از دردناک‌ترین «یک دقیقه‌ای»هایی که دیدم…

می‌گه که:

«شأنِ کسی بالاست اینجا،
که خاکی‌تر است؛
در روضـــه بهتر که دمِ در جا بگیـری..»

ترامپ در گفتگو با فاکــس‌نیوز گفته «من زمینهٔ دوستی با ایران رو فراهــم کرده بودم و قرار بود اولین‌کارم در دولتِ جدید امضای قراردادِ صلح با ایران باشه ولی بایدن خرابش کرد، ایران می‌تونه هم‌پیمان خوبی برای ما باشه و در این‌صورت دیگه نیازی به اعراب نداریم. برایِ ایران هم خوبه که با ما باشه.»
زمیــنهٔ دوستی با ایران با ترورِ حاج‌قاســم در کشوریِ ثالث؟ یا امضایِ قراردادِ صلـح با پاره کردنِ برجام؟!


خوبه که به همین مناسبت؛ بخشی از فرمایشاتِ رهبری رو در دی‌ماه ۹۳ مُرور کنیم:
«البتّه دشمــن فعلاً نمى‌آید با آرمان‌ها معارضهٔ صریح بکند؛ چرا، اگر ما عقب‌نشینی کردیم، به‌ صراحت هم می‌رسد؛ امّا امروز این‌جور نیست که دشمن صریح بیاید با آرمانها معارضه بکند و شرط قرار بدهد لکن باید هوشیار بود؛ فهمید که این پیشنهاد، این حرف، این اقدام ازسوى دشمن با چه هدفى دارد انجام می‌گیرد. این وظیفهٔ مسئولین کشور و مسئولین دولتی است، چشم ندوزند به دست بیگانه؛ بیگانه یک‌وقت مایل است فشار وارد بیاورد، شما هرچه عقب‌نشینی کنید، مى‌آیند جلو؛ هرچه شما یک قـدم عقب بروید، آنها یک قدم مى‌آیند جلو.»

به‌قولِ سیدِ عزیز «ان‌شالله در اون روز ما هم جزوِ حُسینیـان باشیم و بر پیشــانی‌مون نامِ حسین(ع) باشه…»

- امام‌حسین(ع) شفیع‌ت باشه سید..
-اگر عازمِ کربلایید، مارو یادتون نره :)🌱

هنوز این‌جا گیر کردم. قلبم این‌جاست. ساعتِ نزدیک به ۲ بامداد حرم امیرالمومنین(ع). پاکستانی‌ها و هندی‌هایِ مسلمان با چنان شوقی رو به ایوان‌طلایِ نجف و بین‌الحرمینِ کربلا عشق‌بازی می‌کنن که زمان از دستت می‌ره موقعِ تماشایِ اون‌ها. خانم‌هایِ پاکستانی رو در کربلا ‌دیدم که در اوجِ ادب گوشه‌ای می‌ایستادن و مظلومانه اشک می‌ریختن. در مسجدِ کوفه چند خانمِ هندی رو به قتلگاهِ امیرالمومنین(ع) نوحه‌خوانی می‌کردن. هیچ‌کس نمی‌فهمید چی می‌خونن؛ اما همه باهاش اشک می‌ریختن. منم بی‌هوا کنارشون ایستاده بودم و حواسم نبود به این‌که دارم اشک می‌ریزم. تویِ حرمِ حضرتِ عباس(ع) پاهایِ برهنهٔ پر از تَرَک‌شون توجه منو جلب می‌کرد. شعر و مدح‌خوانی‌هایِ جمعی و عشق‌بازی‌هایِ خالص. انگار که رسیدنِ تشنه‌ها به منبعِ آب. دلم گیر کرده لابه‌لایِ تمام عکس‌هایی که از اون سفرِ رویایی تویِ گوشی‌م جا گذاشتم. من قلبم رو جا گذاشتم.

رحمتِ خدا به این سیدِ مظلوم که مظلومانه تلاش کرد، مظلومانه هم رفت، مظلومانه بینِ «همه».

بعد از دیدار اعضای مجلس در ۳۱ تیرماهِ ۱۴۰۳ با رهبری، ایشون علاوه بر تاکید به همکاریِ بین مجلس با دولتِ جدید؛ ۱۲ ویژگی‌ برایِ کابینهٔ جدید هم بیان کردن. که البته متاسفانه در تحلیل‌هایِ مجازی صرفاً به یک‌طرفِ اون دیدار اشاره می‌شه.

امروز در نُطقِ نمایندگانِ موافق کلیاتِ کابینه؛ نکاتِ غالبا فاقدِ مبنایی دیده می‌شد. یه نماینده می‌گفت «همین‌که اقای پزشکیان برنامه‌ای ارائه ندادن خودش نقطهٔ قوّته.» یه نمایندهٔ دیگه می‌گفت «تعجب می‌کنم چطور می‌گید اقای پزشکیان برنامه نداره؟برنامهٔ ایشون همون برنامهٔ هفتم توسعه‌ست!» نمایندهٔ دیگه می‌گفت «این‌که به بعضی وزرایِ پیشنهادی بابتِ نقاط ضعفِ گذشته‌شون گیر بدیم، زیاد جالب نیست!» یادِ این دفاعیهٔ عجیب و غریب از عراقچی افتادم! همین فقدانِ مبنا در ارائهٔ تحلیلِ سهم‌خواهان رادیکالِ اطراف پزشکیان که بابتِ «تماماً اصلاحاتی نبودنِ کابینه» شاکی بودن هم دیده می‌شد!

از رنجی که می‌بریم…

بعنوانِ یه خانم فکر می‌کنم این‌که بدونِ توجه به استعداد، توانایی‌ و تخصصِ افراد می‌گن «از زنان در عرصه‌های مختلف استفاده کنید تا صدایِ زنانِ جامعه باشن یا اگر زن باشید چندبرابر امتیاز می‌گیرید» در نوعِ خودش یه جور توهین به زنان محسوب می‌شه.
چرا یک زن بخاطرِ جنسیت‌ش مورد توجه و ترحّم قرار می‌گیره و نه تخصص یا توانایی‌ش؟ همین استدلال رو دربارهٔ وزیرِ زنِ پیشنهادیِ کابینه هم ارائه می‌دن؛ «نذارید صدایِ زنان جامعه با ردِ تنها وزیرِ زنِ دولت خاموش بشه!» نه تنها توهینه، بلکه پررنگ‌کردنِ جنسیت بدونِ اشاره به تخصص و تواناییِ اون‌ها یه جور از سر باز کردنه.

«بهبهانی شنیدی؟!
یکی‌شون منو نخواستند…»


-هیــچ‌کس در فکـرِ او نیست؟
-زُوّارالحُســین(ع) وقتی قدم برمی‌دارید به نیتِ حضرت صاحب، زیرِ لب زمزمه کنید «یک‌نفـر مانده از این قوم؛ که برمی‌گردد..»

عجب پدیده‌هایی تو مجلس دارم می‌بینم از نُطقِ نماینده‌هایِ موافق وزرایِ پیشنهادی! عراقچی خودکار پرت کرده پس دیپلماتِ ورزیده‌ایه. همّتی ۴۰ سال منصبِ اقتصادی داشته پس در نتیجه انسانِ مُجربیه. سال ۷۳ شوفاژِ خوابگاه قطع شد و پزشکیان هم شوفاژش رو خاموش کرد، ظفرقندی هم انتخابِ همین پزشکیانه. رایِ بالا به عراقچـی بدیم چون تویِ دنیا صدا می‌کنه و روش حساب می‌کنن…! عجب.

‌
خیلی جالبه!
هروقت بخواهند رهبری رو به محاق می‌برند و هروقت بخواهند رهبری رو فصل‌الخطاب می‌دانند!

نقدهای برجام توسط رهبری رو سانسور می‌کنند، اما توصیه ایشان برای دبیری عراقچی بر شورای راهبردی ملاکِ وزارت می‌شود!

تعاریف رهبری از شهید رئیسی مهم نیست، اما «حفظه‌الله» مهم است!
‌‌

پیشنهاد می‌کنم کلیپِ «عبرت آیندگان» رو ببینید.

چطور بعضی از آقایون ورزیدگیِ یک دیپلمات رو در تواناییِ «تلفن زدن» و «خودکار پرت کردن» خلاصه می‌کنن و بعضی دیگه از عبارتِ «سیاست‌هایِ مقام‌معظــم رهبری» برایِ خرج کردنِ رهبری در جهتِ سیاست‌هایِ مدنظرشون بهره می‌برن؛ بدونِ ‌اینکه به جهاتِ خسارت‌بارِ تنهـا دستاوردِ سیاست ‌خارجــه‌شون بپردازن؟!

اون اشارهٔ به‌جایی که ثابتی امروز در نقد عراقچی به «خسارتِ محض» بودنِ برجام کرد همینه؛ علاوه بر بیاناتِ متعددِ رهبری که در کلیپِ «عبرت آیندگان» آورده شده؛ خسارتِ محض بودنِ این دستاوردِ بی‌حاصل رو در این دو دقیقه از رهبری بشنوید و اجازه ندید با هزینه‌کردنِ رهبری و شانه خالی کردن از مسئولیت؛ واقعیات رو تحریف کنن.

برگی از کتابِ «بدونِ هراس» خاطراتِ وندی‌ شرمن مذاکره‌کنندهٔ ارشد امریکایی.


-پیاده‌نظامِ غربگرا کفِ رسانهٔ خودمختارشون با ذهنِ شما یه کاری می‌کنن که از تبدیلِ ۸۰۰ تحریم به ۱۵۰۰ تحریم با برجام بعنوانِ دستاورد بی‌بدیل یاد می‌کنی و تازه سرِ خودمون هم داد می‌زنی که «چرا این برجامِ زیبایِ همه‌فن‌حریف رو احیا نکردین؟». بدونِ این که به عاملِ اصلیِ بی‌حاصل شدنِ برجام اشاره کنن؛ خروجِ یک طرفهٔ امریکا از برجام علیرغمِ انجامِ تعهدات از سویِ ایران! و ایضاً علیرغمِ هشدارِ چندباره نسبت به غیرقابل اعتماد بودنِ طرفِ مذاکره؛ دقیقاً در همون روزهایی که شما معتقد بودید امضایِ کـری تضمینه و با اطمینان می‌گفتید امریکا نمی‌تونه از برجام خارج بشه و ضمانت‌اجرایی در قبالِ بدعهـدیِ طرف طلب نکردید.

اما از دستاوردهایی مثلِ بریکس و شانگهای و … که در اوجِ فشارها حاصـل شد، براتون یه موضوعِ بی‌ارزش می‌سازن. این میون هم نباید از عده‌ای که بخاطرِ «حُبّ و بغضِ شخصی» از درِ دوستیِ خاله‌خرسه برای جهت‌دهیِ افکار مخاطب وارد می‌شن و واقعیات رو کتمان و تحریف می‌کنن غافل شد…!

حاج‌قاسم‌‌ در دورانِ دفاع‌مقدس می‌گفت:
«ان‌شـــاءالله به زودیِ ‌زود بتوانیـم به آن آرزویِ شهــدایمان و آن وعــده‌‌ای که به خـانواده‌های گرانقدرِ شهدایمان دادیم -که باز کردنِ راه کربلا و گشودنِ در حرم‌ امام‌حسین(ع) است- تحقّق ببخشیم..»

-حالا وقتی دارید تو مشایة قدم برمی‌دارید، زمزمه کنید؛ «مـرا دعایِ شهیدی به کربلا بُرده‌ست…»

چیزی که جداً مغزِ آدمو آزار می‌ده استانداردهایِ دوگانهٔ رسانه‌چی‌ها نسبت به بعضی اتفاقاته. از دیروز یه عده از فعالینِ رسانه‌ایِ اصلاحات دارن بی‌وقفه به ثابتی حمله می‌کنن [حمله! نه نقد.] که چرا برخلافِ حرفِ رهبری عمل می‌کنی و در تریبونِ مجلس به عملکردِ عراقچی و تنها دستاورد سیاست‌خارجهٔ دورانِ دولتِ وقت‌ش نقد می‌کنی؟ یاللعجب.

اگر نگرانِ زمین افتادنِ بیاناتِ رهبری هستید؛ چرا به حرفای پر از تناقضِ ظریف در میزگردِ سیاسی مبنی بر این‌که مجلس با قانونِ اقدام راهبردی مانعِ احیای برجام شد اعتراض نکردید و بهش عنوانِ «طوفانِ ظریف» دادید؟ با علم به این‌که می‌دونستید این قانون بود که به بیانِ رهبر انقلاب مارو از سرگردانی در قضیهٔ هسته‌ای که دستپختِ اعتماد به غرب بود نجات داد.

اگر دلسوزیِ شما دربارهٔ رهبری‌ست [که نیست] پس تکلیفِ این دوگانگی‌ها چیست؟! چرا به انتقاداتِ جدی و تعابیرِ رهبری از «برجام» اشاره نمی‌کنید؟ اگر باید به گذشته‌ها صلوات فرستاد پس دلیلِ واکاویِ گذشتهٔ منتقدین‌تون چیه؟ اگه مبنایِ ارزیابی‌ها سابقهٔ افراده، پس چرا به سوابقِ افرادِ معرفی‌شده‌تون اشاره نمی‌کنید؟ اگه نگرانِ فرمایشاتِ «واضح» رهبری هستید؛ پس چرا شبانه‌روز به صداوسیما [برایِ مثال] که رئیس‌ش مشخصاً توسطِ رهبری منصوب می‌شه می‌تازید؟!

درد واقعاً نگرانی برایِ فرمایشاتِ رهبریه؟ یا نه! قراره رهبری رو خرجِ تسویه‌حساب‌هاتون کنید؟ بی‌اینکه عواقبِ این‌کار رو بپذیرید…
ناراحت‌کننده‌تر این‌که عده‌ای «ساده‌لوح» هنوز در حال و هوایِ ایامِ انتخابات‌اند و به قصد رقابت؛ با این دوگانگی‌ها هم‌نوا می‌شن.


پ.ن:
این متن رو دوبار بخون. چون دربارهٔ «شخصِ ثابتی و ظریف» نیست!

این پیامِ یک موکب‌دارِ اربعین است، به رهبرمان. می‌گوید «خون و خانوادهٔ و اموالِ ما فدایِ شما؛ از سرزمینِ جدّتان امیرالمومنین سلام می‌فرستیم..»
مدت‌هاست به این فکر می‌کنم که بعد از خدا و الطافِ اهل‌ بیت، رهبریِ او اگر نبود چندپاره‌هایِ سیاسیِ داخلی که هرکدام یک ساز می‌زنند و اگر کسی به سازشان نرقصد؛ تمامیت‌خواهی‌شان تَه ندارد و در بزنگاه‌ها از اصــول مایه می‌گذارند؛ با ایران چه می‌کردند؟
دربارهٔ جامِ زهر می‌خواندم. سالِ ۸۱ چندماه بعد از سخنرانیِ بوش که طبق معمول به بهانهٔ مبارزه تروریسم، ایران را تلویحاً تهدیدنظامی کرد و گفت ملت‌ها یا با ما هستند یا با تروریست‌ها! عده‌ای در داخل «جامِ زهری» به رهبری نوشتند و ترسان از تهدیدِ امریکایی‌ها گفتند قبل از آن‌که به خطر بیفتیم باید جامِ زهــر نوشیده شود!همین ادبیاتِ آشنا. ابزارِ سیاسیِ مرعوبانهٔ «سایهٔ جنگ».

حالا اما نه هدفِ غرب برای تغییرِ مرزها در منطقه عملی شد و نه پیش‌بینیِ زهرگونهٔ آن عده. رهبریِ آیت‌الله خامنه‌ای‌ بود که از خاکِ ایران نگهبانی کرد. او فخرِ ایران و جهانِ اسلام است؛ به تعبیرِ علامه‌حسن‌زاده «مصداقِ بارزِ نرفع درجات من یشاء». نعمت است. نعمت.

•الهی دورِ «تو» بگردم..
آقـــام حُسیـــــن‌ع..
السّلام حُسیـــــن‌ع..
یا امام حُسیـــــن‌ع..

از یارو پرسیدند پس این‌همه «آزادیِ‌ بیان، آزادیِ ‌بیان» که شبانه‌روز فریادش می‌زنید یعنی چه؟!
گفت: یعنی وقتی با من حرف می‌زنی، دهنت را ببند.

-حکایتِ بعضی‌ها.

رسانه به شما تحمیل می‌کند که بر سرِ چه چیزی رگِ گردن باد کنید و غوغا کنید و تکفیرِ افراد را از چه مسیری طی کنید. رسانهٔ مجازی‌ای که در و پیکــر نداشته باشد، با گردنی ‌کلفت‌تر برایِ شـما تعیین تکلیف خواهد کرد، گردن‌کلفتی‌ای که این‌ روزها ملموس‌تر است.