من تحقیق کردم، ما با یه سری آدم‌ها مواجهیم که هرکاری که خودشون می‌خوان می‌کنن ولی به بقیه تشَر می‌زنن که متفاوت بشن. این محله‌ی ما محلِ اسکانِ سگ‌هاست! در واقع چهارتا آدمیم وسطِ جماعتِ سّگ.هم ولگرد هم خونگی.

که بعضی همسایه‌ها علاوه بر داشتنِ سگ خونگی، این سگ‌هایِ ولگردِ پاچه‌پاره‌کُن رو هم بزرگ می‌کنن و تیکه‌هایِ گوشتِ خام و پُخته براشون می‌برن تا بخورن زاد و ولَد کنن و محل رو آباد کنن؛ از همون تیکه‌هایی که پنج‌شنبه‌ها بعدِ مهمونی کباب و جوج‌ش می‌کنن، و همینا برای عید قربان نگرانِ گوسفند‌ها می‌شن- دیدم که می‌گم-فکر کنم اینا گاو و گوسفندها رو برای کباب و استِیک‌‌هاشون بی‌هوش می‌کنن و بعد با احترام می‌پزن و با هر لُقمه که می‌خورن خون گریه می‌کنن. وگرنه دلیل نداره انقدر بینِ حیوونا فرق بذارن.

«ما در پیشــگاهِ خداوند متعال و ولیِّ بر حق او حضرت بقیة‌اللّه‌ ـ ارواحُنافداه ـ افتخار می‌کنیم به سربازانی در جبهه و در پشتِ جبهه که شب‌ها را در محرابِ عبادت و روزها را در مجاهدتِ در راه حق تعالیٰ به سر می‌‌برند.
من به شما خامنه‌‌ایِ‌ عزیز، تبریـک می‌گویم که در جبهه‌‌های نبرد با لباسِ سربازی و در پشت جبهه با لباسِ روحانی به این ملت مظلوم خدمت نموده، و از خداوندتعالی سلامتِ شما را، برای ادامه خدمت به اسلام و مسلمین خواستارم. روح‌‌الله‌‌ الموسوی‌ الخمینی»

•دستت امّا؛ حکایتی دارد..

«امام‌حسین (علیه‌السلام) در دعایِ عرفه عرض می‌کند که من اگر هرکدام از نعمتهایِ تو را شکر کنم، خود آن شُکر، یک نعمت است؛ پس من اگر تا آخرِ دَهر زنده بمانم، با همه‌ی وجودم گواهی می‌دهم که شُکرِ یک نعمت تو را نمی‌توانم به‌جا بیاورم؛ چون همین که آن نعمت را شُکر کنم، خود اینکه توفیقِ شکر پیدا کرده‌ام، یک نعمتِ دیگر است و باید آن را شُکر کنم و همین‌طور تسلسُــل پیدا می‌کند تا ابد.

ما در درجه‌ی اول، از چه شکر کنیم؟
نمی‌شود شِمُرد؛
«وان‌تعدّوا‌نعمت‌اللَّه‌لاتحصوها».
بنده وقتی دستم فلج شد، متوجهِ خصوصیاتی شدم؛ دیدم این انگشتِ من که به راحتی حرکت می‌کند و مثلاً یک زنجیر را دور خودش تکان می‌دهد و این، خیلی کار ساده‌ای به نظر می‌آید، از حرفهایِ دکترها فهمیدم که خودِ این حرکت، معلول چندین تحرک و توانایی مهم در وجود انسان است؛ اما ما غافل بودیم.
به هرحال، وقتی نعمت از انسان گرفته می‌شود، انسان متوجه می‌شود که همین کارِ آسان و کوچک، ثمره‌ی چندین نعمتِ بزرگ بوده که ما این‌طور راحت از آن عبور کرده‌ایم. این، غفلتِ ماست.»


•آیت‌الله خامنه‌ای (حفظه‌الله) ۱۳۸۵/۳/۲۹.

تو پناهگاهِ منی؛ زمانی‌که راه‌ها با همهٔ وسعتشان درمانده‌ام کنند و زمین با همهٔ پهناوری‌اش بر من تنگ گیرد و اگر رحمتِ تو نبود، هرآینه من از هلاک‌شدگان بودم؛ و نادیده‌گیرندهٔ لغزشــم تویی، و اگر پرده‌پوشی‌ات بر من نبود، هرآیــنه من از رسواشدگان بودم..

- دعایِ عرفه -
پناهِ من؛ عزیزِ دلم…🌱

فإذااختنَقتُمْ،بالحُسينِ‌ تنفّسوا
‏
اگر دل‌تان سخت به تَنگ آمد،
با ذکرِ حسین(ع) نَفَس بکشید..💔

قطعا روزی خواهد آمد،
که ما مهدی‌مان (عج) را می‌بینیم؛
درحالی‌که به دیوارِ کعبه تکیه می‌زند و با صدای باصَلابت و حیدری‌اش، اعلام می‌کند:
-ای اهلِ عالَم!
من همان امامِ قائم هستم..
-ای اهلِ عالم!
من امامِ انتقام‌گیرنده هستم..

ای طالبِ خونِ شهیدِ کربلا،
ای سوارکارِ حجازی،
ای ذخیرهٔ الهی؛ مرا دریاب...
•عزیزِ من!🤍

ابراهیم(ع) خودی نمی‌بیند؛
تا ایثاری کرده باشد…
•عیدِ‌بندگی‌مبارک🌱

یه رفیقِ رفیقی داشتیم که می‌دید ما به جونِ خدا غُر می‌زنیم که آخدا چرا من این‌جورم؟ چرا فلان چیز رو به ما ندادی؟ و فلان و فلان؛ می‌گفت منی که همیشه طلبکارِ خدام، برا اینه که اسماعیل‌هام رو قربانی نکردم؛ محضِ رضایِ خدا «نگذشتم»، که اگه محضِ رضایِ خدا «بگذرم» خدا به دامن‌م برمی‌گردونه…خلاصه خداجان!

من اسماعيلِ نفسم را،
به قربانـــگاه آوردم..
نگو يا ایّها‌الرّحمٰـــن!
كه عَبدَت را نبخشيدی..

[ما سابقه‌یِ خوبی در «امام‌داری» نداریم]

آنان‌که در حقانیتِ مُسلم شک کردند، بی‌آنکه بخواهند حکمِ قتلِ امام حسین‌(ع) را امضـا کردند. رونوشت به روزگارِ قبل از ظهور، به امروز :)