استاد غلامی تو یکی از کلاس‌ها مقدمه‌ای دربارهٔ قیامِ امام‌حسین گفتن که به‌نظرم خیلی عمیق بود؛ حیفم اومد ننویسم. البته نقل به مضمون می‌کنم و با چیزایی که به ذهنم رسید تکمیل‌ش می‌کنم؛

-گریه صرفاً بر جسمِ قطعه‌قطعه شده کفایت نمی‌کنه؛ می‌تونه جلوی حرکتِ تورو بگیره؛ چون یه آدم معمولی رو تصور می‌کنی که زیرِ شکنجه و ضربات دردی کشیده و شهید شده، اگر گریه بر روحِ مقتدرِ مظلوم اباعبدالله باشه، وقتی گریه می‌کنی بعدش مُدام تو فکری؛ از خودت می‌پرسی ممکنه «جهل» تکرار بشه و امام‌حسین رو شهید کنن؟ جواب؟ بله ممکنه. ما امامِ دیگری داریم، و اون امام منتظرِ تبدیل شدنِ جهلِ ما به آگاهیه. ما همین الان باید تمدّن‌سازی کنیم، باید دغدغه‌مند باشیم. ما باید عالِم بشیم. [مثال] چرا خوب درس نمی‌خونیم؟ چرا زبانِ دیگه‌ای بلد نیستیم که باهاش همین امام رو به دیگری معرفی کنیم؟! دقت کردی گریهٔ جهت‌دار باهات چی‌کار می‌کنه؟

-اشکی که از چشم میاد؛ سردی و گرمی‌ش فرق می‌کنه. اگر صرفاً بر جسم باشه؛ وقتی که تموم می‌شه تازه اولِ کسالت و خَمودی توعه؛ حس می‌کنی انگار شیعه همیشه در تاریخ توسَری‌خور بوده! گویی نعوذبالله در کربلا «ضعیف‌کُشی» شده، چون تو اونی‌که داری براش اشک می‌ریزی رو نشناختی؛ و بهش معرفت پیدا نکردی؛ که اگه معرفتی که باید، ایجاد بشه تو می‌دونی برایِ کی گریه می‌کنی، تو می‌دونی اون اِمامی که بخاطرِ «جهلِ مردم» بهش ظلم شد؛ چه کسی بود و با تمامِ ظلم‌هایی که بهش شد اشک می‌ریزی؛ حتی با نامِ اباعبدالله. بعدش کِسل نمی‌شی؛ بلکه تازه ابتدایِ حرکت توعه. برای زُدودنِ جهلی که مقدمه‌ساز و عاملِ شهادت اباعبدالله شد! [به قولِ حاج‌مهدی رسولی؛ در خوابِ گمراهی؛بماند بی‌علی! مردم..]
چون امام‌حسین یک الگویِ کاملِ تمام‌عَیاره که با خونِ خودش از یک جامعهٔ وادادهٔ بزدل جامعه‌ای درست کرد که بعدها برای خون‌خواهیِ او قیام کرد. کسانی‌که تا روز واقعه این قیامِ خون بر شمشیر رو بی‌فایده می‌دونستن؛ بعد از شهادتِ امام برای اولین‌بار پرسیدن که «چرا؟»
او یک مقتدرِ مظلومه؛ نه صرفاً یک جسمِ قطعه‌ قطعه شده… درحالی‌که می‌تونست در یک چشم به‌هم زدن ورقِ وقایعِ روزِ عاشورا رو برگردونه؛ کاری کرد تا امروز من و شما آگاهانه عاشقش باشیم..

ملاکِ حداقلیِ عاقبت‌بخیری اینجـوری شده که کاش وقتی از دنیا می‌ری بعضی سلبــریتی‌های معلوم‌الحال سرِ خاکِت نیان و هلهله نکنن.

یه‌جا خوندم که خانم پروانه معصومی دوست نداشت تصاویرِ بی‌حجاب گذشته‌ش منتشر بشه؛ ولی وقتی فوت کرد سلبریتی‌ها برای تسلیت تصاویر بی‌حجابش رو استوری کردن. حالا برای مرحوم ناصر طهماسب هم به کنایه استوری و پست می‌ذارن؛ چون ایشون گویندهٔ مستندهایِ سیاسی تاریخ انقلاب بود! چون فقط اگه گلشیفته باشی و برهنه بشی؛ اسمش حقِ انتخابه و برایِ این دیکتاتورهای بالقوّه محترمه؛ در غیر این‌صورت به غیراخلاقی‌ترین شکل انتخابت رو زیرسوال می‌برن.

روحتون شاد خانمِ معصومی و آقای طهماسب، که این واکنش‌ها ثابت می‌کنه حتماً عزیز و محترم بودید.

بسم‌الله الرحمن الرحیم
دنیا یک چهارمَش خشکی‌ست؛
و سه چهارمش خون…

-صدای ناصر طهماسب را می‌شنوید.

بعد از مدت‌ها رفتم کافی‌شا‌پ؛ یک گوشه نشستم دنیایِ از دورِ آدم‌ها را پاییدم.
بعضی‌ها سیگار به دست، سیبیل سجاد افشاریانی و عینکِ گرد. بعضی‌ها با فنجانِ قهوه و چای تنها مشغولِ نوشتن. صدایِ مافیا بازی کردن هم کافه را برداشته. حوصلهٔ گوشیم را ندارم اما اخبار را می‌خواندم، تیتر زده بود «شهادت سردار سیدرضی موسوی.» دوباره اطرافم را نگاه کردم؛ این‌بار طورِ دیگری. آدم‌ها در امنیت قهوه می‌خورند، در امنیت سیگار می‌کِشند، در امنیت شهروندِ تبر می‌شوند و مافیا را فربه می‌کنند و شهر را به هم می‌ریزند و نمی‌دانند این امنیت چه بهایِ سنگینی دارد؛ نمی‌دانم که اگر بینِ هزاران خطرِ خنثی‌شده؛ یک اتفاق بیفتد چند نفر با استوری‌ها و طعنه‌هایشان می‌گویند عوضش امنیت داریم؟ بعضی آدم‌ها هشتگ می‌زدند تا سپاه در لیستِ تروریست‌ها برود. و بعضی آدم‌‌ها که گویی که شهادتِ سپاهی یا ارتشی یک اتفاقِ معمولی همیشگی‌ست که بخاطرش پول می‌گیرد؛ و اصلا باید شهید شود وگرنه برایِ چه پول می‌گیرد؟ راحت رد می‌شوند.

اقای شهید سیدرضی!
من که شما را نمی‌شناختم. نوشته‌اند شما مسئول لجستیکِ سپاه بودید و از آن آدم‌هایِ خفن که اسرائیل چندباری می‌خواسته شما را بزند؛ نوشته‌اند از آن آدم‌هایی بودید که بی‌ادعا و از راه‌هاییِ که کسی نمی‌داند؛ مسئول تجهیزِ محور مقاومت بودید و اسراییل با همّتِ شماها این‌گونه زمین‌گیر شده؛ بدونِ ادعا! این‌روزها ادعا داشتن مرضِ آدم‌ها شده.
شما را نمی‌شناختم اما عکستان را کنارِ حاجی دیدم؛ گفتید مشکی را درنیاورده‌ام چون حاجی به من قولِ شهادت داده بود. چون حاجی گفته بود «پیر شده‌ای! تو هم باید شهید بشوی..»
ببخشید که شما را نمی‌شناختم. ببخشید که هزاران نفر مثلِ شما را نمی‌شناسم؛ مُجاهدِ، زنده، امیدوار، بی‌ادعا و ولایی! آن هم در این دنیایِ زور و زَر و تزویر و عافیت‌طلبی.
سلامِ ما را به حــاجی برسان و به او بگو؛
کم شد زِ جمعِ خسته‌دلان! یارِ دیگری…

منتظرِ شما می‌مانیم؛ با طلوعِ آن خورشید..

شبی که عبّاس در آسمان بود.
و السّــلام‌علیکِ یا امّ‌القَمَــــر؛
-سلام بر تو آن هنگام که می‌خواستی واردِ منزلِ امیرالمومنین(ع) شوی؛ ‌گفتی «تا دخترِ بزرگِ فاطمه(س) اجازه ندهد، وارد نمی‌شوم..»
-سلام بر تو آن هنگام که ‌گفتی «مرا فاطمــه صدا نزنید تا غمِ فرزندانِ فاطمه(س) با بردنِ نام مادرشان زنده نشود؛ مبادا با فاطمه خطاب کردنِ من دلتنگ شوند..»
-سلام بر تو آن‌هنگام که به فرزندانِ فاطمه(س) گفتی؛
«ای سرورانم، من اینجا نزدِ شما خدمتکاری هستم که آمده‌ام تا خدمتگزاری کنم؛ آیا مرا به این شرط می‌پذیرید؟ پس حسنین (علیهماالسلام) و حضرت زینب (س) فرمودند: شما عزیز و بزرگوار هستید و این خانه هم متعلق به شماست…
-سلام بر تو آن هنگام که از عمقِ جان گریستی و می‌گفتی؛
«عباس جانم! فرزندِ عزیزم! من مى‏‌دانم که اگر دست در بدن داشتی، هیـــچ‌کس جراتِ نزدیک شدن به تو را نمى‌‏کرد..»
-و سلام بر تو آن هنگام که گفتی:
«ای کاش فرزندانم و تمامیِ آنچــه در زمین است، فدای حسین می‌شد…»

در نظرِ من و بسیاری دیگه؛ رهبری یه شخصیتِ کم‌نظیرِ روشنفکرِ وارسته‌ایه که با کلامش می‌تونه مبنایِ یک تفکر رو تبیین کنه. این موضوع برایِ منی که از مرحلهٔ سال‌ها نگاهِ فمنیستی و افراطی داشتن گذر کردم، اهمیتِ بیشتری داره. لذا قبل از هرکاری و به محضِ یافتن فرصت؛ سخنرانی‌هایِ ایشون رو گوش می‌دم. پیشنهاد می‌کنم بدونِ توجه به هیاهوها؛ برای آشنایی با منظومهٔ فکری ایشون، سخنرانی‌ها رو گوش بدید و آثار مکتوبِ ایشون رو مطالعه کنید. گاهی فکر می‌کنم بعضی‌ها «عمداً» طیفی از جامعه رو که معمولاً غرق در تحلیل‌هایِ سطح پایین و مجازیه؛ از منظومهٔ فکریِ روشن، ریشه‌دار و دقیقِ رهبری دور می‌کنن تا طبقِ معمول در بزنگاه‌هایِ انفعال یا بحران؛ ولی‌فقیه رو خرجِ خودشون کنن. حیفه؛ شما به این تحریفِ شخصیت‌ها نبازید و خودتون مستقلاً برایِ آشنایی با مبانیِ فکریِ ایشون و سایر بزرگان اقدام کنید.

به سیاقِ همیشهٔ خودم از سخنرانی امروز رهبری هم نکته‌برداری کردم.

«مادری؛ مهم‌ترین نقشِ عالمِ خلقت است.»
مهم‌ترین؟ بله. شما اگه بتونید نسلی قوی و امیدوار و شخصیت‌دار تربیت کنید؛ در واقع یک استاد هستید؛ انسان‌ساز هستید؛ شخصیت‌دار هستید که به تعبیرِ استاد مطهری «از این سرمایه بالاتر برای اجتماع وجود ندارد که در خودش احساسِ شخصیت ‌و منش کند، برای خودش ایده‌آل داشته باشد که خودش و برای خودش فلسفهٔ مستقلی در زندگی دارد.» این برایِ همین موضوعه که اگر برخلافِ موج رایج در حقوق زنان؛ شاغل نیستید و خانه‌دارید، در فُرم‌هایِ مختلف بدون خجالت بنویسید «خانم خانه‌دار».

خب سوال؟ آیا تمامِ امور مربوط به «خانه» به عهدهٔ خانمه؟ گویی خانم یک خدمتکار برای اهلِ منزله که سفارشاتِ دیگران رو آماده می‌کنه و در صورتی که کَسری باشه؛ دیگران حق دارن به او عِتاب و خطاب کنن؟خیر.
«غذا پختن، رخت شستن، تر و تمیز کردن این‌ها وظیفهٔ زن نیست. زن و مرد باید باهم تفاهم کنند. این را همه بدانند.»
چرا؟ چون زندگیِ مشترک باید بر اساسِ احترامِ متقابل و نوعی رفاقت شکل بگیره؛ نه بر اساسِ نگاه رئیس و مرئوسیِ مَردانه؛ یا نگاهِ «زن هرچی خرجش بیشتر، ارزش بیشتر»‌ِ زنانه.

«عدالتِ جنسیتی برخلافِ برابری جنسیتی همه‌جا معتبر است.»
اون‌هایی که در جوامعِ غربی نسخهٔ فمنیست رو برای جوامع غیرغربی می‌پیچن این نکته رو از نظرها مغفول نگه می‌دارن؛ اون‌ها به جوامع نمی‌گن که برابریِ جنسیتی که با پوششِ فریبندهٔ آزادی جنسی و پوشش فریاد زده می‌شه رو در همه مسائل پیاده می‌کنن. برابری جنسیتی یعنی یک زن وظیفه داره با تمامِ اقتضائاتِ جسمیِ زنانه بعنوان یک نیروی کار در کنار اقایون در همون مشاغلِ مختصِ مردان با وضعیت جسمیِ متفاوت کار کنه و یک مَرد در فلان جامعه چون احساس می‌کنه روحیات زنانه داره؛ با همون بُنیهٔ مردانه در مسابقات زنان شرکت کنه و جلویِ مدال‌آوری و رقابت عادلانه زنان رو بگیره. اما عدالتِ جنسیتی یعنی چی؟ یعنی همه‌چیز با توجه به اقتضائاتِ مختلف سرِ جایِ خودش.
فلان فمنیستِ غربی از نقشِ مادری و تربیتِ فرزند برایِ شما یک عار و خِفّت می‌سازه؛ درحالی‌که این موضوع بجز از یک زن برنمیاد! پس چه کنیم؟ می‌ریم نسخهٔ خانوادهٔ همجنس‌گرا رو برای جوامع می‌سازیم… به همین راحتی!

ایشون برخلافِ پهلوی معتقد به اثرگذاریِ سیاسی و اجتماعی زنان در جامعه‌س. ایشون معتقده که در مواردی زنان حتی نکته‌بین‌تر از مردان هستن؛ یک نگاهِ ظریف و دقیق که می‌تونه نقاط پنهان مسائل رو پیدا کنه. درحالی‌که شاه پهلوی که امروز طرفدارانش داعیه‌دارِ حقوق زنانن؛ صراحتاً می‌گفت زنان هیچ دستاوردِ بزرگی نداشتند! حتی یک آشپز بزرگ! آنها همگی خبیث و شیطانی‌اند!
«یک مسئله، مسئلهٔ مشاغل اجتماعی و مدیریت‌هاست؛ در مدیریت‌های گوناگون زنان هیچ محدودیتی ندارند.»
اما باید طوری باشه که از مشغلهٔ مهمِ خانه و فرزند محروم نشه؛ چون یک نگاهِ همه‌جانبه این رو دریافت می‌کنه که زن می‌تونه منشاء آرامش و توازنِ منزل باشه؛ و اگر خانواده بعنوان یک نهادِ کوچک و مهم‌ترین نهاد سازندهٔ جامعه «سالم» باشه؛ نتیجتاً جامعه‌ای سالم خواهیم داشت.

یک نکتهٔ خیلی مهم سخنرانیِ امروز همین جمله بود «غرب هیچ منطقی ندارد!» خیلی مهمه. پارسال شاهدِ معنای این جمله بودیم؛ غرب همهٔ دنیا رو بسیج کرده بود تا به خیالِ خودش و با یک عوام‌فریبیِ همیشگی از حقوقِ زنان ایرانی حمایت کنه، درحالی‌که امروز صدایی از حامیانِ حقوق زنان برای کُشتار و نسل‌کشیِ زنان فلسطینی شنیده نمی‌شه. اکثرِ شهدای فلسطینی زنان و کودکانی هستن که با حمایتِ غرب قتلِ عام شدن؛ و بله «تمدنِ غرب در مسائل مربوط به زنان حاضر به بحث و پاسخ به سؤال‌ها نیست؛ مسئله را با جنجال و زور پیش می‌برد چون هیچ منطقی ندارد.»

حالا یک الگو و یک نمرهٔ کامل معرفی می‌کنید؟ که در عظمت و بزرگواری و تکامل شخصیتِ ایشون خلل و شکّی وارد نشه و در همهٔ ابعاد «انسان‌ساز» باشه؛ الگویی که خودِ خداوند هم ایشون رو دلیلِ خلقت آفرینش بیان می‌کنه؛
«به نظر من زنِ مسلمان الگویی بهتر از فاطمه‌ زهرا (س) نمیتواند پیدا کند. بانوان عزیز جامعهٔ اسلامیِ ما سعی کنند دنبال فاطمه‌ زهرا حرکت کنند، هم در امر خانه‌داری، هم در امر فعالیتِ اجتماعی و سیاسی هم در حکمت و دانش.»


این بیانات که هم بُعدِ سیاسی داره، هم اجتماعی و هم سرلوحه‌ای برایِ زندگی مشترک رو دقیق بخونید؛ خوندن کفایت نمی‌کنه؛ روش تعمّق کنید، فکر کنید و عمل کنید، این نگاه متاثر از یک مبنایِ اسلامی‌ه.
از تکراری بودنِ موضوعات گِله نکنید. چه بسا که «مهم‌ترین» موضوعاتِ جامعه که حریفِ مقابل از اون بعنوانِ نقطه‌ضعف و برگِ برنده‌ای برایِ هوچی‌گری خودش و در سایهٔ «جهل» استفاده می‌کنه؛ حتما و همیشه نیاز به تکرار و تاکید داره تا سایهٔ «جهل» از سرِ متولّیانِ امر و مخصوصاً مخاطب برداشته بشه.

این [حجاب] نشانِ آزادیِ من از قواعدی هست که تو و امثالِ تو تعــیین کردید تا زنان رو اشیاء نشون بدید. اما من بیشتر از این هستم!
من به این دنیا اومدم تا خالقِ خودم و خالقِ شما رو راضی کنم و این نشانی برای تسلیم شدن من به خالقِ من هست. و این شما رو ناراحت می‌کنه؛ چون نمی‌دونید زیرِ این چیه!

ببینید.

نشستم یه جا، یه خانمه اومده می‌گه شما اهلِ کتاب هستید؟! گفتم رو پیشونی‌م نوشته؟ گفت بهتون میاد. من مالِ یه انتشاراتم، نسخــه اصلی می‌خونید؟ گفتم بله، تا چی باشه.
از یه چمدون سه تا کتاب درآورد؛ یکی‌ش مالِ سلمان رشدی، یکی‌ش مسعود انصاری، یکی‌ش مالِ امیرعباس فخرآور.
گفتم خانم شما مالِ سازمان خاصی هستی؟! گفت چطور؟
گفتم انگار به عمقِ فاجعه دقت نکردی؛ با انصاری و رُشدی کار ندارم که وضعیت روشنه؛ اما چرا یه انتشارات انقدر باید مَشنگ باشه که کتابِ فخرآورِ شیره‌ای رو چاپ کنه و شما بیای پروموت کنی؟!
خیلی سوسکی و ریز کتاباشو جمع کرد و رفت.
اخه فخرآور ویترینیِ توعه لامصب؟!
اون گانگستر همیشه تو فضا سِیر می‌کنه، معلوم نیست چی زده موقع نوشتنِ اون اراجیف.
بابا اخه!!!

اقای حاج قاسم؛
بی‌تکّلف و بدونِ مقدمه بگویم؟
دلم برایِ روزهایی که بودی تنگ شده،
برایِ قبل از ۱۳ دی‌ماه ۹۸،
با تمامِ ناســازگاری‌هایِ آن روزگار،
حتی آن زمان که نمی‌شناختمت..
با خودمان که تعارُف نداریم؛ داریم؟
ما خیلی بی‌معرفتیم.
خوش‌بحالت حاجی!
ما بی‌معرفت‌های فراموش‌کار را ببخش.

چگونه در زمین بماند
آنکه در آرزویِ آسمان است..؟

چیزی که بین اصلاح‌طلب‌ها و اپوزیســـیونِ خارج‌نشین مشترکه؛ بدون مدرک بلوف زدنه!

مدرکِ اصلاح‌طلبان برای تقلب انتخابات ۸۸ همین بود که زهرا رهنورد گفت؛ ما ترک هستیم و ترک‌ها محاله به کسی دیگه رای بدن! من لُر هستم و موسوی داماد لرستان؛ پس لرها هم محاله به کسی دیگه رای بدن. بقیه‌ش هم به همین منواله!

این ادعا ناشی از یه خودخواهی و عوام‌فریبیه؛ تا امروز هم ادامه داره. ۳۲ سال مملکت دست اصلاحات بوده و هربار منتخب شدن «انتخاباتِ آزاد» بود، وقتی ازشون سوال شد «اختیارات محدود بود و نمی‌ذارن کار کنیم» وقتی رای نمیارن «انتخاباتِ اقلیتیِ مهندسی‌شده» بود، وقتی می‌پرسی اگه اختیارات محدوده و نمی‌ذارن کار کنید؛ پس چرا با وجودِ این‌همه محدودیت باز هم برای قدرت داشتن جلز ولز می‌کنید و دیگری رو تخریب می‌کنید؟! می‌گن «ما بلدیم!» وقتی همون سال ۸۸ هم ازشون طیِ جلسات متعدد مدرک طلب شد؛ موضوع رو تبدیل به یک «جنگِ خیابانی ‌و هوچی‌گری» کردن که توهین به مقدسات، امام‌حسین و عاشورا از تبعاتِ همون آشوب‌ها بود.

پ.ن: مجری بی‌بی‌سی که در تصویر می‌بینید؛ فرناز قاضی‌زاده خبرنگار سابق نشریاتِ اصلاحات.

آدم‌هایِ عجیبی هستیم؛ در آرامش و امنیت طعنه می‌زنیم به مغزهایِ مُتفکِر و عاملانِ این آرامـش و امنیت. وقتی در راهِ حفظ امنیت وطن «شهید» می‌شن؛ اون‌موقع اسمشون رو هشتگ می‌کنیم و بعد دوباره زبان به طعنه به دیگرانی که هنوز شهید نشدن باز می‌کنیم. خسته‌‌کننده‌، بی‌معرفت، پُرادّعاییم.

یه فیلمِ هالیوودی می‌دیدم که چند اَبَرقهرمانِ امریکایی می‌خواستن دنیا رو نجات بدن، بدن‌هایِ ورزیده و صورت‌هایِ شیک، وسایل مبارزاتیِ پیشرفته و توسل به هوش مصنوعی. همه باهم برایِ نجات مردمِ دنیا! ایده‌هایی برای رسانه‌هایِ غربِ بی‌قهرمان و حتی ضدّقهرمان.

غربِ بی‌قهرمان که صرفاً تویِ صنعت فیلم‌سازی همیشه پیشرو در نجات دنیاست؛ باید جلویِ این قهرمانِ واقعی و امثالهم که در جبههٔ مقاومت فراوان‌اند، تعظیم کنه. مُجاهدِ قسام؛ شهید تیسیر ابوطعیمه در حینِ مبارزه با اسرائیل زخمی شد و وقتی مطمئن شد دیگه امکانِ نبرد نداره؛ سجده کرد و در حالتِ سجده شهید شد. حافظ قرآن بود؛ این صدایِ تلاوت قرآن ِهمین شهیده.

فیلم بسازید، مستند بسازید، روایت کنید، شعر بگید، بنویسید، از این قهرمانانِ جبههٔ مقاومت؛ از ایران تا فلسطین.