وقتی تصاویرِ افتتاحیهٔ المپیک پاریس پخش شد و رئیسِ فیفا تا امیرِ قطر را زیرباران نایلون‌پوش کرده بودند، فلانی استوری گذاشته بود که «کاش ما هم می‌تونستیم این‌جوری از بارون لذت ببریم!»
وقتی شناگرِ ایتالیایی به نشانهٔ اعتراض به وضعیت اسکان ورزشکارها و غذایِ بد دهکدهٔ المپیک در پارک خوابید؛ نوشت «بجایِ دیدن زشتی‌ها، ببینید چقدر خاکیه!»

ولی وقتی علیرضا دبیر بخاطر شرایط غیراستانداردِ المپیک پاریس، با هزینهٔ فدارسیون برای کشتی‌گیرانِ ایرانی محلِ اقامت و تمرین جداگانه درنظر گرفت؛ فلانی استوری نگذاشت. وقتی ساروی طلا گرفت و سرودِ ملی‌مان بلند شد هم چیزی نگفت. حالا ولی، کیانیِ ایرانی که علیزادهٔ بُلغاری را بُرد باز از لانه‌ درآمد تا استوری کند «این بازی باخت-باخت بود! بچه‌ها، کیمیا امروز ایرانِ ماست.»

نه عزیزم! کیمیا امروز بُلغاری‌ست. پرچمِ روی بازوی‌ش این را می‌گوید. ایرانِ ما پرچم دارد. ایرانی اساساً پرچمِ مشخص دارد. سه‌رنگ سبز، سفید و قرمز که میانه‌ش نامِ الله می‌درخشد. همانی که مبینا نعمت‌زاده وقتی پیروز شد و مدال‌ش را به امام‌زمان(عج) تقدیم کرد، به آن بوسه زد. کیمیا اما آن روز‌ها که زیر سایهٔ پرچمِ ایران برنزِ المپیک را گرفت، جایزهٔ مدالِ طلا را به او دادند. وزارتِ ورزش ۳۰۰ سکهٔ طلا برای‌ش اختصاص داد. خودرو و آپارتمان و شمشِ طلا هم. از بهترین اعضای تیم‌پزشکی را هم برایش گلچین کردند. اما رفت به بهانه‌هایی. رفت و گفت «من سرکوب شده‌ام! من یکی از میلیون‌ها زنِ سرکوب شده‌ام. امیدوارم خارج از ایران به اهدافِ ورزشی‌ام برسم.» عجب سرکوبی! البته فلانی این‌ها را استوری نمی‌کند.

فلانی!
که می‌دانم اینجا را می‌خوانی، برایِ غریبه‌ها دیدنِ زشتی‌ها را حرام می‌دانی و برایِ خودی‌ها، دیدنِ زیبایی‌ها را؟ منصفانه نیست. یادت می‌آید بعد از نقرهٔ حسن‌یزدانی، شادمان به تیلور تبریک گفته بودی ولی همان‌موقع برای طلایِ شیرینِ امیرحسین‌زارع در لانه‌ات خَزیده بودی؟ این‌همه بی‌معرفتی چه طعمی دارد؟ عجب عادتِ سختی.

اولین زن تکواندوکارِ ایرانـ🇮🇷ـی به فینال رفت.
عجب صعودِ قشنگی کرد ناهیــد کیانی!
عجب مربیِ خوبی. عجب گزارشِ خوبی!

عَخّـــــی. سالومه «هم» ناراحت شد.
نُچ. چه لذّت‌بخش.🥹

خدایا شکرت.😭🇮🇷🥇

پرچـــم‌ت بالاست «ایران»
ایرانِ عزیزم، عزیزم، عزیزم…

شهیدان،
پیچیـده در گوشِ زمان
فریادتان؛
پاینـده مانی و جاودان
جمهوری‌اسلامی‌ایران..

اولین مدال نقــرهٔ تاریخِ ورزش بانوان ایرانی در المپیک مبارکت باشه ناهیدِ کیانی. اولین مدالِ نقرهٔ کاروان هم مبارکِ شما باشه اقای مهمدی🇮🇷.

منم همین‌طور اقای برخورداری!
که بعدِ سجده زیرلب به خدا گفتی؛
«قربونت برم…»

-خدا ببین که جانِ من ایرانه، ایرانه…

منم دوست داشتم مثلِ بعضی‌ها که از هرچیزی یک «رمانتیک»ِ یک‌طرفه می‌سازن، برای پشت کردنِ یک فرد به کشور و پرچم‌ش -علیرغمِ جایگاهِ بالایی که بهش داده شد- بنویسم «برگرد خونه!» ولی متاسفانه وقتی می‌بینم اون آدم بعد از این‌که خودخواسته به خونه‌ای که توش قد کشیده و مدال‌آور شده پُشت کرد و اسمِ تمومِ لطف‌ها و پاداش‌هایی که بهش داده شد رو به ناحق گذاشت «سرکوب» و پیشِ تنگ‌نظرها و بدخواه‌هایِ این خونه، به ارزش‌هایِ داخل خونه هم زخم‌زبون زد، تا این‌جا از اهلِ خونه هم بابتِ همهٔ بی‌معرفتی‌هاش عذرخواهی نکرده تا بخواد که به خونه برگرده، نمی‌تونم اَدا دربیارم تا لایک بگیرم.

ترجیحِ من افتخار به بامعرفت‌هاییه که قدرِ گرمایِ این خونه رو می‌دونن و برایِ بالا بردنِ پرچمِ واقعی و اصیلِ این خونه عرق می‌ریزن و همین پرچم رو می‌چرخونن و سرودِ همین خونه رو می‌خونن و جلوی غریبه‌ها خونه رو تحقیر نمی‌کنن. نه بی‌معرفت‌هایی که پشتِ‌پا می‌زنن به این خونه.

کتفِ حسن‌یزدانی که درد می‌کنه؛ انگار جونِ همهٔ ما درد می‌کنه. از دردش گریه‌م گرفت. مدالِ نُقره‌ش واقعاً طلاست. می‌دونی چرا؟ چون با دردِ دستش، با غیرتش برایِ این «خونه» جنگید! پسرِ ایران.🇮🇷.

پهلـوونِ «ایرانی»! اومدی هم‌ردهٔ آقاتختی…
اون غیرتی که تو بازی دیدیم؛ دقیقاً چیـزیه که موجودِ بی‌وطن ازش بی‌بهره‌ست. و برایِ همونه که از درکِ ارزشِ این مبارزه عاجزه. و دقیقاً برایِ همون غیرت و نجابت و جنگیدن برایِ وطنه که هرچی مدال بگیری برامون طلاست، چه برسه مدالِ نقرهٔ المپیک که کنارِ جهان‌پهلوان‌ تختی هم قرارت بده. ماشاءالله!

براندازه نوشته «بازم که باختید!»
آهان.

فقط سوال اینه که مدالِ‌نقرهٔ پرافتخارِ برخورداری در تکواندو، و مدال نقرهٔ حسن‌یزدانیِ عزیز در کُشتی با این‌که درد می‌کشید ولی تحمل می‌کرد تا برایِ «ایران» مبارزه کنه؛ اون‌هم در رقابت‌هایِ المپیک، باخت محســوب می‌شه یا شکستِ پروژهٔ تحریمِ ورزشِ جمهوری‌ اسلامی‌ ایران؟

نه ببین، شما از جایِ دیگه داری فشار مِیل می‌کنی که نوشِ‌ جـونت. مدال‌هایِ بچــه‌‌هایِ باغیرتِ این «وطن» هم نوش‌جون‌شون.☺️♥️

وحوشِ اسرائیل همزمان با نماز صبح مدرسهٔ آوارگانِ فلسطینی را بمباران کردند. بیشتر از ۱۰۰ نفر شهید شدند، تکه‌تکه شدند. اوضاع به طرزی وحشتناک است که تکه‌هایِ اجساد شهدا از هم قابل‌تفکیک نیستند.

واقعیت را می‌خواهید ببینید؟ اگر دلش را دارید تصویر را باز کنید. قرآن‌هایِ پاره‌پاره، بدن‌هایِ پاره‌پاره.
رونوشتی به به‌ظاهــر مسلمانانی که هنوز هم «تحمیلِ صلح به جنگ‌طلبان» را می‌خواهند و تا سخن از «دفاع» می‌شود می‌گویند «چرا ماجرایِ ما را سیاسی می‌کنید؟! اصلاً دین را چه به سیاست؟ به‌جای دعوا پرچمِ صلح بردارید!»

سهراب کیهانی پزشکِ معتمـدِ فدارسیون کُشتی اعلام کرده حسن‌یزدانی سابقاً عمل جراحی انجام داده بود ولی تویِ بازی دیشب کِتف‌ش ۵ بار در رفت! ۵ بار! و همون‌جا، چندبار جا انداختن. ولی باز ادامه داد، صداش درنیومد و مدالِ نقره هم گرفت.
درحالی‌که برای جا انداختنِ کتف، انقدر وضعیت دردناکه که طرف رو بیهوش می‌کنن…

محمدهادی ساروی توی بازیِ فینال رباط صلیبی‌ پاره کرد و یکی دو دقیقه با همین وضعیت بازی کرد و مدالِ طلا گرفت.

بابا شما دیگه کی‌اید؟ خیلی مَشتی‌اید.
معلومه که جماعتِ بی‌وطن درکی از این غیرت نخواهند داشت؛ اصلاً از بدیهیاته. به قولِ نادر ابراهیمی «بزدل هرگز متهم نخواهد شد که در معرکه‌ای شجاعت بروز نداده است؛ زیرا در معرکه‌ای نبوده تا شجاعتی نشان داده باشد!»

این حریف گرجستانیِ زارع آدم بود!؟
مردک کلکسیونی از بی‌شعوری و وحشی‌گری بود!

واکنشِ زارع به اون حرکتِ ناجوانمردانهٔ حریفش، واکنشِ ترازِ یه مبارزِ بااخلاقه :))

یعنی واقعاً بی‌اخلاقی، بی‌شعــوری، وحشی‌بازی و نامردی انقدررررر واضح تو کُشتی ندیده بودم.
قبلاً یه‌بار دیگه هم همین حریف زده بود تو سر و صورتِ زارع، اما زارع گفته بود مرامِ پهلوونی تو ورزشِ ملی و مذهبیِ ما مهـم‌‌تره :)) دمت گرم.
چقدر تفاوت! نقرهٔ طلایی مبارک‌ت.👑

تپش‌هایِ دلم بانگِ «ســـرودت»؛
گره خورده دلم با «تار و پودَت»..

ماشآءَالله‌. پسرِ طلاییِ 🇮🇷!

پسرِ طلاییِ تکواندویِ ایران:
«دمِ خدا گرم»
«دمِ خدا گرم»
«دمِ خدا گرم»

من درگیرِ توام ایران. من عاشــقِ توام ایران. من عاشقِ پرچمِ مُزیّن به اللهِ توام ایران. من عاشقِ سرودِ ملیِ توام ایران. من با سرودِ ملی‌ت اشک می‌ریزم ایران. من با بالا رفتنِ پرچمِ زیبات قلبم می‌زنه ایران. من هــوادارِ توام ایران، پایِ بُرد و باختِ تو می‌مونم ایران. پاینده مانی و جاودان، جمهوری اسلامی ایران…

باز هم شب شد و «دلتنگیِ» ما روشن شد..

تنهــــاترین امامِ زمین،
مقتدایِ شهــــر،
تنها چه می‌کنی؟
تو کجایی؟ کجایِ شهر..؟
تو گریه می‌کنی و صدایت نمی‌رسد؛
گم می‌شود صدایِ تو،
در خنـــده‌هایِ شهــر..

العَجَــل‌یامولای..