«اعدام‌هایِ سالِ ۶۷»

حتماً ماجرایِ نیم‌روز رو دیدید و احتمالاً پاش اشک ریختید. روز‌هایی که ۱۷ هزار ایرانی توسط جریانِ منافقین [رجوی‌ها] ترور می‌شدن؛ مجازی نبود تا هشتگ «نه به اعدام» برایِ این جانی‌ها ترند بشه. اما در سال‌هایِ اخیر توسط عده‌ای قدرت‌طلب در مناظرات مطرح شد؛ تا تریبونی برای عرضِ نفاق باشه. ترورِ کور انسان‌ها! یعنی هرکسی ریش داشت؛ هرکسی عکسِ امام داشت؛ هرکسی ولو این نشانه‌ها رو نداشت؛ توسط این جماعتِ قاتل ترور می‌شد. سرِ کوچه‌ها با لباسِ مبدلِ پاسداری می‌ایستادن و پاسدارانِ واقعی و مردم رو تیربارون می‌کردن و ترور رجایی، بهشتی، و صدها نفر دیگه رو هم در کارنامه دارن. طبیعیه که سازمان منافقین از قاتل‌های دست‌آموزِ خودش با عنوان «زندانی سیاسیِ بی‌گناه» یاد کنه.
باید دوباره حقیقت رو مُرور کنیم.
حقیقتی که هم در روندِ محاکمهٔ دادگا‌‌ه‌هایِ بدوی و عالی اثبات شد و هم حکمِ قطعی توسط «سه قاضی» بررسی و صادر شد؛ و هم اقای رئیسی در اجراش دخیل نبود؛ و شبهه‌ها به هدفِ تغییر جای جلاد و شهید روانهٔ ذهن‌ها می‌شد.

•پس دوتا نکته؛
-علاوه بر اینکه ویدیو رو می‌بینید؛
-«این ویدیو» رو هم حتماً از زبانِ شهید ببینید.

#موقت
ممنونم که پیام‌هایِ هوایی و غیرِ هوایی خطاب به من رو برام می‌فرستید. در شرایطِ حاضر که تمرکز جایِ دیگه‌ای باید باشه؛ از من توقعِ جواب دادن به افرادِ بی‌ادب رو نداشته باشید. و البته جواب ندادن رو هم به حسابِ جواب نداشتن؛ نذارید.

ممنون.
بابتِ خوندنِ این چندخط حلال کنید.

در مواقعِ بحرانی وجودِ «مغتنمِ» ولی‌فقیه بیشتر از همیشه احساس می‌شه. شما فکر کن رهبری در ابتدایِ واقعه تاکید کرد که نگران نباشید امورِ کشور پیش خواهد رفت -و پیش رفت- و بعد در خللِ حرف‌ها از شهید‌جمهور بعنوانِ «مغتنم، باکفایت، عالم، مُجاهد، یکی از بهترین‌هایِ زیر این آسمان، جامع‌الاطراف، شهید دکتر رئیسی، تلاشگرِ بی‌وقفه، مظهر شعارهایِ انقلاب» و … یاد کرد؛

این‌ها خدای‌نکرده بلوف نیست! برنامه‌ها و کارنامه‌هایِ رئیس‌جمهورِ شهید هم بر این‌ها صحه می‌ذاره. مجموعهٔ فعالیت‌هایِ فرهنگی، احیایِ کارخانه‌هایی با صدها کارگر و شاغل، فعالیت‌هایِ درمانی، آمار جهانیِ رشدِ اقتصادی، دیپلماسیِ عزت‌مندانه، احیایِ ادبیاتِ مقاومت در محافل بین‌المللی بعد از یک دورهٔ رکود! در میانِ مردم بودن، خستگی‌ناپذیری در عرصهٔ خدمت، سیاستِ موفقِ همسایگی که در دولتِ قبل کاملا به بادِ فراموشی سپرده شده بود و …



با این‌حال پیاده‌نظامِ مجازی و رسانه‌ایِ رقیبِ دولت [اصلاحات] همچنان اصرار بر اسرافِ واژگان دارن و معتقدن که رئیس‌جمهورِ بعدی نباید این اوصاف رو داشته باشه. دو دقیقه مُنصـف باشید شاید خوشتون اومد؛ دو دقیقه فکر کنید که آخرتی هم هست!

هربار از بهشتی می‌خواندم می‌گفتم «مگر می‌شود کسی حضورِ بهشتی را درک کرده باشد ولی باز علیه‌ش شعار بدهد؟! مگر آدم باید تا چه اندازه مبهوتِ تبلیغاتِ سوء باشد تا خدماتِ بهشتی را نبیند؟!»
علیه‌ش شعار می‌دادند «بهشتی! طالقانی رو تو کُشتی!» می‌گفتند زیرسیگاری‌ش هم از طلاست، خانه‌اش چندهزار متر است! تصویرِ یک دیکتاتور را از او می‌ساختند. امام می‌گفت این اقای بهشتی مسلمانِ متعهدِ مجتهد، چه کرده بود که در تاکسی هر دونفر، یک حرفشان فحش به اوست؟!

حالا آقا می‌گوید «مردم وفادار و هوشیار در شهرهای مختلف، با گل‌باران و اشک‌باران پیکرهایِ پاک رئیس‌جمهور فقید و همراهان عزیزش، یاد شهیدان دههٔ ۶۰ را برای نسل جدید کشور زنده کردند و در عمل، به هزاران دروغ و تهمت و شایعه پاسخ دادند. رحمت و درود خدا بر آنان!»

حالا می‌فهمم که آدم‌ها تا چه اندازه می‌توانند مبهوتِ تبلیغاتِ قدرت‌طلبان و «منافقین» باشند که فی‌المثال هرچقدر فیلمِ دفاع رسالهٔ دکترا را نشان‌شان بدهی؛ بگویند «فتوشاپ است! فیلم فتوشاپ است!»
آیندگان هم از ما خواهند پرسید…


-قبلاً ویدیویی ۲۰ دقیقه‌ای از «بهشتی؛ سمبُلِ مظلومیت» در کانال گذاشته بودم. ببینید.

از طعنه و کنایه‌پرانی‌هایِ حامیان بعضی کاندیداهایِ احتمالی ناراحتیم. راهِ‌حل را در طعنه و کنایه‌پرانی به همان‌ها می‌بینیم.
از ظلمی که با تهمت‌ها و تخریب‌ها در حقِ سیدِ شهید شد ناراحتیم. راهِ‌حل را در تهمت و تخریب در عرصهٔ انتخابات می‌بینیم.
از «بی‌آدابی و بی‌قانونی» ناراحتیم. راهِ‌حل را در «بی‌آدابی و بی‌قانونی» به قولِ این رسانه‌چی‌ها، در «افشاگریِ» بدونِ روند قانونی می‌بینیم.
از عدم‌اتحاد و انشقاق در جبههٔ انقلاب [که باید مانندِ سیدِ شهید حافظِ منافعِ ملی و انقلابی با ولایت‌مداری باشد] ناراحتیم. راه‌حل را در انشقاق و تخریبِ چهره‌هایِ انقلابی می‌بینیم. در سیاه کردنِ اعتماد عمومی!
می‌بینی؟
ما عبرت‌نگیرترین هستیم.

می‌پرسید به چه کسی رای می‌‌دهی؟ پاسخ‌م الان که با شما حرف می‌زنم این است؛ درحالِ حاضر از هیاهویِ انتخاباتی‌ای از جنسِ پاراگرافِ بالا فراری‌ام. صحیح نیست؟ می‌دانم. اما در همین لحظه پاسخی جز این ندارم. نگاهی به کانالِ ذخیره‌م می‌کنم که قرار بود مطالب‌ش را در انتخاباتِ بعدی برایِ آقای رئیسی بارگذاری کنم. الان هنوز نمی‌دانم چه کسی می‌آید و نمی‌آید. یک نفر را مدنظر دارم؛ ولی منطق‌م می‌گوید باید تا قطعی شدنِ اسامی و ارائهٔ برنامه‌هایش صبر کنم. نمی‌دانم صدایَم به فعالینِ رسانه‌ایِ کاندیداهای احتمالی می‌رسد یا نه! البته و قطعاً منظورم همان همیشگی‌هایی نیست که کارشان «دروغ و ترساندن به دروغ» برای تصاحبِ صندلی‌ها‌ست. همان‌کاری که با سید کردند. آنهایی‌که از حالا غولِ ترامپ را عَلَم می‌کنند تا ذلّت را به شما بچِپانند!


اما بقیه- فرقی ندارد-
استانداردهایِ ما از این جنگ‌هایِ مرسومِ شما در این بسترهایِ مجازی بالاتر رفته. همین.

پیشنهاد می‌کنم این صوتِ حاج‌آقا میرباقــری رو حتماً گوش بدید که زهــرایِ عزیز تو کانال‌شون گذاشتن. پیرامونِ شهادتِ سید و همراها‌ن‌شون.


«فقط مجاهدان هستند که از دلِ این ابتلائات به سلامتی می‌گذرند‌؛ مردمِ عزیز ایران و جبههٔ مقاومت باید بدانند اگر در میدانِ حرکت به عصرِ ظهور هستند، این میدانِ رسیدن به قلّه‌هایِ بزرگ است و از دلِ ابتلائاتِ سنگین می‌گذرد…»

All eyes on Rafah.
نمی‌دانم فایدهٔ چشم‌دوختنِ صرف به خونِ هزاران کودک سربُریده در این دنیایِ بی‌حقوقِ بشر چیست. حقوق‌بشری‌ها! فقط چشم‌ رویِ این خون‌ها دوختید؟ بویِ سوختن‌شان اذیت‌تان نکرد؟ جیغ و فریادِ زنان و کودکان گوشِ‌تان را آزار نداد؟ لرزیدنِ کودکی که گفت «پدرم دارد زنده‌زنده می‌سوزد» چشم‌هایتان را تَر نکرد؟ تصویرِ نوزاد سربُریده چه؟! اقای پیرس‌مورگان! از این جنایت بُهت‌زده شدید؟ باور نمی‌کردید آنها را در خانه‌‌ها، در مدارس و بیمارستان‌ها کُشتند و حالا در چادرهایی که اَمن‌اعلام‌شده‌ بود؛ در رفَح زنده‌زنده سوزاندند؟!

پرچمِ فلسطین را در پارلمان ایرلند برافراشتند. دانشجویانِ اروپایی و امریکایی همچنان در حالِ اعتراض‌اند؛ متحدینِ اسراییل برایِ حفظ‌ظاهر جنایت را محکوم می‌کنند. حدس می‌زنید اپوزیسیون ضدایرانی از چه ناراحت است؟! چرا سازمان‌ملل و سایر کشورها برای شهیدِجمهورِ ما یادبود برگزار کرده‌!

•این عوعویِ سگانِ شما نیز بگذرد…
گمان مَبر که خدا، از آنچه ظالمان انجام می‌دهند، غافل است. [نه، بلکه کیفرِ] آنهارا برای روزی تأخیر انداخته‌ست که چشمها در آن [بخاطرِ وحشت] از حرکت بازمی‌ایستد..
سورهٔ ابراهیم-۴۲.

«از قلبِ غزهٔ ویران‌شده به شما درود می‌فرستیم. ایران اسلامِ مقاومتی را سرلوحهٔ کارِ خود قرار داده؛ علی‌رغمِ همهٔ تحریم‌ها و فشارها ولی راه و مسیرِ آنها واضح و روشن است. دعا می‌کنم خداوند مسئولانِ آیندهٔ ایران که ادامه‌دهندهٔ راه ابراهیم‌رئیسی و قاسم سلیمانی هستند را حفظ کند. ایشان از آرمانِ فلسطین دفاع می‌کرد…»


این‌ها چیست؟!
بخشی از پیامِ تسلیتِ مردم قهرمانِ غزه برای شهادتِ رئیس‌جمهورِ ماست. غزه نمادِ مقاومت و مظلومیتِ این روز‌هاست؛ در کنارِ غزه ایستادن نمادِ «انسانیت»ِ ماست. بعد از دیدنِ تصاویرِ جان‌کاهِ زنده‌سوزیِ «انسان‌ها» در بیمارستان‌ها و مدارس و اردوگاهِ آوارگان در رفح؛ دیگر چه جایِ تعارف؟! هرکس جنایات را ببیند و در کنارِ اسرائیل باشد «أُولَٰئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»
می‌پرسند چرا در تنها تجمعاتِ حمایتی از اسرائیل در خارج، پرچم شیروخورشید پیداست؟! می‌پرسم همان‌ها که برهنه در عزایِ ما ‌رقصیدند؟! توضیحِ بیشتری به ذهن‌م نمی‌رسد جز این‌که: پاکانِ عالَم برایِ ما! هرزه‌هایِ رقصنده‌ رو خونِ کودکانِ بی‌سر؛ برایِ شما…

شرکت تویِ این انتخابات واقعاً مهمه. مثلِ همه‌ش؛ اما جنبهٔ مهم‌ترش برایِ یکی مثلِ من اینه که می‌بایست کارهایِ نیمه‌کارهٔ سیدِ شهید به اتمام برسه؛ چه از منظرِ اخلاق در عرصهٔ سیاست [که کم‌نظیر بود] چه از منظرِ خدمتِ خالصانه به مردم، و اون عنصرِ ولایت‌پذیریِ واقعی.

ولی اتفاقی که واقعاً در این شرایط لازمش ندارم؛ برگزاریِ مناظرهٔ گیس و گیس‌کِشی بین نامزدهای انتخاباته. شبهات و بهانه‌ها رو هم از الان تقریباً گذاشتم کنار؛ توقع دارم مثلاً حــولِ محورِ گشتِ ارشاد و حجاب و حقوقِ بانوانِ سرزمینم و چرا از فرصتِ مذاکره با دولتِ بایدن استفاده نکردید و تحریم‌ها رو بدین خودمون لغو کنیم و زبانِ دنیا رو تویِ همسایه‌هاتون خلاصه کردید و شما اقلّیتِ حاکم اجازه نمی‌دید کشور به ریلِ اصلی برگرده و … اینا باشه.
حالا یه‌کم اینور اونور! می‌شه حدس زد از کدوم نامزدِ احتمالیِ کدوم جناح قراره سر بزنه و کدوم ‌پوششی و ترمزگیرِ کدومه!

کما این‌که حتی بعد از شهادتِ رئیس‌‌جمهور هم دست از بی‌اخلاقی و تهمت برنداشتن. خلاصه که منتظریم؛ برایِ وَلَعِ قدرت با اهــرمِ بی‌اخلاقی! بتازید که به‌قولِ امام(ره) این هیاهوها رفتنی‌ست.

بخشی از نامهٔ رهبرانقلاب به دانشجویانِ حامیِ مردمِ فلسطین در دانشگاه‌های آمریکا:

«…شما اکنون بخشی از جبههٔ‌مقاومت را تشکیل داده‌اید. من می‌خواهم به شما اطمینان دهم که امروز وضعیّت در حال تغییر است. سرنوشت دیگری در انتظار ‌منطقهٔ حسّاس غرب آسیا است. بسیاری از وجدانها در مقیاس جهانی بیدار شده و حقیقت در حالِ آشکار شدن است. جبههٔ مقاومت هم نیرومند شده و نیرومندتر خواهد شد. شما اکنون در طرفِ درستِ تاریخ ایستاده‌اید. تاریخ هم درحال ورق خوردن است…درس قرآن به ما مسلمانان و به همهٔ مردم جهان، ایستادگی در راهِ حق است: فَاستَقِم کَما اُمِرت…»



پ.ن: جایی خوندم که فلان سیاست‌مدارِ امریکایی گفته بود بعد از شهادتِ رئیس‌دولت، ایران در مرحلهٔ آشوب قرار دارد و بهترین زمان برایِ اجرایِ برنامه‌هایِ ماست؛ ولی بعد از تشییعِ باشکوهِ شهدای پرواز اردیبهشت؛ ایران رنگِ آشوب ندید. ششمین خبرگان‌ش آغاز به کار کرد و مجلسِ دوازدهم‌ش هم بطور رسمی شروع شد؛ حالا فرماندهِ مقاومت؛ برایِ جهان دست به قلم شد. حتماً متنِ کاملِ نامه رو بخونید! و از این ایمان، اقتــدار و صلابَت شاکِر باشید… لاحول‌ولاقوة‌الابالله‌.

این‌ها بخشی از واکنــشِ اولیهٔ کاربران خارجی نسبت به نامهٔ رهبر انقلاب به دانشجویانِ حامیِ فلسطین در آمریکاست.

عمقِ تاثیر رو در همین لحظاتِ ابتدایی ببینید! و اگر صبح بیدار شدید و لودگی‌هایِ اپوزیسیون رو دیدید؛ جدی نگیرید.
به زبان‌هایِ مختلف [انگلیسی، عربی و …] توی توییـتر متنِ نامه رو ترجمه کنید.

یه نکته‌ای که خیلی تو توییتر و جاهای مختلف می‌دیدم این بود که یه عده اصرار دارن که بگن: «این فجایع تقصیر سیاست‌های نادرستِ شخصِ نتانیاهو و دولتشه.» فحوای این مفاهیم هم یعنی که اعتراض فقط به این شخص وارده، و کشورِ اسرائیل باید روی سیاست‌هاش تجدید نظر کنه و نسل‌کُشی رو متوقف. اما امروز تو نامه‌ی آقا خطاب به دانشجوهای امریکایی حرف‌های دیگه‌ای زده شد، «جبهه‌ی بزرگ مقاومت در نقطه‌ای دور با همین ادراک و احساساتِ امروز شما، سال‌هاست مبارزه می‌کند هدفِ این مبارزه توقف ظلم آشکاری‌ست که یک شبکه‌ی تروریست و بی‌رحم به نام صهیونیست‌ها از سال‌ها پیش بر ملت فلسطین وارد ساخته و پس از تصرف کشورشان آن‌ها را زیر سخت‌ترین فشارها و شکنجه‌ها گذاشته است. نسل کشی امروز رژیم آپارتاید صهیونیست ادامه‌ی رفتار به شدت ظالمانه در ده‌ها سال گذشته است.» هشتگ؟ جهادِ تبیین در سطح بین‌الملل:)) حفظه‌الله.

واقعاً گاهی از توییتر کسبِ آگاهی کردن زوالِ عقل میاره. یه سر به بعضی توییت‌ها حولِ انتخابات نگاه می‌کنم می‌بینم «عیناً» همون حرف‌هایی که سه سال پیش به اقایِ رئیسی می‌زدن؛ الان دارن به یکی دیگه از کاندیداها می‌زنن. بعد حالا با چه عکسی؟! عکس گذاشته چرا اقایِ فلانی که دیروز اومد ثبت‌نام کرد، کُتی که پوشیده کَجه! سلام بر انزوا، سلام بر جنگ، سلام بر کوفت و زهرمار. از طرفِ کیا؟ همونایی که خزانهٔ خالی و بدهی‌های چندهزار میلیاردی و کارخونه‌هایِ تعطیلی و روابطِ قطع‌شده و به قولِ رهبری «یک‌دهه تعطیلی» تحویلِ دولتِ اقای رئیسی دادن؛ حالا که بدهی‌ها صاف شده و خزانه پُر شده و روابط بین‌الملل در بالاترین حدِ خودش قرار گرفته؛ باز با تکیه بر حافظهٔ جمعیِ ضعیف؛ سلام بر حربه‌هایِ تکراری! کل‌کل‌هایِ تکراری!

این روشِ منسوخِ کنایه‌آمیزِ معرفیِ خود؛ عاقبت‌بخیری به همــراه نمیاره آقایان..

-بالاتر نوشته بودم از این هیاهویِ انتخاباتِ فعلی فراری‌ام؛ یکی پرسید چرا؟ گفتم حقیقتاً داشتیم عادت می‌کردیم به این‌که می‌شه «بااخلاق» هم در سیاست «واقعاً» کار کرد؛ اما چه می‌شه کرد؟ تسلیماً لِاَمرک. اما اینایی که اخلاق رو قربانیِ رقابت می‌کنن؛ در نهایت خودشون قربانیِ سیاست می‌شن. امید است توضیحِ «قابل‌پذیرشی» برایِ این شائبه داشته باشن..

در ارتفاع!
خونِ‌شهیدی جوانه زد،
در جنگلِ سیاه؛
سپیــــدی جوانه زد..

-رضانیکوکار
- این‌جا هند؛ برایِ «شهید‌»مان مراسم گرفته‌اند..

تو برهه‌ای به‌سر می‌بریم که انگار باید زیاد مُــرور کنیم این برگه‌هایِ کتابِ حجیـــمِ تاریخ رو؛ چیزِ عجیب و دور از ذهنی هم نیست که بگیم «وای بر مردمانِ کوفیِ هزاران سال پیش و اگه ما اون‌روزها بودیم، جورِ دیگه‌ای رقم می‌خورد» هیچ‌کدوم‌مون مَصـون نیستیم؛ به خیلی‌ها‌مون هم میاد :)

حقیقتاً وضعیتِ عجیبی‌ست!
احمدی‌نژاد که در انتخابات ۱۴۰۰ می‌گفت «اگر رد بشوم رای هم نمی‌دهم» کاندید شد. جهانگیری اعلامِ آمادگی کرده؛ همّتی که معتقد بود «FATF حلالِ مشکلات است» کاندید شد. مشاورِ رسانه‌ای مهرعلیزاده به برنا گفته «معلوم نیست! با خاتمی گفتگو‌های گرمی داشته‌ایم!» با این‌وجود توییتری‌هایِ حامیِ نامزدهایِ مختلف از گرایشات سیاسیِ مختلف هم مُتّفق‌القول فقط یک‌نفر را می‌زنند! اجازه بدهید قبل از بررسیِ برنامه‌های افرادِ نهایی برای به قطعیت رسیدن؛ کمــی به‌ این هماهنگی شک کنیم.


درحالی‌که در جهـان برای تحلیلِ خط به خط نامهٔ رهبر جلسه می‌گذارند تا از نشرِ آن جلوگیری کنند و دانشجوهای امریکایی خط‌ به خطِ آن را دل‌گرمی می‌دانند و الگو می‌گیرند؛ این‌جا هنوز چهلمِ سیدِ شهیدِ اخلاق‌مدار نرسیده؛ انقلابی‌ها به جانِ هم می‌افتند تا فرصت‌طلبان میراثِ سه‌سال زحمت را به باد دهند!

تابه‌حال تشنه بوده‌اید؟! آنقدر تشنه که به هرچه چنگ بزنید؟! تشنگانِ قدرت این‌طورند. به طعنه می‌گویند «رئیس‌جمهورِ بعدی باید شبیه او باشد؟! ترسناک است» ولی نمی‌دانند او معیار و ملاکِ ما را از یک سیاست‌مدارِ دولتی بالا برد؛ چنانکه مادرم می‌گفت بعد از شهید رجایی هم چنین بود. شبیهِ او بودن یعنی پشتِ میز نبودن؛ در روستایی که حتی فرماندار هم نرفته؛ رفتن. یعنی نگران نبودن از کفش‌هایِ گِلی؛ یعنی نترسیدن از طعنِ بدخواهان. یعنی «ارتفاع گرفتن تا خدا» با خدمت به خلقِ خدا. یعنی تَشَر زدن به همکار بابتِ دفاع نکردن از رقیب! منتقد را بی‌شناسنامه و اهریمن نخواندن. یعنی «الله‌اکبر؛ اَبَرقدرت خداست» را جامهٔ عمل پوشاندن. یعنی در سیاست هم می‌توان تقوا داشت. یعنی دیپلماسیِ میدان، یعنی می‌توان عکسِ قهرمان را تا قلبِ نیویورک بالا برد و نترسید؛ یعنی آنقدر عزیز بود که صدایَش تا غزه و هند رفت. یعنی دعایِ خیر کارگر را به خواب ترجیح دادن. یعنی «خستگی را نشناختن»، یعنی «صدِ خودت را بگذاری تا گره‌ی وا کنی»؛ یعنی به «تکمیل و احیاء» بشناسنت. یعنی «آدمِ خوبِ کاربلد» بودن. کجایِ این‌ها ترس دارد؟!

این‌روزها خیلی به «مرگ» فکر می‌کنم. به انواعِ مرگ. در بسترِ خواب یا بیماری. در جبههٔ حق یا باطل. موقعِ مُچ‌گیری یا دست‌گیری. «عندَربّهم ‌یرزَقون» یا «أَصۡحاب ٱلنَّارِهُمۡ فِيهَا خَٰلِدُونَ». با عزّت یا ذلّت؛حینِ خدمت یا غرق عافیت!

چندسال پیش برایِ یکی از درس‌ها، رفتیم پزشکیِ ‌قانونی. جنازه‌ها رویِ تخت‌ها بودن؛ زرد و کبود و ناتوان. اون اقایی که استخوانِ پاش بیرون زده بود؛ حتی توانِ اینو نداشت از خودش در برابرِ نگاه‌ِ بقیه دفاع کنه. استاد گفت این‌ها همه غسل داده شدن؛ عجیب و ترسناک نیست؟ به ما اطمینانِ ‌خاطر داد که بعد از دست زدن به جنازه؛ نیاز به غُسلِ مَسِ میت نداریم. قبل‌ش فاتحه‌ای خوند و شروع کرد به درس دادن. تمامِ مدت به این فکر می‌کردم که انسان چیه؟! موجودی که در مدتِ حیات خودش؛ گاهی به «هرقیمت» خودش رو برندهٔ کارزاری می‌کنه که معلوم نیست این ولَع، تا کِی بهش وفا می‌کنه؟ یا نه، می‌تونه گاهی به قدری سعهٔ‌صدر و اخلاص و تقوا رو از حاشیه به متن بیاره؛ که به قولِ شهید مطهری «هم بزرگ» بشه هم «بزرگوار»؟ آدم‌ها نوعِ مرگ و پرکشیدنِ خودشون رو، با نوعِ زندگیِ خودشون رقم می‌زنن؛ گاهی چُنان حقیر و مُفت، و گاهی چنین گران، باشکوه و آرمان‌ساز! و «آرمان مرگ ندارد…»


افسوس!
که عُمــر در بطــالَت بگذشت؛‏
‌‏با بارِ گُنه بدونِ‌طاعت بگذشت،‏
‌‏فردا که به صحنۀ مُجـازات رَوَم
‌‏گویند:
که هنگامِ ندامت بگذشت…‏
•شعرِ آقا‌روح‌الله(ره) است،در وصفِ همچو منی..