تلویزیون یه آهنگِ غمگین پخش می‌کرد، خودمو مَحَک زدم. همهٔ غَمِ دنیا ریخت تو دلم، انگار یه چیزی و یه کَسی رو از دست دادم، انگار شکست خوردم، پول‌م رو بُردن. شیشهٔ اعتمادم رو شکستن. غمِ دلم مُرده بود و هر لحظه چیزی در من رُبوده می‌شد توسطِ انسانی!
همین‌طور قلبم فشُرد. نَوایِ بعدی «مَستان همه افتاده و ساقی نَمانده، یک گل برایِ باغبان باقی نمانده..» بود. می‌دونم مختصِ امام‌حسینه. هنوز غم در دلم بود، اما زنده، چشم در چشم، جلوم نِشسته.
همون‌طور که نشسته بود جلوم، می‌گفت «ببین منو! اعتماد کن بهم، من اون اعتمادِ شکسته‌ت نیستم، من اون انسانِ رها کرده‌ت نیستم، من اون پول و مالِ از دست رفته‌ت نیستم، من زنده‌م، سال‌هاست زنده‌م، من وصل‌ت می‌کنم به اونی‌که از شیشهٔ اعتمادِ شکسته و پولِ بُرده و خستگیِ فِراق و مُردگیِ لایَنحل بهش پناه می‌بری، من زنده‌م، من رفیقت‌م، من همون غمی‌ام که اصلاً جنسِ غَم‌ش فرق می‌کند…»
حرف می‌زد. گَلویی سوخت، چونه‌ای لرزید، اشکی چکید و، زنده شدم.

بن‌سلمان: «سلام من و‌‌ پادشاهِ عربستان را به رهبر ایران و دکتر رئیسی برسانید. دوباره از رئیس‌جمهور ایران برای سفر به عربستان دعوت می‌کنم.»

•عه؟ اگه راست می‌گی چرا دمپایی پاته؟ چرا دست‌هاتو اون‌جوری مُشت کردی؟ مُشت نیست؟ چرا پس اون‌جوری پیچیدی‌شون توهم؟ چرا طرحِ دیوار شبیه سنگِ دیوار کنار سرویس بهداشتیه؟ چقدر پول گرفتی بهش بگی دکتر؟ ننگ بر این دیپلماسیِ ذلّت.
- از امروز در اکانت‌هایِ توییتریِ حامیِ عکس پایین.

من نه برات تجویز می‌کنم که اهمیت ندی، نه می‌گم اون‌قدر اهمیت بده که از زندگی ببُری. فقط یه تجربه رو نقل قول می‌کنم. یه عزیزی می‌گفت «به اندازه‌یِ موهای سرت راه رسیدن به هدف هست، که کنکور یکی از اون راه‌هاست.» اگه هدفِ تو تحصیل در یه رشته‌یِ خاصه، ادامه بده. نگاه به دور و بَر هم نکن اگه کنایه بارت می‌کنن، کاری کن روزِ موعود خوش‌حال باشی. معلومه که نگرانیِ خانواده و حالا به بقیه چی بگم و از بقیه عقب موندم، حال آدم رو متشنّج می‌کنه، یکی که برام خیلی عزیزه، یک‌سال نشست برایِ یه هدفِ خیلی سخت خوند؛ من طعنه‌ها و خستگی‌هایی که می‌شنید رو می‌شنیدم ولی خسته نشدن‌هاش رو هم می‌دیدم. نتیجه همون شد که سپرده بود به خدا. شاید اگه من جایِ اون بودم با اولین تَشَر ناامید می‌شدم، ولی می‌گفت من اگه امروزم رو به حالِ بدِ این حرف‌ها بگذرونم، دیگه «امروز» رو ندارم.
اگه هدفی که داری بدونِ طی کردن مسیرِ کنکور هم میسّر می‌شه، مسیرت رو عوض کن. کنکور یکی از هزاران امتحانِ زندگی‌مونه، من اینو بعد پاس کردنِ هزاران امتحان به چشم دیدم، که کنکورِ سال ۹۱ برام رنگ پَرونده.

«وَ عَسَی أنْ تَکْرَهُوا شَیئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُم وَ عَسی أنْ تُحِبُّوا شیئاً و هُوَ شَرٌّ لَکُم..»

بینِ این‌همـه افاضاتِ ناامید و ناامید پرور و قهر و آشتی و لعن و نفرین و فضایِ منفی تریبون‌دارها، رهبری می‌گه «خســته نشوید، ما امـروز نزدیکِ قلّه‌ایم.» و به تنهایی امیدِ روزنه‌هایِ پیشرفت رو نگه می‌داره و من بینِ این‌همه تحلیل و تحلیل‌گر،
با اعتمادِ تمام فقط به ایشون ‌می‌گم چَشم، سمعاً و طاعتاً.

استاد غلامی در جلسهٔ چهارم خوف و رَجاء معراج السعادة نقل می‌کردن که یه بنده‌خدایی بوده که یه آینه‌ای داشته و بشدت به اون آینه علاقه داشته، این بنده‌خدا به حالتِ احتضار درمیاد و دمِ مر‌گ‌ش فرا می‌رسه. اطرافیان هِی بهش می‌گفتن بندهٔ خدا شهادتین‌ت رو بگو و این لب باز می‌کرده و تا الفِ اولِ اَشهَدُ … می‌گفته ولی ادامه نمی‌داده، چندبار تکرار می‌شه و کامل نمی‌گه تا می‌گذره و خداوند بهش فرصتِ مجدد میده. اطرافیان می‌گفتن مردِ حسابی چرا شهادتین نمی‌گفتی؟ تو داشتی از دنیا می‌رفتی. می‌گه شیطان آینه‌ای که خیلی بهش علاقه داشتم رو میاورد جلویِ چشمم و می‌گفت اگر شهادتین رو بگی این آینه رو میندازم تا بشکنه! بهش گفتن بابا خب می‌شکست، اخه دمِ مرگی به چه دردِ تو می‌خورد؟ گفت «نمی‌فهمیدم که دارم می‌میرم و این آینه به دردِ من نمی‌خوره..»

پیامبر(ص) می‌فرمایند «ولَوأنَّ‌رَجُلاً أحَبَّ حَجَرًا لَحَشَرَهُ اللهُ ‌معَهُ» یعنی هرکسی با هرچیزی که دوست‌ داره محشور می‌شه و اگر کسی سنگی رو دوست بداره، خداوند با همون سنگ محشورش می‌کنه.
خلاصه که روزی سه وعده باید از خودم بپرسم چه چیزی دوست دارم؟ کیو دوست دارم؟ کیو بعنوانِ دوست و الگو انتخاب می‌کنم و به چه چیزی تعلّقِ خاطر دارم؟

بدونِ تکلّف و بدونِ اَدا! «فکر کِردم خواهر و مادرِ خودُم اون‌جا هستن..» بد نیست برخی حامیانِ امروزیِ جنبشِ زنان که برایِ حمله تروریستی به شاهچراغ توئیت می‌زدن که اگر حزب‌اللهی کُشته پس دمش گرم! و بعد دست به مُصادره‌یِ این قهرمان با نامِ ساختگی زدن، بدونِ تعارف با فرزاد بادپا قهرمانِ عزیزِ شاهچراغ رو ببینن، حدوداً ۶ دقیقه‌س.
و بد نیست فیلم‌سازها و فعالینِ رسانه، همین چند لحظه از شجاعتِ این «مَرد» که نمونه‌یِ خروارها شجاعـتِ ژنِ ایرانی‌ه رو در قالب یک اثری هنری جلویِ دوربین ببرن، اگر این صحنه در یک کشور خارجی اتفاق میُفتاد ده‌ها فیلم و اثر ماندگار ازش ساخته می‌شد؛ همیشه که سیلی زدن به گوشِ پدر نباید موضوع سناریوی فیلمِ ایرانی باشه! گاهی از «حقیقت» هم حرف بزنید.

-آرزوتون چیه؟
+آرزو که خیلی زیاد دارم؛ یکی‌ اینه که…

اینا خیلی بامزه‌ن :))
-آتش‌سوزی در ایران حتما منشاء انسانی داره، اونم کی؟ سپاه پاسداران بعنوان مُخرب‌ترین نهاد.
-آتش‌سوزی در کانادا و امریکا- بهش رسماً جهنمِ رو زمین هم می‌گن- بخاطر گرمایش کرهٔ زمیـن و تغییرات آب و هواییه. ای گرمایِ بَدِ بَد!

قشنگ مشخصه آتش‌سوزی به آتش‌سوزی از کُمُد درش میارن با همون ژست می‌ذارن جلو دوربین :))
کاش مخاطبین این شبکه‌های احمق‌فرض‌کن، یه تجدیدنظری بکنن!

«ادمیزاد اینجـوریه! بالاخره خانواده‌ش، بچه‌ش، مخصوصا دختر باشه، آدم خیلی دلتنگ می‌شه؛ ولی وقتی یادِ دختر امام‌حسـین‌ میفته، خیلی روش نمی‌شه دلتنگی کنه…»

فیلم و عکس‌هایِ اربعین می‌بینم قلبم یه حالی می‌شه، یه حالِ عجیب‌حالی! تاحالا نرفتما، نزدیک‌ترین ارتباطم با کربلا همین شماره‌س که زنگ می‌زنی می‌خونه «سلام آقا..» الان زنگ زدم، یکی اون‌ور با لهجهٔ عربی صلوات فرستاد؛ نمی‌دونم چه حکایتیه حکایتِ کششِ قلبِ آدم به محبّتِ اقایِ رنج‌هایِ عظیم…شماره ۱۶۴۰..

برخـی دوگانه‌هایی که از فرطِ بی‌دوگانگی ایجاد می‌کنید؛ خیلی مسخره است. نمی‌توان برای این دغدغه‌هایتان مُرد!