#محرم_۱۴۴۵🥀

آب از هیبت عباسیِ تو می‌لرزد
بی عصا آمده‌ای،
حضرت موسی شده‌ای

به سجود آمده‌ای
یا که عمودت زده ‌اند؟
یا خجالت زده‌ای
وه که چه زیبا شده‌ای…

یا اخا گفتی و ناگَه کمرم درد گرفت،
کمر خم شده را
غرق تماشا شده‌ای …

‏🏴

دستانِ عباس‌بن‌علی قطع شده بود که آن ملعون توانست گُرز بر سرِ او بکوبد.اما تا دستانِ ظاهــر بُریده نشود، بال‌هایِ بهشتی نخواهد رُست.
اگر آسمانِ دنیا بهشت است؛
آسمانِ بهــشت کجاست،
که عباس‌بن‌علی پرنده‌یِ آن آسمان باشد…؟

•شهیدسیدمرتضی‌آوینی
فتحِ خون

پسـرم تو نورِ عینی،
پادشاهِ عالَمِینی،
اما یادت باشه مادر!
بَلاگردونِ حُسینی…

حسین‌ع دیگر هیــچ نداشت كه فدا كند،
جز «جان» كه میان او و ادایِ امانت اَزَلی
فاصله بود..
فتحِ‌خون

گفت «عباس!»،
آن‌طرف
طفلی صدا زد «الْعَطَش!»
ناگهان برخاست مردی،
گام‌هايش آشناست…

مُشک را بر دوشِ خود انداخت،
بسم‌الله گفت؛
زير لب یک‌ریز می‌گفت:
«از من آقا آب خواست..»

رنگِ سُـــــرخِ عَلَمِت یا ثارالله،
این عالَم رو می‌گیره ان‌شاءالله…

تشنه‌ای، آه!
و دارد لبِ تو می‌سوزد،
آب مهریه‌ی زهراست،
اگر بگذارند…

رفتی و دختـرِ تو،
زمزمه دارد که کَفَن
کهنه پیراهنِ باباست؛
اگر بگذارند…

گودال می‌برند،
که قربانی‌ات کنند..
در تیرهایِ حَرمله؛
زندانی‌ات کنند..
لب‌تشنه جان سپُردی و،
این ابرهایِ تار؛
حسرت به دل شدند
که بارانی‌ات کنند..

تا نیزه‌ات زدند،
زمین خورد خواهرت
با تو چه کرده‌اند؛
در این روزِ آخری؟

از رویِ نِیزه،
سایه‌ات افتاده بر سرم
ممنونم ای‌ حسین!
که در فکرِ خواهری..

-کسی بحث سیاسی نکنه.
-کسی سوال نکنه کی حسین(ع) رو کُشت؟
-برای چی کُشت؟ فقط قرآن بخونید!
این حکمِ یزیده…

یه سکانس تو «غریب» بود که شهید بروجردی رفت با چندنفر که قصدِ جنگ باهاش داشتن حرف بزنه و اسلحه‌شو گذاشت روی زمین؛ یهو یکی از پشت اومد و اون چندنفر رو کُشت! احتمالاً برای این‌که اون‌ها تحت تاثیرِ حرف شهید قرار نگیرن؛چون بعدها مشـخص شد که اون فرد «نفوذیِ کومله» بوده :)
•وقتی این ویدیو رو دیدم؛ یادِ اون سکانس افتادم.

پهلوی‌چی‌ها و سلطنت‌طلب‌ها و جمیعِ براندازان معتقدن که ما آریایی هستیم؛ عرب نمی‌پرستیم؛ لذا جدا از اینکه هرکی برای امام‌حسین عزاداری کنه عرب‌پرسته، اسلام مالِ عرب‌هاست. هرکی هم که برای حل مشکلات و طلبِ شفاعت؛ توسّل‌جویی کنه به ائمه و نذوراتِ محرّمی؛ اهلِ خرافات و عقب‌مونده‌س.
از طرفی با شعارِ «قانونِ زمان و مکان چیه؟ ما انسانِ آزادیم و حجاب رو اخوندا و عرب‌ها آوردن» از هر ویدیویی که افراد، بدونِ حجاب برن هیئت استقبال می‌کنن!

فقط نمی‌دونم چی می‌شه که باباشون توی کشورِ عربی دفن می‌شه؛ خودشون و کَس و کارشون باحجاب سر قبرش می‌رن، برایِ شادی روح‌ش با یه اسکیِ ناشیانه از صلواتِ‌مسلمون‌ها می‌گن «اللهم صل‌علی‌ محمدرضاپهلوی و آل‌ش»، حالا از اون تلاش احمقانه و اعتماد بنفسِ فرح برای شفادادنِ یه نابینا می‌گذریم.
و بله سیــرکِ اپوزیسیونِ متناقض‌نژادِ تناقُض‌پورِ هیچی‌ندار این‌شکلیه.

جمعیتِ اربابِ وفا،
نگسلد از هم..
تا نامِ تو
در حلقه‌یِ این سینه‌زنان است،
این حلقه به امیدِ خدا،
نگسلد از هم..

•تاسوعایِ‌حسینی،اردبیل

من فکر می‌کنم بعضی از ما گاهی توی تحلیل‌هامون دچارِ توهّم می‌شیم، اولاً اکثراً نقد بلد نیستیم. نقد برایِ پیش رفتنه، وقتی یکی دلسوزانه به شما انتقاد می‌کنه و شما اصلاح‌ش می‌کنی و می‌بینی چقدر همه‌چی بهتر شد؛ این اسمش نقده. عیبِشو که گفتی و ترکوندی‌ش؛ حداقل هنرش نیز بگو! نفیِ حکمت مکن از بهرِ دل عامی چند.
ولی بعضی از ماها ترجیح میدیم عیب‌ش رو بگیم و بکوبیم و در تریبون‌هامون طرف رو لِه کنیم؛ بدونِ توجه به این‌که آیا خطایِ طرف عامدانه بوده؟ آیا این خطا با تذکری‌چند حل نمی‌شده؟ آیا این خطا به هدفِ دهن‌کجی به ارزش‌ها بوده؟

حالا چرا دچار توهّمِ می‌شیم؟ چون از یه ‌طرفِ بوم میفتیم؛ یکی‌مون نقد بلد نیست و با ادبیاتِ بسیار زننده‌ای می‌کوبه و توهّمِ تاثیرگذاری می‌زنه، ولی در مواجهه با سایر ‌پدیده‌ها از همین جنس، سازِ دیگه می‌زنه [مثالِ واضح‌ش در برخورد با اشتباهات رائفی‌پور در همین کانال‌های کوچکِ تلگرامی؛ یا در برخورد با حرفِ یقیناًاشتباهِ رضا هلالی] یکی‌مون کلا قائل به نقد و تذکر نیست و معتقده که اگه انتقاد کنی یا خطایی رو تذکر بدی؛ طرف کلاً می‌پّره و زده می‌شه و بهتره اون در اشتباهِ خودش بمونه و ما در سکوت و زندگی شیرین بشود؛ در غیر این‌صورت وای حالا چه باید با این دافعه کرد؟

نقد و تذکرِ دوستانه برایِ دشمن نیست!
که بگیم عیب نداره عزیزِ ما رو ترور کرد، عزیزانِ ما رو تحریم کرد؛ مهم اینه که ما باید باهاش بسازیم!
با دشمن باید «اشدّاء علیٰ الکفّار» بود، دشمن هم سطوحِ مختلفی از نفاق رو در همین جامعه‌یِ ما در جریان داره که بعضاً رسوا شده؛ ولی با اونی‌که جلوی چشم‌مون [و تاجایی‌که در این مسیر یاری‌گر می‌ماند] زحمت کشیده باید «رُحماء‌ بَینَهم» بود!
و تمامِ این اشتباهات محاسباتیِ ما در برخورد با پدید‌‌ه‌ها؛ اگر از عدمِ تقوا بگذریم، بخاطرِ عـدمِ تسلط به تمام زوایایِ موضوعه.

آدمیم دیگه؛ فکر می‌کنیم با این‌که «جاهــلی بینِ عُلمائیم» ولی هرچه کوبنده‌تر و گل‌به‌خودی‌بزن‌تر توئیت و پست بذاریم، بیشتر دیده می‌شیم و کِیف میده. ترسناکیم.

سِیرِ این شبکه‌ها هم واقعاً جالبه، اول گفتن مُحرم باید تحریم بشه؛ قطعاً امسال هیچکس مشکی نمی‌پوشه چون اساساً اینا مراسمِ حکومتیه؛ بعد دیدن نه بابا از این خبرها نیست؛ گفتن بیایم به مغزِ مخاطب فرو کنیم که اینا در واقع بخاطرِ نذری میان؛ بعد که دیدن هیئت‌هایی که نذری نمیدن از همه‌جا شلوغ‌ترن؛ سطحِ خبرشون رسید به یه ویدیو که جمهوری اسلامی دیگه تو نذری‌هاش گوشت نمی‌ریزه؛ گفتن خب البته درسته هیشکی اعتقاد نداره اما دلیل نمی‌شه نذری نخوره.

بعد دیدن نه آقا!
جمعیتِ عزاداران امسال از همیشه پُرشور‌تره؛ و درسته که بعضاً مخاطبِ پای‌ثابتِ ما از ضریب‌هوشیِ کمی برخورداره اما کور که نیست! چه کنیم؟ بیایم بگیم ملت برایِ تفریح رفتن عزاداری، کارناواله دیگه، جمهوری اسلامیِ بد کلاب و دیسکو نذاشته؛ پس غالبِ ملت مشکی می‌پوشن می‌رن هیئت و برایِ امام‌حسین اشک می‌ریزن و اتفاقاً پُرشورتر و مُطلع‌تر عزاداری می‌کنن!
که ما بگیم فانه، تفریحه. چون دیگه نمی‌تونیم خشمِ خودمون رو پشتِ «تیتــر فعلاً این باشه» پنهان کنیم.