جا دارد از غصّــه
همهٔ عالَم بمیرند؛
گفتند:
«حیدر هم مگر اهلِ نماز است؟»
آن ظلم‌هایی که به زهرا و علی شد؛
پرونده‌اش؛
تا روزِ محشــر بازِ باز است..

«فرشِ هر مجلسی نشوید، هرکه هر صحبتی کرد گوشه‌اش را نگیرید.»

گوشــه‌نشینی ملازم و یا موجبِ معرفت نیست؛ ولی کسی که می‌خواهد اهلِ معرفت شود، باید معاشرتش را مخصوصا با اهلِ غفلت و اهلِ دنیا کم کند، فرشِ هر مجلسی نباشد و کار شبانه‌روزیِ او در مجالسِ بیهوده صرف نشود، و از معاشرت‌های بی‌فایده و بی‌مغز تا می‌تواند اجتناب نماید، و طوری نشود که با همه و درهر مجلسی حاضر شود.
همچنین برای کسی که می‌خواهــد اهلِ معرفت شود لازم است در خوردنِ حتی حلال، میانه‌رو باشد و افراط نکند. شکمو و پُرخور نباشد؛ بلکه تا گرسنه نشده سر سفره حاضر نشود؛ وتا اشتها دارد دست از غذا خوردن بردارد. از لحاظِ خواب و سخن گفتن نیز باید حدِ اعتـــدال را مراعات نماید.

-علامه طباطبائی (رضوان‌الله‌علیه)

می‌گه نگاه به این نکن که کاری ازت برنمیاد وقتی چندتا بی‌هویت می‌شینن دورِ هم و مدحِ قاتل امیرالمومنین رو می‌گن و هشتگش می‌کنن و خیال می‌کنن «حقیقتِ قرآن» عوض می‌شه و زورشون به نفْسِ ماندگارِ دین می‌رسه و زهی خیالِ باطل؛ ببین تو از چی ناراحتی؟ تو نسبت به قاتلین و دشمنانِ اهل‌بیت دشمنی داری و «اِنّي سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ»؟ حالا اینو ببین…

به جمهوریِ‌اسلامیِ‌ایران گفته‌ایم #آری
به هرچه غیرِ جمهوریِ‌اسلامیِ‌ایران؛ نه!

-پایَنـــــده مانی و جــــاودان..

حاج‌اقا طباخیان در «وقتِ سحر» حکایتی عجیب بیان کرد؛
می‌گه بعد از شهادتِ امیرالمومنین(ع) و زمانی‌که دورانِ معاویهٔ ملعون بود؛ یه نفر رفت درِ خونهٔ امّ‌سلمه‌(س) [همسر پیامبر] تا حال و احوالی ازشون بپرسه؛ امّ‌سلمه تا این فرد رو دید؛ عصبانی و برافروخته شد و بی‌سلام و علیک گفت «شماها زنده‌اید و امروز رویِ منبر، پیغمبر رو لعن ‌و نفرین می‌کنن؟»
می‌گه گفتم نه اشتباه به عرض‌تون رسوندن خانوم، احدی جرات نداره به پیغمبر بد بگه؛ معاویه خودش رو مُحبِ پیغمبر می‌دونه؛ معاویه نماز جمعه می‌خونه و مدحِ پیغمبر می‌گه؛ این‌ها فقط با علی مشکل دارن…
امّ‌سلمه(س) با ناراحتی گفت مگه بالایِ منبر‌هاتون لعن و فحش به علی نمی‌گید؟ مگه بعدش نمی‌گید و «هرکس علی را دوست بدارد؟» من بعنوانِ همسر پیغمبر شهادت می‌دم که پیغمبر اولین‌دوست‌دارِ علی بود…
وقتی رو منبر‌هاتون بر علی و محبینِ علی نفرین می‌کنید پیغمبر رو نفرین می‌کنید؛ بفهمید دارید به چه کسی توهین می‌کنید…
گفتم مادر! این‌ها بازیِ سیاسیه؛ جدی نگیرید؛ اینها نمی‌خوان به پیغمبر توهین کنن؛ قصدشون فقط علی‌ست!
امّ‌سلمه تندتر شد؛ برافروخته‌تر شد و گفت «برو به دوستانت بگو من خودم شنیدم پیغمبر فرمود: هرکسی علی را دوست بدارد مرا دوست می‌دارد و هرکسی مرا دوست بدارد؛ خدا او را دوست می‌دارد…»


هیچکاری هم نکرده باشیم که نکردیم؛ محبّتِ علی‌(ع) رو در دل داشتیم، نداشتیم؟ خدایا اون دنیا می‌تونیم سرمون رو بالا بگیریم و بگیم همین یه جا اسمِ ما در کنارِ اسمِ پیغمبر آورده شد؟ می‌تونیم بگیم بخاطرِ علی(ع) فحش خوردیم…؟ امشب می‌تونیم بگیم خدایا از تو محبّتِ علی و آلِ‌علی رو می‌خوایم و لاغیر…؟

تجربه‌گرِ دیروزی می‌گفت چندسال پیش تصادف کردم و با ماشین زدم به یه دختربچه، سراسیمه رسوندمش بیمارستان و دنبالِ پدرش و مادرش گشتم؛ رفتم حرمِ امام‌رضا و التماس کردم کمکم کنه. برگشتم، تموم کرده بود. به پلیس و پدر و مادرش گفتم من مقصرم ولی پدرش گفت «من ازت شکایتی ندارم؛ حتماً حکمتی تو این اتفاق بوده، سالِ گذشته هم پسرم تو همچین روزی از دنیا رفت.» مادرش که باردار بود گفت «به‌شرطی ازت می‌گذرم که دعا کنی بچهٔ من سالم به‌دنیا بیاد.» ازم گذشتن. امام‌رضا این‌جور کمکِ من کرد.
اون دنیا وقتی اتفاقاتِ زندگی‌م رو نشونم می‌دادن؛ گفتن تویِ این اتفاق دوتا امتحان بود؛ یکی برایِ تو و امتحــانِ دیگه برایِ اون پدر و مادری که بر دو مصیبت صبوری کردن و از تو گذشتن…

دارم به بخشــشِ اون‌هایی فکر می‌کنم که شاید گذشتن از اون‌ها- هرچقدر سخت- سهمِ من از این امتحان باشه؛ منی که سخت محتاجِ مغفرتم..

- خـــــوش آمـــدید..
+ آقاجان چه می‌بینید؟
- …«هذة‌فاطمــة»…

هر گوشــه ببين، نشــانهٔ دلتنگی‌ست،
اين خانه پس از تو، خانهٔ دلتنگی‌ست…

پرم شکسـته علی‌جان؛
یاعلی‌ع مــــــددی..

خدایا لحظــه‌ای و کمتر از لحظه‌ای مارو به حالِ خودمون و نفْسِ نامردمون رها نکن؛ لحظـه‌ای و کمتر از لحظــه‌ای در مسیرِ ولایت، ولایت‌پذیری و شناختِ راهِ وصال به حضــرتِ صاحب(عج) دربِ دل‌هامون رو به شَک و شبهـه شُل نکن که ابتلائات و «غـــربال»‌هایِ تو در این روزگار هم لحظه‌ای و کمتر از لحظه‌ست؛

در کمتر از لحظه‌ای بندهٔ ابلیسِ نفْس شدن همانا و از «نمایندهٔ منتخبِ جمعِ بیعت‌کننده با امام» به «قاتلِ شمشیرِ زهرآلود به‌دستِ امام» تبدیل شدن، همانا..

اعوذ‌بالله‌مِن‌شَرِّ‌نَفْســـي…

داغِ مولا شود از یوسفِ زهرا، تسکیــن؛
ورنه جانسوزیِ این غصّه به‌پایان نشود..

تمامِ کوفه پر از ردِّ اشک‌های علی‌ست
و چاه‌ها که پُر از ناله‌های پنهــــان‌اند؛
 
شکست فرقِ نمازِ خدا به شمشیـــری
به من نگو که دگر کوفیان مسلمان‌اند..

در حملهٔ اسرائیل به سرکنسولگریِ ایران در دمشق، سردار زاهدی از فرماندهانِ ارشد ایران به شهادت رسید. فردی که اکثرِ ما، نه به نام؛ و نه به نشان شناختی از او نداشتیم؛ درحالیکه از موثرترین فرماندهانِ مقاومت در آزادسازیِ سوریه، و سابقاً از فرماندهٔ لشکر ۱۴ امام‌حسین(ع) بود. و ما امروز مثلِ همیشه نام‌ مدافعینی که شهید شده‌اند را هشتگ می‌کنیم؛ همان‌هایی که تا قبل از شهادت به بی‌عرضگی(!) محکومشان می‌کنیم.

اما از رهبرِ یمن بشنوید.
چه بپذیرید چه نه؛ جهان باید به جمهوری ‌اسلامی ‌ایران افتخار کند که تنها کشوری‌ست که در بینِ ۵۰ کشوری که باید به مقاومت سلاح بدهد؛ حمایت همه‌ جانبهٔ خود را از جبههٔ مقاومت دریغ نمی‌کند و رهبریِ جبههٔ مقاومت را عهده‌دار است.
اسرائیل؛ سگِ هاری‌ که علیرغمِ هزینه‌های گزاف، نه تنها از پسِ حماس برنیامده، بلکه به هیچ‌کدام از اهدافی که اعلام کرده بود [مانند آزادسازی اسیرانش] نرسیده؛ طبیعتاً هیچ خطِ قرمزی هم در وحشی‌گری‌هایش ندارد؛ تلاش می‌کند فشارِ بی‌سابقه را از خودش و هم‌پیمانان‌ش بردارد و به دوشِ جمهــوری اسلامی بگذارد. اما بی‌تردید پاسخِ ایران به این تجاوز قطعی‌ست.