همه منتظرِ فوتبال، حالا من؟!
منتظر سخنرانیِ رئیسی تو سازمان ملل.😐🤌🏻

به مناسبتِ سخنرانی رئیسی تو سازمان ِ ملل، یادی کنیم از این کُپیِ بی‌ارزشِ عکسِ یادگاری علینژادِ مفلوک با صندلی‌‌ها و سالُنِ خالی، و اون سینیِ استکان‌ها :)))

باریکلا سید، باریکلا.

دیشب همزمان با سخنرانیِ رئیس‌جمهور، دیپلماتِ اسرائیلی وسطِ جلسه می‌خواسته عکسِ مهسا امینی رو بالا بگیره- لاشخورها این‌گونه‌اند- که این‌طور با خِفّت از جلسه اخراج می‌شه. حالا اینش به کنار؛ چون به هرحال تهش کلاً اخراج می‌شی و البته قبل‌ش یاد می‌گیری تصویرِ قربانیانِ تروریسمِ صهیونیستی مثل شیرین‌ابوعاقله رو بالا بگیری. ولی اون «نکبت»ی که وسطِ اخراج شدن نثارت کردن، نوشِ جونت.

«در راهِ خـدا آنگونه كه شايسـته است تلاش كن، و هرگز سرزنشِ مَلامَتگران تو را از تلاش در راهِ خدا باز ندارد.»

•نامهٔ ۳۱ نهج‌البلاغه.
- حالا که غربگــراها سعی می‌کنن با تمسخُرِ تصویرِ نماز خوندنِ رئیسی، سخنرانیِ خوبش رو به حاشیه ببرن؛ علتِ انتخابِ این جملهٔ نوشته شده در دیدارِ رهبری با اعضایِ دولت هویداتر می‌شه :))

-چرا دستت می‌لرزه؟
+شما گروه‌هارو می‌دین به پول‌های تروریستی :))


این حواشیِ بامزهٔ سفر رئیس‌جمهور به سازمان ملل تا مدت‌ها موجباتِ سرگرمیِ مارو فراهم می‌کنه :))

وقتی می‌گیم اینترنشنال تروریستیه، یعنی چی؟
یعنی همین! از تبلیغ نحوهٔ ساخت کوکتل مولوتف و دعوت به خشونت و خون‌ریزی، و تطهیر جنایاتِ منافقین و تجزیه‌طلبان؛ التماس برایِ تحریم ملت و حملهٔ نظامی؛ تا عصبانیت از موفقیتِ دیپلماسی ایران و چرخشِ مواضعِ کشورهای خارجی. و حالا لرزشِ دست، موقعِ بازجویی از تیمِ رئیس‌جمهور رسمیِ ایران.

باشه حالا آروم باش. اینا حتی نمی‌تونن ادایِ یک خبرنگار حرفه‌ای رو دربیارن!

اینم همونه، هنوز دستش داره می‌لرزه :))
فقط آخرش :))

خنده‌هایِ مجتبی امینی، یوسف سلامی و I Love Iran خاخام‌هایِ یهودیِ ضدصهیونیست، این‌جوری دست موجودِ تروریست رو می‌لرزونه؛ تروریستی که با افتخار اعلام می‌کنه «تحریمِ کودکان پروانه‌ای» بخاطر اعمال تروریستیِ ایرانه و نه‌تنها هیچ تقصیری گردنِ تحریم‌کننده نمیندازه؛ بلکه کارشناس دعوت می‌کنه تا شاید تحریم‌ بیشتری علیه ایران اِعمال بشه.

خلاصه‌ای از «محورهایِ مهم سخنرانیِ اقای رئیسی در سازمان ملل» گرچه دیدنِ قسمت‌هایِ کامل‌‌ترش رو پیشنهاد می‌کنم.


-اما از دسته‌بندیِ دقیق، بیانِ صریح و رَسا، حمایتِ کامل از اصول و اشارهٔ به‌جا به تاکید بر احترام به قرآنِ کریم که بگذریم؛

-نکتهٔ اصلیِ این سخنرانی، و سخنانِ رئیس‌جمهور در نشست با اندیشمندان امریکایی؛ به کار گرفتنِ یک راهبردِ پرسشگری بجایِ پاسخگویی بود. همون چیزی که رهبری در قالبِ «داشتنِ شناخت و تهاجُم به مبانیِ فکری غلطِ طرف مقابل» بهش تاکید کرده بودن. بجایِ قرار گرفتن در مقامِ پاسخگویی در برابر اتهام‌زنیِ بی‌پایهٔ طرفِ مقابل که اتفاقاً خودش در تمامِ اون اتهامات -از جمله استفادهٔ غیرصلح‌آمیز از سلاحِ هسته‌ای- سابقه‌ای طولانی داره، باید پرسشگر بود و این راهبردِ دقیق؛ توی این سخنرانی‌ کاملا دیده می‌شد.

استردادِ ۳۵۰۶ لوح هخامنشی توسط دولتِ رئیسی از امریکا که ۸۴ سال پیش -در دورهٔ پهلوی- از کشور خارج شده بود، علاوه بر این‌که یک دستاورد فرهنگیِ بزرگ مربوط به تاریخ ایرانه، [اگر غربگـراها بودن، احتمالاً جلوش گوسفند قربونی می‌کردن] جوابِ درخوری به ادعایِ «ضدفرهنگ و تمدن بودنِ جمهوری‌ اسلامی»ِ سلطنت‌طلب‌ها هم هست. بخش مهمی از میراثِ تاریخی، در دورهٔ سلطنتِ همین افراد از کشور خارج و به مدتِ ۸۴ سال توسط امریکا مُصادره شده بود؛ و حالا توسطِ دولت به ایرانِ عزیز برگشت.

احتمالاً تا الان دورهٔ طلیعهٔ استاد غلامی رو ثبت نام کردید، ولی اگه مثلِ من دقیقه نوَدی هستید؛ تا جمعه فرصتِ ثبت نام هست. علاوه بر این؛ دکتر زادبر هم دورهٔ جریان‌شناسیِ سیاسی رو برگزار می‌کنن. پیشنهاد می‌کنم که به هیچ‌وجه از دست ندید.


•طلیعهٔ حکمت: سیر مطالعاتی آثار شهید مطهری.
•طلیعهٔ نور: تفسیرِ قرآن کریم.
•مشکل در پرداختِ شهریه مانع ثبت‌نام نیست، می‌تونید باهاشون در میون بذارید.
•ثبت نام از طریقِ سایت.
•اطلاعات بیشتر در کانالِ بنیاد شهید پالیزوانی.

خورهٔ قهوه‌س. داشت می‌گفت:
-قهوه‌سازِ خونه‌مون رو بردم سرِکار، اونی‌که سرِکار بود آوردم خونه. یه خانمه که ارباب‌رجوعِ همیشگی‌مونه، اومد گفت «قهوه‌سازتون رو بُردید؟ حِیف. کاش می‌ذاشتید بمونه، یه قهوه ازش می‌خوردم.» گفتم «آخه خیلی سنگینه، نمی‌تونم برگردونمش.» بی‌خیال شد. منم بی‌خیال شدم. فرداش باز اومد، کیفِ پول‌ش رو باز کرد که کارت بِکشه؛ چشمم خورد به عکسِ حاج‌قاسم گوشهٔ کیف‌ش. دلم لرزید، گفتم «فردا قهوه‌ساز رو میارم می‌ذارمش این‌جا، یه قهوهٔ مَشتی بهتون می‌دم. چشم.» و بُردم.-

شمام اینجوری‌اید که اسمِ ایران و پرچمِ ایران و سرودِ جمهوری‌اسلامی پخش می‌شه، بغض‌تون می‌گیره؟ نامِ این شـیدایی چیست که به قولِ نادر‌خان ابراهـیمی؛ «عشق به وَطَـن، ضرورت است»…؟

میشه برام دعا کنید؟

فَاصْبِرْعَلَى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ‌بِحَمْدِرَبِّكَ قَبْلَ‌طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ؛
-و بر آنچه می‌گويند صبر كن، و پيش از برآمدنِ آفتـاب و پيش از غروب، به ستايـشِ پروردگـارت تسبيح گوى.

-آیه۳۹ سورهٔ‌محترمِ ق

مگر نديده‏‌اى كه خدا از آسمان آبى فرود آورد، پس آن‌را به چشمه‌هايى كه در [طبقاتِ زيرين] زمين است راه داد، آنگاه به وسيلهٔ آن کِشت‌زاری را كه رنگ‌هایِ آن گوناگون است بيرون می‌آورد، سپس خشک می‌گردد، آنگاه آن را زرد می‌بینی، سپس خاشاكَش می‌گرداند، قطعاً در اين [دگرگونی‌ها] براى صاحـبانِ خِرَد، عبرتى است..

-آیه۲۱ سورهٔ‌محترم‌زمر

•این ویدیو خیلی بامزه بود :))

نظریهٔ نامحبوب این‌که انصافاً من دلم برای مدرسه تنگ شده، البته از سومِ دبیرستـان به بعد :)) قبل‌ش رو اصلاً یادم نمیاد. ولی الانم حاضرم ۷ صبح برم مدرسه.🚶🏻‍♀️

۱۴۰۱/۲/۲۱ -در مدارس نظرخواهی کنید ببینید چند درصد «کاظمی‌آشتیانی» را با آن همه خدمات می‌شناسند؟ و «رونالدو» را چند درصد؟ ما چرا افتخاراتِ ملیِ خودمان را نمی‌شناسیم؟


-این فرهنگِ سلبریتیسم فراگیره و در سطحِ جهانی بصورتِ افراطی دیده می‌شه، برایِ مثال در کُره و مقولهٔ معروف BTSفن‌ها! کُشته شدنِ بیش از صدنفر در هالووینِ معروف کرهٔ جنوبی بخاطر شایعهٔ حضورِ یک سلبریتی در یک محل. در ایران و ماجرایِ ازدواج رضاگلزار و دخالت سلبریتی‌ها در حوزه‌هایِ مختلف، و ایفایِ نقش بعنوان یک رسانه. چطور می‌شه این رو مدیریت کرد؟ با محصولاتِ رسانه‌ای؛ فیلم، مستند، انیمیشن، کتاب. در سرزمینی که هزاران الگویِ فکری، عقیدتی و اخلاقی - مثل علی‌لَندی- وجود داره، آموزش‌پرورش و رسانه بعنوانِ دو اُرگانِ تاثیرگذار، تا چه حد برای معرفیِ این الگوهای حقیقی موفق عمل کرده؟! آیا اقدامِ به‌موقع و کافی‌ای صورت گرفته تا جلویِ تحریفِ این چهره‌ها توسطِ رقیب گرفته بشه؟

•امروز سالگردِ شهـادتِ قهرمانِ نوجوان «علی لَندی‌» هست، نوجوانی که برای نجاتِ دو زن از آتش، خودش رو به دلِ آتش انداخت و سوخت..

مواظب باش از اینکه بخواهی شایعه و سخن‌پراکنی نمایی و یا اینکه بخواهی دنبالِ مقام و ریاست باشی و تشنه‌یِ آن گردی،چون هر دویِ آن‌ها انسان را هلاک خواهد نمود.

-امام حسن عسکری(ع)

به نمازِ صبح و شبت سلام،
و به نورِ در نَسَبَــت سـلام..

•که صدایِ قدم‌هایِ «تو»،
خواهد شکست،
هم سکوتِ سامرایِ اَباالمَهـدی(ع) را،
هـم خـوابِ‌زمســـتانیِ دل‌هایِ ما را،
که این غُربَت تمام خواهد شد..

مرورِ می‌کنم خاطرات بچگیمو، تو حیاطِ کوکب‌باجی، همسایهٔ دیوار به دیوارِ مامان‌بزرگم. شب‌نشینی‌هارو، تویِ حیاط خوابیدن، داخل پشه‌بندِ کوکب‌باجی. چای‌خوردن تویِ اون استکان کمرباریک‌ها با نعلبکیِ جایزهٔ چای گَلین. چقدر هوا خوب بود، هوا خنک بود، از بینِ دیوارِ مشترکِ خونه‌هاشون یه محلِ گذر باز کرده بودن، از اون‌جا می‌رفتیم میومدیم، عصری می‌شد و با چایی‌ تازه‌دَم، داد می‌زدیم «آی کوکب‌باجی…» می‌گفت «آی بَلی!» و این یعنی اومدم، دارم میام، و میومد و دورِ هم بودیم اون‌موقع‌ها. آدم‌های بچگی‌م دارن دور می‌شن، یا ما ازشون دور می‌شیم؟ نمی‌دونم. بی‌اینکه بفهمیم.
هممون که ماشینی شدیم، دور شدیم، درگیر شدیم، درگیرِ دو روزِ دنیا. مثلاً بزرگ شدیم! اَدا شدیم. کوکب‌باجی فراموشی گرفت؛ می‌گفتن حتی اسمِ خودش رو هم یادش نمیاد. دیروز که مامان زنگ زد، گفت کوکی‌باجی فوت کرده، می‌گفتن هیچکس رو یادش نمیاد. ولی دمِ آخری در حالِ احتضار که بود؛ گفت «در و باز کنید، امیرالمؤمنین داره میاد، حضرتِ ابالفضل داره میاد». می‌گفتن لحظهٔ آخری برایِ «دایی» لالایی خوند، و تموم کرد…


-منّت سرم می‌ذارید اگه نمازِ لیلة‌الدفن بخونید، برایِ آدم عزیزِ خاطرات بچگی‌م.
-کوکب- فرزندِ سیف‌الله.