من درگیرِ توام ایران. من عاشــقِ توام ایران. من عاشقِ پرچمِ مُزیّن به اللهِ توام ایران. من عاشقِ سرودِ ملیِ توام ایران. من با سرودِ ملی‌ت اشک می‌ریزم ایران. من با بالا رفتنِ پرچمِ زیبات قلبم می‌زنه ایران. من هــوادارِ توام ایران، پایِ بُرد و باختِ تو می‌مونم ایران. پاینده مانی و جاودان، جمهوری اسلامی ایران…

باز هم شب شد و «دلتنگیِ» ما روشن شد..

تنهــــاترین امامِ زمین،
مقتدایِ شهــــر،
تنها چه می‌کنی؟
تو کجایی؟ کجایِ شهر..؟
تو گریه می‌کنی و صدایت نمی‌رسد؛
گم می‌شود صدایِ تو،
در خنـــده‌هایِ شهــر..

العَجَــل‌یامولای..

آیت‌الله حائری‌شیرازی(ره) می‌فرمود «انسان‌ها باید سال‌ها سرِ کلاس امام‌حسین‌ع بشینن و درس‌آموزی کنن تا بتونن لیاقتِ حضور در کلاس امام‌حسن‌مجتبی‌ع رو پیدا کنن..»
چرا؟ استاد شجاعی خیلی قشنگ بازش می‌کنه؛ می‌گه جنگ و جهاد ساده‌ست؛ شفافه! اما این‌که سر بزنگاه‌هایِ فتنه‌ها بتونی تشخیص بدی که چجوری همراهِ امامت باشی، چجوری از امامت پیروی کنی، چجوری دفاع کنی و چجوری سکوت کنی؛ کارِ هرکسی نیست.

اگه عنصرِ «بصیرت» و «ولایت‌پذیری» رو توی خودت تقویت نکنی؛ درگیر شبهه می‌شی؛ مثل این سکانسِ سریال امام‌حسن [تنهاترین سردار] که سربازهایِ معاویه خونه‌زندگیِ مردم رو آتیش می‌زدن؛ و اعتراف می‌کردن که به ما گفتن لباسِ سربازهایِ ابامحمد رو بپوشید و بگید مارو ابامحمد مأمور کرده؛ وقتی نتونی راست و درست رو تشخیص بدی تویِ سپاه خودی به اختلافات دامن می‌زنی و نهایتاً مخالفت با تصمیمِ امامِ خودت رو چطور ابراز می‌کنی؟ این‌طوری که توی «ساباط» به پای امامِ خودت نیزه می‌زنی..


امامِ مظلومِ مهربان؛
امامِ بی‌حـرم غریب؛
حتی در خانه و حتی در بینِ اصحاب!

بچه‌های غزه بخاطر تشکر از حمایتِ ورزشکارانِ المپیک از غزه تجمــع کردن، عکسِ خانم زینب نوروزی -ورزشکارِ قایقرانیِ رویینگ ایران که تصویرِ هم‌بستگی پرچم ایران و پرچمِ فلسطین رو به نمایش گذاشت - هم تو دست‌ِ این بچه‌ها دیده می‌شه.

یعنی این‌جوری هم می‌تونی قهرمان بشی، مدالِ معرفت بگیری و ماندگار بشی..

قبلاً به یه عبارتی اشاره کرده بودم باعنوانِ «عبور اصلاح‌طلبان از پزشکیان». برایِ قبل از انتخاباته. هیچ نیازی به کف‌بینی و پیش‌گویی هم نبود. فقط کافیه کمی با جهان‌بینیِ این‌ها آشنا باشید.


بعد از معرفیِ کابینهٔ دولت، حالا حامیانِ سرسختِ اقای پزشکیان شروع کردن به توپ و تشر بستن بهش. البته اشتباه نکنید. اعتراض و انتقاد و تکفیرِ اون‌ها بابتِ وجودِ مُهره‌هایِ گل‌سرسبدی مثلِ عراقچی و همّتی در لیستِ کابینه نیست که فکر کنیم بابتِ رکورد زدن در تورّم و ده‌برابر کردنِ نرخِ ارز و منفی کردنِ رشد تولید در دههٔ ۹۰ و در زمانِ ریاست همّتی بر بانک مرکزی باشه؛ نه.
بلکه اعتراضِ اون‌ها اینه که «چرا این کابینه تماماً اصلاحاتی نیست!» و از همین رو، با بهانه‌هایی مواجه‌ایم از این جنس که این دولت کجاش دولتِ اصلاحاته؟ این دولتِ دولتِ جلیلی/قالیباف/رئیسی‌ه.

درشرایطی که این دولت، با شعارِ «وفاقِ ملی و اتمامِ دعواهای جناحی» رویِ کار اومده، حامیانِ نسخه‌پیچِ پزشکیان به کابینه‌ای که غالباً اصلاح‌طلب‌اند، معترض‌اند که چرا همهٔ مهره‌ها از یک جناح نیست. چرا ظریف استعفا داد؟ [حتی نمی‌پرسن چرا ظریفی که شبانه‌روزی به هر طریقی برای پزشکیان و خاتمی تبلیغ می‌کرد، طبقِ معمول استعفا کرد و پشتِ دولتِ مطلوب‌ش رو خالی کرد] چرا به گفتمانِ اصلاح‌طلبی پایبند نیستید؟ چرا تماماً از کسایی‌که «ما می‌خوایم» استفاده نکردید؟ پس شمایی که با حمایتِ ما بالا اومدی؛ از این به بعد حمایتِ مارو نداری؛ برو ببینم می‌خوای چی‌کار کنی!
موضعی کاملاً تمامیت‌خواه و طلب‌کار. درحالی‌که اگه بنایِ تمامیت‌خواهی بود [که بود] چرا شعارِ فراجناحی بودن دادید؟ اگه تمامیت‌خواه نیستید؛ چرا بابتِ این‌که کابینهٔ معرفی‌شده که اکثراً طبق سلیقهٔ شماست، تماماً اصلاحاتی نیست، خودتون پیش‌پایِ دولتِ مطلوب‌تون سنگ‌اندازی می‌کنید؟
از سهم‌خواهی تا تمامیت‌خواهی؟

خلاصه‌ای از گفتمان اصلاح‌طلبانِ رادیکالی که از ابتدایِ هیجانات انتخاباتی، اطراف پزشکیان رو گرفتن همینه. سابقاً چندبار هم بهش اشاره شده بود. حالا که حتی مخالفین و منتقدینِ اصلاح‌طلبان حتی انتقاد جدی‌ای به انتصاباتِ جناحی پیش از کابینهٔ معرفی‌شدهٔ اصلاحات نکردن و اتفاقاً به‌دلیلِ اعتقاد به «وفاق ملی» از این دولت حمایت کردن؛ بدنهٔ حامیانِ جدی و نام‌دارِ اصلاح‌طلبان شروع به تخریبِ دولتی می‌کنن که برای رای‌آوردن‌ش از هیچ تخریب و هراس‌افکنی‌ای علیهِ رُقبا دریغ نکردن. گرچه باوجودِ تاکیدِ چندبارهٔ پزشکیان بر «وفاق» اما بعد از انتخابات هم شاهدِ ادبیاتِ خودبرتر بینانه و اختلاف‌افکنانهٔ اطرافیان‌ش بودیم؛ با ادبیاتی از این قبیل که «شما ایران را پس گرفتید!»ِ آقای ظریف در جمع ستادهایِ پزشکیان! بعد از انتخابات.

اگر یکی از این اختلافاتِ درون‌گفتمانی(!) در زمانِ شهیدرئیسی- اون‌هم پیش از کسبِ دستاوردهایِ بین‌المللی- رخ می‌داد - که رخ داد و آقای رئیسی با سکوتِ خودش به اختلافات دامن نزد- واکنشِ این تمامیت‌خــواهان در تحقیرِ توانایی‌هایِ دولتِ شهید هم بسیار قابل‌پیش‌بینی بود. باید منتظرِ پلنِ «اجازه ندادند و نگذاشتند و دست‌مان را بستند» هم باشیم؛ شاید با‌ حفظِ سِمَت برایِ شعارهایِ انتخاباتِ دورهٔ بعدی.

بالاخره منم رسیدم به اون وقتی که تلویزیون کربلا رو نشون می‌ده، نفسِ عمیق می‌کِشم و می‌گم من این‌جا بودم؟ حالا دیگه ازش تصویرِ ذهنــی دارم؟ من اون‌جا خاطره دارم؟ قدم زدم؟ هربار که باورم نشد سرم رو بلند کردم و بویِ حرم رو تو مغزم ذخیره کردم؟ خدایا شکرت. و بعد می‌رم تو گالریِ گوشی‌م و خاطراتم رو نفـس می‌کِشم، چشمم که میفته به پرچمِ رو گنبد، بُغض‌ می‌ترکونم و دل‌تنگ می‌شم. دل‌تنگ‌تر، دل‌تنگ‌تر…

مقتدایی، نمایندهٔ مجلس در دفاع از عراقچی چه مثالی می‌زنه. باور نکردنیه.
یعنی اهرمِ چانه‌زنی‌ت برای دفاع از عملکردِ یک فرد اینه که چون در جوابِ خودکار پرت کردنِ طرفِ آمریکایی‌، اونم خودکار پرت کرده سمتش؛ پس در نتیجه دیپلمات «ورزیده‌‌»ایه؟ فارغ از فردِ مورد‌نظر، این چه استدلالیه؟
یه چیزایی این‌روزا دارم می‌بینم و می‌شنوم که دود از کله‌م بلند می‌شه.

از افــراط و تفریط رنج می‌بریم، از جَوگیری‌. حتی توی ارائهٔ تحلیل‌های بی‌«قاعدهٔ» روزمرّه. اصل رو به حاشیه می‌بریم و استثنائات رو پررنگ می‌کنیم. و این بَده.

از دردناک‌ترین «یک دقیقه‌ای»هایی که دیدم…

می‌گه که:

«شأنِ کسی بالاست اینجا،
که خاکی‌تر است؛
در روضـــه بهتر که دمِ در جا بگیـری..»

ترامپ در گفتگو با فاکــس‌نیوز گفته «من زمینهٔ دوستی با ایران رو فراهــم کرده بودم و قرار بود اولین‌کارم در دولتِ جدید امضای قراردادِ صلح با ایران باشه ولی بایدن خرابش کرد، ایران می‌تونه هم‌پیمان خوبی برای ما باشه و در این‌صورت دیگه نیازی به اعراب نداریم. برایِ ایران هم خوبه که با ما باشه.»
زمیــنهٔ دوستی با ایران با ترورِ حاج‌قاســم در کشوریِ ثالث؟ یا امضایِ قراردادِ صلـح با پاره کردنِ برجام؟!


خوبه که به همین مناسبت؛ بخشی از فرمایشاتِ رهبری رو در دی‌ماه ۹۳ مُرور کنیم:
«البتّه دشمــن فعلاً نمى‌آید با آرمان‌ها معارضهٔ صریح بکند؛ چرا، اگر ما عقب‌نشینی کردیم، به‌ صراحت هم می‌رسد؛ امّا امروز این‌جور نیست که دشمن صریح بیاید با آرمانها معارضه بکند و شرط قرار بدهد لکن باید هوشیار بود؛ فهمید که این پیشنهاد، این حرف، این اقدام ازسوى دشمن با چه هدفى دارد انجام می‌گیرد. این وظیفهٔ مسئولین کشور و مسئولین دولتی است، چشم ندوزند به دست بیگانه؛ بیگانه یک‌وقت مایل است فشار وارد بیاورد، شما هرچه عقب‌نشینی کنید، مى‌آیند جلو؛ هرچه شما یک قـدم عقب بروید، آنها یک قدم مى‌آیند جلو.»

به‌قولِ سیدِ عزیز «ان‌شالله در اون روز ما هم جزوِ حُسینیـان باشیم و بر پیشــانی‌مون نامِ حسین(ع) باشه…»

- امام‌حسین(ع) شفیع‌ت باشه سید..
-اگر عازمِ کربلایید، مارو یادتون نره :)🌱

هنوز این‌جا گیر کردم. قلبم این‌جاست. ساعتِ نزدیک به ۲ بامداد حرم امیرالمومنین(ع). پاکستانی‌ها و هندی‌هایِ مسلمان با چنان شوقی رو به ایوان‌طلایِ نجف و بین‌الحرمینِ کربلا عشق‌بازی می‌کنن که زمان از دستت می‌ره موقعِ تماشایِ اون‌ها. خانم‌هایِ پاکستانی رو در کربلا ‌دیدم که در اوجِ ادب گوشه‌ای می‌ایستادن و مظلومانه اشک می‌ریختن. در مسجدِ کوفه چند خانمِ هندی رو به قتلگاهِ امیرالمومنین(ع) نوحه‌خوانی می‌کردن. هیچ‌کس نمی‌فهمید چی می‌خونن؛ اما همه باهاش اشک می‌ریختن. منم بی‌هوا کنارشون ایستاده بودم و حواسم نبود به این‌که دارم اشک می‌ریزم. تویِ حرمِ حضرتِ عباس(ع) پاهایِ برهنهٔ پر از تَرَک‌شون توجه منو جلب می‌کرد. شعر و مدح‌خوانی‌هایِ جمعی و عشق‌بازی‌هایِ خالص. انگار که رسیدنِ تشنه‌ها به منبعِ آب. دلم گیر کرده لابه‌لایِ تمام عکس‌هایی که از اون سفرِ رویایی تویِ گوشی‌م جا گذاشتم. من قلبم رو جا گذاشتم.

رحمتِ خدا به این سیدِ مظلوم که مظلومانه تلاش کرد، مظلومانه هم رفت، مظلومانه بینِ «همه».

بعد از دیدار اعضای مجلس در ۳۱ تیرماهِ ۱۴۰۳ با رهبری، ایشون علاوه بر تاکید به همکاریِ بین مجلس با دولتِ جدید؛ ۱۲ ویژگی‌ برایِ کابینهٔ جدید هم بیان کردن. که البته متاسفانه در تحلیل‌هایِ مجازی صرفاً به یک‌طرفِ اون دیدار اشاره می‌شه.

امروز در نُطقِ نمایندگانِ موافق کلیاتِ کابینه؛ نکاتِ غالبا فاقدِ مبنایی دیده می‌شد. یه نماینده می‌گفت «همین‌که اقای پزشکیان برنامه‌ای ارائه ندادن خودش نقطهٔ قوّته.» یه نمایندهٔ دیگه می‌گفت «تعجب می‌کنم چطور می‌گید اقای پزشکیان برنامه نداره؟برنامهٔ ایشون همون برنامهٔ هفتم توسعه‌ست!» نمایندهٔ دیگه می‌گفت «این‌که به بعضی وزرایِ پیشنهادی بابتِ نقاط ضعفِ گذشته‌شون گیر بدیم، زیاد جالب نیست!» یادِ این دفاعیهٔ عجیب و غریب از عراقچی افتادم! همین فقدانِ مبنا در ارائهٔ تحلیلِ سهم‌خواهان رادیکالِ اطراف پزشکیان که بابتِ «تماماً اصلاحاتی نبودنِ کابینه» شاکی بودن هم دیده می‌شد!

از رنجی که می‌بریم…

بعنوانِ یه خانم فکر می‌کنم این‌که بدونِ توجه به استعداد، توانایی‌ و تخصصِ افراد می‌گن «از زنان در عرصه‌های مختلف استفاده کنید تا صدایِ زنانِ جامعه باشن یا اگر زن باشید چندبرابر امتیاز می‌گیرید» در نوعِ خودش یه جور توهین به زنان محسوب می‌شه.
چرا یک زن بخاطرِ جنسیت‌ش مورد توجه و ترحّم قرار می‌گیره و نه تخصص یا توانایی‌ش؟ همین استدلال رو دربارهٔ وزیرِ زنِ پیشنهادیِ کابینه هم ارائه می‌دن؛ «نذارید صدایِ زنان جامعه با ردِ تنها وزیرِ زنِ دولت خاموش بشه!» نه تنها توهینه، بلکه پررنگ‌کردنِ جنسیت بدونِ اشاره به تخصص و تواناییِ اون‌ها یه جور از سر باز کردنه.

«بهبهانی شنیدی؟!
یکی‌شون منو نخواستند…»


-هیــچ‌کس در فکـرِ او نیست؟
-زُوّارالحُســین(ع) وقتی قدم برمی‌دارید به نیتِ حضرت صاحب، زیرِ لب زمزمه کنید «یک‌نفـر مانده از این قوم؛ که برمی‌گردد..»

عجب پدیده‌هایی تو مجلس دارم می‌بینم از نُطقِ نماینده‌هایِ موافق وزرایِ پیشنهادی! عراقچی خودکار پرت کرده پس دیپلماتِ ورزیده‌ایه. همّتی ۴۰ سال منصبِ اقتصادی داشته پس در نتیجه انسانِ مُجربیه. سال ۷۳ شوفاژِ خوابگاه قطع شد و پزشکیان هم شوفاژش رو خاموش کرد، ظفرقندی هم انتخابِ همین پزشکیانه. رایِ بالا به عراقچـی بدیم چون تویِ دنیا صدا می‌کنه و روش حساب می‌کنن…! عجب.