این پیامِ یک موکب‌دارِ اربعین است، به رهبرمان. می‌گوید «خون و خانوادهٔ و اموالِ ما فدایِ شما؛ از سرزمینِ جدّتان امیرالمومنین سلام می‌فرستیم..»
مدت‌هاست به این فکر می‌کنم که بعد از خدا و الطافِ اهل‌ بیت، رهبریِ او اگر نبود چندپاره‌هایِ سیاسیِ داخلی که هرکدام یک ساز می‌زنند و اگر کسی به سازشان نرقصد؛ تمامیت‌خواهی‌شان تَه ندارد و در بزنگاه‌ها از اصــول مایه می‌گذارند؛ با ایران چه می‌کردند؟
دربارهٔ جامِ زهر می‌خواندم. سالِ ۸۱ چندماه بعد از سخنرانیِ بوش که طبق معمول به بهانهٔ مبارزه تروریسم، ایران را تلویحاً تهدیدنظامی کرد و گفت ملت‌ها یا با ما هستند یا با تروریست‌ها! عده‌ای در داخل «جامِ زهری» به رهبری نوشتند و ترسان از تهدیدِ امریکایی‌ها گفتند قبل از آن‌که به خطر بیفتیم باید جامِ زهــر نوشیده شود!همین ادبیاتِ آشنا. ابزارِ سیاسیِ مرعوبانهٔ «سایهٔ جنگ».

حالا اما نه هدفِ غرب برای تغییرِ مرزها در منطقه عملی شد و نه پیش‌بینیِ زهرگونهٔ آن عده. رهبریِ آیت‌الله خامنه‌ای‌ بود که از خاکِ ایران نگهبانی کرد. او فخرِ ایران و جهانِ اسلام است؛ به تعبیرِ علامه‌حسن‌زاده «مصداقِ بارزِ نرفع درجات من یشاء». نعمت است. نعمت.

•الهی دورِ «تو» بگردم..
آقـــام حُسیـــــن‌ع..
السّلام حُسیـــــن‌ع..
یا امام حُسیـــــن‌ع..

از یارو پرسیدند پس این‌همه «آزادیِ‌ بیان، آزادیِ ‌بیان» که شبانه‌روز فریادش می‌زنید یعنی چه؟!
گفت: یعنی وقتی با من حرف می‌زنی، دهنت را ببند.

-حکایتِ بعضی‌ها.

رسانه به شما تحمیل می‌کند که بر سرِ چه چیزی رگِ گردن باد کنید و غوغا کنید و تکفیرِ افراد را از چه مسیری طی کنید. رسانهٔ مجازی‌ای که در و پیکــر نداشته باشد، با گردنی ‌کلفت‌تر برایِ شـما تعیین تکلیف خواهد کرد، گردن‌کلفتی‌ای که این‌ روزها ملموس‌تر است.

«یه‌دونه برجام کمه»
قبوله. فقط می‌شه بگی چی شد؟

یک دقیقه از بینشِ سیاسیِ یک سلبریتی که قبل از پاسخ با خودش فکر نکرده که خب این شعارِ «نه شرقی نه غربی» اگه شعارِ انقلاب اسلامیه؛ پس چرا الان که در ادامهٔ انقلابِ اسلامی قرار داریم هم با چین مراوداتِ تجاری و سیاسی داریم و هم با خیلی از کشورهایِ دیگه؟ نکنه منظورِ این شعار اینه که «زیر سُلطهٔ شرق و غرب -که دو بلوکِ اصلیِ دنیا محسوب می‌شدن- نباشیم و مثلِ گذشته از بریتانیا و شوروی برایِ عزل و نصبِ فلان وزیر اجازه نگیریم و فلان آمریکایی با یک چمدانِ دلار برایِ عملیاتی کردنِ کودتایِ ۲۸ مرداد واردِ حریم ما نشه؛ برایِ ملی کردنِ صنعتِ نفت‌مون هم به مجوزِ بریتانیا و امریکا نیازمند نباشیم و صبح بیدار نشیم ببینیم علیرغمِ بی‌طرفی در جنگِ جهانی، مورد هجومِ بریتانیا و شوروی قرار گرفتیم و احیاناً بعنوانِ یک کشورِ مستقل؛ برایِ همکاری‌هایِ متقابل با کشورهایِ شرقی و یا غربی اقدام کنیم؛ نه کشوری که ناچاراً باید در اردوگاهِ یکی از این دو بلوک چادر بزنه»؟ نکنه این باشه؟

مجری هم می‌گه «راست می‌گه خب.»
کاش بجایِ خلعِ لباس کردن؛ چندجلسهٔ آموزشی و توجیهی براش مقرر می‌کردید.

تا به‌حال به این اندازه از «رهبــری» در هیچ مجلس و محفلی هزینه نشده بود…

-چرا فـلانی؟!
+آقا گفته بود!
-چرا فلانی؟
+آقا زنگ زده بود!
-چرا فلانی؟!
+آقا دستور داده بود!
فردا اگه کسی پرسید چرا «فلانی» که قبلاً کار نکرده بود؛ باز هم کار نکرد؟ جواب محتمل اینه که «همونی‌که آقا دستور داده بود؟»


حیف!

دکتر زادبر می‌گفت یکی از مسئولین برای خودِ من تعریف می‌کرد که از آقای رئیسی پرسیدم چرا در ماجرایِ عزلِ معاون وزیر- که حتماً از اون جنجال‌ها باخبرید- سکوت می‌کنید؟ یه قدرتی از خودتون نشون بدید. شهید رئیسی در جواب گفت عیب نداره؛ بذارید بگن رئیسی رو سرِجاش نشوندیم..:)

به قولِ فرمایشِ رهبری؛ «خیلی حیف شد»، و انگار باید هرروز بیشتر از دیروز معنیِ این «حیف‌»‌ها رو بفهمم؛ روحِ سیدِ شهید و شهید امیرعبداللهیان شاد که حالا که دیگه بینِ زمینیان نیستن؛ با زائرانِ بامعرفتِ اباعبدالله به زیارتِ آقایِ ما مشرّف می‌شن…

«امکـان نداشت از آقایِ رئیسی بشنوید که فلان دستور از سویِ رهبر انقلاب آمده است؛ لذا ما به صورت تحلیلی متوجه می‌شدیم که فلان موضوع، دستور حضرتِ آقا بوده است اما او تاکید داشت که هیچکس نباید متوجهِ این مسئله شود؛
چرا که معتقد بود رهبــری نباید برای ما هزینه شود؛ بلکه ما باید خودمان را برایِ رهبری هزینه کنیم...»


-حالا که هرکسی به طریقی و در بستری که اندک مخاطبی برایِ خودش جمع کرده، تنورِ بازارِ اخراجِ آدم‌ها از دایرهٔ «ولایت‌پذیری» رو داغ می‌کنه و از اون‌ور افـرادی که روزگاری نه‌ چنــدان دور برایِ بیانیه‌هایِ «عبور از جمهوری‌اسلامی» لایک و کف و سوت روانه می‌کردن و ولایت‌فقیه رو عاملِ عقب‌ماندگی می‌دونستن، به ناگهان «ولایت‌پذیر» شدن؛ باید به یکی از نِمودهایِ واقعی ولایت‌پذیری اشاره کنیم تا بفهمیم گویا درکِ تفاوتِ «حمایت و وفاق» با «هزینه‌کردن از رهبری» انقدر سخته که کار هرکسی نیست.
- نه تکرار می‌شوی؛ نه تکراری..!

می‌خواستم چیزی ننویسم ولی…

«فقــدانِ مبنا» چیزیه که این روزا زیاد می‌بینم. ترکیبِ فقدانِ مبنا با شخص‌محوری دیگه خیلی سمّه. برای همینه که شما بجایِ اینکه نکاتِ نطق ثابتی رو ببینید و اگر نقدی دارید؛ بدونِ توجه به خصومتِ سیاسی و شخصی خودتون مطرح‌ش کنید؛ یا مسخره‌ش می‌کنید و یا تکفیر.

اولاً این نکته رو تأکید کنم که انتقادِ ما به عملکردِ سابق عراقچی بعنوانِ مذاکره‌کنندهٔ ارشد در مذاکراتِ برجام به معنیِ ساقط کردن‌ش از آدمیّت نیست! تفکیکِ این مسائل از بدیهیاته و نیاز به توضیح نیست که اگر قراره واقعاً طبق برنامهٔ اعلامی‌ش از تفکّرِ بدیم‌بره‌یِ ظریف‌چی‌ها فاصله بگیره و مسیرِ صحیحِ شهید امیرعبداللهیان رو ادامه بده؛ همینایی که امروز تکفیرشون می‌کنید و به زور اون‌هارو در تقابل با ولایت‌فقیه جا می‌دید؛ بیشتر از مدعی‌هایِ فعلی کمکش‌ می‌کنن. چون اصل پیش‌بُردِ منافعِ ملی و انقلابه؛ نه «اشخاص و جناح». این دربارهٔ همهٔ اعضا صدق می‌کنه.

اما اصل!
ویدیویِ کاملِ نطق ثابتی در نقدِ عملکردِ عراقچی رو بارها دیدم. به عقیدهٔ من در ادبیاتِ سیاسی بی‌محابا عمل می‌کنه و شاید به این دلیله که به تازگی واردِ میدانِ سیاست شده؛ اما نکتهٔ حرف‌ش دقیق بود.

از این بگذریم که در انتهایِ نطق‌ش گفت «اقای عراقچی اگر رای آوردید من که از همه بیشتر به شما نقد کردم، به اقداماتِ شما در راستای منافع ملی بیشتر از همه کمک می‌کنم.» اما جنجال‌ها سرِ اون چیزی بود که اولِ نطق‌ش گفت «این‌که می‌گید یک‌نفری گفته به وزرا رای بدید بازیِ خطرناکیه که شروع کردید!» کجایِ مفهوم این حرف غلط بود که به دوستانِ اصلاح‌طلبِ داغ‌تر از آش و البته خیلی‌هایِ دیگه که دلیلِ شخصی و سیاسی برایِ تکفیرش دارن برخورد؟ «یک‌نفر» یا «بازیِ خطرناک»؟

بله بازیِ خطرناکیه. این‌که یک‌روز ظریف در کلاب‌هاوس می‌گه ما برجام رو زیرنظرِ رهبری تایید و تصویب کردیم و حالا در صحنِ علنیِ مجلس علناً از رهبری هزینه می‌شه تا احیاناً در آینده بهانه‌ای باشه برایِ توجیه کم‌کاری‌ها و ترک‌فعل‌ها؛ بازی خطرناکیه. اگر دو دقیقه از خصومت‌هایِ سیاسی‌کارانه‌تون فاصله بگیرید متوجهِ خطرناک بودن‌ش می‌شید. این‌که آقایِ همّتی با اون سابقهٔ درخشان‌ش در بانک‌مرکزی -که آمارِ گل‌کاری‌هایِ دورانِ تصدی‌ش از تورم بالای ۴۷٪ و نقدینگیِ ۴۰.۲٪ و رشدِ ۲۵۰ درصدیِ ارز و … موجوده- مستقیماً روانهٔ وزارت اقتصاد شده و ما نمی‌دونیم دقیقاً چه تغییری در برنامهٔ ایشون ایجاد شده و حالا به‌جایِ این‌که واقعاً مثلِ جوانِ دغدغه‌مندِ انقلابی مسائل رو بررسی کنیم؛ داریم می‌گیم «هه‌هه ثابتی! دیدی اونی که می‌گفتی نشد؟!» خطرناکه.

خطرناک‌تر این‌که شما از درکِ این نکته عاجزید که رهبری بعنوانِ رهبرِ جامعه‌ای مُتکثر که از خارج و متاسفانه داخل هزاران چشمِ ناپاک بهش دوخته شده، «قطعا و حتما و یقیناً» از ماهیتِ دولتِ رسمیِ نظام حمایت می‌کنه؛ حمایت همیشگی که نباید وسیله‌ای برایِ خرج‌کردنِ شخصیتِ حقیقی و حقوقیِ رهبری بشه. توقعِ دیگه‌ای داشتید؟ توقع دارید بیان بگن «عزیزانِ من! من که بارها گفته بودم برجام خسارتِ محض بود، من که گفته بودم به عاقبتِ مذاکره‌ای که در عمل همه‌ چیو دادید رفت و چیزی نگرفتید خوش‌بین نیستم، من که گفتم در دههٔ ۹۰ ما یک‌دهه تعطیلی داشتیم، من که گفته بودم رویِ فتنه حساسم، من که گفته بودم تبرّی از شعارهایِ فتنهٔ ۸۸ لازمه و حمایتِ امروزِ یه عده از اون شعارها قابلِ قبول نیست، من که ۱۲ شاخصه برای کابینهٔ جدید گوشزد کرده بودم»؟ این‌جا ولایت‌پذیری مطرح نمی‌شه؟


خطرناک‌تر این‌که تمامِ برداشتِ شمایِ نوعی از تحلیلِ مسائلِ روز به کل‌کل‌هایِ بی‌مبنا ختم می‌شه و بجایِ این‌که بعنوان شهروندِ دغدغه‌مند مسائلِ روز [مثلِ اون شاخصه‌هایِ ۱۲گانه‌ای که رهبری در جلسه با مجلسی‌ها بیان کردن] رو بررسی کنید؛ دنبالِ خاله‌بازی و تسویه‌حسابِ شخصیِ سیاسی کفِ مجازی هستید. به دلیلِ همین فقدانِ مبناست که فلان کانالِ پُرمخاطبِ مثلاً انقلابی ناگهان طرفدارِ عملکردِ عراقچی می‌شه و یادش می‌ره پست‌هایِ گذشته‌ش رو حذف کنه که با سرچ کردنِ اسمِ اقای عراقچی؛ تغییرِ موضعِ واضح‌ش مشخص بشه که از گذشته‌ای که نمی‌دونست دیگه چجوری به طبلِ رسوایی‌ش بکوبه، به امروزی رسیده که هرآن ممکنه در مدحِ خودزنی‌ای مثلِ مکانیسمِ‌ ماشهٔ برجام قصیده بگه و صِله بگیره.

کاش اندازهٔ همون تسویه‌حساب‌هایِ شخصی، سرِ‌سوزنی رویِ عواقــبِ این هــزینه‌کردن‌هایِ پُرمبالغه از رهبری هم حساس بودید.

چشــمی که برا غَمِـــت نَباره
نمی‌خوامِـــش…

«از ادبیاتِ‌ دشمن استفاده نکنید!»

پ.ن:
همین دیروز خبری منتشـر شد از کاندولیزا رایـس وزیرِ امورخارجهٔ پیشینِ آمریکا که گفته بود «تلاش برایِ یافتن چهره‌هایِ میانه‌رو در حاکمیت ایران محکوم به شکسته.»
میانه‌رو و تندرو! کلماتی که این‌روزا زیاد می‌شنویم.

لذا به همین مناسبت این بخش از بیاناتِ رهبری رو بشنویم تا ببینیم آیا «ولایت‌پذیری» برامون- از ما تا مجازی‌چی‌ها و مطبوعات- در همهٔ زمینه‌ها در اولویت قـرار داره یا صــرفاً در مواردِ گُزینشی برامون توجیه داره؟ :)

خداوندا!
تو را شکرگزارم که پس از عبدِ صالح‌ات خمینیِ عزیز، مرا در مسیر عبدِ صالح دیگری که مظلومیتش اعظم است بر صالحیتش، مردی که حکیم امروز اسلام و تشیّع و ایران و جهانِ سیاسیِ اسلام است، خامنه‌ایِ عزیز -که جانم فدایِ جانِ او باد- قرار دادی.

- حاج‌قاسم سلیمانی.

«برائتی» برائت را آن‌طور که خودش می‌خواهد نسخه می‌پیچد و آن‌جا که نخواهد برائتش را غلاف می‌کند تا با هرچه که اسلام را «جاری» می‌کند لج‌بازی کند. دیروز می‌گفت کجایِ دیانتِ ما عین سیاستِ ماست؟ امروز می‌گوید چرا در اربعین از مُشرکین و حرمله‌هایِ زمان برائت‌جویی می‌کنید؟ بی‌صدا بروید یک‌گوشه‌ای بنشینید و نهایتش آن‌گوشه‌ها راه بروید و بگویید «خدایا امامِ ما را برسان!» اربعین را به دادخواهی از مظلومینِ جهان چه‌کار؟ اصلاً شیعه را به جهاد با اسرائیل چه‌کار؟ به‌جایِ این‌که بنشینید و سهم‌تان از آمدنِ امام فقط به زبان‌چرخاندن باشد، پرچمِ برائت از اسرائیل و حرمله‌هایِ زمان و «کونا للظّالم خصماً و للمظلوم عوناً» دست گرفته‌اید؟


-
مختار را دیده‌اید؟ شخصیتی را نشان داد به‌نامِ سلیمانِ‌صردخزاعی، در محضرِ مُسلم نشسته بود و می‌گفت «من قیامِ شیعه را پیش از آمدنِ امام جایز نمی‌دانم» و وقتی عرصه را خالی کرد پرسیدند «سلیمان کجا می‌روی؟» گفت «می‌روم یعقوب‌وار در انتظارِ یوسف‌مان بنشینم» و شد آنچه شد...
خدا رحمت کند پدرت را آقای میرباقری! عجب سریالی ساختی…

•هیئتِ تراز.
•در دنیایِ دِکوری‌ها، تو حاج‌مهدی رسولی باش.

نمی‌د‌ونم اسمش چیه؟ سخت‌فهمی یا کج‌فهمی؟ با تحقیر، تخریب و تکفیرِ افرادی که دل در گرویِ این مملکت و انقلاب دارن، فقط دایره رو تنگ‌تر و مسیــر رو سخت‌تر می‌کنید. فرقی نداره از طرفِ چه کسی و به سمتِ چه کسی و با چه ژستی.

بخشی از بیاناتِ امروزِ رهبری:
«خدارا شکرگزاریم که بحمدالله دولت با همت رئیس جمهور محترم و با کمک ارزندهٔ مجلس شکل گرفت. این خیلی نعمت بزرگی است…آقای رئیس‌جمهور برای انتخاب وزیرانی که باید با ایشان همکاری کنند با بنده هم مشورت کردند و من خب تعدادی را که می‌شناختم یا صلاحیت آنها از طرقِ مورد وثوق به ما رسیده بود اینها را تأیید کردم، بعضی‌ها را هم تأکید کردم، تعدادِ بیشتری را هم نمی‌شناختم گفتم نظری نسبت به آنها ندارم. خب بحمداللّه ایشان توانستند انتخاب را انجام بدهند و مجلس را قانع کنند و این موفقیتِ بزرگی بود خدا را سپاس می‌گوییم.»


نعمتِ بزرگ؟ قطعاً. در شرایطی که انواعِ تهدیدها از داخل و خارج روانهٔ کشوره و ما بعد از فقدانِ رئیس‌جمهورِ شهید دو انتخابات رو [با حواشیِ بسیار] پشت‌سر گذاشتیم و حالا که درحالِ چینشِ زمینهٔ خون‌خواهیِ هنیهٔ عزیز هستیم؛ ثبات در داخل و ایضاً اتفاق‌نظر بینِ دولتِ جدید و قوایِ نظامی و مجموعه‌ای از این‌ها می‌شه «نعمت». آیا کابینهٔ جدید تحمیلی‌‌ست؟ خیر. رئیس‌جمهور برایِ کابینهٔ فعلی با رهبری هم مشورت کرده؛ و مشورت‌دهی با تحمیل متفاوته. آیا همهٔ اعضای کابینه با تایید رهبری انتخاب شدند؟! خیر. رهبر‌ی گفتن «تعدادِ بیشتری را که نمی‌شناختم، گفتم نظری نسبت به این‌ها ندارم» و طبیعتاً با شاخصه‌هایی که قبلاً اعلام شده بود؛ این وظیفه به عهدهٔ سایر افرادِ دخیل در مجلس و دولت بود. آیا همهٔ این‌ها مجوزی بر هزینه‌کردن از شخصیتِ حقیقی و حقوقیِ ولی‌فقیه‌ست؟! قطعاً خیر. و در این‌صورت مسئولیتِ تبعاتِ هزینه‌کردن‌هایِ مبالغه‌آمیز از رهبری در سطحِ جامعه هم با شماست؛ نه شخصِ رهبری. آیا ما باید بجایِ تبیینِ بیاناتِ رهبری؛ افرادی رو در جهتِ امیالِ سیاسی خودمون لِه کنیم تا خنک شیم؟ پاسخ با شماست.


«کج‌فهمی» شاید عبارتِ بهتری باشه. همیشه با دوتا دیدگاهِ محیر‌العقول مواجه‌ایم! اولی بعد از اظهاراتِ پزشکیان در مجلس می‌گفت «ما اسکلِ نظامیم» و دومی می‌گفت «پس کابینه رو رهبری به دولت تحمیل کرده» و حالا بعد از بیاناتِ حمایت‌گرایانه و پدرانگیِ همیشگیِ امروزِ رهبری می‌گه «دیدین پس کلِ کابینه رو رهبری چیده؟» و یا «پس ما واقعاً اسکلِ نظامیم!»
دقیقاً همین نگاهِ افراطی و تفریطی در برداشت‌ از بیاناتِ رهبری در دیدار با اعضای مجلس هم دیده شد؛ رهبری در عین‌ تاکید به همدلی و همراهیِ با دولت؛ چند‌شاخصه برایِ کابینهٔ جدید هم اعلام کردن. و همچنین دربارهٔ سایرِ بیاناتِ رهبری...
شاید برایِ همینه که با وجودِ این‌که سال‌هاست رهبری دربارهٔ هوش‌مصنوعی، اینترنت، جهاد تبیین و رسانه هشدار می‌دن؛ ما هنوز اندرخمِ یک کوچه‌ایم.
جداً در فهمِ بیاناتِ واضح رهبری چه مشکلی داریم که هر جملهٔ واضحِ ایشون رو در راستایِ چیزی که دل‌خواهِ ماست تفهمیم می‌کنیم؟

من یه دایی دارم که در سیـاست دستِ پرباری بر آتش داره. هربار که تو این فضایِ واگیردارِ صفر و صدی نیاز به هم‌صحبتی با اهلِ‌فــن دارم و بهش زنگ می‌زنم؛ ساعت‌ها بدونِ اگر و امّا و تکفیر و تخریب و نگاهِ «چون من بهتر از توام، پس له‌ت می‌کنم»ِ رایج، باهم مباحثه می‌کنیم و به ابهاماتم جوابِ خوب می‌ده. و من احساسِ امنیتِ خاطر می‌کنم. همون‌طور که جوابِ خیلی از سوالات‌م رو لابه‌لایِ یادداشت‌هایِ داییِ شهیدم -تو حاشیهٔ کتاب‌هاش- پیدا می‌کنم و متعجّب می‌شم از این نزدیکیِ قلوب. تو این فضایِ تکفیرآلودِ طعـنه‌آمیز، وجودِ آدم‌هایِ امنِ ریشه‌دار واقعاً نعمته.
آدمِ امنِ بقیه باشیم..:)

«امیرکبیر» سه‌سال در کشور حکومت کرد؛ کارهای بزرگی را بنیان‌گذاری کرد. خودِ «آقای رئیسی عزیزِ ما» سه سال حکومت کرد و ریاست کرد. کارهای خوبی ایشان انجام داد و بعضی‌ کارها را پایه‌گذاری کرد که ان‌شاءالله ثمره‌اش را بعدها کشور خواهد دید...

-رهبرِانقلاب. ۱۴۰۳/۶/۶.
پ.ن: امیرکبیر! عنوانی که این سال‌ها توسطِ لیبرال‌ها مُصادره می‌شد. خاطرم هست استاد ازغدی تو یه جلسه‌ای می‌گفت زمانی‌که امیرکبیر می‌خواست در زمینهٔ توپ‌سازی اقدام کنه و ضعفِ توانِ دفاعیِ کشور رو جبران کنه؛ از لحاظِ تامین فلز موردنیازِ ساخت سلاح مشکل ایجاد شد و امیرکبیر فراخوانی داد که مردم دیگ‌هایِ اضافه‌شون رو برایِ تامین فلزاتِ موردنیاز برایِ ساختِ توپ بیارن. همون‌موقع بود که انگلیسی‌ها شایعه کردن که اینا می‌خوان شما گرسنه بمونید؛ حتی به ظرف غذایِ شما هم رحم نمی‌کنن تا جنگ راه بندازن. گرچه نتیجه این شد که این طرحِ امیرکبیر ناکام موند و در نهایت همون انگلیسی‌ها از جنوبِ ایران به کشور حمله کردن، اما بحثم بر نقطهٔ اشتراکِ تفکر امیرکبیر و شهید‌رئیسی در همین «نگاه حداکثری به توانِ داخلی» و «چشم ‌ندوختن به بیگانه»‌ست. تفکّری که از عللِ ماندگاری‌ست.

تا حدِ زیادی از این عاقبت ترسیدم :)

هدیه‌ای که در حسینیهٔ امام به اعضایِ دولت داده شد؛ توجه‌م به اون قسمتی از نامه جلب شد که می‌فرماید «لکن زنهار! زنهــار از دشمنِ خود پس از آشتی کردن، زیرا گاهى دشمن نزدیک مى‌شود تا غافلگیر کند، پس دوراندیش باش و خوشبینیِ خود را متهم کن..»

نمونهٔ عینیِ این اتفاق رو هم داشتیم در سال‌های گذشته؛ برجام! که علیرغمِ توصیه‌هایِ اکید به بدبینی نسبت به اعتماد به دشمن؛ اما دلسوزانِ واقع‌بین به «کاسبیِ تحریم و دلواپسی» متهــم می‌شدن..

‌
اصلاح‌طلب‌ها استادِ شعارسازی هستند. دهه هفتاد شعار «تسامح و تساهل» دادند که دین اسلام، دینِ سمحه و سهله هست، نباید سخت گرفت و خشونت به خرج داد. مناظرات مرحوم علامه مصباح در دهه هفتاد هست.
بعد شعار «اصلاحات» رو اعلام کردند که رسما نامِ جبهه و جریانشون هم به همین تغییر کرد. رهبرانقلاب بارها فرمودند بیایید دقیقا مشخص کنید منظور شما از «اصلاح» چیه؟! اصلاح در چی و کجا؟!

دهه نود شعار «آشتی ملی» رو مطرح کردند که رهبری صراحتا مخالفت کرد. آقا فرمودند: «مگر مردم با هم قهر هستند که بخواهند آشتی کنند؟ قهری وجود ندارد، البته مردم ما با کسانی که در سال ۸۸ به روز عاشورای حسینی اهانت کردند و با قساوت و لودگی و بی‌حیایی، جوان بسیجی را در خیابان لخت کردند و کتک زدند، قهر هستند و با آن‌ها آشتی هم نمی‌کنند.»

حالا شعار «وفاق ملی» رو مطرح کردند؛ با همون نگاهِ نفوذدادنِ جریانِ فتنه‌گرِ زن‌زندگی‌آزادی در دستگاه‌های دولتی!
چرا وفاق ملی؟! چون این شعار خلافِ شعارهای قبلی رنگ و بوی فتنه نداره و همین شعار رو رهبرانقلاب در سال ۱۴۰۰ خطاب به شهید رئیسی عزیز اعلام کردند. :)))
‌

ما هم دلمون می‌خواد این «وفاق» اجرا بشه. اما دو طرفه اجرا بشه، در وهلهٔ اول از همین اصلاح‌طلبان و تبلیغ‌کنندگانِ دولتِ مستقرِ شعاردهنده هم شروع بشه، نمی‌شه توهین‌ها و چرت‌وپرت‌ها از طرفِ اصلاح‌طلبان همچنان ادامه داشته باشه ولی وقتی نوبتِ انتقاد به حضورِ اشخاصِ حامیِ فتنه در انتصابات که شد؛ دادِ وفاق بزنیم و چُماقِ وفاق برداریم! «وفاقِ یک‌طرفه و پشت میکروفون» صرفاً در دایرهٔ همون «کارهایِ نمایشی» جا می‌گیره!