سمتِ راست تصویر حرکتِ نمادینِ دانشجویان «دانشگاه هاروارد» در اعتراض به کُشتار مردمِ غزه‌ و هم‌دردی با فلسطینه.
۳۱ گروه دانشجویی در هاروارد جنایاتِ اسرائیل رو محکوم کردن.

-تصویرِ چپ یه دانشجویِ ایرانی که اون‌جا رو با «پرشِ اسب از مانع» اشتباه گرفته و مثلاً پا رویِ پرچـمِ اسراییل نمی‌ذاره. [و قطعا نمایندهٔ مردمِ ایران نیست.] که خدای‌نکرده نخواد خونِ شهدای نخبهٔ هسته‌ایِ که توسطِ اسرائیل ترور شدن؛ و یا اشکِ زنان و کودکانِ بی‌پناهی که در این سال‌ها و در این مدت توسطِ اسرائیل سلاخی و تکه‌تکه شدن رو محترم بشمره.


-این حجم از بی‌رحمی که با یک پوستهٔ بیهودهٔ روشنفکری همراهه؛ نقطهٔ مقابلِ شعارِ «انسانیت» این جماعته. درحالی‌که موضوع فلسطین باید در صفِ اولِ مسئلهٔ انسانیت قرار بگیره؛ اما این‌ها هنوز در ابتدایی‌ترین تعریفِ «انسانیت» می‌لنگن ولی دیگران رو محکوم به نقضِ اون می‌کنن. این مدعیانِ سست‌عنصر که نمایندهٔ مردمِ ایران نیستن؛ ولی نمایندهٔ یک تفکرِ آپارتایدی؛ چرا!

نوشته‌بود:
-در آخرالزمان آنقدر به بَلا دچار می‌شوید،
که بفهمید؛
تنها نداشته‌تان مَهـدیِ‌موعود(عج) است.

امشب| گَهی زین به پُشت! بیش باد!
-پایگاه‌هایِ آمریکا در عــراق و سوریه.

•نیروهایِ گردان‌ قسـام امشب دو اسیرِ سالمندِ صهیونیستی رو به دلایل انسان‌دوستانه با کمالِ احترام آزاد کردن؛ این دو پیرزن هم از اون‌ها تشکر کردن.
•کمی بعدتر اسرائیلی‌ها بمبارانِ هوایی غـزه رو تشدید کردن؛ با رسوندنِ سوخت به بیمارستان‌ها مخالفت کردن و برقِ بیمارستان اندونزیاییِ غزه هم بخاطر اتمامِ سوخت، با هزاران مجروح و بیمار قطع شد.

-من طرفِ اوّلی‌ام؛ ترجیحِ من «انسان» بودنه..

در مقدمهٔ کتاب «نشانه‌هایِ ظهور او» نوشتهٔ محمدخادمی‌شیرازی اینطور آمده:

-آری! تنها چیزی که برایِ بنده تسکین‌دهنده است، حکایتِ آن پیرزن قدخمیدهٔ مصری است که هنگامِ فروشِ یوسف در بازار بزرگِ مصر، با یک کلاف ریسمان، خودش را از خریداران یوسف اعلام کرد. به او گفتند «ای پیرزن! یوسفی که اول شخصِ مملکت یعنی پادشاه و همهٔ طبقاتِ مصر خریدارِ او هستند، چگونه به تو می‌فر‌‌وشند آن هم با یک کلاف ریسمان؟»
گفت: «می‌دانم که به من نمی‌دهند و من خریدارِ یوسف نخواهم بود؛ اما می‌خواهم نامِ من هم در تاریخ جزوِ خریدارانِ او ثبت شود..»

ای عزیزِ مصرِ وجود و ای نجــات‌دهندهٔ دنیا، و ای قلبِ اومده و پر از خونِ حضـرتِ زهرایِ مرضیه! بنده کجا و مقامِ بالاتر از یوسفیِ تو کجا؟ این غلامِ بی‌ارزش کِی می‌تواند نمایانگرِ علائمِ ظهور تو باشد؟

ای یوســفِ زهرا، سر بازارِ محبّت؛
با رشته کلافی، سرِ سودایِ تو دارم..

نوشته بود «از وقتی اخبارِ غزّه رو می‌خونم؛ روم نمی‌شه به خدا از مشکلاتِ خودم غُر بزنم.»
راست می‌گفت!
این تصویرِ سجـدهٔ یک پدر بعد از خبــرِ شهادتِ فرزندشه؛ این یعنی صبـــر بر بَلا..

واجب‌ترین کارِ ما چیسـت؟
-شناختِ جهان‌بینی
-و محورهایِ تفکّرِ صهیون.

•استاد شجاعی| حتماً گوش بدید.✔️

به وجدان‌تون اجازه ندید که این جنایت‌ها و ظلم‌ها در حقِّ فلسـطین براتون عادی بشه؛ خیلی‌ها رویِ عادی‌ شدنِ ظلم حساب باز کردن. عادت نکنید، از فلسطین بگید.

«هست آیا یاوری مارا؟»
کودکی از خیمه بیرون جُست.
آســمان، مات و زمین، حِیران؛
چشــم‌ها از یکدگر پُرسان:
«کودک و مِیدان؟!»
کارِ کودک خنده و بازی است..
قِصه‌ی آن کودکِ پیروز
سال‌ها سینه‌‌سینه گَشته تا امروز
بویِ خـونِ او هنوز از باد می‌آید
داستانـش تا ابد در یاد می‌ماند..

-قیصرامین‌پور
•چشم‌ها از یکدگر پُرسان..

این‌که شما صرفاً بخاطرِ زاویه داشتن با جمهوری‌ اسلامی، یه خطِ بُطلانِ قرمز روی انسانیتِ خودت می‌کِشی و حمایت از زن و بچه‌هایِ تیکه‌ تیکه شدهٔ غزه رو هم‌سو بودن با تفکّراتِ جمهوری‌ اسلامی می‌دونی و در نتیجه می‌ری کنارِ قاتل می‌ایستی، و برایِ بمب‌هایِ ریخته شده رویِ مردمِ مظلوم دُم تکون می‌دی؛ به‌جز این‌که نشون می‌ده در باقیِ تصمیماتت همین‌قدر نابالغانه و غیرقابل‌اعتماد عمل می‌کنی و هرکی بهت اقتدا کنه؛ مقصدی جز تهِ چاه نداره؛ نشون‌دهندهٔ سِیرِ صحیحِ مسیــرِ تفکّراتِ جمهوری اسلامی هم هست.

«لَکُم…»
برایِ من؟من کی‌ام که این‌ها مالِ منه؟
این‌ها برایِ کساییه که فکـــر می‌کنن..

•استاد شجاعی| حالِ خوبِ صبح.🪴

•شهیدِ دانشمند، مرتضیٰ مطهری(ره):
-قضیهٔ فلسطین مربوط به یک دولت از دولت‌هایِ اسلامی هم که نیست! مربوط به یک ملت است که به زور او را از خانه‌ش بیرون کرده‌اند.

-ببینید.

دختربچۀ تازه‌یتیم‌شده را در آغوش دارد…
می‌گوید:

-چطور به او بگویم پدرومادرت شهید شده‌اند؟! کسی می‌تواند پدرومادرش را برگرداند؟ ای مسلمانان! این شهر پُر از کودک است. ما چیزی نمی‌خواهیم جز این‌که بیشتر در تظاهرات شرکت کنید و بیشتر در فضایِ‌ مجازی بنویسید که «کودک‌کُشـــی را پایان دهید». فقط همین!

-فقط همین!
-فقط همین…
-فقط همین…

از آدم‌هایی که با غمِ عمیقِ انسان‌ها شوخی می‌کنن خوشم نمیاد. واضحه که غمی مثلِ فلسطین واقعاً جایِ شوخی نیست. نمی‌دونم چرا فهمیدنش انقدر سخته.

یکی از ویدیو‌هایِ خوبی که تو این مدت دیدم. مجموعه‌ای از بلاگرهایِ بین‌المللیِ باشرف که احتمالاً ترسی از آنفالو شدن یا ریزشِ ممبـر ندارن..:) شرافت شرطِ مهمی در انسان‌بودنه.

«هاآرتص» اعلام کرده که اظهاراتِ اسیرِ آزاد شده از غزه، ما رو غافلگیر کرد و ضربهٔ تبلیغاتیِ بزرگی به ما زد.

«یوکاود لیشفیتز» یکی از اُسرایِ صهیونیستیه که توسطِ حماس آزاد شد؛ چندروز تلاش و تهدید و تطمیعِ رسانه‌ای برایِ مشروع جلوه دادنِ جنایاتِ اسرائیل بخاطر خشونتِ حملات حماس [اون‌طور که رژیم صهیونیستی می‌خواست جلوه بده] با چنددقیقه از حرف‌هایِ اسیر آزاد شده به باد می‌ره؛ طوری که مقاماتِ اسرائیلی اعلام کردن نباید اجازهٔ مصاحبه با مطبوعات به این اسیرِ آزاد شده داده می‌شد.
-بخشی از حرف‌هاش رو ببینید.

-همزمان با آزادیِ این دو اسیر و اظهاراشِ اون‌ها مبنی بر حفظ احترام‌شون؛ یکی از اسرایِ فلسطینی بنام «عمر حمزه دراغمه» در یکی از زندان‌هایِ اسرائیل در اثر شدتِ شکنجه شهید شد.. چون بینِ انسان و صهیونیست؛ تفاوت‌هاست!

همه‌جا جلویِ چشمم بودی.
تو چشمِ من نگاه کردن فحش دادن، گفتم دردش حتماً از دردِ شکنجهٔ آرمان علی‌وردی کمتره؛ آب‌جوش ریخت رویِ دستم، گفتم دردش حتماً از دردِ شکنجهٔ آرمان علی‌وردی کمتره؛ دست و بالم زخم شد، گفتم دردش حتماً از دردِ شکنجهٔ آرمان علی‌وردی کمتره؛ یه شب‌هایی خستگیِ روح و روانم از چشم‌هام بیرون ریخت، گفتم دردش حتماً از دردِ شکنجهٔ آرمان علی‌وردی کمتره که «خرجِ امام شد»، زبونش به ناحق و شکایت وا نشد..

سالگردِ شهادتت مبارک آقای شهیـد آرمانِ عزیز؛ سندِ مظلومیت و اقتدارِ آرمانِ مقدس جمهوری‌ اسلامی.