست؛ برایِ خودتون نگه دارید و در فضایِ عمومی منتشر نکنید.
چون احیاناً در بین مخاطبین‌ یک‌نفر پیدا می‌شه که بر پایهٔ نظراتِ تندِ ناشی از احساساتِ لحظه‌ایِ شما، باورهاش رو می‌سازه و در خوشبینانه‌ترین حالت؛ شُبهه‌ای بی‌جواب به ذهن‌ش نفوذ می‌کنه و در شرایطی که اون نظراتِ شخصی رو بدونِ دادنِ جوابِ صحیح، رها می‌کنید؛ در واقع دارید مخاطب رو در دریایی از شُبهه گرفتار می‌کنید؛ و مسئولید.
حتی اگر از اینکه تا این حد برایِ مخاطب مقبولیّت دارید و لایک می‌گیرید؛ خوش‌حال باشید.

چه بسا دههٔ هشتادی و نودی که هنوز مبنایِ تفکراتش مستحکم نشده؛ و چه بسا بزرگ‌تر از این‌ها که با همزادپنداریِ افراطــی با ادمینِ یه صفحه مجازی متزلزل بشه!
منِ ادمین هرچقدر مدّعی‌تر در زمینهٔ سواد و دانایی؛ این وابستگی بیشتر.


برایِ ما قابل باور نیست؛ اما شما می‌تونید برید زیر پست‌های بلاگرهایِ اینستاگرامی و تعداد کامنت‌هایی که نوشتن «وای حرفِ دلمو زدی! کاش تورو زودتر پیدا می‌کردم! تو الگویِ منی! کاش یه روزی مثلِ تو بشم» رو بشمرید. فرقش فقط در پلتفرم و نوعِ فعالیته.

غمَت مَباد؛
که دنیــا زِ هم جـــدا نکند
«رفیق»‌هایِ در آغوشِ هم؛
گریسته را..

نوشته بود:
«من به آن تصمیم‌گیرندهٔ حکیـمی که کار را از قُلوه‌سنگ به هایپرسونیک رسانده، اعتماد دارم.»

•ایران کجایِ جنگِ فعلی قرار دارد؟
ببینید.

خطاب به دوستان!
- این خشــم و ناراحتی و بُهت رو با تمامِ وجـود می‌فهمم و برایِ «مطالبه» سر از پا نمی‌شناسم. مطالبهٔ یک ارادهٔ سیاسی هم‌سو با مِیدان! شبیه به وعدهٔ صادق. اما مطالبه هم آدابی داره. چرا در هر موقعیتِ حساسی؛ از ریشه می‌زنید؟! چرا بدونِ این‌که درکی از واقعیت داشته باشید؛ تحلیل ارائه می‌دید؟ واقعاً چه اصراریه؟ چرا شبیهِ العربیة‌ شدید؟ شهادتِ سردار نیلفروشان در کنارِ سید حسن نصراللهِ عزیز، «در یک مکان» معنیِ دیگه‌ای جز در میدانِ نبرد بودن می‌ده؟ باز می‌پرسید ایران کجایِ معادله‌ست؟
سخنرانیِ نتانیاهو در سازمان‌ ملل رو گوش دادید یا مشغول بودید؟ شنیدید تمامِ حرفش «ایران ‌و متحـدانِ ایران» بود؟
اساساً جبهه‌ای برای نتانیاهو، رژیمِ صهیونیستی و غرب وجود نداره اِلّا یک جمله «یا با مایید، یا با ایران!» در سخنرانیِ نتانیاهو واضـحاً این جمله به‌کار رفت.
-
در راستای یک مطالبهٔ به‌حق؛ باید دربارهٔ استدلالِ فانتزیِ «تلهٔ تنش» و راه‌حلِ بلافایدهٔ «ارجاع به سازمان‌هایِ بین‌المللی» مفصل صحبت کرد. اما عجالتاً این ویدیو رو ببینید.