وقتی از این کامنت‌ها زیرِ پست‌های انتخاباتی‌ زیاد دیده می‌شه؛ یعنی یه‌جایِ کار غلطه. یعنی شما به قصدِ تبلیغ برایِ یک نیرویِ انقلابی، با تخریب و اهــانت به یک نیرویِ انقلابیِ دیگه، داری ضربهٔ بزرگتری به خودِ جبههٔ انقلاب وارد می‌کنی.

یعنی به قولِ یامین‌پور:
«خسارتِ کدورت و تفرقــه میان جبههٔ انقلاب، چه‌بسا از خسارتِ شکستِ سیاسی بیشتر است. فتنهٔ پیش‌روی ما که شعله‌اش ایمان و اخوّتِ ما را خواهد سوزاند؛ کینـه و حقــد و بددلی میان برادران است. هيزمِ این آتش نباشیم.»

بهم می‌گه انقدر تاکید به رعایتِ اخلاق داری پس چجوری اصلح رو تشخیص بدیم؟! تعجب کردم.

گفتم اولاً این تاکیدِ من نیست، تاکیدِ رهبری‌ست. دوماً تاکیدِ آقایانِ نامزد -هم آقای جلیلی- و هم آقای قالیباف هم هست. سوماً یعنی رعایتِ اخلاق با تشخیصِ اصلح برایِ شما باهم در تعارضه؟ این‌که شما حرف‌هایِ نامزدها رو بشنوید، سوابقِ اون‌ها و نوع نگرشِ اون‌ها به جهانِ پیرامون رو بررسی کنید- اون‌هم در این برههٔ مهمِ تاریخی و جایگاهِ ایران در جهان- برنامهٔ افراد رو بررسی کنید و قبلِ بررسی بلافاصله «دیس‌لایک» نزنید، به این اطمینانِ نسبی برسید که قرار نیست با نگاهِ یک دولتِ غرب‌زدهٔ غرب‌گرا به مسیرِ ذلّت برگردید، نگاهِ سازنده برایِ رفعِ چاله‌چوله‌ها و خلاءها رو در سوابق و برنامه‌هایِ افراد مدنظر قرار بدید، به صرفِ شنیده‌ها و هشتگ‌ها شخصیتِ یک فردِ خوش‌سابقه رو «فاسد» تلقی نکنید و به صرفِ حرفِ فلان ادمین؛ یک فردِ خوش‌سابقهٔ دیگه رو به «تحجّر و ضدّیت با علم» محکوم نکنید؛ پاک‌دستی و تقوایِ سیاسی افراد رو مدنظر قرار بدید و اتفاقاً تفاوتِ «لزومِ نقد و سوال» پیرامونِ رسیدن به پاسخ رو با «تخریب و تهمت» متوجه باشید و نتیجه بگیرید؛ با «اخلاق» در تعارضه؟

نمی‌دونم چرا ما آدم‌ها از ابتلائاتِ این روزگار درس نمی‌گیریم. «مرگ» یکی از این ابتلائاته که انواعی داره، و شهادت بهترین نوعِ پَر کشیدن است.
ولی نمی‌دونم چرا عبرت نمی‌شه! همین چندروز پیش بود که خیلی‌هایی که خواسته یا ناخواسته به اقای رئیسی تهمت زده بودن با هشتــگ و پلاکارد می‌گفتن «سید حلال‌مون کن!»
عبرت شد؟
پس این‌همه تهمت و لجن‌پراکنی چرا؟
آدم‌ها یا خودشون از این دنیا به دنیایِ حساب‌رسی می‌رن، یا از دست می‌دن؛ و هیچ‌کس از زمانِ سفر آخــرتِ خودش خبر نداره. اگه بنا به عبرت‌گرفتن نباشه، پس ابتلائات برایِ چیه؟!

بگذریم…

شبکهٔ یک برنامهٔ میزگرد اقتصادی با حضور اقای پزشکیان هست؛ ۴۵ دقیقه‌ست شروع شده اما عجیبه که با هیچ برنامه، تسلّط‌ و یا پاسخِ روشنی به سوالاتِ اقتصادیِ کارشناسان مواجه نیستیم!

دربارهٔ این میزگردِ شگفت‌انگیز(!) حتما می‌نویسم.

این‌که اقای پزشکیان جوابِ سوالی دربارهٔ «کسری بودجه» رو با مسئلهٔ «اعتراضات» و «حمله به سفارتِ عربستان» [بدونِ اشاره به روابطِ احیاشده در دولتِ شهید رئیسی] پاسخ می‌دن، به من وایبِ مشاوره‌هایِ نابسامان می‌ده.

این وضعیتی که هوادارانِ کاندیدها برای فضــای سیاسی ایجاد کردن، عجیبه. چطور بدونِ این‌که حرف‌ها رو بشنوید و تفاوت‌هایِ واقعی رو متوجه بشید؛ به افراد انگِ انحصارطلبی، ناکارآمدی یا فساد می‌زنید؟ تعصّب رو بذارید کنار تا به حجّتِ شرعی دست‌پیدا کنید.

قطعاً رایِ من اقای پزشکیان نیست.
ولی برنامه‌هاش رو می‌بینم و بعد نتیجه می‌گیرم که نه تنها به‌خاطرِ طیفِ حمایتیِ واضحِ بدسابقهٔ ایشون؛ بلکه عمدهٔ دلیل رای ندادن‌م «عدمِ‌تسلط و بی‌برنامگی» حتی در مقیاس‌هایِ کلانه.
رئیس‌جمهور باید حداقل یک ایدهٔ کلـی نسبت به سوالات داشته باشه. این‌که مُدام همه‌چیز رو به کارشناس و مشاور و بغل‌دستی حواله بدید؛ فقط نشون‌دهندهٔ اینه که شما حتی از داشتن یک ایدهٔ کلی نسبت به وضعیت هم تُهی هستید.


یه سوال باید از هوادارانِ اقای پزشکیــان پرسید؛ چطور می‌تونید به استنادِ اعداد و آمارهایِ اشتباه و کلیدواژه‌های تکراری و بدونِ تسلط به موضوع، چهارسال ریاستِ یک قوهٔ مهم رو به‌دست بگیرید؟ و چطور تضمین می‌دید که با این حجمِ بی‌برنامه و بی‌اطلاع بودنِ شخصِ اقای پزشکیان که نامزدِ ریاست‌جمهوری هستند از فضایِ واقعی اقتصاد و سیاست؛ همون افرادِ بدعملکردی که سابقاً در دولت سابق خودشون رو ثابت کردن؛ فرمونِ امور رو به دست نگیرن؟

این اقا احتمالاً تنهــا عنــوانی که باهاش شناخته می‌شه «داماد حسن روحانی» بودنه. می‌فرماد که ما از تنش بینِ جلیلی و قالیباف خو‌ش‌حالیم و امیدواریم با همین فرمون پیش بره تا پزشکیان که بابرنامه‌ست رای بیاره.

بماند که حمایتِ این بشر و افرادی مثل آخوندی و مهرعلیزاده خودش برای آقایِ پزشکیان ضدِتبلیغه! اما کاش بگن اون «برنامه»ای که مدعی‌ان اقای ‌پزشکیان داره کجاست؟ چرا تویِ این میزگردها و گفتگوها و … اثری ازش نیست؟ قراره یهو باهاش سورپرایزمون کنن؟

«فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ»

می‌گفتید خدا هم نمی‌تواند حمید نوری را آزاد کند؛ دیدید که توانست!

«حمید نوری» که به مدت ۱۶۸۰ روز تو زندان‌هایِ سوئد غیرقانونی و با اتهاماتِ واهیِ سازمان منافقین بازداشت بود؛ با تلاشِ قوهٔ‌قضاییه، وزارت اطلاعات و وزارت‌خارجــه آزاد شد و امروز به ایران برگشت. حال و روزِ منافقین امروز دیدنیه!

خداروشکر.
روحِ شهیــد امیرعبداللهیان شاد.
در بهارِ آزادی! جایِ شهدا خالی…

این «میزگرد‌»ها با حضــورِ نامزدها واقعاً خوبه. اولاً یک‌طرفه نیست، دوماً کارشناس حقِ به چالش کشیدن داره -برخلافِ برنامه‌های دیگه- سوماً زنده‌ست و نامزدها اگر به موضوع مسلط نباشن؛ کاملا مخاطب می‌فهمه.

الان شبکهٔ دو میزگرد فرهنگی دکتر جلیلی‌ه.

یکی از مشاورینِ حاضر کنار اقای جلیلی «شهرام یزدانی»ه که سخنگوی ستادِ ایشون هم هست.

من البته ایشون رو نمی‌شناختم اما باتوجه به سر و صدایی که حضورش در ستاد با عنوانِ «نخبه» کرد دربارهٔ رزومه‌شون مطالعــه کردم، مثلاً این‌که بعنوان چهرهٔ ماندگار پزشکی کشور در سال ۱۳۹۴ انتخاب شده و یا این‌که از سمتِ بنیاد ملیِ نخبگان در سال ۱۳۹۷ مشاورِ راهبری اجرای سند راهبردی کشور در امور نخبگان بوده. بقیه‌شو «این‌جا» می‌تونید بخونید.

«امام‌حسین (علیه‌السلام) در دعایِ عرفه عرض می‌کند که من اگر هرکدام از نعمتهایِ تو را شکر کنم، خود آن شُکر، یک نعمت است؛ پس من اگر تا آخرِ دَهر زنده بمانم، با همه‌ی وجودم گواهی می‌دهم که شُکرِ یک نعمت تو را نمی‌توانم به‌جا بیاورم؛ چون همین که آن نعمت را شُکر کنم، خود اینکه توفیقِ شکر پیدا کرده‌ام، یک نعمتِ دیگر است و باید آن را شُکر کنم و همین‌طور تسلسُــل پیدا می‌کند تا ابد.

ما در درجه‌ی اول، از چه شکر کنیم؟
نمی‌شود شِمُرد؛
«وان‌تعدّوا‌نعمت‌اللَّه‌لاتحصوها».
بنده وقتی دستم فلج شد، متوجهِ خصوصیاتی شدم؛ دیدم این انگشتِ من که به راحتی حرکت می‌کند و مثلاً یک زنجیر را دور خودش تکان می‌دهد و این، خیلی کار ساده‌ای به نظر می‌آید، از حرفهایِ دکترها فهمیدم که خودِ این حرکت، معلول چندین تحرک و توانایی مهم در وجود انسان است؛ اما ما غافل بودیم.
به هرحال، وقتی نعمت از انسان گرفته می‌شود، انسان متوجه می‌شود که همین کارِ آسان و کوچک، ثمره‌ی چندین نعمتِ بزرگ بوده که ما این‌طور راحت از آن عبور کرده‌ایم. این، غفلتِ ماست.»


•آیت‌الله خامنه‌ای (حفظه‌الله) ۱۳۸۵/۳/۲۹.

تو پناهگاهِ منی؛
زمانـی‌که راه‌ها با همــهٔ وسعت‌شان درمانده‌ام کنند؛ و زمین با همهٔ پهنــاوری‌ش، بر من تنگ گیرد…

-بازنشرِ استوری‌هایِ روزِ عرفه؛
برایِ اینه که سهمِ کوچیکی لابه‌لایِ دعاهایِ شما داشته باشم.🌱

چرا رئیس‌جمهور باید حداقل دارایِ یک ایدهٔ کلی در مسائل باشه و مدام همه‌چی رو به کارشناس حواله نده؟
اقای پزشکیان در میزگردِ اقتصادی جوابِ سوالاتِ حاضرین رو غالباً با «من کارشناس نیستم و توهّمِ تخصص ندارم» جواب داد تا جایی‌که یکی از پرسشگرها گفت نمی‌شه همه‌چیو به کارشناس حواله بدید.
تو این ویدیو ایشون جوابِ خودش رو داد. یکی از اشتباهاتش رو سپردنِ امور به کارشناسانی می‌دونه که «درواقع کارشناس نبودن.» پس ایا راه‌حل این نیست که شما بعنوانِ فرماندهٔ یک تیم، یک دیدگاهِ کلی نسبت به موضوعاتِ مختلف داشته باشید؟ درحالی‌که در همون میزگرد، مشاورانِ همراه هم از دو طیفِ متضادِ اقتصادی بودن؛ چه تضمینی می‌دید در فقدانِ یک برنامهٔ‌جامع،در حلِ معضلِ ‌اقتصاد به نتیجهٔ واحد برسید؟


پ.ن:
برایِ نقدِ بی‌برنامگی و عدم‌تسلطِ او، به کاپشن‌ و لهجه‌‌ نمی‌تازیم! این عادتِ هموناییه که به خطِ اتویِ کج عبایِ آقای رئیسی هم می‌تاختن؛ تا اصلِ دستاوردهاش رو به حاشیه ببرن.

شبکهٔ یک، میزگرد اقتصادیِ دکتر جلیلی.

در قیاس بینِ میزگردِ اقتصادیِ پزشکیان و جلیلی، تسلــط به موضوع و نحوهٔ پاســخ‌دهیِ دقیـق به سوال‌ها، تفاوت‌ها خیلی واضحه.

کارشناسِ برنامه جوابِ یه سوال که جنبــه‌هایِ مختلف داره رو در یک جمله می‌خواد؛ درحالی‌که نمی‌شه خیلی مسائل رو صفر و صدی نگاه کرد و یه چیزی گفت تا طرف قانع شه و تموم.
این مشکل رو خیلی جاها [خصوصاً مجازی‌زدگی] می‌بینم؛

مثلاً یکی میاد دربارهٔ اعدام منافقین در دههٔ ۶۰ از منِ نوعی سوال می‌پرسه و توقع داره من بگم «کارِ خوبی بود/نبود!»
خب منِ نوعی چطور ذهنِ پرسشگرِ شمارو بدون این‌که به ریشهٔ تشکیل سازمان منافقین و چراییِ دشمنی با جمهوری‌اسلامی و اقداماتِ جنایتکارانهٔ اون‌ها و چراییِ محاکمه و اعدامِ اون‌ها اشاره کنم، روشن کنم؟

فلسـفهٔ عیدِ قــربان یعنی؛
ما تو عمرمون تا همین الآن؛
از چی گذشتیم بخاطرِ خدا؟
•خدا می‌بینه…

این صوتِ استاد شجاعی؛
خیلی مناسبِ ایّامِ هواداری‌هایِ انتخاباتی بود :)
•عیدِ بندگی مبارک| پیشنهادِ خوب.🌱

هروقت دیدید باطری‌تون تَه کشیده و رونقِ حیاتِ شما کمرنگ شده؛ بدونید تاثیرِ دوری از معنویاته. معنویاتِ خوب! معنویاتِ بدونِ ‌اختلال. معنویاتِ درست‌درمون. به تجربه عرض می‌کنم.

یه‌جوری نامـزدها رو نقـد کنید که اگه فردا روزی «وحدت»ِ احتمالی حاصل شد، بتونید با قوّهٔ‌عقل و منطق اولاً معنیِ «وحدت» رو بفهمید، دوماً بدونِ قوّهٔ عقل و منطـق، و صرفاً از روی لج‌بازی بانتیجهٔ اجماعِ حاصل‌شده [با حرفِ فلان ادمینِ توییتر و تلگرام و اینستاگرام] به یک غیراصلحِ واضح رای ندید. سوماً با تخریب‌هایِ بی‌اسـاس؛ باعثِ دلسـردیِ اطرافیان از رأی‌ دادن نشید.

نوشته‌اند هرکس اسماعیلِ نَفْسش را قربانی کند؛ ابراهیــم است. اسماعیلِ آدم‌ شاید اولاد نباشد؛ هرچه راهَـــش را برایِ حقیقت سَد کند؛ هرچه بندگی را برایِ «مَن» کند؛ اسماعیل اوست. یکی را شُغل، اولاد، نام و نامداری‌، شُهرت، غرور؛ یکی هم اخلاق‌ را باختن و مِیدان را به هر قیمتی بُردن! یکی هم اسماعیل‌ش را این‌طور قربانی می‌کند: «اتّقوالله آقایان! ما در محضرِ خدا هستیم…»


در آستانهٔ مناظرات؛
در دلِ یک جنگِ اخلاق‌باخته یا بُرده؟
دلِ ما برایِ صــداقتِ تو تنـگ شده،
دلِ ما برایِ مظلومیتِ تو می‌سوزد..
همین.

شهیدرئیسی بخاطرِ رفتارش در مناظرات و مدتِ ریاست‌جمهوری‌ش، شده معیارِ خدمتِ خالصانه و «اخلاق». از رهبر و مُجـری‌هایِ برنامه و مطالباتِ مردمی و … همه دارن رویِ ادب و رفتارِ مؤمنانه و مؤدبانهٔ دور از توهین به شخصیتِ افراد تاکید می‌کنن. من اگه جایِ مهرعلیــزاده و شُرکاءِ بی‌اخلاقی‌ش بودم از خجالت آب می‌شدم!