بعد از این‌که نیم‌ساعت وقت گذاشت تا من رو از رای دادن منصرف کنه؛ با تمسخر می‌گه تو کدوم کشوری رهبرش انقدر التماس می‌کنه به ملت که بیاین رای بدید؟!

می‌گم این اسمش التماس نیست؛ اسمش تبیینِ حقِ شهروندی برای تداومِ جنبهٔ «جمهوری» در یک کشوره. تبیینی با تاکید بر سابقه و آثارِ این مشارکت. مگه شما نمی‌گفتید این شخصِ رهبری یک دیکتاتوره؟ من سوال‌ت رو جورِ دیگه‌ می‌پرسم؛ کدوم دیکتاتوری به ملتِ خودش اصرار می‌کنه که بیاین بصورتِ مستقیم در انتخابِ افرادِ تصویب‌کنندهٔ قوانینِ تاثیرگذار در کشور مشارکت کنید؟! کما این‌که در دنیا کم‌سابقه‌س که حکومتی خودش رو به رای بذاره و نظامِ فعلیِ ایران این‌کارو کرده؛ با مشارکت. مشارکتی که مثلِ الگویِ توسعهٔ مدنظرِ شما در اسلامِ لیبرال [ترکیه] جنبهٔ اجباری و جریمه‌زا نداره و بر جنبهٔ تاثیرگذاریِ اجتماعی از سمتِ مردم تاکید می‌کنه.
مشارکت در تداومِ قوانینِ خوب و حجامتِ زالوصفت‌هایِ تشنهٔ سِمَت از چرخهٔ قدرت، با یک «انتخاب»، نه چشم‌بسته یا از رویِ عناد.

شما که این‌همه ادعایِ آزادی‌طلبی دارید؛ چرا برای محروم کردنِ من از حقِ خودم [که زمینه‌سازِ حقِ اعتراض و انتقادِ منه] تلاش می‌کنید؟ «رای ندادن» چه تبیینی نیاز داره؟ من بخش‌هایی از لزومِ این مشارکت رو گفتم. بگو «رای ندادن» چه فایده‌ای داره؟

واقعاً از اینکه امیرحسین ثابتی نامزدِ نمایندگیِ مجلس شده؛ احساسِ مثبتی دارم. گرچه مسئولیتِ خیلی حساس و خطیریه؛ اما شاخصِ ما تطابق کارنامه و برنامه با منافعِ ملی، انقلاب و مردمه. شاخصِ ما دغدغه‌مندی و شفاف بودنه. تا این‌جا کارنامهٔ ثابتی با این شاخص‌ها تا حدِ زیادی تطابق داشته.

ببینید. [No Vote = No Voice]

این پنج دقیقه خلاصهٔ ‌چیزیه که شاید فراموش کرده باشیم.
یه مُرورِ کوتاه کنیم؛ چرا مدعیانِ آزادی انقدر به «تحریم» اصرار دارن؟!
از اصـرار بر تحریمِ ورزش و افزایشِ تحـریم‌هایِ اقتصادی؛ تا التماس بر مداخله و تحریمِ نظامیِ ایران.
و حالا تحریمِ انتخاباتی!

-اگر این موضوع به دنیا مُخابره بشه که کشوری از نظرِ اون‌ها مشروعیتِ خودش رو از دست داده؛ راه رو برای مداخلهٔ نظامی مستقیم علیه‌ش هموار می‌دونن؛ اما دربارهٔ خودشون طور دیگه‌ای عمل می‌کنن و تبلیغاتِ گسترده‌ای برای انتخابات انجام می‌دن؛ تا آخر ویدیو رو ببینید.

عزیزانی که می‌خوان رای بدن طیِ یک حرکتِ زیبا دارن این موضوع رو علنی می‌کنن، فکر می‌کنم این حرکت از حاج مهدی رسولی شروع شد.
بعضی‌ها می‌نویسن «گله‌مندم ولی رای می‌دم.» و بعضی‌ها به این جمله اعتراض می‌کنن که اگر گله داری پس چرا رای می‌دی؟! رایِ با منّت نده.

تفکیکِ این موضوع خیلی واضحه؛ منم گله‌مندم. از کی؟ از نظامِ جمهوری اسلامی؟ از انقلاب؟ از ولی‌فقیه؟ قطعاً خیر. هیچ بستری مثلِ انقلاب اسلامی نمی‌تونست مردم رو «سیاسی» کنه تا بحرین‌فروشی رو با «بحرین دخترمان بود، شوهرش دادیم» براش توجیه نکنن. فهمِ سیاسی و قدرتِ تحلیل سیاسی رو انقلاب به مردم داد. مفهومِ سهیم شدنِ مردم در سرنوشت رو انقلاب به مردم داد. مفهومِ «استقلال» رو انقلاب به مردم داد. تا حتی با وجود بی‌طرفی در جنگ‌هایِ جهانی؛ مورد تعرضِ بیگانه قرار نگیرن و شاه برای عزل و نصبِ فلان وزیر و نخست‌وزیر، برایِ کسب اجازه تا فلان کشورِ خارجی سفر نکنه. انقلاب همین مفاهیم رو به خارج از مرزهایِ ایران هم صادر می‌کنه. «گفتمانِ سلیمانی در میدان» امروز از باب‌المندب هم فراتر رفته. انقلاب به من هویّت داد و بهش افتخار می‌کنم و با افتخار ازش دفاع می‌کنم. از خودش؛ عواملِ ایجادش و عواملِ بَقاش.

اما از کی گله‌مندم؟
از نماینده و مسئولی که پشتِ شعارهایِ انقلابی پنهان شد و خلافِ آرمان‌ انقلاب عمل کرد. از اون مسئولی که ابتدایِ انقلاب به اقتضایِ زمان حامی ارزش‌های اسلامی بود ولی امروز برای تحمیقِ مخاطب؛ به همون ارزش‌ها پشت‌پا می‌زنه. آرمانِ انقلاب یعنی مواضع و عملکرد هم‌راستا با اسلام، انقلاب و مردم، در راستای منافع ملی. از مسئولی که مادامی که رویِ قدرت بود؛ برای حضور مردم سر و دست می‌شکست اما حالا که در قدرت نیست؛ هم‌صدا با عبدالله مهتدی، مریم رجوی، صدایِ امریکا ، اینترنشنال و منوتو؛ صدها عرصهٔ موثر در امنیت [مثلِ انتخابات] رو تحریم می‌کنه. از فلان مسئولی که منفعتِ شخصی رو بر منافع ملی و دینی و «شخص»ِ خودش رو بر «شخصیتِ انقلاب» ترجیح می‌ده. پس رای می‌دم تا به اندازهٔ خودم علیه این بی‌حرمتی‌ها و بی‌معرفتی‌ها قدم بردارم.


به این دلیل و هزاران دلیلِ دیگه #رای_می‌دهم؛ با افتخار هم رای می‌دم و این افتخار محدود به این دوره نیست.

- رای دادنِ ما فایده‌ای نداره؛ بود و نبودش تفاوت نداره.
+ جدی می‌فرمایید؟!
پس چرا امیدخلیلی حتی بعدِ تعطیلی شبکهٔ مَنوتو یه گوشی دستش گرفته تو ماشین فیلم می‌گیره می‌گه که آی ملت! نرید پایِ صندوق‌ها؟! اگه برید جمهوری‌اسلامی قوی می‌شه؛ می‌تونه پول‌های بلوکه‌شده رو آزاد کنه؛ اگه نرید امریکا می‌فهمه این حکومت آینده نداره، پس سرنگون می‌شه؟!

عه مگه آزادی پول‌های بلوکه‌شده بَده؟ مگه قدرتِ منطقه‌ای داشتن بَده؟! اصلاً مگه قدرتمند شدن بَده؟! ملاکِ تشخیصِ مشروعیت، آمریکاست؟! می‌شه بگید آمریکا با کشورهایی که تصور می‌کرد پایگاهِ مردمی ندارن چی‌کار کرد؟!

گاهی هم باید دوربینِ تحلیل‌ رو بالاتر برد و مسائل رو از یک نگاهِ کلان‌ سنجید؛ ارتباطِ استفادهٔ من از این حقِ شهروندی با امنیتِ ملی همین‌جاست. که کارشناس‌هایِ شبکه‌هایِ ایران‌ستیز ساعت‌ها و دلارها هزینه می‌کنن تا در رابطه با انتخابات به من و شما القای ناامیدی کنن. که وسط حرف‌هاشون اینجوری گاف هم می‌دن؛ ما می‌فهمیم :))

«اون‌هایی که به هردلیلی رای نمی‌دن و دیگران رو از این حق منصرف می‌کنن؛ بیشتر فکر کنن.» در کمترین حالت؛ در رای دادن احتمالِ تاثیر هست؛ اما اگر واقع‌گرایانه نگاه کنیم؛ در رای ندادن هیچ فایده‌ای نیست.

-این بخش از حرف‌هایِ رهبری جواب دقیقی به اون‌هاییه که تبیینِ استفاده از حقِ شهروندی رو به «التماس رای» تعبیر می‌کنن و معتقدن جمهوری اسلامی «دیکتاتوری»‌ست که التماس می‌کند! اما شما هیچ دیکتاتوری رو در دنیا پیدا نمی‌کنید که به مردم برایِ حضــور در عرصهٔ تاثیرگذاری؛ اصرار داشته باشه. و هیچ دیکتاتوری رو هم پیدا نمی‌کنید که بعد از تبیینِ مفصلِ لزوم استفاده از این حق؛ به‌جایِ جریمه و اجبار، به اون‌هایی‌که مشارکت نمی‌کنن پیشنهاد بده که «قدری بیشتر فکر کنید.»

-قدری بیشتر و عمیق‌تر و منصفانه‌تر باید فکر کرد. همین!

اگر برایِ شما سواله که چرا به «انتخابات» در عینِ اطلاقِ حق‌ شهــروندی؛ برچسبِ «تکلیفِ شرعی» هم اطلاق می‌شه؛ گوش بدید.

•استاد شجاعی| پیشنهادِ خوب.

مخاطبِ پستم افرادی‌اند که تا امروز برای قدم گذاشتن در مسیر انتخابات مُرددند.

بابتِ بعضی تصاویر توهین‌آمیز عذرخواهم. قصدم جلب توجه شما به منتشر کنندگانِ این تصاویر است.
از افرادی که با دروغِ قطع شدنِ پا و تخلیهٔ کلیه‌ و اعتصابِ غذای همراه با اَرده و عسل‌شان؛ احساساتِ حامیانِ خودشان را هم جریحه‌دار کردند اما عوضش دلار به جیب زدند؛ آن زنِ فراری از وطن که روزی در راهروهایِ فرعی فلان سالن از مَکرون آویزان می‌شد تا جنبش‌شان را حمایت کند و روزی جلویِ دوربین می‌گفت «تیم را تحریم کنید، پرچم را بسوزانید، ایران را تحریم کنید، اصلاً به ایران حمله کنید! مردم دوست دارند.» و یا از آن سلبریتیِ فراری که خواهرش را با یک کلاهِ گشاد ۷۰۰ میلیاردی روانهٔ زندان کرده تا آنسویِ آب‌ها از «زن و زندگی» بگوید. یا از آن تجزیه‌طلبی که بُریدنِ سر با تکه‌هایِ موزائیک؛ و کندنِ پوستِ نوجوانانی که تازه محاسن‌شان سبز شده بود را در کارنامه‌اش دارد؛ تا آن غاصبانی که مفتخرند به قتلِ ۳۰ هزار زن و کودک فلسطینی‌.
این‌ها بخشی از تلاش شبانه‌روزیِ آن‌هایی‌ست که فریاد می‌زنند «جمهوریت» در ایران معنا ندارد.

اما حالا همه یک‌چیز می‌گویند؛
«رای ندهید!»

و بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
بعد از ساعت‌ها بی‌خوابی؛ و به‌ ده‌ها دلیل که عشق به این دو عزیزِ مؤمنِ مقابلِ چشم‌هام، در صدرِ دلایله. که مولاعلی فرمود:
سرزمیـ🇮🇷ـن‌ها با وطن‌دوستی آباد شده‌اند.

+آخیش.
بمونی برامون جمهــوری‌اسلامی.
زیر نگاهِ مهربانِ صاحب‌الزمان‌عج.

نحوهٔ انتخاب کردن کاندیداها تویِ این دوره [طبقِ چیزی که اطرافم دیدم] خیلی جالب بود. سخت‌گیرانه و غالباً مبتنی بر تحقیق و پرس‌وجو؛ از بررسیِ عملکردِ افراد تویِ سامانه شفافیت تا بررسی سوابق و اعلام موضع‌ها. قبلاً این حجم از سخت‌گیری محسوس نبود و به اسمِ احزاب اکتفا می‌شد اما این دفعه انگار جدی‌تر مسائل بررسی می‌شن. جامعه آماریِ اطرافم رویِ حقِ مشارکت خودش و اسامی‌ای که از این ۷۵٪ کاندیدایِ تایید‌ صلاحیت‌شده انتخاب می‌کنه؛ احساسِ مسئولیت می‌کنه. من اسمش رو می‌ذارم حرکت در مسیرِ پختگیِ سیاسی و رشد فهمِ سیاسی که از برکاتِ انقلاب اسلامیه. حتی با وجودِ بی‌اخلاقی‌هایی که کفِ توییـتر و فضای مجازی به اسم دغدغه‌مندی صورت گرفت!

در کارِ خیر حاجت هیچ استخاره نیست؛
قدری بیشتر فکر کنید.

هربار طوری اخبار مربوط به این مَرد رو می‌خونم که انگار برایِ اولین‌بار قصدِ شناختنش رو دارم. دقت که می‌کنم موقع انتخابات اون عصایِ چوبی همیشگی دستش نیست؛ مثلِ همیشه صاف راه می‌ره و با طمأنینهٔ همیشگی برگهٔ رای رو داخلِ صندوق میندازه. با آرامش، با لبخند. اون از همه‌چی خبر داره؛ از تاثیرِ بازتابِ این روزِ مهم در رسانه‌های خارجی که فارسی‌زبانان‌ش شبانه‌روز در حالِ تخریبِ قدم‌های ماست. تا شَکی که در دلِ بعضی‌هاست. از روایاتِ حاضرین که می‌خوندم نوشته بودن «یکی از خبرنگارانِ خارجی گفت او حرفِ آخر را راجع به همه‌چیز می‌زند.» اون‌ها تحت تاثیرِ قدرت فرامنطقه‌ایِ این مَردن. خبرنگارِ مسیحی لبنانی بعد از گرفتنِ چفیه‌ش اشک می‌ریخت و می‌گفت «اول خدا، بعد خدا، بعد سیدحسن و سیدعلی»، مسیحی بود. اما دل‌باختهٔ مسلمانیِ این مَرد. پرسیدن توصیهٔ شما به مُردّدین چیه؟! گفت «در کارِ خیر حاجتِ هیچ استخاره نیست…»
چون می‌دونه خیرِ ما نهفته در «انتخابِ حقی‌ست که دیگران دارن برای سلبِ اون هزینه می‌کنن.»


این مَرد قدرتمند و جدیِ دیگران؛
و این مَردِ مهـــربان و با لبخند و آرامِ ما.

یکی از دوستایِ سبزواریِ من می‌گه می‌خواستم به دلایلی این دوره رأی ندم؛ تا لحظهٔ آخر هم مُردد بودم اما بالاخره تصمیمم رو عــوض کردم و رفتم رأی دادم تا عنابستانی بالا نیاد. نیومد. و اینک نتیجهٔ خوبِ رای دادن!

واکنش براندازهای داخلی و خارجی به نتایج قابل‌ پیش‌بینی بود. چرا تعجب می‌کنید؟!

-اگر آمار مشارکت براشون قابلِ‌توجه نباشه؛ به استنادِ همون آمارِ رسمی، شما و انتخابِ شما رو زیرسوال می‌برن و تحقیر می‌کنن.
-اگر آمار مشارکت براشون قابلِ‌توجه باشه؛ دقیقاً همون آمارِ رسمی‌ای که تا قبل‌ بهش استناد می‌کردن رو زیرسوال می‌برن تا شما و انتخابِ شما رو به تقلّب و آمارسازی متهم ‌کنن.
همون اتفاقی‌که سال ۸۸ افتاد؛ و دریغ از یه مدرکِ مستند جهتِ اثبات ادعایی‌که بخاطرش اون‌همــه تحریم‌ سنگین علیهِ ما اعمال شد. خودشون هم می‌دونن صداقتِ آمارِ جمهوری‌اسلامی غیرقابلِ انکاره.
اینا در راستای «بزرگترین کمپینِ تحریم انتخاباتی چهاردههٔ اخیر» می‌گفتن حتی برای خریدنِ نون هم از منزل خارج نشید؛ و دست‌آخر می‌گفتن نهایتِ مشارکت ۲۰٪ خواهد بود اما حالا خلافِ این برنامه‌ریزی‌ها اتفاق افتاده و این «مردمِ شریف» بازم گل کاشتن؛ لذا اراجیف بافتن و بکار بردنِ کلیدواژه‌هایِ تحریم سراسری و تقلب و آمارسازی و … قابل پیش‌بینی‌ترین کاریه که می‌تونن بکنن.

بعضی شهرها رشدِ چنددرصدی یا مشارکتِ بالای ۵۰٪ هم داشتن، اما در مجموع آمار مشارکت در انتخابات مجلس نسبت به قبلِ این کمپین‌ها تغییر محسوسی نکرده و این یعنی پرهزینه‌ترین کمپین‌‌ها و کم‌سابقه‌ترین هجمه‌هایِ رسانه‌ای و روانی علیهِ جامعهٔ ایران [مثل تمام کمپین‌های پارسال] عملاً دود شد رفت هوا؛ لذا تکلیفِ حامیان توهّماتِ براندازی روشـنه؛ سُمـاق مَکیدن.


دمِ این مردم گرم و خیرِ این مردم مقبول که از همه‌طرف حرف شنیدن ولی همچنان پایِ کار بودن.
حالا چی مهمه؟!
عملکردِ مسئولین و منتخبین برایِ بهبود وضعیت؛ و ریشه‌یابیِ دلایلِ تردید در مشارکتِ افرادی که قلباً عناد با نظام جمهوری ‌اسلامی ندارن؛ و تسریع در رفعِ اون‌ها. مردم سرمایه‌هایِ اجتماعی‌اند.

آیا می‌دانستید در سال ۸۸ بابتِ یک ادعای دروغِ بی‌مدرک؛ مشارکت ۸۵ درصدیِ مردم به حاشیه رفت و سنگین‌ترین تحریم‌ها علیهِ ایران اعمال شد؟! آیا می‌دانستید کشور مدت‌ها در آشوب و فتنه و ناامنی بود و دوقطبی‌ها از همون زمان شروع شد؟! آیا می‌دانستید بخاطر سودایِ «داماد لرستان» چه آسیب‌ها به اعتمادِ عمومی وارد شد؟! آیا می‌دانستید رأفتِ اسلامی شامل حال سرانِ فتنه‌ای شد که خودشون هم می‌دونستن ادعاشون دروغه؛ ولی امروز طلبکارن؟!
و آیا می‌دانستید که خیانتِ این قُماش پایان ندارد و امروز هر ادعایی از سمتِ این‌ها و با همکاریِ این‌ها؛ علیهِ هر چیز دیگری محلِ تردید است؟!
و آیا می‌دانستید صاحبِ این صوت در یک اقدامِ مثلا اعتراضی در انتخاباتِ ملی شرکت نکرد؟! اعتراض به چه چیز؟! به عدمِ اقبالِ مردم نسبت به مُهره‌هایِ جناحش؟! یا به بی‌بهره بودن از سفرهٔ قدرت؟!

انگشتِ اتهام این پوپولیست‌های رادیکال که اساساً اعتبارشون رو مدیونِ همین انتخابات‌ها هستن؛ همیشه به سمت دیگرانه؛ درحالی‌که خودشون در ردیفِ اولِ اتهامات‌اند.

رسیدم تا حرم، گفتم سلام آقا! اومدم خستگی‌هامو رو از رویِ روحی که محصور شده توی این جسم، و جسمی که محصور شده تویِ دنیایِ آدم‌ها بتِکونم؛ ببخشید خستگی‌هامو میارم. می‌دونم باز برمی‌گردم، جز اینجا ندارم مأمَنی..

رسیدم تا حرم؛
گویی کسی می‌گفت در گوشم،
«بیا ای خسته از دنیا؛
که من باز است آغوشم..»

شمــارو نمی‌دونم؛ ولی من اینطــوری‌ام که وقتی میام حرم امام‌رضا؛ دنیایِ بیرون و متعلقاتش برام به بی‌ارزش‌ترین مرحلهٔ خودش می‌رسه. دعواها و دغدغه‌هایِ بیرونِ حرم برام محو می‌شه، با همون جرعهٔ اول چایِ چایخونه حضرتِ رضا. صدایِ هیاهویِ بیرون برام قطع می‌شه؛ با صدایِ به هم خوردنِ استکان‌های چایخونه حضرت رضا.