پرم شکسـته علی‌جان؛
یاعلی‌ع مــــــددی..

خدایا لحظــه‌ای و کمتر از لحظه‌ای مارو به حالِ خودمون و نفْسِ نامردمون رها نکن؛ لحظـه‌ای و کمتر از لحظــه‌ای در مسیرِ ولایت، ولایت‌پذیری و شناختِ راهِ وصال به حضــرتِ صاحب(عج) دربِ دل‌هامون رو به شَک و شبهـه شُل نکن که ابتلائات و «غـــربال»‌هایِ تو در این روزگار هم لحظه‌ای و کمتر از لحظه‌ست؛

در کمتر از لحظه‌ای بندهٔ ابلیسِ نفْس شدن همانا و از «نمایندهٔ منتخبِ جمعِ بیعت‌کننده با امام» به «قاتلِ شمشیرِ زهرآلود به‌دستِ امام» تبدیل شدن، همانا..

اعوذ‌بالله‌مِن‌شَرِّ‌نَفْســـي…

داغِ مولا شود از یوسفِ زهرا، تسکیــن؛
ورنه جانسوزیِ این غصّه به‌پایان نشود..

تمامِ کوفه پر از ردِّ اشک‌های علی‌ست
و چاه‌ها که پُر از ناله‌های پنهــــان‌اند؛
 
شکست فرقِ نمازِ خدا به شمشیـــری
به من نگو که دگر کوفیان مسلمان‌اند..

در حملهٔ اسرائیل به سرکنسولگریِ ایران در دمشق، سردار زاهدی از فرماندهانِ ارشد ایران به شهادت رسید. فردی که اکثرِ ما، نه به نام؛ و نه به نشان شناختی از او نداشتیم؛ درحالیکه از موثرترین فرماندهانِ مقاومت در آزادسازیِ سوریه، و سابقاً از فرماندهٔ لشکر ۱۴ امام‌حسین(ع) بود. و ما امروز مثلِ همیشه نام‌ مدافعینی که شهید شده‌اند را هشتگ می‌کنیم؛ همان‌هایی که تا قبل از شهادت به بی‌عرضگی(!) محکومشان می‌کنیم.

اما از رهبرِ یمن بشنوید.
چه بپذیرید چه نه؛ جهان باید به جمهوری ‌اسلامی ‌ایران افتخار کند که تنها کشوری‌ست که در بینِ ۵۰ کشوری که باید به مقاومت سلاح بدهد؛ حمایت همه‌ جانبهٔ خود را از جبههٔ مقاومت دریغ نمی‌کند و رهبریِ جبههٔ مقاومت را عهده‌دار است.
اسرائیل؛ سگِ هاری‌ که علیرغمِ هزینه‌های گزاف، نه تنها از پسِ حماس برنیامده، بلکه به هیچ‌کدام از اهدافی که اعلام کرده بود [مانند آزادسازی اسیرانش] نرسیده؛ طبیعتاً هیچ خطِ قرمزی هم در وحشی‌گری‌هایش ندارد؛ تلاش می‌کند فشارِ بی‌سابقه را از خودش و هم‌پیمانان‌ش بردارد و به دوشِ جمهــوری اسلامی بگذارد. اما بی‌تردید پاسخِ ایران به این تجاوز قطعی‌ست.

پرسید که «وقتی امام‌علی در محرابِ نماز شهید شدن؛ چجوری مردم ندیدن و باز پرسیدن که مگه علی نماز می‌خوند؟ کور بودن؟ چرا نورِ وجودِ حضرت بیدارشون نکرد؟»

بله عزیزان. کور بودن! حاج‌آقا ‌کاشانی در تبیینِ شرایط جامعهٔ اون‌موقع می‌گه خیال نکنید همه مثلِ امروز به مقام امامت و ولایتِ امیرالمومنین واقف بودن؛ نه! مردم خیال می‌کردن که امیرالمومنین هم یک انسانِ عادی و معمولی‌ست و به عصمت از گناهِ ایشون باور نداشتن. عادت کرده بودن. گویی حضرت‌یوسف که تا قبل از نبوت یک انسانِ عادی بود. چی این وسط دامن زد به این عدمِ‌شناخت؟ دستگاهِ تبلیغاتیِ معاویه.
این‌ها سوالاتِ ذهن منه؛ چند درصد اطمینان داریم که اگر اون‌زمان بودیم؛ با این توجیهات که «اینا بازیِ سیاسته. اینا کارِ خودشونه. علی و معاویه هردو درگیرِ سیاستن، هرکی نظرشو داره» و … از حمایت از حق کناره‌گیری نمی‌کردیم؟! از کجا اطمینان داریم که گولِ بازی رسانه‌ایِ معاویه رو نمی‌خوردیم و از دلِ سپاهِ‌امیرالمومنین؛ ایشون رو به «قتال‌العرب» بودن محکوم نمی‌کردیم و با این تیتر که «علی مردان و فرزندانِ شما را کُشت» در قلوبِ مسلمین ایجادِ شک نمی‌کردیم؟ چرا رسانه رو دست‌کم می‌گیریم؟ چجوری اطمینان داریم که حضرت رو در جریانِ حکَمیتِ صفین کنار نمی‌زنیم و نظر خودمون رو به ایشون ارجح نمی‌دونیم؟ چطور اطمینان داریم که از بینِ سپاه امام‌حسن(ع) ما اونی نیستیم که نیزه بر پایِ حضرت زد و فریادِ مذل‌المومنین سر داد؟ چجوری اطمینان داریم که به مُسلِم نمی‌گفتیم «حالا شما برو؛ هروقت حسین‌ابن‌علی اومد برای بیعت میایم»؟

شهید مطهری(ره) بیانِ بسیار عجیب و جالب و عمیقی از رسانه‌ای داره که از گذشته تا امروز به دستِ یهود می‌‌چرخه؛ «همین‌قدر به شما بگویم امان از دستِ یهود كه بر سر دنیا از دست اینها چه آمد، یکی از كارهایی كه قرآن به اینها نسبت می‌دهد كه هنوز هم ادامه دارد مسألهٔ تحریف و قلبِ حقایق است. در هر مملكتی اگر بتوانند؛ آن شاهرگها و وسایل به قول امروزیها ارتباط جمعی مثل مطبوعات و به طور كلی آن جاهایی كه فكرها را می‌شود تغییر داد و تحریف كرد و تبلیغ كرد و گرداند و نیز شاهرگهای اقتصادی را در دست می‌گیرند. و اینها از قدیم‌الایام كارشان این بوده.»

و خیالِ خامه اگر فکر کنیم که همین صهیونیسم [یهودیتِ تحریف‌شده] بعد از هر تنش و اتفاقی؛ بخشِ مهمی از افکار جریاناتِ داخلی کشورهایی که جلویِ پیش‌رویِ اون‌ها رو در راهِ رسیدن به هدفِ اصلی‌شون [غلبه در نبردِ نهاییِ مُنتهی به ظهور] گرفتن؛ رو به حالِ خودش رها می‌کنه و با ایجادِ تشکیک‌ها؛ در روندِ «دشمن‌شناسی» اون‌ها خلل ایجاد نمی‌کنه و اون‌ها رو علیهِ «ستونِ خیمهٔ متمرکز» تحریک نمی‌کنه. اتفاقاً به وسیلهٔ رسانه، و قلب و تحریفِ حقایق! و از طریقِ تاثیرِ معدود جماعتِ منافق بر اکثریتِ ساده‌لوح.

باور کنید که تاریخ برایِ «عبرت‌گرفتن» است و در ابتلائات؛بجایِ دوراهیِ «ذکر مصیبتِ خودتحقیری» و «القایِ ناامیدی»؛ در کنارِ مطالبهٔ منصفانهٔ صحیح؛ جهاد تبیین رو انتخاب کنید.

- خیلی خوش‌حالم…
+ این خنده‌ها، خنده‌هایِ شهادته!

• دو دوتایِ بعضی آدم‌ها واقعا چهارتاست؛ مو لایِ درزش نِمیره. با دو دوتایِ ماهایی که چُرتکـــه گرفتیم دستمون و باهاش یقه‌ پاره می‌کنیم؛ زمین تا آسمون فرقشه…

.

هر اتفاقِ تلخ در جامعه [هر جامعه‌ای] همدلی و وفاقِ ملی به دنبال داره. یعنی باید همین‌جوری باشه؛ چون اتحادِ ملی‌ می‌تونه‌ بحران‌های جدی که خصوصاً ریشهٔ خارجی داره رو مدیریت کنه؛ پس همون عنصرِ بیگانه تمام تلاش خودش رو می‌کنه تا این اتحاد و همدلی رو به پایین‌ترین حدِ خودش برسونه و اون رو به یک انشقاق و بحرانِ جدید تبدیل کنه.

حالا چی‌شده؟! از دیروز تا حالا شاهدِ تحلیل‌هایِ عجیب [و نه دقیق] از طرفِ افرادی که احتمالاً هیچ تخصصِ نظامی [مثلِ خیلی‌هامون] ندارن؛ توی بعضی کامنت‌ها و اکانت‌ها هستیم که غالباً نوکِ پیکانِ حمله رو به سمتِ خودی‌ها می‌گیره. البته نه از طرفِ اون‌هایی که با خم شدنِ پرچم ایران خَم به ابروشون نمیاد و با ایموجی‌هایِ خنده زیرِ تصاویر شهدایِ مدافع امنیت؛ بی‌وطنی خودشون رو فریاد می‌زنن. به‌قولِ جناب «محلّل» ظاهراً این تفکّرِ خودتحقیــری؛ مُختصِ جریان غرب‌گرا نیست…

حالا بینِ این شلوغی‌ها؛ پیدا کنید پرتقال‌فروشِ اتحادشکن‌را..!

.

دعایِ لحظهٔ افطارِ بیست‌ و‌ دومین روزِ ماه‌رمضون امسالم اینه که «خدایا منو به هرنحو و به هر زبان و به هر اشاره؛ از طعنه‌زنندگان و مسخــره‌کنندگان و لگدپراکنان به دین و آئین و وطن قرار نده؛ از هر لباسی؛ خودی یا بی‌خودی.» آمین.

می‌دونم هرکس به تعلقی گرفتار؛ می‌دونم هرکس به بهانه‌ای مشتاقِ دیدار…
ولی مگه وقتی مصائبِ اهلِ‌بیت رو خوندی مُشت گره نکردی و گَلوت نسوخت از بُغض؛ نگفتی کِی می‌شه بیاد منتقمِ خونِ حسین(ع) و درد دل‌هایِ علی(ع) در تنهاییِ چاه؟
مگه تویِ همین روزگارِ معاصر؛ وقتی دیدی یه پدری تکه‌هایِ بدن بچه‌هاش رو لایِ پارچه پیچید و داد زد «یاالله…» قلبت مچاله نشد؟ مگه وقتی به اون آیه رسیدی که «ما می‌دانیم قلبت از آنچه می‌گویند تنگ می‌شود..» بغض‌‌ت نترکید و سر به آسمون بلند نکردی و آه نکشیدی…؟
قَدرِت رو ببر بالا؛
جوری که به قول استاد شجاعی وقتی خدا نگات می‌کنه بگه این بندهٔ من ظرفیت‌ش خیلی زیاده؛ ظرفیت‌ش قدِ کلِ امّته؛ نگاه کنید برای غمِ عالَم دعا می‌کنه؛ طلب می‌کنه درمانِ دردهایِ بشر رو؛ «عــــزیزی» رو که سال‌ها در انتظارِ انتظارهای ماست…

تمامِ قشنگیِ یک منتظِر اینه که امام زمان(عج) رو «ندیده عاشقش بشه» و «ندیده به خدمتش بره» و تلاش کنه فاصـله‌ش رو با ایشـــون کم کنه؛ «امشب در صدرِ خواسته‌هاتون؛ عاجزانه طلب کنید مُنجیِ عالَم را..»

•او با لشکری از شهیــــدان خواهد آمد..

عزیزِ من؛ با خطِ زیبایَت در نامه‌ای که به شیخ مفید نوشته بودی؛ گفته بودی: «در بيابان‌هایِ تاريک و ظُلمانی و صحراهای خشک و بی‌آب و علف كه دست تطاولِ زمان بدان نمی‌رسد، برایِ شما دعا می‌کنم..»

امشب در دلِ تاریکیِ کدام بیابانِ بی‌آب و علف قرآن به سَر می‌گیری؟ امشب در کدام صحرایِ ناهموار برایِ ما بی‌معــرفت‌ها دعا می‌کنی؟ امشب کجایِ این زمین؛ تنهایی‌ت را با خدایِ خودت قسمت می‌کنی؟
امشب برایِ بخششِ کدام گناهِ من پیش خدا واسطه می‌شوی؟ امشب با کدام بدقـــولی‌ام؛ خودم را از تو دور کردم..؟

عزیزِ من، عزیزِ من…
عزیزِ ندیدهٔ صبورِ زیبایِ من…

«با خودم گفتم؛ انقدری حاضر نیستی اینارو ببخشی؛ چطور انتظار داری خدا تورو ببخشه..؟»

-چشم؛ بخشیـــدم؛ همـون‌هایی رو که پارسال این‌موقع سپرده بودم به خودِ امام‌‌رضا. ببخــش خدایِ علی‌ع..