بعنوانِ یه خانم فکر می‌کنم این‌که بدونِ توجه به استعداد، توانایی‌ و تخصصِ افراد می‌گن «از زنان در عرصه‌های مختلف استفاده کنید تا صدایِ زنانِ جامعه باشن یا اگر زن باشید چندبرابر امتیاز می‌گیرید» در نوعِ خودش یه جور توهین به زنان محسوب می‌شه.
چرا یک زن بخاطرِ جنسیت‌ش مورد توجه و ترحّم قرار می‌گیره و نه تخصص یا توانایی‌ش؟ همین استدلال رو دربارهٔ وزیرِ زنِ پیشنهادیِ کابینه هم ارائه می‌دن؛ «نذارید صدایِ زنان جامعه با ردِ تنها وزیرِ زنِ دولت خاموش بشه!» نه تنها توهینه، بلکه پررنگ‌کردنِ جنسیت بدونِ اشاره به تخصص و تواناییِ اون‌ها یه جور از سر باز کردنه.

«بهبهانی شنیدی؟!
یکی‌شون منو نخواستند…»


-هیــچ‌کس در فکـرِ او نیست؟
-زُوّارالحُســین(ع) وقتی قدم برمی‌دارید به نیتِ حضرت صاحب، زیرِ لب زمزمه کنید «یک‌نفـر مانده از این قوم؛ که برمی‌گردد..»

عجب پدیده‌هایی تو مجلس دارم می‌بینم از نُطقِ نماینده‌هایِ موافق وزرایِ پیشنهادی! عراقچی خودکار پرت کرده پس دیپلماتِ ورزیده‌ایه. همّتی ۴۰ سال منصبِ اقتصادی داشته پس در نتیجه انسانِ مُجربیه. سال ۷۳ شوفاژِ خوابگاه قطع شد و پزشکیان هم شوفاژش رو خاموش کرد، ظفرقندی هم انتخابِ همین پزشکیانه. رایِ بالا به عراقچـی بدیم چون تویِ دنیا صدا می‌کنه و روش حساب می‌کنن…! عجب.

‌
خیلی جالبه!
هروقت بخواهند رهبری رو به محاق می‌برند و هروقت بخواهند رهبری رو فصل‌الخطاب می‌دانند!

نقدهای برجام توسط رهبری رو سانسور می‌کنند، اما توصیه ایشان برای دبیری عراقچی بر شورای راهبردی ملاکِ وزارت می‌شود!

تعاریف رهبری از شهید رئیسی مهم نیست، اما «حفظه‌الله» مهم است!
‌‌

پیشنهاد می‌کنم کلیپِ «عبرت آیندگان» رو ببینید.

چطور بعضی از آقایون ورزیدگیِ یک دیپلمات رو در تواناییِ «تلفن زدن» و «خودکار پرت کردن» خلاصه می‌کنن و بعضی دیگه از عبارتِ «سیاست‌هایِ مقام‌معظــم رهبری» برایِ خرج کردنِ رهبری در جهتِ سیاست‌هایِ مدنظرشون بهره می‌برن؛ بدونِ ‌اینکه به جهاتِ خسارت‌بارِ تنهـا دستاوردِ سیاست ‌خارجــه‌شون بپردازن؟!

اون اشارهٔ به‌جایی که ثابتی امروز در نقد عراقچی به «خسارتِ محض» بودنِ برجام کرد همینه؛ علاوه بر بیاناتِ متعددِ رهبری که در کلیپِ «عبرت آیندگان» آورده شده؛ خسارتِ محض بودنِ این دستاوردِ بی‌حاصل رو در این دو دقیقه از رهبری بشنوید و اجازه ندید با هزینه‌کردنِ رهبری و شانه خالی کردن از مسئولیت؛ واقعیات رو تحریف کنن.

برگی از کتابِ «بدونِ هراس» خاطراتِ وندی‌ شرمن مذاکره‌کنندهٔ ارشد امریکایی.


-پیاده‌نظامِ غربگرا کفِ رسانهٔ خودمختارشون با ذهنِ شما یه کاری می‌کنن که از تبدیلِ ۸۰۰ تحریم به ۱۵۰۰ تحریم با برجام بعنوانِ دستاورد بی‌بدیل یاد می‌کنی و تازه سرِ خودمون هم داد می‌زنی که «چرا این برجامِ زیبایِ همه‌فن‌حریف رو احیا نکردین؟». بدونِ این که به عاملِ اصلیِ بی‌حاصل شدنِ برجام اشاره کنن؛ خروجِ یک طرفهٔ امریکا از برجام علیرغمِ انجامِ تعهدات از سویِ ایران! و ایضاً علیرغمِ هشدارِ چندباره نسبت به غیرقابل اعتماد بودنِ طرفِ مذاکره؛ دقیقاً در همون روزهایی که شما معتقد بودید امضایِ کـری تضمینه و با اطمینان می‌گفتید امریکا نمی‌تونه از برجام خارج بشه و ضمانت‌اجرایی در قبالِ بدعهـدیِ طرف طلب نکردید.

اما از دستاوردهایی مثلِ بریکس و شانگهای و … که در اوجِ فشارها حاصـل شد، براتون یه موضوعِ بی‌ارزش می‌سازن. این میون هم نباید از عده‌ای که بخاطرِ «حُبّ و بغضِ شخصی» از درِ دوستیِ خاله‌خرسه برای جهت‌دهیِ افکار مخاطب وارد می‌شن و واقعیات رو کتمان و تحریف می‌کنن غافل شد…!

حاج‌قاسم‌‌ در دورانِ دفاع‌مقدس می‌گفت:
«ان‌شـــاءالله به زودیِ ‌زود بتوانیـم به آن آرزویِ شهــدایمان و آن وعــده‌‌ای که به خـانواده‌های گرانقدرِ شهدایمان دادیم -که باز کردنِ راه کربلا و گشودنِ در حرم‌ امام‌حسین(ع) است- تحقّق ببخشیم..»

-حالا وقتی دارید تو مشایة قدم برمی‌دارید، زمزمه کنید؛ «مـرا دعایِ شهیدی به کربلا بُرده‌ست…»

چیزی که جداً مغزِ آدمو آزار می‌ده استانداردهایِ دوگانهٔ رسانه‌چی‌ها نسبت به بعضی اتفاقاته. از دیروز یه عده از فعالینِ رسانه‌ایِ اصلاحات دارن بی‌وقفه به ثابتی حمله می‌کنن [حمله! نه نقد.] که چرا برخلافِ حرفِ رهبری عمل می‌کنی و در تریبونِ مجلس به عملکردِ عراقچی و تنها دستاورد سیاست‌خارجهٔ دورانِ دولتِ وقت‌ش نقد می‌کنی؟ یاللعجب.

اگر نگرانِ زمین افتادنِ بیاناتِ رهبری هستید؛ چرا به حرفای پر از تناقضِ ظریف در میزگردِ سیاسی مبنی بر این‌که مجلس با قانونِ اقدام راهبردی مانعِ احیای برجام شد اعتراض نکردید و بهش عنوانِ «طوفانِ ظریف» دادید؟ با علم به این‌که می‌دونستید این قانون بود که به بیانِ رهبر انقلاب مارو از سرگردانی در قضیهٔ هسته‌ای که دستپختِ اعتماد به غرب بود نجات داد.

اگر دلسوزیِ شما دربارهٔ رهبری‌ست [که نیست] پس تکلیفِ این دوگانگی‌ها چیست؟! چرا به انتقاداتِ جدی و تعابیرِ رهبری از «برجام» اشاره نمی‌کنید؟ اگر باید به گذشته‌ها صلوات فرستاد پس دلیلِ واکاویِ گذشتهٔ منتقدین‌تون چیه؟ اگه مبنایِ ارزیابی‌ها سابقهٔ افراده، پس چرا به سوابقِ افرادِ معرفی‌شده‌تون اشاره نمی‌کنید؟ اگه نگرانِ فرمایشاتِ «واضح» رهبری هستید؛ پس چرا شبانه‌روز به صداوسیما [برایِ مثال] که رئیس‌ش مشخصاً توسطِ رهبری منصوب می‌شه می‌تازید؟!

درد واقعاً نگرانی برایِ فرمایشاتِ رهبریه؟ یا نه! قراره رهبری رو خرجِ تسویه‌حساب‌هاتون کنید؟ بی‌اینکه عواقبِ این‌کار رو بپذیرید…
ناراحت‌کننده‌تر این‌که عده‌ای «ساده‌لوح» هنوز در حال و هوایِ ایامِ انتخابات‌اند و به قصد رقابت؛ با این دوگانگی‌ها هم‌نوا می‌شن.


پ.ن:
این متن رو دوبار بخون. چون دربارهٔ «شخصِ ثابتی و ظریف» نیست!

این پیامِ یک موکب‌دارِ اربعین است، به رهبرمان. می‌گوید «خون و خانوادهٔ و اموالِ ما فدایِ شما؛ از سرزمینِ جدّتان امیرالمومنین سلام می‌فرستیم..»
مدت‌هاست به این فکر می‌کنم که بعد از خدا و الطافِ اهل‌ بیت، رهبریِ او اگر نبود چندپاره‌هایِ سیاسیِ داخلی که هرکدام یک ساز می‌زنند و اگر کسی به سازشان نرقصد؛ تمامیت‌خواهی‌شان تَه ندارد و در بزنگاه‌ها از اصــول مایه می‌گذارند؛ با ایران چه می‌کردند؟
دربارهٔ جامِ زهر می‌خواندم. سالِ ۸۱ چندماه بعد از سخنرانیِ بوش که طبق معمول به بهانهٔ مبارزه تروریسم، ایران را تلویحاً تهدیدنظامی کرد و گفت ملت‌ها یا با ما هستند یا با تروریست‌ها! عده‌ای در داخل «جامِ زهری» به رهبری نوشتند و ترسان از تهدیدِ امریکایی‌ها گفتند قبل از آن‌که به خطر بیفتیم باید جامِ زهــر نوشیده شود!همین ادبیاتِ آشنا. ابزارِ سیاسیِ مرعوبانهٔ «سایهٔ جنگ».

حالا اما نه هدفِ غرب برای تغییرِ مرزها در منطقه عملی شد و نه پیش‌بینیِ زهرگونهٔ آن عده. رهبریِ آیت‌الله خامنه‌ای‌ بود که از خاکِ ایران نگهبانی کرد. او فخرِ ایران و جهانِ اسلام است؛ به تعبیرِ علامه‌حسن‌زاده «مصداقِ بارزِ نرفع درجات من یشاء». نعمت است. نعمت.

•الهی دورِ «تو» بگردم..
آقـــام حُسیـــــن‌ع..
السّلام حُسیـــــن‌ع..
یا امام حُسیـــــن‌ع..

از یارو پرسیدند پس این‌همه «آزادیِ‌ بیان، آزادیِ ‌بیان» که شبانه‌روز فریادش می‌زنید یعنی چه؟!
گفت: یعنی وقتی با من حرف می‌زنی، دهنت را ببند.

-حکایتِ بعضی‌ها.

رسانه به شما تحمیل می‌کند که بر سرِ چه چیزی رگِ گردن باد کنید و غوغا کنید و تکفیرِ افراد را از چه مسیری طی کنید. رسانهٔ مجازی‌ای که در و پیکــر نداشته باشد، با گردنی ‌کلفت‌تر برایِ شـما تعیین تکلیف خواهد کرد، گردن‌کلفتی‌ای که این‌ روزها ملموس‌تر است.

«یه‌دونه برجام کمه»
قبوله. فقط می‌شه بگی چی شد؟

یک دقیقه از بینشِ سیاسیِ یک سلبریتی که قبل از پاسخ با خودش فکر نکرده که خب این شعارِ «نه شرقی نه غربی» اگه شعارِ انقلاب اسلامیه؛ پس چرا الان که در ادامهٔ انقلابِ اسلامی قرار داریم هم با چین مراوداتِ تجاری و سیاسی داریم و هم با خیلی از کشورهایِ دیگه؟ نکنه منظورِ این شعار اینه که «زیر سُلطهٔ شرق و غرب -که دو بلوکِ اصلیِ دنیا محسوب می‌شدن- نباشیم و مثلِ گذشته از بریتانیا و شوروی برایِ عزل و نصبِ فلان وزیر اجازه نگیریم و فلان آمریکایی با یک چمدانِ دلار برایِ عملیاتی کردنِ کودتایِ ۲۸ مرداد واردِ حریم ما نشه؛ برایِ ملی کردنِ صنعتِ نفت‌مون هم به مجوزِ بریتانیا و امریکا نیازمند نباشیم و صبح بیدار نشیم ببینیم علیرغمِ بی‌طرفی در جنگِ جهانی، مورد هجومِ بریتانیا و شوروی قرار گرفتیم و احیاناً بعنوانِ یک کشورِ مستقل؛ برایِ همکاری‌هایِ متقابل با کشورهایِ شرقی و یا غربی اقدام کنیم؛ نه کشوری که ناچاراً باید در اردوگاهِ یکی از این دو بلوک چادر بزنه»؟ نکنه این باشه؟

مجری هم می‌گه «راست می‌گه خب.»
کاش بجایِ خلعِ لباس کردن؛ چندجلسهٔ آموزشی و توجیهی براش مقرر می‌کردید.

تا به‌حال به این اندازه از «رهبــری» در هیچ مجلس و محفلی هزینه نشده بود…

-چرا فـلانی؟!
+آقا گفته بود!
-چرا فلانی؟
+آقا زنگ زده بود!
-چرا فلانی؟!
+آقا دستور داده بود!
فردا اگه کسی پرسید چرا «فلانی» که قبلاً کار نکرده بود؛ باز هم کار نکرد؟ جواب محتمل اینه که «همونی‌که آقا دستور داده بود؟»


حیف!

دکتر زادبر می‌گفت یکی از مسئولین برای خودِ من تعریف می‌کرد که از آقای رئیسی پرسیدم چرا در ماجرایِ عزلِ معاون وزیر- که حتماً از اون جنجال‌ها باخبرید- سکوت می‌کنید؟ یه قدرتی از خودتون نشون بدید. شهید رئیسی در جواب گفت عیب نداره؛ بذارید بگن رئیسی رو سرِجاش نشوندیم..:)

به قولِ فرمایشِ رهبری؛ «خیلی حیف شد»، و انگار باید هرروز بیشتر از دیروز معنیِ این «حیف‌»‌ها رو بفهمم؛ روحِ سیدِ شهید و شهید امیرعبداللهیان شاد که حالا که دیگه بینِ زمینیان نیستن؛ با زائرانِ بامعرفتِ اباعبدالله به زیارتِ آقایِ ما مشرّف می‌شن…

«امکـان نداشت از آقایِ رئیسی بشنوید که فلان دستور از سویِ رهبر انقلاب آمده است؛ لذا ما به صورت تحلیلی متوجه می‌شدیم که فلان موضوع، دستور حضرتِ آقا بوده است اما او تاکید داشت که هیچکس نباید متوجهِ این مسئله شود؛
چرا که معتقد بود رهبــری نباید برای ما هزینه شود؛ بلکه ما باید خودمان را برایِ رهبری هزینه کنیم...»


-حالا که هرکسی به طریقی و در بستری که اندک مخاطبی برایِ خودش جمع کرده، تنورِ بازارِ اخراجِ آدم‌ها از دایرهٔ «ولایت‌پذیری» رو داغ می‌کنه و از اون‌ور افـرادی که روزگاری نه‌ چنــدان دور برایِ بیانیه‌هایِ «عبور از جمهوری‌اسلامی» لایک و کف و سوت روانه می‌کردن و ولایت‌فقیه رو عاملِ عقب‌ماندگی می‌دونستن، به ناگهان «ولایت‌پذیر» شدن؛ باید به یکی از نِمودهایِ واقعی ولایت‌پذیری اشاره کنیم تا بفهمیم گویا درکِ تفاوتِ «حمایت و وفاق» با «هزینه‌کردن از رهبری» انقدر سخته که کار هرکسی نیست.
- نه تکرار می‌شوی؛ نه تکراری..!

می‌خواستم چیزی ننویسم ولی…

«فقــدانِ مبنا» چیزیه که این روزا زیاد می‌بینم. ترکیبِ فقدانِ مبنا با شخص‌محوری دیگه خیلی سمّه. برای همینه که شما بجایِ اینکه نکاتِ نطق ثابتی رو ببینید و اگر نقدی دارید؛ بدونِ توجه به خصومتِ سیاسی و شخصی خودتون مطرح‌ش کنید؛ یا مسخره‌ش می‌کنید و یا تکفیر.

اولاً این نکته رو تأکید کنم که انتقادِ ما به عملکردِ سابق عراقچی بعنوانِ مذاکره‌کنندهٔ ارشد در مذاکراتِ برجام به معنیِ ساقط کردن‌ش از آدمیّت نیست! تفکیکِ این مسائل از بدیهیاته و نیاز به توضیح نیست که اگر قراره واقعاً طبق برنامهٔ اعلامی‌ش از تفکّرِ بدیم‌بره‌یِ ظریف‌چی‌ها فاصله بگیره و مسیرِ صحیحِ شهید امیرعبداللهیان رو ادامه بده؛ همینایی که امروز تکفیرشون می‌کنید و به زور اون‌هارو در تقابل با ولایت‌فقیه جا می‌دید؛ بیشتر از مدعی‌هایِ فعلی کمکش‌ می‌کنن. چون اصل پیش‌بُردِ منافعِ ملی و انقلابه؛ نه «اشخاص و جناح». این دربارهٔ همهٔ اعضا صدق می‌کنه.

اما اصل!
ویدیویِ کاملِ نطق ثابتی در نقدِ عملکردِ عراقچی رو بارها دیدم. به عقیدهٔ من در ادبیاتِ سیاسی بی‌محابا عمل می‌کنه و شاید به این دلیله که به تازگی واردِ میدانِ سیاست شده؛ اما نکتهٔ حرف‌ش دقیق بود.

از این بگذریم که در انتهایِ نطق‌ش گفت «اقای عراقچی اگر رای آوردید من که از همه بیشتر به شما نقد کردم، به اقداماتِ شما در راستای منافع ملی بیشتر از همه کمک می‌کنم.» اما جنجال‌ها سرِ اون چیزی بود که اولِ نطق‌ش گفت «این‌که می‌گید یک‌نفری گفته به وزرا رای بدید بازیِ خطرناکیه که شروع کردید!» کجایِ مفهوم این حرف غلط بود که به دوستانِ اصلاح‌طلبِ داغ‌تر از آش و البته خیلی‌هایِ دیگه که دلیلِ شخصی و سیاسی برایِ تکفیرش دارن برخورد؟ «یک‌نفر» یا «بازیِ خطرناک»؟

بله بازیِ خطرناکیه. این‌که یک‌روز ظریف در کلاب‌هاوس می‌گه ما برجام رو زیرنظرِ رهبری تایید و تصویب کردیم و حالا در صحنِ علنیِ مجلس علناً از رهبری هزینه می‌شه تا احیاناً در آینده بهانه‌ای باشه برایِ توجیه کم‌کاری‌ها و ترک‌فعل‌ها؛ بازی خطرناکیه. اگر دو دقیقه از خصومت‌هایِ سیاسی‌کارانه‌تون فاصله بگیرید متوجهِ خطرناک بودن‌ش می‌شید. این‌که آقایِ همّتی با اون سابقهٔ درخشان‌ش در بانک‌مرکزی -که آمارِ گل‌کاری‌هایِ دورانِ تصدی‌ش از تورم بالای ۴۷٪ و نقدینگیِ ۴۰.۲٪ و رشدِ ۲۵۰ درصدیِ ارز و … موجوده- مستقیماً روانهٔ وزارت اقتصاد شده و ما نمی‌دونیم دقیقاً چه تغییری در برنامهٔ ایشون ایجاد شده و حالا به‌جایِ این‌که واقعاً مثلِ جوانِ دغدغه‌مندِ انقلابی مسائل رو بررسی کنیم؛ داریم می‌گیم «هه‌هه ثابتی! دیدی اونی که می‌گفتی نشد؟!» خطرناکه.

خطرناک‌تر این‌که شما از درکِ این نکته عاجزید که رهبری بعنوانِ رهبرِ جامعه‌ای مُتکثر که از خارج و متاسفانه داخل هزاران چشمِ ناپاک بهش دوخته شده، «قطعا و حتما و یقیناً» از ماهیتِ دولتِ رسمیِ نظام حمایت می‌کنه؛ حمایت همیشگی که نباید وسیله‌ای برایِ خرج‌کردنِ شخصیتِ حقیقی و حقوقیِ رهبری بشه. توقعِ دیگه‌ای داشتید؟ توقع دارید بیان بگن «عزیزانِ من! من که بارها گفته بودم برجام خسارتِ محض بود، من که گفته بودم به عاقبتِ مذاکره‌ای که در عمل همه‌ چیو دادید رفت و چیزی نگرفتید خوش‌بین نیستم، من که گفتم در دههٔ ۹۰ ما یک‌دهه تعطیلی داشتیم، من که گفته بودم رویِ فتنه حساسم، من که گفته بودم تبرّی از شعارهایِ فتنهٔ ۸۸ لازمه و حمایتِ امروزِ یه عده از اون شعارها قابلِ قبول نیست، من که ۱۲ شاخصه برای کابینهٔ جدید گوشزد کرده بودم»؟ این‌جا ولایت‌پذیری مطرح نمی‌شه؟


خطرناک‌تر این‌که تمامِ برداشتِ شمایِ نوعی از تحلیلِ مسائلِ روز به کل‌کل‌هایِ بی‌مبنا ختم می‌شه و بجایِ این‌که بعنوان شهروندِ دغدغه‌مند مسائلِ روز [مثلِ اون شاخصه‌هایِ ۱۲گانه‌ای که رهبری در جلسه با مجلسی‌ها بیان کردن] رو بررسی کنید؛ دنبالِ خاله‌بازی و تسویه‌حسابِ شخصیِ سیاسی کفِ مجازی هستید. به دلیلِ همین فقدانِ مبناست که فلان کانالِ پُرمخاطبِ مثلاً انقلابی ناگهان طرفدارِ عملکردِ عراقچی می‌شه و یادش می‌ره پست‌هایِ گذشته‌ش رو حذف کنه که با سرچ کردنِ اسمِ اقای عراقچی؛ تغییرِ موضعِ واضح‌ش مشخص بشه که از گذشته‌ای که نمی‌دونست دیگه چجوری به طبلِ رسوایی‌ش بکوبه، به امروزی رسیده که هرآن ممکنه در مدحِ خودزنی‌ای مثلِ مکانیسمِ‌ ماشهٔ برجام قصیده بگه و صِله بگیره.

کاش اندازهٔ همون تسویه‌حساب‌هایِ شخصی، سرِ‌سوزنی رویِ عواقــبِ این هــزینه‌کردن‌هایِ پُرمبالغه از رهبری هم حساس بودید.

چشــمی که برا غَمِـــت نَباره
نمی‌خوامِـــش…

«از ادبیاتِ‌ دشمن استفاده نکنید!»

پ.ن:
همین دیروز خبری منتشـر شد از کاندولیزا رایـس وزیرِ امورخارجهٔ پیشینِ آمریکا که گفته بود «تلاش برایِ یافتن چهره‌هایِ میانه‌رو در حاکمیت ایران محکوم به شکسته.»
میانه‌رو و تندرو! کلماتی که این‌روزا زیاد می‌شنویم.

لذا به همین مناسبت این بخش از بیاناتِ رهبری رو بشنویم تا ببینیم آیا «ولایت‌پذیری» برامون- از ما تا مجازی‌چی‌ها و مطبوعات- در همهٔ زمینه‌ها در اولویت قـرار داره یا صــرفاً در مواردِ گُزینشی برامون توجیه داره؟ :)