گویا اومدن بهترین و بدترین کشورها رو بعنوان مقصدِ «ال‌جی‌بی‌تی‌کیوپلاس‌ها» تو این نقشه آوردن. اون بنفشِ زیبا ایرانِ ماست، از نظرِ اینا ما بدترینیم، چون ال‌جی‌بی‌تی نَپَروریم و نهادِ خانواده همچنان علیرغمِ هجــمه‌هایِ مختلف برامون مقدّسه. باعثِ افتخاره.🤝

این مصاحبه هم جالبه، تحلیل‌گر امریکایی می‌گه «چون ایران با هزاران سال قدمت حاضر نیست در برابرِ امریکایِ جوان تنظیم کنه، بهش برچسب مُتخاصم می‌زنیم.»
درحالی‌که اشـاره‌ای هم به نقش‌آفرینیِ امریکا و انگلیس در کودتا علیهِ مُصدق می‌کنه و به اشتباهِ امریکا اذعان می‌کنه.


-ما هم این‌جا اصلاحاتی‌ها، افراطی‌های به تفریط رسیده و غرب‌گراهایی داریم که معتقدن غرب بد کرده؟ تحریم کرده؟ دور و برِمون پایگاه ساخته؟ خودش بمبِ اتم داره ولی ما حقِ داشتن انرژی‌ش رو نداریم؟ عیب‌ش چیه؟ ما باید کوتاه بیایم، حتماً تقصیر خودمون بوده وگرنه اونکه اشتباه نمی‌کنه.
-وقتی هم با یک دیپلماسیِ موفق و در شرایطی که میلیاردها دُلار برایِ انزوا و شکستِ ایران هزینه شده، این پروژه رو بارها در عرصه‌یِ بین‌الملل و با توفیقاتِ بین‌المللی با شکست مواجه می‌کنیم، همین افراد طوری هجمه و خدشه و نفرت‌پراکنی وارد می‌کنن که گویی به جیبِ یک «ارباب» تعرّض شده.
•غرب‌گدایی؛ اوجِ بیماریِ مُهلکِ غرب‌گرایی!

-و فرشته‌ای‌که به صدایِ فریادش، «غرّش‌رعدها» شنیده می‌شود؛ و هنگامی‌ که ابرِ خروشــان، به وسیلۀ او به حرکتی شتابانه درآید، شعله‌های برق درخشیدن گیرد.
-و درود بر آنان‌ که وزنِ آب‌ها و اندازۀ «باران‌»های سیل‌آسا و رگبارهای مُتراکم را به آنان شناسانده‌ای.
صحیفه سجادیه.🌱

به یادِ حرف‌هایی که «کلمه» نمی‌شود.
شب‌ها یک دقیقه سکوت.

یک میلیارد از ۷ میلیارد پول های بلوکه شدن ایران در دولت روحانی معلوم نیست چی شد.
بعد طرف میگه چرا همه چیو میندازید کردن دولت روحانی.
ما می‌خوایم این کارو نکنیم
اما در این دولت چنان ضربه ای بر پیکره ایران زده که همچنان بعد از دو سال پس لرزه‌هاش داره احساس میشه..

با تمامِ مشکلات، نقایص، کم‌وکاستی‌ها و نقدها در کنارِ توفیقاتِ سیاست خارجی و داخلیِ خوب! اون حیوانِ زبان‌بسته‌ای که احیاناً نگهبانِ در خونه‌ی این دولته، می‌ارزه به کلِ شناسنامه‌یِ این مدعیانِ زبان‌دنیا بلد.

خوب نگــاه کنید که پشتِ سرِ کدوم هــرزه‌یِ بی‌بُته‌ای شعارِ «توی کوچه رقصیدن» می‌دین و برایِ «آزادی» پایِ داعش رو به این خاک باز می‌کنید، هوارِ «کار خودشونه» می‌زنید، برایِ داعش هشتگِ «نه به اعدام» نُشخوار می‌کنید و با دوربین‌هاتون جیبِ این بی‌شرف‌ها رو پُر می‌کنید.
هم‌پای‌ داعش، هم‌پیاله‌یِ تحریم، برایِ تحمیقِ مغزهایِ کوچک زنگ‌زده‌یِ عریان، «داعش‌های مجازی» و ساکنینِ مسجدِ ضرار و هم‌نواهایِ داخلی این عفریته!
لاشه‌یِ کفترهایِ این خاک هم بهتون نمی‌رسه.

این اتفاقات در هر جایِ دنیا ممکنه بیفته؟ بله، هاوایی تو آتش سوخته و مردم از ترسِ جون‌شون می‌پرن تو آب؟ بله، دور و بَرِمون تو همین مُحرّم چندین انفجار و حمله تروریستی با صدها کُشته و زخمی اتفاق افتاده؟ بله، افغانستان و پاکستان و عراق و سوریه هفته‌ای چند مرتبه مورد حمله و اتفاقات تروریستی و انفجاری قرار می‌گیرن؟ بله، وسطِ امریکا از خودِ ملت امریکا اسلحه به دست رگباری خودِ ملت امریکا رو می‌کُشن؟ بله. فرقِ ایرانِ محصور در مرزِ پایگاه‌های نظامی و انتحاریِ اطراف چیه؟ اینه که مدافعینِ حرم‌ش رفتن رُخ به رخِ تکفیری‌هایِ حرومی جنگیدن و بی‌سر برگشتن، ولی ایران دستش نمک نداره، یه سری مدعیِ احمق داره که به این جَوونا می‌گفتن «برای پول رفتی جلوی داعش که سرِت رو با چاقو ببُره و از صدایِ خِرخرِ بریدن گلوت فیلم بگیره.» که وقتی قهرمان و سردارِ ملی‌ش رو امریکا ترور کرد، همین مدعیانِ احمق توئیتِ تشکر از ترامپ می‌زدن، چون تنها گناه‌ش کُشتنِ تکفیری‌ها بود! و صادق زیباکلا‌م‌ش می‌گفت «نیرو فرستادید که چه شِکری بخورن اونورِ مرز؟» و یه سری مدعیِ احمق هم براش لایک و کف و سوت می‌فرستادن. که وقتی تیم‌هایِ امنیتی‌‌ش همین اخیراً بزرگ‌ترین تیمِ تروریستی رو کشف و دستگیر کردن، و هرروز برایِ امنیت شهید می‌دن، همین مدعیانِ احمق طعنه‌یِ نون به نرخِ روز خوری می‌زنن و به محضِ یک انتحار میونِ این‌همه بمبِ ساعتی؛ کمین می‌کنن تا همون امنیت رو به سُخره ‌بگیرن، ما یه سری مدعیِ احمق داریم که کارشون اسکی رفتن رویِ خون و جونِ این مملکته و از همین تغذیه می‌شن. و تنها چیزی که از ذهن‌هایِ مسخ شده‌یِ تک‌بُعدیِ مدعی احمق‌شون می‌‌چِکه همینه: کارِ خودشونه.

فکر نکن بعداً همه‌چی در جهان قشنگ‌تر می‌شه؛ دنیایِ این روزایِ آخرِ انتظار، دنیایِ سفت چسبیدن به شرافت و دیانت و انسانیت و وجدانه؛ نه اون «انسانیت» گزینشی که لق‌لقه‌یِ دهنِ این مدعیانِ احمقه، انسانیت از جنسِ «انسان».
و هیچ تضمــینی نیست ویروسِ واگیـــردارِ این مدعیانِ احمق؛ گریبانِ بقیه رو نگیره.

وقتی پلاسکو اتفاق افتاد، یکی از شاهدینِ صحنه نوشت «آتش شعـله می‌زند و همه فرار می‌کنند، آتش‌نشان به دلِ آتش می‌زند و پَر می‌کِشد.»

فیلم لحظــه دستگیریِ تروریسـت حرومیه و من تمام قد می‌ایستم به احترامِ بچه‌هایِ امنیتی و غیرتیِ این مملکت که مصداقِ مردونگی‌ان.
نه یه عده مدعیِ احمقِ راحت‌طلب، که نون‌شون در تمسخرِ این بچـه‌هاست، چه روی پرده‌یِ سینما و چه در مَجازی!

ترور توسط داعش‌هایِ مجازی مستقیماً روی ذهن مخاطب اثر می‌ذاره، این‌جوری که منِ شبکهٔ ضدانقلاب از کلمه «حمله مسلحانه» استفاده می‌کنم تا جایِ شبههٔ احمقانهٔ «کار خودشونه» رو در ذهن مخاطب تقویت کنم، و منِ نوچهٔ مجازی داعش بجای ایجادِ همدلی، لگد به بقیهٔ ارکانِ جامعه بزنم و وقتی لگدم به نشونه خورد و جامعه دردش گرفت، مسیر رو برایِ ناامنی هموار کنم.پول می‌گیرم برا همین کار.
این یعنی همدستی با تروریست‌ها.
حرامی‌ها فقط تکفیری نیستن، ترکیبِ تکفیری‌ها در کنار این داعش‌هایِ مجازی و رسانه‌ای، تیمِ تکمیلی از حرامی‌هان!

متوجه‌م بابَک!
متوجه‌م که تا صدایِ آژیر شنیدی فلنگ رو بَستی، که ما این‌جا زرِ مُفتِ شجاعت بزنیم و حمله‌یِ تروریستی شاهچراغ رو یه حمله‌یِ مسلحانه جا بزنیم، ولی اون شیربچه‌یِ ایرانِ اسلامی در چند قدمیِ تروریستی که ما برای اعدامِ رُفقاش پروپاگاندا راه انداختیم، پدرِ تیر خورده‌ش رو رها نکنه.
خاک بر سرِت بابک، دقیقاً خاکِ کفِ کفشِ این کودکِ شجاع ایرانی بر سر تو و اون طویله‌ای که براش کار می‌کنی.

اخه اَبلهِ خرفت، اون «ابهاماتی» که داری نُشخوار می‌کنی، همون سَریه که مثلِ کبک فرو کردی تو برف، چون نونِ در کور بودن و کور کردنِ مخاطبِته که نه بیانیه‌یِ داعش رو دیدی، نه اعترافاتِ اون دوتا داعشی قبلی رو. نخواستی ببینی و «نخواستی ببینن».
اره جمهوری‌اسلامی این‌شکلیه که بیاد عمداً امنیتِ خودش رو که زبان‌زدِ کشورهای منطقه‌س بخاطرِ جنبشِ احمقانه‌یِ شما زیرسوال ببره [که زیرسوال هم نِمیره] بعد به شما فرهیختگانِ اینترنشنال هم آتو بده که حرف از «احتمال» بزنید، بدونِ هیچ مدرکی. بعد یادتون بره که شاهچراغ کارِ جمهوری اسلامی بوده، و برای «خودشون» هشتگ بزنید و مرثیه‌سرایی کنید! لجن می‌باره از سر و رویِ موجودِ بی‌وطن، در هر ابعاد و مقیاس. موجوداتِ مفلوکِ آواره‌یِ خون‌خوار!

این‌جا عراقه؟ داره برای اربعین آماده می‌شه؟ نمی‌دونم، تاحالا کربلا نرفتم. اربعین نرفتم. خیلی بیچاره‌م؟ خیلی. ولی اون صحنه که پسربچه اول‌ش سینه می‌زنه، کیک میُفته و دختربچه کیک رو می‌بوسه و به پیشونی می‌زنه، قلبم رو لرزوند، بُغض کردم. دهه‌یِ محرم اطراف تهران دیدم بچه‌ها دمِ خونه‌شون یه میز می‌ذارن و یه پرچمِ یاحسین(ع)، با یه سینی شربت یا چای.
هربار از یکی پرسیدم کربلا چه شکلیه؟ حال و هوایِ اربعین چه‌جوریه؟ گفتن «یه جوریه که نمی‌تونیم بگیم، باید بری ببینی». اولین‌بار که رفتم راهیانِ نور ازم پرسیدن چه جوری بود؟ گفتم «راستش…باید بری ببینی!» جوابِ نمی‌دونم‌هام همینه؛ باید برم ببینم، به چشمِ دل.

یه اَنیمه هست بنام مردِ یه مُشتی. اینجوریه که یه سری هَیولا تو شهر هستن که می‌خوان شهر رو تَصاحُب کنن و می‌گن آینده از آنِ ماست، در مقابل یه سری «قهرمان» هستن که دشمنِ این هیولاها محسوب می‌شن، باهاشون مبارزه می‌کنن، کتک می‌خورن، لِه و لَوار می‌شن ولی هربار شکست‌شون میدن و انسان‌ها رو نجات میدن و این بساط.
دو سه قسمت دیدم، تو یکی از قسمت‌هاش وسط یکی از این مبارزه‌ها با یه اَبَرهیولا، قهرمان اونو شکست می‌ده و همه درحالی‌که ترسیده بودن، ازش تشکر می‌کنن، یکی از بینِ جمعیت درحالی‌که داره دماغ‌ش رو بالا می‌کشه و چشاش وا نمی‌شه می‌گه «برا چی تشکر می‌کنید؟ این‌که کاری نکرد، هیولاعه زیادی ضعیف بود وگرنه قهرمانه کاری نکرد. هیولاعه انقدر ضعیف بود که با مُشت این افتاد، ببین بقیه قهرمان‌هاشون چقدر پفکی‌ان.» یکی دیگه بهش اعتراض می‌کنه که به چه حقی همچین حرفی می‌زنی؟ نمی‌بینی بخاطر من و تو جون‌شون رو به خطر انداختن؟ یارو جواب می‌ده با این مضمون که «پول‌ش رو گرفتن، پول می‌گیرن که جون مارو نجات بدن، منت نداره؛ یه بچّه هم می‌تونه این‌کار‌ بکنه.»
یعنی می‌خوام بگم وظیفه‌یِ خَطیرِ نمک‌به‌حر‌وم بودن بعضاً خَصیصه‌هایِ مشترکی هم در اَنیمه و هم واقعیت داره. هیچی دیگه، همین.

اندر حکایاتِ انیمه دیدنِ من: