انقدری که با حسینیهٔ معلیٰ این شب‌ها خندیدم تو کلِ خنداننده‌شو نخندیده بودم؛ قشنگ نشون می‌ده جمع‌هایِ مذهبیِ واقعی به موقع‌ش از همه جمع‌ها باحا‌ل‌تر و شادترن؛ این عَبوس‌هایی رو که به قول استادغلامی فکر ‌می‌کنن هرچی بیشـتر اَدا و اخم و فلان بیان مذهبی‌ترن جدی نگیرید؛ ادب و متانت با بدخُلـقی و اَدایی بودن فرق می‌کنه.

حضرت سجّاد (علیه‌السلام) فرمود:
-مردم زمان غیبت امام‌زمان عج، ‌که به امامتش معتقد و منتظرِ ظهــور هستند؛ بافَضیـلت‌ترین مردم‌ها هستند…چرا؟


•اللهم‌لَینْ‏‌قَلْبِی‏‌‌لِوَلِیِّ‏‌أَمْرِك•
«خدایا قلبِ منو برایِ ولیّ‌امرت نرم کن.» که با اسمِ حضرت، قلبِ من پُر از اشتیاق به وجودِ نورانی‌ش بشه و عشقِ حضورش در رگ‌هایِ من موج بزنه. و در برابرِ تمسخُر‌هایِ اهلِ شَک، اهلِ یَقیـن باشم و در برابرِ توهین‌‌ها و آزارِ روزگارِ آخرالزمان؛ مُحکم. و به عشقِ حضور و وجودش؛ امیدوارتر از هر امیدواری…
و نه از از دستهٔ مردمانِ «أَشْبَاهَ الرِّجَالِ وَ لَارِجَالَ.»

حسینیهٔ معلیٰ امشب اینجوری شروع شد؛
«به نامِ خدایِ علی‌آفـرین…
خدایِ زمان و خدایِ زمین»

استاد غــلامی تو یکی از کلاس‌ها می‌گفتن اوجِ احساساتِ آدم‌ها گریه‌س، وقتی دیگه نمی‌دونی چطور باید احساسِ خودت رو بروز بدی اشکت درمیاد؛ هم موقعِ غم هم موقعِ شادی. و فکر می‌کنم یکی از دلایلی که تو فضاهایِ قشنگی مثل معلّیٰ و اعیادِ قشنگی مثل شعبان اشکم درمیاد اینه که حالِ دلِ تمامِ سلــول‌هام خوشه و نمی‌دونن چطوری نشونش بدن که واقعی باشه؛ پس تبدیل به اشک می‌شن و می‌ریزن. نمی‌دونم! شاید اینه دلیلش.

مستند «غیررسمی۶» رو ساعت ۱۴:۳۰ از شبکهٔ ســه ببینید؛ روایتی صمیمی از رهبــری و اهالیِ کتاب.

می‌گه اوایل‌انقلاب بعضی جاها یه سری تندروی‌ها در زمینهٔ هنر و فرهنگ اتفاق میفتاد و سه نفر بودن که خصوصاً جلویِ این تندروی‌ها رو می‌گرفتن و بشدت در این زمینه دغدغه‌مند بودن؛ یکی‌ رهبری، یکی‌ شهید بهشتی و یکی‌ شهید مطهری.

حالا شما حساب کن چرا شهید بهشتی و شهید مطهری بعد از تحریفِ شخصیت؛ ترور [حذفِ فیزیکی] شدن؛ و همهٔ دم و دستگاه‌هایِ هجمهٔ رسانه‌ای سال‌هاست دارن برای ترورِ شخصیت [تحریف و دروغ‌پردازی] سیدعلی خامنه‌ای تلاش می‌کنن.

جانِ کلام این است و غیرِ این نیست؛
«از این طــــرف که منم؛
راهِ کـــاروان باز است…»

-نسخهٔ کاملِ مستند رو این‌جا می‌تونید ببینید.
-ولی انصافاً حتماً ببینید!

داشتم برایِ چندمین‌بار مسـتندِ غیررسمی رو نگاه می‌کردم که دیدم بله چه کتابِ آشنایی‌ه، اون آقاهه چقدر آشناست رویِ جلد کتاب داره لبخند می‌زنه؛ عه اون آقاهه عُمران دایی‌مه :)) و ذوق کردم :))🤍

کتاب «حبیب تولــدی دیگر؛ نگاهی به کارنامهٔ عملیاتیِ گردان حبیب‌بن‌مظاهرِ لشکر۲۷ محمد رسول‌الله»

حالا که بحث کتابه؛ کتابِ «صعود چهل‌ساله» رو بخونید؛ حتماً.
خصوصاً اگر از دسته‌ای هستید که فکر می‌کنید ایرانِ اسلامی در این سال‌ها به هیچ پیشرفتی دست پیدا نکرده؛ و برایِ تاییدِ اخبار پیشرفت‌ها به آمارِ بین‌المللی اعتماد دارید.
بنظرم هر ایرانی باید این کتاب و تجدیدِ چاپ‌هایِ بعدی‌اش رو [جهتِ به‌روزرسانیِ آمار] بخـونه و به اطرافیان‌ش که در این‌باره سوال دارن هم هـدیه بده.


-«صعود چهل ساله» به تحقیق و کوششِ بیش از ۵۰ نفر و نوشتهٔ سیدمحمدحسین راجی.
-دوستان اطلاع دادن که از جلـد دومش هم تحت عنوان «صعـود چهــل‌‌‌سالهٔ ۲؛ در نزدیکیِ قلّه» رونمایی شده.

دعواهایِ سیاسی تبدیل به «ابتــذالِ سیاسی» شده، کمتر کسی حرف از برنامه و کارنامه می‌زنه؛ گرچه هستن افرادی که همچنان شعورِ مخاطب رو زیرسوال نمی‌برن و در تبلیغاتِ خودشون رعایت تقوا رو می‌کنن. جایِ شکــر داره. اما این سطح از ابتذال تو بعضی جنجال‌ها خنده‌داره.

گاهی فکر می‌کنم بعضی‌ها عامدانه نقطهٔ مقابلِ حرف‌های رهبری رو عملی می‌کنن؛ یک حکیمِ ۸۴ ساله‌ [ماشاءالله لاحول‌ولاقوة الابالله] در تمامِ سخنرانی‌ها حرف از سابقه، دلایل و نقاط مثبت مشارکتِ مردم در صحنه‌های سیاسی می‌زنه و با تمام انشقاق‌ها؛ این مملکت رو از تکه‌تکه کردن دور نگه ‌داشته؛ اون‌وقت سطحِ دعواهایِ سیاسی بعضی‌ها داره به گیـس ‌و گیس‌کِشی می‌رسه!
آقا مردم دارن نگاتون می‌کنن…!

وضعیت جوریه که اینترنشنال و امثالهم همینجور بی‌کار نشستن و دارن از جیغ و دادهایِ خودی‌ها تولید محتوا می‌کنن؛ یه بار سرِ دعواهای سیاسی؛ یه بار سرِ حسینیهٔ معلیٰ. بعد اینام فکر می‌کنن که چقدر مطالبه‌گرن.
عزیزانِ مثلاً دلسوز و نگران! حقیقتاً خسته‌کننده شدید، اصلاً بوی دلسوزی و نگرانی نمی‌دین؛ نوعِ بغض‌پراکنی‌هاتون بیشتر شبیه به زیرپا گرفتنه؛ وگرنه اساسِ «نقد» هم آدابی داره که شما ازش بی‌بهره‌اید.

تویِ مستند «غیررسمی۶» یه جا به نقل از رهبری می‌گن که کاش مشغلهٔ کمتری داشتم و اوایلِ انقلاب با بعضی‌ها که مخالفِ ما بودن بیشتر حرف می‌زدم تا به جبههٔ انقلاب جذب‌ می‌شدن و از ظرفیت‌شون استفاده می‌شد؛
اما حاجی‌گیرینُف‌هایِ فعلی و مجازی اول امثالِ حامد زمانی رو از مِیدون به در می‌کنن؛ بعدش از خلوتیِ رسانهٔ ارزشی می‌نالن.

کسانی که در میدانِ انتخابات وارد می‌شوند؛ از بددهنی و توهین و سیاه‌نمایی اجتناب کنند. ۱۴۰۲/۱۱/۲۹

آن که می‌تواند تشویق کند، تشویق کند. آنی که وارد می‌شود بداخلاقی نکنند، در فضای مجازی به هم بد بگویند، فحاشی کنند، اهانت کنند، تهمت بزنند؛ این کارها بی‌برکت می‌کند انتخابات را.

از سیاه‌نمایی اجتناب کنند، این‌جور نباشد که بعضی برای اینکه توجه مردم را به خودشان جلب بکنند سیاه‌نمایی کنند، سیاه‌نمایی غلط است و خلافِ واقع است و دروغ است و مورد لطف پروردگار قرار نمی‌گیرد.

عزیزانِ من! ما با اتحاد با یدِ واحده بودن مبارزه کردیم، با یدِ واحده بودن پیروز شدیم، با ید واحده بودن تا حالا ادامه دادیم، باید بعد از این هم با ید واحده بودن حرکت کنیم، اختلافات سلیقه‌ای و سیاسی و این حرف‌ها؛ نباید در وحدتِ ملی ملت ایران در مقابل دشمنان تأثیری بگذارد…

یه عالمه کتاب رو طاقچــه داره خاک می‌خوره و منو نگاه می‌کنه و اون دنیا قطعا خِفتم می‌کنه :))
و من می‌گم یه دو دقیقه برم تو گوشی ببینم چه خبره؟! و می‌شه دو ساعت.

کجام؟! وسطِ بمباران‌های بی‌سر و ته خسته‌کننده.
گویا مغزِ انسان برا یه زندگی به دور از تکنولوژیِ ساده پردازش شده حقیقتاً :))

خاطرم هست توی یکی از کلاس‌ها استاد غلامی یه مثالی از گذشته زدن، سال ۷۹ در دانشگاهِ امیرکبیر یه مجله‌ای بود بنام موج؛ که در این مجله یک جوانی به امام‌زمان جسارت کرده بود؛ و ماجرا به علما رسید و یه جو امنیتی به وجود اومد و این جوان دادگاهی شد و … تا ماجرا به رهبری رسید و ایشون این متن مندرج در مجله رو «ضعف اندیشه و ضعف قلم» قلمداد کردن؛ نه از تعمّد و سوءنیت؛ عفو خورد و بحث‌ها تموم شد.

—اینو چرا گفتم؟!—
من تا الان با دو دسته از آدم‌ها مواجه شدم که به نطفهٔ انسان‌هایی که در کارِ خودشون سوءنیتی نداشتن؛ کار دارن؛ اولی اون دسته از برانداز‌هایی که تا الان هرجا خواستی چیزی بگی سریعاً بهت گفتن «صیغه‌زاده» و دوم اون دسته از مذهبی‌طور‌هایی [تذکرِ کاملاً به‌جایِ دوستان بود که عنوانِ «مذهبی» این‌جا صدق نمی‌کنه] که یه جایی یه رَگی ورم می‌کنن و با این عبارت حرف رو تموم می‌کنن که «نطفه و لقمه‌ش ناپاک بوده»، منشِ هردو یکیه؛ فقط هدف و ادبیاتش متفاوته. جداً خودم هم مواجه شدم! و می‌ذارم به حسابِ خشم.

و مسئلهٔ مهم اینه که بیا و به اون دستهٔ دومی بفهمون که بزرگوار! بنده هم با تمامِ نقص‌هایی که دارم؛ با «همون قسمتِ خطا» از انسانی که به گواهِ کارنامه‌ش قطعا سوءنیتی در کارِ خودش نداشته موافق نبودم؛ اما ۱) نطفه و لقمهٔ اون شخصی که بیشتر از من و شمایِ کلمه‌بنویس درِ خونهٔ یه بزرگی خدمت کرده رو زیرسوال نمی‌برم؛ چه رسد به زحماتی که سابقاً کشیده. ۲) کل کانسپتِ برنامه‌ای که [حسینیهٔ معلی] مُدام نامِ علی‌(ع) و اولادِش رو فریاد می‌زنه و در خللِ برنامه صدها حکمت و نکته از اهل‌بیت و ولایت‌پذیری مطرح می‌کنه و از قضا؛ رسانه‌ای مثل اینترنشنال که تا دیروز فراخوانِ «نه به مشکیِ محرم» می‌زد هم می‌کوبدش رو هم زیرسوال نمی‌برم. ۳) خودم رو در وهلهٔ اول با آدابِ نقد آشنا می‌کنم و می‌گم باید در کلام جانبِ احتیاط رو بیشتر از پیش رعایت کرد و تا جایِ ممکن مانعِ برداشت‌هایِ سوء از سوءنیتِ نداشته شد. بعلاوه؛ شأنِ موضوعِ کلام خیلی مهمه. اما نقد یعنی بدی‌ش گفتی؛ خوبی‌ش هم بگو؛ نه این‌که بدی‌ش رو بگو؛ دوتا دیگه هم بذار روش!


اما اگه همین‌هارو بهشون بگی تورو با سپاهِ یزید یکی می‌کنن و در نتیجه؛ تویِ توئیت‌هاشون نطفه و لقمه‌ت رو هم به باد می‌دن.

سمتِ راست مراســمِ عروسیِ عروس و دامادِ غزه‌ای؛ در چادرِ آوارگانِ فلسطینی. فلسطینی‌هایی که در سرزمینِ خودشان آواره شدند. عروس دسته‌گلِ قرمز دارد؛ داماد کت شلوار دامادی ندارد.
سمتِ چپ عروس و دامادِ اسرائیلی؛ داماد کت و شلوارِ دامادی دارد؛ عروس ترجیح داده بجایِ دسته‌گل؛ اسلحه به دست بگیرد و این تصویر را به یادگار بگذارد. احتمالاً این عروس و داماد هم از همان شهروندانِ «معمــولیِ» اسرائیلی‌اند.

شرحِ حال این است؛
یک عروس و دامادِ فلسطینی؛ شبیه به همین نوگُلانِ تصویر، سه روز بعد از مراسم‌شان؛ توسطِ تروریست‌هایِ اسلحه به دست [شبیه به همین عروس و دامادِ اسرائیلی] شهید شدند؛ اما هنوز در رسانه‌هایِ جهان از شما می‌پرسند «چرا از فلسطین حمایت می‌کنید درحالی‌که آنها تروریست‌اند؟»

اسرائیل بدونِ روتوش.

سلام فرمانده۳ از صبح افتاده رو زبونم؛ هی با خودم تکرارش می‌کنم، اونجایی که ابوذر روحی می‌خونه:
«از ســـــرباز به فــرمانده؛
فرمانده! ایران آماده‌ست…»

دارم به این فکر می‌کنم که واقعاً ایران آماده‌س؟!
بینِ این آماده‌ها، تکلیفِ ما مدعی‌ها چیه؟ وقتی ظهور اتفاق بیفته ما واقعاً سمعاً و طاعتاًییم؟! و اگه کار به قصّاب و قربانی بکِشه، فریاد نمی‌زنیم که ای‌وای آمد و قصّاب و شیخ رو کُشت؟

پارسال میثم مطیعی توی حسینیهٔ معلیٰ- ماه محرم- از ولایت‌پذیری حضرت عباس می‌گفت؛ از بچگی به تمرینِ رزم و جنگاوری مشغول بودن و آمادهٔ آماده؛ اما تویِ کربلا امام‌حسین یه کلام بهشون فرمودن که عباس جان وقتِ جنگ نیست؛ برو آب بیار! و حضرتِ عباس بدونِ هیچ‌ چونه‌زدنی و بدونِ هیچ اگر و امایی گفتن «سمعاً و طاعتاً»!
[جلد ۴۵ بحارالانوار]

ما که انگشت کوچیکهٔ حضرت عباس نمی‌شیم؛ اما به قولِ شهیدمطهـری می‌تونیم تمرین‌کنیم تا شبیه انگشت کوچیکه‌شون بشیم؛ واقعاً سمعاً و طاعتاً؟ اگه تکفیــر نمی‌شم؛ اگه ما بودیم نمی‌گفتیم «من این‌همه تمرین کردم و مشقِ رزم کردم که الان جنگ نکنم؟! پس این‌همه شمشیر و سوارکاری به چه کار اومد؟!»

کجایِ کاریم الان؟
نمی‌دونم. و این ندونستن خیلی آزاردهنده‌س.
و تمام دانسته‌هام همون کلماتیه که لابه‌لایِ متن؛ زیرشون خط کشیدم..