- حاج‌آقا حامدکاشــانی از مظلومیتِ ناگفتــهٔ نورِ چشم حضرت رضا؛ جوادالائمه(ع) می‌گه. و دارم به این فکر می‌کنم این فرمایشِ امیرالمومنین(ع) که «بسيــارند عبرت‌ها، و چه اندک است عبرت گرفتن» تا کدوم نقطهٔ تاریخ، کارسازه؟ تا منتهی‌الیهِ تاریخ...

خیلی وقت‌ها مغزم پُر از حرف می‌شه ولی کلمه‌ای برایِ نوشتن یا بیان‌ش ندارم. مثلِ الآن و این ایّام. این وقت‌هایِ دردمندی و بی‌درمانی؛ دوایِ درد من امام‌رضاست. برم بشینم ‌تو حرم و بی‌هیچ‌ حرف و توضیح و توجیهـی «آرام» بشم. تا بیشتر بفهمم چرا حضرت جوادالائمّه(ع) امام‌رضا رو «فَرحة‌القُلوب‌وفَرجِ‌المَکروب» خطاب می‌کنن. الان اما دلم حرم می‌خواد، تا بشینم یه گوشـه از صحنِ انقلاب و بگم؛
«قربانِ بودنتان بروم آقا! قربانِ صحن و سَرای‌تان. قربانِ نگاه‌ه‌تان به بنده‌هایِ خوبِ خدا، که فرمود بگذار هرچه می‌خواهند بگویند؛ اصل همین است: تُعزّمن‌تشاء. قربانِ رئوف بودن‌تان که همیشه دست روی زخم‌هایِ ما می‌کشید و غرغرهایِ ما را با لبخند راهی می‌کنید؛ قربانِ صدای استکان و نعلبکیِ چای‌خانه‌تان. قربان‌تان بروم آقا. تسلیت یا حضرتِ سلطان…»

حافظهٔ تاریخی!
ما با حافظه‌هایِ تاریخیِ ضعیفِ جمعی ولو کوتاه‌مدتی طرف هستیم. بعضی‌ جریان‌ها و افرادِ سیاسی در برهه‌ای در همین انتخابات به قدرت رسیده‌اند و به نقل قول از خودشان «۳۲ سال قدرت دستِشان بوده» اما امروز بیانیه می‌دهند که «اگر پیشنهادِ جبههٔ اصلاحات محقق شود؛ در انتخابات شرکت می‌کنیم.» برخی از این بیانیه بعنوانِ مشارکتِ فعال در انتخابات یاد کرده‌اند، اما من نامَش را می‌گذارم «مشارکتی همراه با خط و نشان.»

پیشنهادشان را در سه گزینه محدود کرده‌اند؛ آقایان اخوندی، جهانگیری و پزشکیان که صلاحیتِ پزشکیان توسط شورای نگهبان تایید شد. البته همین‌که اخوندی با آن سابقهٔ نامقبول، در بینِ جبههٔ اصلاحات بیشترین رای را داشت جای تعجب دارد! پزشکیان در همین ابتدایِ امر حمایتِ تمام‌قد توییتریِ دامادِ روحانی و فعالین اصلاح‌طلب را با خود همراه کرده و خودش هم در پاسخ به این سوال که از محمدجواد ظریف استفاده خواهد کرد یا خیر؟! واکنشِ مثبت نشان داد؛ به فرضِ حضور ظریف در سیاستِ خارجهٔ دولت احتمالیِ او؛ یعنی سیاست‌خارجه‌ای درست در نقطهٔ مقابلِ سیاستِ‌خارجهٔ دولتِ شهید رئیسی، که رهبری بارها از آن بعنوان سیاستِ خارجهٔ موفقی که نام بردند که «ایران را در چشمِ رجال سیاسی دنیا بزرگ کرد». به‌هرحال سابقهٔ هرکدام مفصل و برایِ مخاطبِ بیناضمیر، روشن است.
باتوجه به این طیفِ حمایتی بنظر می‌رسد اقای پزشکیان بیشتر باید پاسخگویِ عملکردی باشد که به اذعانِ خودشان، عمدهٔ سال‌هایِ قدرت اجرایی را در دست داشته‌اند.

اقایِ خاتمی در ابتدایِ این بیانیه از استقرارِ سامان «مردم‌سالاری» گفته‌اند. اما شاید شما یادتان نیاید؛ سال ۸۸ انتخابات با مشارکتِ ۸۵درصدی داشتیم که دوستانِ اقای خاتمی طی یک سخنرانیِ پیش‌ازموعدِ اعلام نتایج، خودشان را پیروز میدان معرفی کردند؛ گفتند اقای موسوی دامادِ لرستان است و خودش هم تُرک! پس محال است که لرها و آذری‌ها به غیرِ او رای دهند! وقتی نتایج بابِ میل‌شان نبود؛ زیرِ میزِ «انتخاب مردم‌سالارانه» زدند و ادعای تقلب کردند. بارها از آنها در جلساتِ رسمی یا غیرعلنی دعوت شد تا مدارک خود را ارائه دهند اما آنها درخواستِ ابطالِ انتخابات- ابطالِ آراء مردم را داشتند! چون منتخب نشده بودند. نتیجه‌ش شد ما‌هها ناآرامی و تحریم‌هایِ سنگینی که باراک‌اوبامایِ مهربانِ غرب‌گراها به ایران تحمیل کرد. اوباما بعدها از این‌که بیشتر و علنی‌تر از آن ناآرامی‌ها حمایت نکرد؛ اظهارِ پشیمانی کرده بود! کلینتون گفته بود ما هرگز قادر نبودیم تا این حد فشارِ اقتصادی بر ایران وارد کنیم! آشفتگی‌هایِ سال ۸۸ به ما این امکان را داد.

البته اقای خاتمی در یک صوتِ دیرمنتشرشده‌ اظهاراتِ جالبی کردند [علاوه بر این‌که در آن دومِ خرداد را یک حادثهٔ بی‌برنامه می‌دانند] گفتند «من نمی‌گویم که تقلب شده». اما درحالی‌که سال‌ها از ادعایِ مضحکِ تقلب که از اصلی‌ترین عواملِ دوقطبی‌گری و تحمیلِ خسارت به کشور بود، می‌گذرد؛ نه تنها صدایی از این اعترافِ دیرهنگامِ پُرهزینه بلند نشد؛ بلکه همچنان به استنادِ این ادعایِ دروغ، انتخابات را یک نهادِ مهندسی‌شده قلمداد می‌کنند و در انتخاباتِ مجلسِ ۱۴۰۲ نیز [علیرغمِ داشتنِ لیست] شرکت نمی‌کنند.
تعارضِ عجیبی‌ست.

ما از مشارکتِ فعال احزاب در انتخابات استقبال می‌کنیم؛ اصل مشارکتِ فعال است. اما کاش اگر شعار می‌دهند؛ مثلِ شعار رفعِ تحریم؛ اولاً به سابقهٔ خود نگاه کنند، دوماً سابقهٔ تحریم‌کنندگان را هم ببینند که یک‌طرفه تحریم کردند و یک‌طرفه از رؤیایِ برجام خارج شدند و بنایِ رفعِ تحریم و تعطیلیِ راکتورها و اخراجِ تیم هسته‌ایِ ایران هم اگر باشد؛ ذیلِ آن قاعدهٔ معروف است که «هرزمان تو یک‌قدم عقب‌نشینی کردی، دشمن صدقدم به جلو می‌آید و تا خلعِ‌سلاحِ تو دست برنمی‌دارد» آن هم دشمنی که بارها قطع‌نامهٔ بشردوستانهٔ آتش‌بس در غزه برای توقفِ کُشتار زنان و کودکانِ فلسطینی‌ را وِتو می‌کند و از طرفی رویِ موشک‌ها امضا ثبت می‌کند، و گاهی «کمی» هم اظهارِ نگرانی!
بعلاوه تجربهٔ سه‌سالهٔ دولت شهید رئیسی نشان داد نه تنها «دنیا فقط غرب نیست»، بلکه احیایِ خطوطِ تولید هم نمایانگرِ تکیه به‌توانِ داخلی‌ست؛ نه لبخندِ غربی‌ها. چه بسا در همان شرابط تحریمی، رکورد جذب سرمایه‌گذاری خارجی را هم شکست. و سوماً اگر نماینده‌ای از هرحزبی را «مردم» نخواستند؛ اصلِ انتخاباتی که به واسطهٔ آن سال‌ها در قدرت بوده‌اند را زیرسوال نبرند. همانطور که سال ۱۴۰۰ بیانیهٔ محکم و حمایتی‌ای در توصیه به انتخابِ همّتی صادر کرده بودند اما وقتی همّتی که نمایندهٔ هشت‌سال دولتِ روحانی بود؛ حتی با اجماعِ مهرعلیزاده هم تعداد آراء قابل‌توجهی نداشت؛ باز هم اصلِ انتخابات را زیرسوال بردند!

ببینید.
این‌که تا می‌خوای با این موضوع عادی برخورد کنی ولی باز یه چیزِ جدید متوجه می‌شی و مثلِ روزِ اول این داغ، تازه می‌شــه؛ یعنی واقعاً «او نصابِ تازه‌ای به وجود آورد»

باید بینِ «الگوسازی» و «مقـدس‌سازی» تمایز قائل شد. بعضی‌ به قدری در سیاست‌بازی غرق شدن که نه‌تنها متوجه فرقِ این دو نمی‌شن؛ بلکه افراد رو محکوم به تقدیس می‌کنن. انگار «رقابت به هرقیمتی» تنها الگوی رقابتِ مقبولِ این‌هاست.
اقای رئیسی دربارهٔ تغییرِ معاونِ وزیر سکوت کرد. باتوجه به سِمَت‌هایِ قضایی که داشت از پروندهٔ افرادی که تهمت می‌زدن آگاه بود؛ بازهم سکوت ‌کرد و ‌گفت «اخــلاق و قانون اجــازه نمی‌دهد چیزی بگویم» چرا؟ چون معتقد بود جامعه ظرفیتِ جنجالِ جدید نداره.

خدمت شبانه‌روزی در سایهٔ اخلاق‌مداری، مرزبندیِ صریح با دشمن، عدمِ اعتماد به لبخند دشمن، تقوایِ سیاسی، انتقادپذیــری، بند نکردنِ آینده به شعارهایی از جنسِ برجام [به نحوی‌که در تجارتِ غیرنفتی رکورد زد] ولایت‌پذیریِ واقعی و …
اینا ویژگی‌های یک مسئولِ ترازه. انتزاعی نیست؛ بلکه دراین‌ سه‌سال عینیت یافته. همون‌طور که در کلامِ رهبری واضحه. در آستانهٔ مناظرات باید مُرور کرد تا «عبرت» گرفت.

دربارهٔ مناظرات من دوتا نگرانی دارم.

اول) در حینِ این بیانیه‌‌خوانی‌هایِ جِناحی فراموش کنن که ما به تازگی یک فردِ عزیز رو از دست دادیم و نتیجتاً حرمتِ اون شهید و شهدا رو به سیاقِ مناظراتِ قبلی زیرسوال ببرن. فرق‌ش اینه که این‌دفعه اقای رئیسی حضور نداره که بگه «اگه مشکلات با اهانت به‌من حل می‌شه، عیب نداره!»
دوم) با توسل به حواشیِ شعارهایِ عوام‌فریبانهٔ قابل‌پیش‌بینی، احیاناً تجربه‌ای حاصــل بشه که ما یک عقب‌گردِ جبران‌ناپذیر به اون دورهٔ رکودِ تولید، تعطیلیِ یک‌دهه‌ایِ مملکت، صعودِ خسارت‌ها و سیاست‌خارجهٔ ناموفقِ محدودِ لبخند(!) داشته باشیم، و زحماتِ زیرساختیِ سه‌سالهٔ دولت شهید رئیسی هدر بره.

گرچه یقیناً کلّه‌خیر! البته اگر هوادارانِ نامزدهایِ مقبولِ خوش‌سابقهٔ جبههٔ انقلاب؛ به پختگی و بلوغ در بینشِ سیاسی برسن. صرفِ شنیده‌هایِ تلگرامی و توییتری از نامزدها ابلیسِ ناکارآمدِ بی‌برنامهٔ بی‌کارنامه نسازن. با گیس و گیس‌کِشی، لج‌بازی و انشقاق مِیدان رو برایِ عقب‌گرد آماده نکنن. طرف می‌گه اگه نامزدِ مطلوب من به نفعِ اون‌یکی کنار بکشه؛ من به رقیب‌ش که می‌دونم صلاحیت نخواهد داشت رای می‌دم! خب این چه‌جور منطقیه؟ برای تشخیصِ اصلح و صالح «خودتون» باید پیشِ خدا حجّتِ شرعی داشته باشید. تحقیق کنید. صرفِ شنیده‌ها از ادمین و … اکتفا نکنید!

دیشب نشد ولی الان اولین برنامهٔ تلویزیونیِ اقای پزشکیان رو دیدم؛ [این‌جا] و بعد واکنشِ طیف اصلاحات به این برنامه رو. باتوجه به موج‌سواریِ اصلاحات رو این اسم.

عبارت‌هایِ پُرتکرار ایشون تو این برنامه اینا بود:
-برنامهٔ ما همون برنامهٔ دولته. دولت‌ها قرار نیست ریل و مسیر رو عوض کنن. ما همین برنامهٔ دولت رو ادامه خواهیم داد.
- هدفِ ما رسیدن به فرموده‌ها و سیاست‌هایِ مقام معظم رهبریه.
حرف‌ها همچنان تو فضایِ نمایندگی مجلس و قانون‌گذاری و این‌ها بود؛ و درواقع برنامهٔ جدید و پاسخِ مرتبطی به سوالات مجری ارائه نداد.
و نکتهٔ بعدی تاکید ایشون بر اجرایِ FATFِ داخلی برایِ شفافیتِ داده‌ها و پیشگیری از فساد بود. درحالی‌که در سالِ ۱۴۰۰ معتقد بود اطلاعات اموالِ مدیران، شخصی‌ست.

بعد نگاهی به سوابقِ مواضع‌‌ش نسبت به همین FATF انداختم:
-قبلاً هم بر کلیدواژهٔ FATF تاکید کرده بود. یک‌بار معتقد بود اگه FATF اجرا بشه، پولی در کشور گم نمی‌شه. یک‌بار گفته بود نمی‌دونم FATF چیه، اظهارِ ندونستن هم عیب نیست.
-با این‌حال در یک مصاحبه هم سابقاً تاکید کرده بود که «با این ساختار و اینکه FATF رو قبول نمی‌کنیم، اگر برجام و گفت‌وگو‌های بعدی رو هم نپذیریم و نتونیم با دنیا گفت‌وگو کنیم و بعد بگیم توسعه پیدا می‌کنیم، کار سختیه!»
باتوجه به این‌که دولت شهیدرئیسی در شرایطِ مشابه تحریم و بدون برجام، سیاستِ خارجیِ موفقی داشت، این مواضعِ یکی‌درمیان نشون از عدمِ‌تسلط اقای پزشکیان در مباحثِ سیاستِ ‌خارجه می‌ده.


واکنشِ طیفِ حمایتی اصلاحات تا قبل از این برنامه موج‌سواری برایِ جذب قشر خاکستری بود؛ عباس عبدی نوشته بود «معتقدم پزشکیان می‌تونه قشرِ خاکستری رو پای صندوق‌هایِ رای بیاره.» و البته اشاره‌ای به سوابقِ خودشون برای تاثیرِ منفی در مشارکت، از جمله سیاست‌هایِ غلط دولتِ روحانی و یا فتنهٔ تقلب در سال ۸۸ نمی‌کنن.
طیفِ رادیکالِ اصلاحات صرفاً از اظهاراتِ سابق پزشکیان دربارهٔ حجاب و اظهاراتِ عجولانه‌ش در ابتدایِ اغتشاشات پاییز ۱۴۰۱ بعنوانِ دستاویزی برای جذب قشر خاکستری استفاده می‌کنه اما بعد از این برنامه؛ به طرزِ واضحی شوکه شده بود. چرا که توقع داشتن تا اولاً در همون مرحلهٔ اول مثلِ همّتی و روحانی با تندی موضع بگیره، دوماً توقعِ تاکید و تکرارِ فرامینِ رهبری رو هم نداشتن. سوماً توقعِ ارائهٔ یک برنامهٔ خاصِ حداقلی و مستقل رو هم داشتن. در توییتر هم که قشری از براندازان ساده‌لوحانه از اقای پزشکیان بعنوانِ اهرمی برای تغییرِ سیاست‌های جمهوری‌اسلامی به سمتِ سکولاریسم یاد می‌کنن؛ که البته این ساده‌لوحی جایِ بحث نداره!

این بی‌برنامگی در همین ابتدایِ کار می‌تونه ناشی از دست‌پاچگیِ تایید صلاحیت هم باشه. حالا سوال این‌جاست که با این عدمِ تسلط به سوالاتِ مجری، چطور می‌شه توقع تدوینِ یک برنامهٔ جامع در این مدت کوتاه رو داشت؟ گرچه بنظرم پزشکیان یک اصلاح‌طلبِ رادیکالِ عبورکرده از نظام محسوب نمی‌شه، اما به‌هرحال باتوجه به این‌که طیفِ حمایتیِ ایشون [از جهانگیری و ظریف، تا اخوندی، مهرعلیزاده و …] از سوابقِ نامطلوبِ نامقبولی برخورداره و باتوجه به عدم ارائه برنامه‌ای مستقل؛ احتمالاً برایِ جذب آراء جبههٔ اصلاحات، تو مناظرات شاهد مواضعِ جدیدترِ متأثر از اون طیفِ حمایتی هم باشیم؛ و این تاثیرپذیریِ محتمل؛ دستوری از ناحیهٔ همین طیف خواهد بود.

و البته همین عدمِ‌تسلط به مباحث‌اقتصادی و سیاستِ‌خارجـــه در مواضعِ ایشون، احتمالِ تاثیرپذیری از شعارهایِ دوقطبی‌ساز و قابلِ پیش‌بینیِ طیفِ حمایتیِ اصلاحات در آینده رو تقویت می‌کنه. مگر این‌که این جبهه «عبور از پزشکیان» رو کلید بزنه.

اگر این‌روزها زیاد دربارهٔ بریکس می‌شنوید؛ مرهونِ دیپلماسیِ موفق دولت شهیدرئیسی‌ه که به تحجّر متهم‌ش می‌کردن.
معاون وزارت امورخارجه می‌گفت «آقای رئیسی شخصاً با اعضایِ بریکس تماس می‌گرفت تا خلَلی در روندِ عضویتِ ایران در بریکس به‌وجود نیاد.»

به‌دلیلِ تمرکزِ دولتِ سابق رویِ غربی‌ها [باسابقهٔ بیشترین دشمنی با ایران] برای بقیهٔ کشورها نسبت به ایران یک بی‌اعتمادی حاصل شده بود؛ و این بی‌اعتمادی با دیپلماسی دولتِ شهید رئیسی به سمتی رفت که ایران بدونِ نیاز به برجام و FATF به عضویتِ‌رسمی این گروه دراومد؛ و امروز پایانِ سفر اقای باقری‌کنی-سرپرستِ وزارت خارجه- به روسیه برایِ شرکت در اولین اجلاسِ بریکس بود.

بریکس ساز و کاری برای پایان دادن به یک‌جانبه‌گراییِ امریکاست که ۴۰٪ جمعیت جهان رو شامل می‌شه و در سال ۲۰۲۱ حدودِ ۳۵۵ میلیارد دلار سرمایه‌گذاریِ خارجی داشته. ایران فقط با جذبِ ۳٪ از این مقدار می‌تونه سالانه ۱۰.۶۵ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری خارجی رو جذب کنه.

علاوه بر اون اخلاق‌مداری، تقوا و اخلاصِ زبان‌زد؛ چنین همّتِ خستگی‌ناپذیری نیازه. حواس‌مون باشه با کلیدواژه‌هایِ عوام‌فریبانه، عقب‌گردی بر ما تحمیل نشه.

اگر به نویسندگی علاقمندید، پیشنهاد می‌کنم دورهٔ نویسندگیِ آقای مولایی رو از دست ندید.

ایشون جواد امام، سخنگوی جبههٔ اصلاحاته. همون‌طور که پیش‌بینی می‌شد مجموعه‌ای از انتقادات‌شون برای اینه که درخواست تغییرِ ادبیات اقای پزشکیان برایِ ادامهٔ روند تبلیغات رو دارن. اگه یه چرخی تو توییـتر زده باشید؛ طیفِ رادیکالِ اصلاحات غالباً از ادبیاتی مثلِ «با درود بر روانِ بنیانگذار انقلاب- سیاست‌هایِ رهبر انقلاب-ادامهٔ برنامهٔ دولت و …» بیشتر از عدمِ تسلط به موضوع و برنامه‌نداشتن؛ گله‌مند بودن.

دقت کنید:
-ادبیاتِ متناسب با انتظاراتِ اکثریت منتقد برای میدان آوردنِ آراء خاموش!

امشب آقای جلیلی در گفتگوی ویژهٔ خبری؛ در بابِ «مشارکتِ مردم و نقشِ تنظیم‌گریِ دولت» هپکو اشاره کردن که سال ۸۶ وقتی هپکو دولتی بود بیش از ۱۸۰۰ ماشینِ سنگین تولید می‌کرد؛ ولی بعد از خصوصی‌سازیِ غلط، شد ۸ دستگاه! و اشاره به زحمات آقای رئیسی از ابتدای ریاست در قوهٔ ‌قضاییه نسبت به هپکو کردن.


یادِ قابی در حاشیهٔ عزاداری کارگران هپکو افتادم که نوشته بود «ناجیِ هپکو خداحافظ!»
این ویدیو خلاصه‌ای‌ست از ارتباطِ شهید رئیسی با هپکو…
یکی از فعالینِ کارگری هپکو دربارهٔ نقش شهید رئیسی در احیای هپکو می‌گفت «او انقدر خودش را پایین آورد تا بتواند صدایِ یک کارگر را از پایین بشنود؛ تمام درخواست‌هایی که از ایشان داشتیم برعکس دولت‌مردانِ سابق گوش کرد…»
یکی از کارگرها هم می‌گفت «ما تو این‌سه‌سال خوابِ راحت داشتیم. به آقای رئیسی گفتم می‌ترسم! آقای رئیسی گفت “تا من زنده هستم نترسید…”»

وقتی از این کامنت‌ها زیرِ پست‌های انتخاباتی‌ زیاد دیده می‌شه؛ یعنی یه‌جایِ کار غلطه. یعنی شما به قصدِ تبلیغ برایِ یک نیرویِ انقلابی، با تخریب و اهــانت به یک نیرویِ انقلابیِ دیگه، داری ضربهٔ بزرگتری به خودِ جبههٔ انقلاب وارد می‌کنی.

یعنی به قولِ یامین‌پور:
«خسارتِ کدورت و تفرقــه میان جبههٔ انقلاب، چه‌بسا از خسارتِ شکستِ سیاسی بیشتر است. فتنهٔ پیش‌روی ما که شعله‌اش ایمان و اخوّتِ ما را خواهد سوزاند؛ کینـه و حقــد و بددلی میان برادران است. هيزمِ این آتش نباشیم.»

بهم می‌گه انقدر تاکید به رعایتِ اخلاق داری پس چجوری اصلح رو تشخیص بدیم؟! تعجب کردم.

گفتم اولاً این تاکیدِ من نیست، تاکیدِ رهبری‌ست. دوماً تاکیدِ آقایانِ نامزد -هم آقای جلیلی- و هم آقای قالیباف هم هست. سوماً یعنی رعایتِ اخلاق با تشخیصِ اصلح برایِ شما باهم در تعارضه؟ این‌که شما حرف‌هایِ نامزدها رو بشنوید، سوابقِ اون‌ها و نوع نگرشِ اون‌ها به جهانِ پیرامون رو بررسی کنید- اون‌هم در این برههٔ مهمِ تاریخی و جایگاهِ ایران در جهان- برنامهٔ افراد رو بررسی کنید و قبلِ بررسی بلافاصله «دیس‌لایک» نزنید، به این اطمینانِ نسبی برسید که قرار نیست با نگاهِ یک دولتِ غرب‌زدهٔ غرب‌گرا به مسیرِ ذلّت برگردید، نگاهِ سازنده برایِ رفعِ چاله‌چوله‌ها و خلاءها رو در سوابق و برنامه‌هایِ افراد مدنظر قرار بدید، به صرفِ شنیده‌ها و هشتگ‌ها شخصیتِ یک فردِ خوش‌سابقه رو «فاسد» تلقی نکنید و به صرفِ حرفِ فلان ادمین؛ یک فردِ خوش‌سابقهٔ دیگه رو به «تحجّر و ضدّیت با علم» محکوم نکنید؛ پاک‌دستی و تقوایِ سیاسی افراد رو مدنظر قرار بدید و اتفاقاً تفاوتِ «لزومِ نقد و سوال» پیرامونِ رسیدن به پاسخ رو با «تخریب و تهمت» متوجه باشید و نتیجه بگیرید؛ با «اخلاق» در تعارضه؟

نمی‌دونم چرا ما آدم‌ها از ابتلائاتِ این روزگار درس نمی‌گیریم. «مرگ» یکی از این ابتلائاته که انواعی داره، و شهادت بهترین نوعِ پَر کشیدن است.
ولی نمی‌دونم چرا عبرت نمی‌شه! همین چندروز پیش بود که خیلی‌هایی که خواسته یا ناخواسته به اقای رئیسی تهمت زده بودن با هشتــگ و پلاکارد می‌گفتن «سید حلال‌مون کن!»
عبرت شد؟
پس این‌همه تهمت و لجن‌پراکنی چرا؟
آدم‌ها یا خودشون از این دنیا به دنیایِ حساب‌رسی می‌رن، یا از دست می‌دن؛ و هیچ‌کس از زمانِ سفر آخــرتِ خودش خبر نداره. اگه بنا به عبرت‌گرفتن نباشه، پس ابتلائات برایِ چیه؟!

بگذریم…

شبکهٔ یک برنامهٔ میزگرد اقتصادی با حضور اقای پزشکیان هست؛ ۴۵ دقیقه‌ست شروع شده اما عجیبه که با هیچ برنامه، تسلّط‌ و یا پاسخِ روشنی به سوالاتِ اقتصادیِ کارشناسان مواجه نیستیم!

دربارهٔ این میزگردِ شگفت‌انگیز(!) حتما می‌نویسم.

این‌که اقای پزشکیان جوابِ سوالی دربارهٔ «کسری بودجه» رو با مسئلهٔ «اعتراضات» و «حمله به سفارتِ عربستان» [بدونِ اشاره به روابطِ احیاشده در دولتِ شهید رئیسی] پاسخ می‌دن، به من وایبِ مشاوره‌هایِ نابسامان می‌ده.

این وضعیتی که هوادارانِ کاندیدها برای فضــای سیاسی ایجاد کردن، عجیبه. چطور بدونِ این‌که حرف‌ها رو بشنوید و تفاوت‌هایِ واقعی رو متوجه بشید؛ به افراد انگِ انحصارطلبی، ناکارآمدی یا فساد می‌زنید؟ تعصّب رو بذارید کنار تا به حجّتِ شرعی دست‌پیدا کنید.

قطعاً رایِ من اقای پزشکیان نیست.
ولی برنامه‌هاش رو می‌بینم و بعد نتیجه می‌گیرم که نه تنها به‌خاطرِ طیفِ حمایتیِ واضحِ بدسابقهٔ ایشون؛ بلکه عمدهٔ دلیل رای ندادن‌م «عدمِ‌تسلط و بی‌برنامگی» حتی در مقیاس‌هایِ کلانه.
رئیس‌جمهور باید حداقل یک ایدهٔ کلـی نسبت به سوالات داشته باشه. این‌که مُدام همه‌چیز رو به کارشناس و مشاور و بغل‌دستی حواله بدید؛ فقط نشون‌دهندهٔ اینه که شما حتی از داشتن یک ایدهٔ کلی نسبت به وضعیت هم تُهی هستید.


یه سوال باید از هوادارانِ اقای پزشکیــان پرسید؛ چطور می‌تونید به استنادِ اعداد و آمارهایِ اشتباه و کلیدواژه‌های تکراری و بدونِ تسلط به موضوع، چهارسال ریاستِ یک قوهٔ مهم رو به‌دست بگیرید؟ و چطور تضمین می‌دید که با این حجمِ بی‌برنامه و بی‌اطلاع بودنِ شخصِ اقای پزشکیان که نامزدِ ریاست‌جمهوری هستند از فضایِ واقعی اقتصاد و سیاست؛ همون افرادِ بدعملکردی که سابقاً در دولت سابق خودشون رو ثابت کردن؛ فرمونِ امور رو به دست نگیرن؟

این اقا احتمالاً تنهــا عنــوانی که باهاش شناخته می‌شه «داماد حسن روحانی» بودنه. می‌فرماد که ما از تنش بینِ جلیلی و قالیباف خو‌ش‌حالیم و امیدواریم با همین فرمون پیش بره تا پزشکیان که بابرنامه‌ست رای بیاره.

بماند که حمایتِ این بشر و افرادی مثل آخوندی و مهرعلیزاده خودش برای آقایِ پزشکیان ضدِتبلیغه! اما کاش بگن اون «برنامه»ای که مدعی‌ان اقای ‌پزشکیان داره کجاست؟ چرا تویِ این میزگردها و گفتگوها و … اثری ازش نیست؟ قراره یهو باهاش سورپرایزمون کنن؟

«فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ»

می‌گفتید خدا هم نمی‌تواند حمید نوری را آزاد کند؛ دیدید که توانست!

«حمید نوری» که به مدت ۱۶۸۰ روز تو زندان‌هایِ سوئد غیرقانونی و با اتهاماتِ واهیِ سازمان منافقین بازداشت بود؛ با تلاشِ قوهٔ‌قضاییه، وزارت اطلاعات و وزارت‌خارجــه آزاد شد و امروز به ایران برگشت. حال و روزِ منافقین امروز دیدنیه!

خداروشکر.
روحِ شهیــد امیرعبداللهیان شاد.
در بهارِ آزادی! جایِ شهدا خالی…

این «میزگرد‌»ها با حضــورِ نامزدها واقعاً خوبه. اولاً یک‌طرفه نیست، دوماً کارشناس حقِ به چالش کشیدن داره -برخلافِ برنامه‌های دیگه- سوماً زنده‌ست و نامزدها اگر به موضوع مسلط نباشن؛ کاملا مخاطب می‌فهمه.

الان شبکهٔ دو میزگرد فرهنگی دکتر جلیلی‌ه.

یکی از مشاورینِ حاضر کنار اقای جلیلی «شهرام یزدانی»ه که سخنگوی ستادِ ایشون هم هست.

من البته ایشون رو نمی‌شناختم اما باتوجه به سر و صدایی که حضورش در ستاد با عنوانِ «نخبه» کرد دربارهٔ رزومه‌شون مطالعــه کردم، مثلاً این‌که بعنوان چهرهٔ ماندگار پزشکی کشور در سال ۱۳۹۴ انتخاب شده و یا این‌که از سمتِ بنیاد ملیِ نخبگان در سال ۱۳۹۷ مشاورِ راهبری اجرای سند راهبردی کشور در امور نخبگان بوده. بقیه‌شو «این‌جا» می‌تونید بخونید.

«امام‌حسین (علیه‌السلام) در دعایِ عرفه عرض می‌کند که من اگر هرکدام از نعمتهایِ تو را شکر کنم، خود آن شُکر، یک نعمت است؛ پس من اگر تا آخرِ دَهر زنده بمانم، با همه‌ی وجودم گواهی می‌دهم که شُکرِ یک نعمت تو را نمی‌توانم به‌جا بیاورم؛ چون همین که آن نعمت را شُکر کنم، خود اینکه توفیقِ شکر پیدا کرده‌ام، یک نعمتِ دیگر است و باید آن را شُکر کنم و همین‌طور تسلسُــل پیدا می‌کند تا ابد.

ما در درجه‌ی اول، از چه شکر کنیم؟
نمی‌شود شِمُرد؛
«وان‌تعدّوا‌نعمت‌اللَّه‌لاتحصوها».
بنده وقتی دستم فلج شد، متوجهِ خصوصیاتی شدم؛ دیدم این انگشتِ من که به راحتی حرکت می‌کند و مثلاً یک زنجیر را دور خودش تکان می‌دهد و این، خیلی کار ساده‌ای به نظر می‌آید، از حرفهایِ دکترها فهمیدم که خودِ این حرکت، معلول چندین تحرک و توانایی مهم در وجود انسان است؛ اما ما غافل بودیم.
به هرحال، وقتی نعمت از انسان گرفته می‌شود، انسان متوجه می‌شود که همین کارِ آسان و کوچک، ثمره‌ی چندین نعمتِ بزرگ بوده که ما این‌طور راحت از آن عبور کرده‌ایم. این، غفلتِ ماست.»


•آیت‌الله خامنه‌ای (حفظه‌الله) ۱۳۸۵/۳/۲۹.