-مَردِ حکمت‌.
آنچه او در خشتِ خام ببیند؛ خواص در آینهٔ صیقل‌زده هم نخواهند دید.

دوپهلو حرف زدن و ملاحظه‌ی این را کردن که اگر ما مواضع انقلابی‌مان را صریح بیان کنیم، فلان آدم، فلان دسته، فلان شخصیّت ممکن است ناراحت بشوند، این ملاحظات را ایشان [آقای رئیسی] نداشت؛ یعنی مواضــعِ انقلابی خودش را، همان که به آن معتقد و پابند بود، ایشان صریح بیان می‌کرد. در اوّلین مصاحبه‌ای که ایشان کرد، از او راجع به ارتباط با فلان کشور پرسیدند که شما ارتباط برقرار می‌کنید، ایشان گفت خیر! صریح؛ یعنی بی‌هیچ ملاحظه و حاشیه و لابه‌لا [چیزی گفتن]؛ ‌نخیر، ایشان صریح بود. در همه‌ی موارد، آن‌جور که ما دیده بودیم، ایشان همین‌جور بود.

۱۴۰۳/۴/۱۷- رهبر انقلاب.

دربارهٔ این پست.
«خواص» در تمام سطـوح [چه صفحاتِ مجازیِ خودتحلیلگرپندار و چه سطوح بالاتر] بجایِ تعمُق بیشتر و تفهیمِ «اصــل» بجای حاشیه، این روزها مُدام دنبال عقده‌گشایی و تخریبن.


تبریک می‌گم.
هیچکس اندازهٔ شما خواصِ منفعت‌طلب نمی‌تونه تا این‌حد برداشت‌هایِ سطحی و همچنان در حال و هوایِ رقابتِ انتخاباتی، از این تصمیمات داشته باشه. بیچــاره مخاطبی که خودش رو عوامِ ناآگاه می‌دونه و شما رو خواصِ آگاهِ لازم‌الاتباع.

«که هرکو سلیحش به دشمن دهد
همی خویشتن را به کُشتن دهد..»

- گفتم استاد! خیلی راحت بگویید معنیِ این بیت چه می‌شود؟ خب سلاح بدهیم به دشمن؛ عوضش با ما آشتی می‌کند و دعواها تمام می‌شود و جهان می‌شود محلِ زیستنِ مسالمت‌آمیز. اصلا سلاح به چه درد می‌خورد؟ منوّرالفکر نداشتند که بگوید جنابِ فردوسی هم چه جنگ‌طلبی بوده‌‌؟ تازه سعدی را ندیدی:
-
«نگویم ز جنگِ بداندیـش ترس
در آوازهٔ صلــح، از او بیش ترس،
بسا کَس به‌روز آیتِ صلح خواند
چو شب شد
سِپه بر سرِ خُفته راند..»
-
گفت در جهانی‌که محضِ امتحان‌کردن ساخته‌های دست بشر؛ بمبِ اتمی بر سر مردم می‌ریزند که ببیند دکمه‌اش خوب کار می‌کند یا نه! نمی‌توانی با زبانِ گوگولی با کفتارها سخن بگویی. خباثتِ کفتار که بر سرِ سلاح‌ تو نیست؛ خباثتِ او ذاتی‌ست. می‌خواهی بدانی چرا «کفتار»؟ نگاهی به سرهای بریدهٔ کودکان و اعضای بدنِ غیرنظامیان که در کیسه جا شده‌اند بکن. به این هم قانع نمی‌شوند. سوریه و یمن و عراق و افغانستان و غزه و حالا لبنان. بیشتر هم پیش می‌روند. بیشتر و بیشتر تا جایی‌که جنون‌شان ارضا شود. اگر زورشان نرسد هم امان‌ت می‌دهند تا آرام‌آرام شُل کنی و دست از آرمانت‌هایت بکشی.بعد گردن‌ت را بزنند. «وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ. تُرهِبونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُم» برایِ همین وقت‌هاست. آنها را دل‌رحم و منطقی و در چارچوبِ قواعد دانستن و با آنها ساختن و پالسِ آشتی با کسی که اساساً برایِ شَر آمده، بلانسبت عینِ حماقت و بلاهت است. خصوصاً اگر یک‌بار امتحان هم پس داده باشند.

یک‌کلام اگر بخواهی؛
اول با چرب‌زبانی و چراغ‌سبز و “من تورا برایِ زندگی می‌خواهم” لُختت می‌کند، بعد که خیالش راحت شد دیگر چیزی در چَنته نداری؛ خرخره‌ات را می‌جود.
مگر این‌ها‌ را در کُتبِ سیاسی نمی‌نویسند؟

کاش بدونم در شرایطی‌که دنیا به واسطهٔ وجودِ شرِّ مطلقِ صهیونیست و غرب داره به قهقرا می‌ره و قطعنامه‌هایِ بی‌فایدهٔ سازمان‌ملل دقیقاً توسطِ همین غربی‌ها وِتو می‌شه و جنگ، نبردِ واضحِ خیر و شَره؛ اصرار به ادبیاتِ شُل و آبکیِ بیاین همگی باهم دوست باشیم، گفتگو کنیم و دعوا نکنیم تا دنیا جایِ قشنگ‌تری ‌بشه، خطاب به عاملینِ این جنایت‌هایِ عمدی دقیقاً چه کاربردی داره؟ یعنی اون‌ها برای توقفِ جنایات و توحّشی که با حیاتشون گره خورده؛ منتظـرِ پند و اندرز بودن تا الآن؟


انقدر نیازمندِ تفسیر و ترجمه بودن در این شرایط جنگی که «هم برای جبههٔ باطل شرایطِ مرگ و زندگی‌ست، هم برای جبههٔ حق» و تعارف در برابرِ واقعیات و اقتضائاتِ تحولاتِ جهان واقعاً نوبره.

این‌جا بوسنی است. و این‌جا یک قبرستان با ۸۳۰۰ شهید فقط از یک شهر. فاجعه‌ای که درست جلوی چشمِ نیروهای سازمان‌ملل اتفاق افتاد.

نیروهای سازمان‌ملل به مردم قول داده بودند تا از آنها محافظت کنند؛ سِلاح‌هایشان را از آنها گرفتند و به آنها قول دادند که در برابرِ صرب‌ها به آنها کمک خواهند کرد. اما بعد از خلعِ سلاح، آنها را تسلیمِ صرب‌ها کردند.
این همان نتیجهٔ اعتماد مردمِ مسلمان به «ایدهٔ‌ صلحِ ‌جهـانی»‌ست. آشتی، صلــح و امنیتی که سازمانِ بین‌المللی به ارمغان اورد!



- از صفحهٔ پرستو علی‌عسگرنجاد

متوجه شرایط هستید؟

آقایِ رئیس‌جمهور از روزِ تحلیف تا امروز مواضعِ خوبی هم داشته در حمایت از غزه، مقاومت و دربارهٔ نقضِ حقوق‌بشر توسط غربی‌ها و صهیونیست‌ها. دربارهٔ اتحادِ امّت اسلام در برابرِ دشمن. که باتوجه به سابقهٔ اطرافیانش یکی از نگرانی‌هایِ همه بود.
اما متوجهِ شرایطِ فعلی هستید؟ این جملاتی که آنها را «سهوِ لسان و تُپُق» عنوان می‌کنید، آن هم در جلساتی با حضورِ خبرنگارانِ خارجی؛ بازتابِ بین‌المللی دارد، دلسردی ایجاد می‌کند در جبههٔ مقاومت. هزینه‌ساز است. تعارفی‌ست!

شرایطِ منطقه که حاصلِ همان ایده‌هایِ صلح و حقوق‌ بشریِ کشورهایِ غربی‌ست؛ در وضعیتی قرار ندارد که حرف‌های یک مقامِ رسمی در یک محفل بین‌المللی نیاز به تفسیر و اگر و امّایِ عراقچی و ظریف داشته باشد! باید صریح باشد! باید تبدیل شود به یک نماد برایِ ارمانِ مقاومت. مانندِ بالا بردن قرآن در صحن سازمان‌ملل. مانند قراردادنِ غرب و متحدانش در جایگاه پاسخگویی!
اقای پزشکیان در یک نشست می‌‌گوید «امریکا دست از دشمنی بردارد، ما با آنها هم برادریم!» و در رسانه‌هایِ عرب‌زبان می‌گویند برادری‌تان مبارک. ما می‌دانیم منظورِ پزشکیان این بوده که ما صلح‌طلبیم و آنها اگر ادعایِ حقوق‌بشرشان می‌شود اول خودشان ثابت کنند که حقوق‌بشر را می‌شناسند. اما اساساً در شرایطِ فعلی که صفر تا صدِ تمامِ جنایات علیه بشریت با پشتیبانیِ غرب است؛ این جمله چه بازتابی در محافلِ بین‌المللی خواهد داشت؟ جز آنکه محور اصلی صحبت او را به‌کل محو می‌کند. تیمِ مشاوره‌ایِ او نمی‌داند که غرب از هیچ‌کاری برایِ تفرقه بینِ ایران و جهانِ عرب دریغ نکرده؟ نتیجه‌اش هم می‌شود همان واکنشِ توهین‌آمیز وزارت خارجهٔ امریکا که گفت «ایران باید خودش را برای این برادری ثابت کند» و چند مثالِ وقیحانه اورد و واکنشِ درخوری از مقاماتِ وزارت خارجهٔ ایران دریافت نکرد!

در یک نشست می‌گوید «ما اماده‌ایم سلاح‌هایمان را کنار بگذاریم؛ اما اگر اسراییل هم این‌کار را بکند!» باز هم ما می‌دانیم که معنیِ این حرف آن است که اول از خودتان شروع کنید خلعِ‌سلاح را؛ بعد برای دیگران نسخه بپیچید. اما در شرایطی که بر همگان ثابت شده این جدال؛ جدالِ حق و باطل است؛ چه جایِ پیش‌شرط گذاشتن؛ حتی شرطِ محال؟! اصلاً چرا اسراییل را در مقابلِ یک معامله و معادله قرار می‌دهید؟ می‌گوید «حزب‌الله به تنهایی نمی‌تواند با اسراییل با آن امکانات و تسلیحات و … مقابله کند!» این جمله جز معنایِ تحقیرِ حزب‌الله در برابرِ شیاطینِ معاصر چه معنیِ دیگری در اذهانِ جبههٔ مقاومت تداعی می‌کند؟ آن هم حزب‌اللهی که در جنگِ ۳۳ روزه و امثالِ آن دشمنِ تا دندان مسلح را وادار به عقب‌نشینی کرد؛ پس «فَإِنَّ حِزۡبَ ٱللَّهِ هُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ» چه می‌شود؟ یا باور دارید که دشمنِ مقابل تماماً حزبِ شیطان است؛ و یا هنوز با وجودِ جنایات و دشمنی‌اش با دین و انسانیت؛ باور ندارید.

می‌گوید «به چه زبانی بگوییم ما هم می‌خواهیم در این دنیا آرام زندگی کنیم و تحریممان نکنند؟» این ادبیاتِ التماسی در کجای دیپلماسیِ ظریف و عراقچی معنایِ زبان‌دنیابلدی می‌دهد؟ به چه زبانی بگویید؟ زبانِ تهدیدزدایی. نه تنش‌زدایی. تهدید را هم با قدرت داشتن می‌زُدایند؛ وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ وَمِن رِباطِ الخَيلِ تُرهِبونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُم. مادامی که سیاست خارجه‌تان مبتنی بر تنش‌زدایی باشد؛ باید بدوید دنبالِ زدودنِ آن با طرفی که ذاتش با دشمنی آمیخته. مقابلهٔ حق و باطل مگر تمام شدنی‌ست؟

می‌گوید «من خیلی سیاست بلد نیستم» این را هم می‌گوییم بخاطرِ سادگی اوست که می‌خواهد بی‌تکلف و با زبانِ مردم سخن بگوید؛ در فضای داخلی که اینطور است. اما حضور در یک محفلِ تماماً سیاسی بین‌المللی بعنوانِ نمایندهٔ سیاسی رسمی ایران تفاوت دارد. مگر سال‌ها نمایندهٔ مجلس نبودید؟ نمایندگیِ مجلس از سیاست جداست؟ زیرسوال بردنِ جایگاه حقوقی و سیاسیِ نمایندهٔ ایران با این جملات جز هزینه‌تراشی چه عایدی دارد؟

گرچه مواضعِ او با جملاتی مثل «زیر بارِ زور سر خم نمی‌کنیم» و «ما برای دفاع از خودمان سلاح می‌سازیم» و «ما از حق مظلوم دفاع می‌کنیم؛ کدام قانون اجازه داده تا مدرسه را بمباران کنند و آب و غذا را ببندند؟» و «نمی‌شود یک‌طرف ترور کند بگویید دفاع از خود است؛ طرفِ دیگر دفاع کند بگویید تروریست است!» هم همراه بود که الحق مواضع قابل‌دفاعی‌ست؛ اما کلیتِ ماجرا نشان از عدم‌تسلطِ او بر اقتضائاتِ سیاستِ جهان می‌دهد؛ فضای بین‌الملل مانندِ داخل نیست و نمی‌توان مُدام برایِ جلوگیری از سوءبرداشت‌ها به تفسیر و ترجمهٔ ظریف و عراقچی متوسل شد.

این‌ها درحالتی‌ست که از پرداختن به پالسِ‌ مذاکرهٔ تیمِ وزارت خارجه بگذریم! پالس مذاکره به طرفِ بدعهدی‌ که حالا بر همگان عیان شده که نقابِ صهونیست اگر بیفتد، چهرهٔ او نمایان خواهد شد و به هیچ تعهدی پایبند نیست.

شهید امیرعبداللهیان:
«قدرتِ حـزب‌‌الله برای اسرائیل قابلِ تصـوّر نیست!»

موضعی برگرفته از اعتقادِ قلبی به فَإِنَّ‌حِزۡبَ‌ٱللَّهِ هُمُ‌ٱلۡغَٰلِبُونَ. موضعِ یک مقام سیاسی باید همین‌ اندازه صریح و بی‌تعارف باشه.

وقتی می‌گیم کلمات و جملاتِ یک مقام سیاسی بازتاب‌هایِ مختلفی داره و باید به قدری صریح و بی‌تعارف باشه که خنّاسان امکانِ سوءاستفاده از اون به نفعِ خودشون رو نداشته باشن؛یعنی همین. تیم مشاوره‌ای پزشکیان -که گویا در این سفر کم هم نیستند- باید به این سوال جواب بدن که بعد از واکنشِ احمقانهٔ وزارت خارجهٔ امریکا؛ چرا حالا نوبت به اظهارنظر وقیحانهٔ یک ابلیسِ صهیونیست رسیده؟ به قدری احمقانه و وقیحانه که موضعِ رئیس‌جمهور رو در تقابل با سیاستِ نظام می‌دونن و پیش‌شرط می‌ذارن. البته که بخشی از این مربوط به خباثتِ ذاتی صهیونیست‌ها برمی‌گرده اما سهمِ واکنشِ اساسی وزارت خارجهٔ ایران محفوظه. شدیدتر از همیشه.

امشب در سازما‌ن‌ملل محور سخنرانیِ رؤسایِ جمهور کشورها عمدتاً موضوع غزه و اسرائیل بود. حتی پادشاهِ خائن اردن که در بین دولت‌های عرب به حمایت از اسرائیل شُهره‌ست؛ امشب گفت: «زمان آن رسیده که از مردمِ فلسطین حمایت کنیم. سال‌هاست دست خود را به سمت اسرائیل دراز کردیم تا در نتیجه عادی‌سازی روابط به صلح برسیم؛ ولی بیشتر شاهد درگیری هستیم!» البته در این جملات «عبرت‌نامهٔ» خاصی برای اون‌هایی که هنوز در فکر ایدهٔ صلح جهانی‌ هستن هم نهفته!

یعنی اوضاع طوریه که حتی سیاستمدارانی که در عادی‌سازی روابط با اسرائیل اولِ صف بودن هم دربارهٔ غزه موضع گرفتن؛ که بخشی از این موضع‌گیری‌ها بخاطر ترمیمِ چهرهٔ خودشون در افکار عمومیه. طبیعتاً سخنرانیِ پزشکیان در سازمان‌ملل بعنوان رئیس‌جمهورِ ایران- نه صرفاً برنده‌ای از یک جناح!- و موقعیتِ مهم و اساسیِ ایران در محور مقاومت؛ باید خیلی صریح‌تر، محکم‌تر، قوی‌تر و روشن‌تر از همهٔ این مقامات باشه. مثل مواضعِ شهید‌رئیسی که دلگرمیِ اصلی دولت‌هایِ اسلامی و آزاده بود…
ببینیم!

ما اگر دلسوز و نگرانیم؛ نباید به سیاقِ اصلاح‌طلب‌ها که از هیچ بی‌اخلاقی‌ای نمی‌گذشتن؛ تُپق‌هایِ پزشکیان رو بولد کنیم. موارد مهم‌تری در محتوا هست.
سخنرانیِ امشب رئیس‌جمهور در مجمع‌عمومی در مجموع خوب بود. به محورهایی که توقع می‌رفت پرداخته شد. محکوم کردنِ جنایات اسرائیل، حمایت از غزه و لبنان، محفوظ دونستن حقِ پاسخِ لبنان، حمایت از تمامیّتِ ارضی ایران، اشاره به عاملیتِ امریکا در ترور حاج‌قاسم، اشاره به ترور دانشمندانِ هسته‌ای و شهید هنیه توسط اسرائیل، اشاره به ستیزجوییِ امریکا و اسرائیل در ادوارِ گذشته، اشاره به اقدامات مدافعانهٔ ایران، حق تعیین سرنوشتِ مردم فلسطین بعنوان عامل ثباتِ منطقه بعد از ۷۰ سال بی‌ثباتی، حضور عناصرِ خارجی در منطقه بعنوانِ عامل بی‌ثباتی، حمایت از گروه‌های حامیِ فلسطین، و حتی توجه به استفاده از عبارت «غرب آسیا» بجای «خاورمیانه» از همین محورها بود.
[که البته بنظرم برای ترمیمِ تناقضاتی که در افکار عمومی جهان ساخته شد؛ کافی نبود.]

اما برجام؛
دربارهٔ برجام به شخصه نگرانی‌هایِ زیادی دارم [بیشتر از دوسال و نیم بخاطرِ موضوع پایان‌نامه‌م که حول محورِ برجام بود درگیریِ ذهنی داشتم و هربار به نحوی از سمتِ بعضی اساتید به سیاسی‌کاری متهم می‌شد!] که تو این سخنرانی هم بهش پرداخته شد. یکی از نگرانی‌هام محصور کردنِ بدعهدیِ طرف در شخصِ ترامپه. با این‌که پزشکیان در سخنرانی‌ش به خوبی به نقش‌آفرینی امریکا در بی‌ثباتی منطقه و تحریم‌ها و ایجاد پایگاه‌های نظامی اطرافِ ایران اشاره کرد؛ اما خلاصه کردنِ این بدعهدی در «ترامپ» به من این هشدار رو می‌ده که خوش‌خیالیِ ادامه‌داری نسبت به دولت‌هایِ دموکرات امریکا -نامِ یکی از احزاب ایالات متحده- در جریانه. درحالی‌که بیشترین تحریم‌ها در زمانِ اوباما به معاونتِ بایدن علیه ما اعمال شد؛ تحریم‌هایی که در زمانِ بایدن هم ادامه‌ داشت. گرچه پزشکیان به این نکته اشاره کرد که ایران به همهٔ تعهداتِ خودش پایبند بوده؛ اما جمله‌ای که نگرانی‌م رو بیشتر می‌کنه این بود «اگر تعهداتِ برجامی به‌طور کامل و با حُسنِ‌نیت انجام شود؛ می‌توان در خصوصِ سایرِ مسائل نیز واردِ گفت‌وگو شد!»
این «سایرِ مسائل» که در متن سخنرانی هم به تفصیل گفته نشد، مُبهمه؛ یه ابهامِ نگران‌کننده‌. تخت‌روانچی هم در توییتی نوشته بود «ایران آماده است که سهمِ خود را با حسن‌نیت انجام دهد!» سهم خود را از چه چیزی؟ تا چه حدی و با چه ضمانتی؟

هنوز تکلیفِ تعهدات برجامیِ امریکا [با شروطِ زیاده‌خواهانه‌ای که بعنوان تعهدات ایران در برجام چِپونده شده] روشن نشده بود که در همون هفتهٔ اول توسط امریکا نقض شد! این یعنی در بدعهدیِ طرف غربی هیچ تفاوتی در حزب و گروه‌هاش وجود نداره. این چیزیه که ظریف و امثالِ ظریف همچنان از درک اون عاجزند؛ و متاسفانه بعنوان معاونِ راهبردی در کنار دولتِ پزشکیان حضور دارند!

«دشمن از پول، از سلاح، از امکانات و از تبلیغات‌ جهانی برخوردار است، طرفِ مقابل مومنین، مجاهدین سبیل الله، عشری از اعشارِ آن امکانات را هم ندارند، اما در عین حال آن کسی که پیروز است طرف مجاهد فی سبیل‌الله است. مقاومتِ فلسطین پیروز است. حزب‌الله پیروز است.»


- رهبر انقلاب- ۱۴۰۳/۷/۴.
اصلِ حرف رو از صاحب‌سخـن باید به گوشِ جان شنید؛ دشمن مقابلِ حزب‌الله امکانات و تجهیزات دارد اما در نهایت حزب‌الله پیــروز است! مرهمی باشد بر قلوبِ مقاومت :)

.
«هوچی‌بازی‌»هایی‌که گاهی مشاهده می‌شود از بعضی‌ها که «اقا با همه قهریم و با همه بدیم» نه با همه قهر نیستیم. بد نیستیم. با نظامِ سلطه مخالفیم، با تسلطِ امریکا مخالف هستیم.
۱۴۰۳/۷/۴.

- با تسلطِ امریکا [به هرنحو ] جایِ آشتی نیست.

-آخرین صحبت امروز من این است:
من می‌گویم رزمندگان ما، مجاهدان ما برای اینکه پرچم دشمن در مرزهای ما برافراشته نشود، جان خودشان را قربانی کردند، فداکاری کردند. جوانان مبارز و مجاهد خانواده‌هایِ خودشان را داغدار کردند برای اینکه پرچـمِ دشمن در مرزهایِ این کشور بالا نرود.

-نمی‌شود ملت ایران قبول کند که همان پرچم‌ها به وسیلهٔ «افرادِ نفـوذی» به وسیلهٔ «انسـان‌های فریب‌خورده» در داخلِ کشور برافراشته بشود. باید مراقبت کرد. همه موظفند، در وزارت آموزش و پرورش، صدا و سیما، مطبوعات، وزارتِ‌علوم و وزارت بهداشت…
۱۴۰۳/۷/۴.

پ.ن: خیلی واضح! اونی‌که نخواد بفهمه حتی اگه تویِ جلسه حضور داشته باشه؛ نمی‌فهمه! #وفاق

-

«امریکا می‌خواهد پشتِ مرزهای خودتان، خودتان را محـبوس کنید. دستتان را خالی کنید. صنایع دفاعی‌تان را تعطیل کنید.اگر می‌خواهید مشکلتان با امریکا حل بشود؛ باید مرتّب باج بدهید. کدام ایرانیِ باغیرتی حاضـر می‌شود چنین باجی بدهد؟امریکا به‌کمتر از‌این قانع نیست.چرا‌ نمی‌فهمند؟» ۱۴۰۱/۹/۵.

چندین‌بار این کلیپ رو دیدم؛
و هربار با دقتِ بیشتر به «تاکید» روی «کلماتِ خاص» از زبانِ یک دیپلمــاتِ کاربلد. و هر روز بیشتر از قبل می‌فهمم که چرا رویِ سنگِ مزارش نوشته؛
«صـدایِ رسـایِ مقاومت…»

صـدایِ
عزتمندِ
صـریحِ
رســایِ
مقاومت!

با یکی از دوستانِ لبنانی‌م که فعال رسانه‌ای هم هست حرف می‌زدم. می‌گفت من تعجب می‌کنم چرا توی ایران فعالینِ رسانه‌ای انقدر کم به تحلیلِ عمیق و کاربردی بیانات آیت‌الله خامنه‌ای می‌پردازن؟ نه تنها ما؛ بلکه تمام خبرگزاری‌هایی که می‌شناسم تحلیلِ خط به خطِ بیانات ایشون از اولویت‌هاشونه. مثلاً سخنرانیِ اخیرشون! واقعاً مهم بود. پر از نکته و هشدار! در این فضای منطقـه انعکاسِ این حرف‌هایی که از موضعِ قوّته خیلی مهمه.

دیگه من روم نشد بهش بگم بعضی از ماهایی که ادعامون هم می‌شه؛ معمولاً ترجیح می‌دیم بعد گذشتِ این‌همه مدت از انتخابات؛ همچنان به جونِ هم بیفتیم و جلیلی-قالیباف رو چُماق کنیم سرِ هم؛ شما اوجِ بلوغِ سیاسی رو ببین :))
دیگه خیلی بخوایم از خودمون هزینه کنیم قربون صدقهٔ قد و بالایِ رهبر می‌ریم؛ البته اگه قبل‌ش از ایشون برایِ خودمون هزینه نکرده باشیم. دریغ از توجه به توصیه‌ها، دغدغه‌ها و هشدار‌هایِ پرتکرارِ ایشون!

«برائتی‌»ها که بجز توسل به الگوهایِ هیجانی و فحاشی و توهین و مراسم‌هایِ «کران‌به‌کران قرمز» روشی نمی‌دانند؛ ولی نه برایِ مظلومیت غزه [مسلمانِ اهل‌سنت] صدایی از آنها درآمد و نه برای لبنان [مسلمانِ شیعه] غیرتی نشان دادند؛ این ویدیو را ببینند.
رهبرانقلاب حدیثی از امام‌صادق(ع) نقل می‌کنند: «زینت ما باشید.» زینتِ ما بودن یعنی چه؟ یعنی جوری عمل کنید که وقتی کسی نگاه کرد بگوید: به‌به! شیعیانِ امیرالمؤمنین چقدر خوبند!»


و شیعیانِ ایران و یمن و حزب‌الله که در میانِ بی‌غیرتیِ فاحش حاکمان عرب؛ در مقابل دشمنِ کفر تنها حامیانِ واقعی فلسطین‌اند؛ اینطور زینتِ اهل‌بیت(ع) می‌شوند؛ نه با فحاشی‌ها و مراسم‌های وهن‌انگیز که بسیاری از بزرگانِ ما به صراحت آن‌هارا رد کرده‌اند!
بعد از خواندنِ سراسریِ سرود «سلام یامهدی» حالا ژانرِ جدیدی در تیک‌تاک در‌حال اتفاق افتادن است. موجِ گرویدن به تشیّع! ببینید.