•انسانیت، سخاوت و محبّت؛ آرمان‌هایی که حسین(ع)با آن‌ها شناخته می‌شود.

این بخشی از توصیفِ بلاگرهایِ امریکایی و اروپایی از سفرِ اربعینه. از مهمان‌نوازیِ بی‌چشم‌داشتِ عراقی‌ها از زُوارِ امام‌حسین و از جمعیّتِ حاضر به وجد اومدن، از انرژیِ باورنکردنیِ مسیر و زیباییِ حرم اهل‌بیت می‌گن، یکی‌شون می‌گه مو به تنِ آدم سیخ می‌شه از این حجم از انسانیت…

همون‌چیزی که مُعارضینِ دین و براندازها
شعارش رو می‌دن و با تمسخُرِ اربعین خلافِ شعار خودشون عمل می‌کنن؛ ولی یک خارجی نِمودِ بارزش رو «در یک مراسمِ مذهبی» دید.
اربعین دقیقاً نمونه نوری از خورشیدِ دنیای بعد از ظهوره، هرکسی با هرچی داره پذیرایی می‌کنه، چندروز پیاده‌روی می‌کنه تا به قولِ این افراد به «نقطهٔ اوج این سفر» یعنی کربلا برسه.

به قولِ استاد رحیم‌پور ازغدی؛
هرجایِ دنیا اگر فقط یک میلیون‌ نفر به هردلیلی چند کیلومتر پیاده‌روی می‌کردن؛ تمامِ رسانه‌هایِ غرب اونو پوشش می‌دادن، اما همین‌ها اربعین رو بایکوت و دنباله‌روهاشون این عظمت رو با شُبهه تحریف می‌کنن؛ چرا؟ چون به خوبی فهمیدن که اساساً اسلام دینِ سیاست و دینِ انسانیت است.
#ببینید.

استوریِ سلبریتی‌هایِ تُرک رو می‌دیدم که اکثراً درباره قهرمانی تیم‌ملی والیبال بانوان‌ ترکیه استوری گذاشته بودن، استوری‌هاشون برایِ زلزله‌زدگان ترکیه و دعوت به آرامش و همدلی بجایِ شایعه پراکنی و استرس‌زایی هم یادم نمیره.
البته از حق هم نگذریم. یه عده از سلبریتی‌هایِ ما هم خِبره‌ان؛ در تفرقه‌اندازی، در «کاش یک گاو بودم در سوئیس»، در «کی از همه بدبخت‌تره؟ ما ما ما»، در دعوت به عدمِ حمایت از تیم‌ملیِ فوتبال، در «خاک بر سرتون که زنان رو خفه می‌کنید یه دونه مدال هم نمی‌تونن بیارن.» در طعنه و کنایه زدن‌ها به اوجِ بحران‌هایی مثل زلزله و سیل. در ایجادِ خودتحقیری و مشغولِ حمایت از یک خلبانِ ارتشِ امریکا که صرفاً اسمِ ایرانی یدک می‌کشه. هرکی هم که بینِ هنرمندها بخواد از خبرهایِ خوب بگه بایکوتش می‌کنن. مسئله مُخابرهٔ خبرهای ناگوار نیست؛ مسئله بایکوتِ خبرهای خوبه!

این چندتا خبرِ قهرمانی و مدال تیم‌هایِ بانوان ایرانی در هفته‌هایِ اخیر اومده؛ تروریسمِ رسانه‌ای هم در اینستاگرام و توییـتر مشغولِ لجن‌پراکنی علیهِ پیاده‌روی اربعین! بعضی‌ها موظف و متعهّدن به این‌که اجازهٔ انتشار به خبرهای خوب رو ندن، از این راه تغذیه می‌کنن.

آیت‌الله سیستانی: «جمهوری اسلامی اگر نبود، داعشی‌ها عراق را جمع می‌کردند..»

چندسالِ پیش تکفیری‌ها بعد از نبشِ قبرِ جنابِ حُجرِ‌بنِ‌عدی- از صحابهٔ پیامبر و انتشارِ تصاویرش گفتن «ببین فرزندانِ خمینی و ایرانی‌ها الآن چه حالی دارند وقتی می‌بینند که چه بلایی بر سر قبورِ روافض (شیعیان) آورده‌ايم. اما نمی‌دانند که بزودی همين‌کار را با بقيهٔ قبورِ آنان هم خواهيم کرد و بزودی سراغ قبر سيده‌زينب و رقيه هم می‌رويم و پيکر آنان را هم از خاک بيرون می‌کشيم و سرهایِ بت‌هایِ آنان را خرد می‌‌کنيم و از بين می‌بريم..»

اون‌وقت یه عده راحت‌طلب و اَدایی این‌جا پشتِ اکانت‌هایِ مجـازی برایِ خوش‌آمدِ عده‌ای می‌گن جمهوری‌اسلامی هیچ ربطی به اهل‌بیت نداره..

جلویِ خونه‌مون یه تپه‌س که مقبرهٔ دوتا شهیدِ عزیزِ گُمنامه. برکتِ محله. وقتی می‌ری اون‌جا هیچ صدایی نمیاد جز صدایِ سکوت و تکون خوردنِ پرچم، همون صدایِ سکوت گرفتارت می‌کنه. سکوته ولی زنده‌س. و این صدایِ آشنایِ منه. من کلاً یه بار رفتم راهیانِ نور. دفعهٔ اول که اقدام کردم برایِ رفتن، دانشجویِ کارشناسی بودم. یه اتفاقاتی افتاد و نتونستم برم، دوستام رفتن و یادم نِمیره صبح‌ها تا شب گوشی به دست بودم و از دوستم می‌پرسیدم رسیدید؟ کجایید؟ چی‌کار می‌کنید؟ خیلی خوبه نه؟ معنیِ واقعیِ بی‌قراری رو اونموقع فهمیدم.

سالِ بعدش رفتم، اولش بی‌خوابی و صبحِ زود بیدار شدن‌ها و فشرده بودنِ برنامه یه‌کم اذیتم می‌کرد، تا این‌که رفتیم شلمچه و نشستیم پایِ روایت‌گریِ حاج‌حسین‌یکتا. هرچی بی‌خوابی و کم‌خوابی بود یادم رفت، اصلاً «خودم» یادم رفت. الان فقط یه سکانس از اون‌شب جلویِ چشممه. چنگ می‌زدم به خاکِ زندهٔ شلمچه، چون بند شده بودم به اون خاک. توانِ بلند شدن نداشتم، دُچــار شده بودم. مَنی که تا خیلی سالِ قبل‌ترش شاید معتقد بودم که اصلا چی داره؟ جز خاک و خستگی. همین الآن هم دستام مُشت می‌شه انگار هنوز چنگ زدم به اون خاک که نمک‌گیرم کرد، به اون صدایِ سکوت. به اون خلوت و زنده‌‌گی. زنده‌مانی. زندگی نه!
وقتی برگشتم تا یک هفته تو حالِ خودم نبودم. من غریبه نبودم با احوالاتِ راهیان و شُهدا، ولی مُشتاق سفرِ راهیان هم نبودم؛ تا وقتی که اون‌سال نشد برم و سالِ بعدش شد. هرکی پرسید، گفتم ببین یه چیزیه که باید بری ببینی.همین.


حالِ شبی که نشد برم راهیان رو باز دارم این روزها زندگی می‌کنم، و منِ هیچ‌وقت کربلا نرفته، الان برایِ اون‌هایی که به هرنحوی دارن اربعین و عشقِ به حسین(ع) رو تمسخُر می‌کنن و با انواعِ شُبهه و توهین می‌خوان بی‌اهمیت جلوه‌ش بدن- که اصلا مَحاله، شدنی نیست، آب در هاوَن کوبیدنه- زبونم نمی‌چرخه جز به این‌که الهی دچارِ واقعیِ عشق‌ش بشید، الهی که نَرفته دچارش بشید، الهی که برید و حالِ دچارهایِ عشق‌ش رو ببینید و دُچارتر بشید، الهی که برگردید و دُچار بمونید..

-عزیزِدلم،حُســــــین‌(ع).

یه‌جا نوشته بود که خادمینِ عراقی یه‌سالِ تموم کار می‌کنن که بتونن ایّامِ اربعین موکب بزنن و هرچی دارن و ندارن بیارن وسط برایِ خدمت‌رسانی به زُوّارِ امام‌حسین، عقلِ زمینیِ آدم نمی‌فهمه، نه اینکه نخواد! نمی‌تونه بفهمه..
این فیلم رو که دیدم، گفتم الله‌اکبر، داراییِ مادیِ آدم چیه در قیاسِ باهاش؟ هیچی!
ادمیزاد اینو نمی‌فهمه، نمی‌فهمه که زیرسوال‌ش می‌بَره و با دودوتایِ دنیا چُرتکه میندازه، نمی‌فهمه! مگه این‌که عاشق باشه..

این ری‌اکشن‌هایِ عصـبانی و فشارخوری رو که زیرِ این پُست‌ها می‌بینم، می‌گم جایِ یه قابلیت تو تلگرام خالیه که به محضِ این‌که یکی می‌زنه رو این ایمـوجی برایِ محتواهـایِ این‌ مدلی، یه متـن بالاش ظاهر بشه که:
-موتوا بِغَيظِكُم- بیچاره‌ها.