یواشکی هم بخونید.
شاید یه عده این دور و بر باشن که رهبران‌شون در طولِ مدت سلطنت‌شون بدونِ اینکه یه چَک در راه مبارزه(!) بخورن ۳‌ بار فرار کردن و زاده‌شونم بعد از آخرین فرار، از نزدیکیِ مرز ایران هم عبور نکرده و از اونورِ آب و پشت شیشهٔ ضد‌گلوله و دست در جیبِ مامی که مملوء از ثروت به سرقت رفتهٔ ایرانه، فازِ چریک می‌گیره.

کتاب صوتی آقای ایران‌شهر رو می‌تونید از ایران‌صدا گوش بدید رایگان.

‏کریستین امانپور از رضا‌ پهلوی پرسیده بود که چرا طرفدارات انقدر فحاشن؟ پهلوی در جواب گفته بود نه بابا اونا نفوذی جمهوری‌اسلامی‌ان!
‏
بعد حدس بزنید چی‌شده؟
طرفدارهای فرقهٔ پهلوی بخاطر همین چندتا سوال رفتن تا مستقیم به خودِ امانپور فحاشی کنن تا به خود رضا‌پهلوی ثابت کنن که این زامبی‌ها طرفدارِ پهلوی‌ان؛ نه نفوذ‌ی جمهوری اسلامی :))

همه‌چیزِ زندگی بچه‌مسلمونا رو دوست دارم. این قاعده‌مندیِ خدا‌خواسته، این پایبندیِ خود‌خواسته‌. این‌که شادی‌هاشون به قاعده شادیه، غم‌هاشون به قاعده غمه. این چارچوب با اصالت. تو مُحرم یه دست مشکی‌پوشِ عزای محترمِ جهان‌شمولی‌ان که اساسِ سرنوشت آیندهٔ تاریخ رو رقم زد. برای انتخاب اسمشون تو ایام اعتکاف چشم‌هاشون برق می‌زنه. با مناجاتِ شعبانیه عاشقی می‌کنن. ذوقِ ماهِ رمضون دارن و براش خونه‌تکونی می‌کنن. ذوقِ دادن یه افطاریِ ساده دارن. این «چَشم»ِ بی‌چشم‌داشتی که به خدا می‌گن. «يَا‌أَيُّهَا‌الَّذِينَ‌آمَنُوا‌كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ»؟ چشم.
خدا می‌گه روزه بگیر؟ چشم. مهم نیست بقیه چی می‌گن. خدا می‌گه پوشش؟ چشم. خدا می‌گه از این ساعت تا این ساعت هیچی نخور، نه فقط روزهٔ شکم! حواست باشه دروغ بگی، تهمت بزنی، غیبت کنی، همه‌ش می‌پره‌ها؟ چشم. همین خدا می‌گه اگه مریضی، اگه مسافری، اگه عذری داری؛ روزه نگیری؟ چشم. خدا می‌گه دستِ بقیه رو بگیر؟ چشم. چقدر این به قاعده بودن زیباست. چقدر این چَشم گفتن به خدای لاشریک زیباست. این «من از آن روز که در بندِ توام، آزادم…» مهم نیست بقیه چی می‌گن!


دلم می‌سوزه برای اون «ذره‌ای» ‌که خیال می‌کنه می‌تونه با گذاشتنِ عکسِ غذا توی استوری‌ و توییت؛ به جنگِ باور و اعتقادِ مسلمون‌هایی بره که برای این «چَشم گفتن به ماهِ مهمونی خدا» سر از پا نمی‌شناسن. چقدر کوچیک.

ماهِ مهمونیِ خدا مبارکِ شما بنده‌های خوب.🌙🤍

خدایا به حقّ این ماه عزیز و بزرگ، تو این تاریکی‌های آخرالزمان، خودت حفظمون کن.
نذار جدا بشیم، نذار دور بشیم.
ما به لحظه‌ای بندیم. لحظه‌ای نگاهت رو از روی ما برندار...

اقای طباخیان قراره مثل پارسال هر سحر ماه‌رمضون مهمون برنامهٔ «به وقت سحر» شبکهٔ افق باشن. تقریبا ۴۰ دقیقه-نیم‌ساعت مونده به اذان. پیشنهاد می‌کنم از دست ندید.

یعنی من ۳ ساله می‌شینم پای بیانِ اقای طباخیان. یه جوری دقیق و با جزئیات و شفاف تاریخِ عصر امیرالمومنین(ع) رو بیان می‌کنن که مدام با خودت می‌گی تاریخ چه تکراری می‌شه! تکرار تاریخ چقـدر تلخه! تاریخ چه معلم خوبیه! و چقدر سخت‌گیر…

خدایا! من همـهٔ عزیزایی که محبوبانِ در خونه‌ات بودن رو برای ماه رمضون شفیع قرار می‌دم؛ که تو منو برای این ماه بپذیری...

می‌گه:
خیلی‌ها می‌خواستن به ماه‌رمضون برسن و نرسیدن؛ اما خیلی‌ها هم «نخواستن» به ماه ‌رمضون برسن. فکر نکردن به عاقبتِ شاخه‌ای که از این تنهٔ تنومند رها می‌شه… این‌که خودت رو به این ماه رسوندی یه رزقِ بزرگه! بابتش هر‌لحظه ممنونِ خدا باش. شاید الان فکر کنی یه چیز عادیه؛ اما یه روز می‌رسـه بهت نشون می‌د‌ن که چه یوم‌الحَسرتیه برای اونایی‌که خودشون «نخواستن» به ماهِ خدا برسن…

با سوزوندنِ پرچم کشورتون و هو کردنِ تیم‌ ملی کشورتون و قر دادن با پرچمِ انگلیس شروع کردن، بهشون دل دادید و گفتید «هرکسی عقایدی داره!» کمپینِ تشکر از ابن‌ملجم و یزیدِ ملعون زدن، سکوت کردید و گفتید «هرکسی عقایدی داره!» به رقصیدن همراه پرچمِ اسرائیل -که امروز منفورِ تمام ملت‌های دنیاست- و توییت‌های «بزن بی‌بی‌!» و کف و سوت‌هایِ بعد حملهٔ اسرائیل به ایران رسیدن، وطن‌فروشی‌شونو به روشون نیاوردید و باز سکوت! به قرآن‌سوزی و مسجد‌سوزی و زنده‌سوزی و فریادِ «لعنت به‌اسلام» رسیدن و امروز فراری‌هایِ بی‌وطنِ آواره رسماً کمپینِ قرآن‌سوزی راه میندازن و همزمان التماسِ پدوفیل‌ها و بچه‌خوارهای جزایرِ فساد می‌کنن برای تجاوز به خاک کشورتون. باز سکوت و «هرکسی عقایدی داره»؟


حواستون هست ذره ‌‌ذره و تدریجی تمومِ بندهای عقیده،‌ اصالت و هویّت‌تون رو شُل کردن و شما به‌ هوای طرد‌نشدن، تو باتلاقِ تعارف و استحالهٔ این ابلیس‌زادگان فرو رفتید؟ «آنها می‌خواهند نورِ خدا را با دهان خود خاموش کنند؛ ولی خدا نور خود را کامل خواهد کرد، هر‌چند کافران را خوش نیاید!» این یه حکمِ قطعیه و هیچ شکی درش نیست. اما شما [و همهٔ ما] فکری برای خودتون بکنید، قبل از اینکه غرق در باتلاقِ پوچیِ این خوک‌ها‌ بشید.

موقعیتِ صحیح متصور برایِ اون شیعهٔ حجتیه‌ای که بعد از:

مسجد‌سوزی‌ها، قرآن‌سوزی‌ها، مسلمان‌سوزی‌ها، کمپینِ تشکر از یزید و عمروعاص و ابن‌ملجم، فریاد «لعنت به اسلام»، توهین به اهل‌بیت، فراخوان اتش زدنِ قرآن، آتش زدنِ امام‌زاده‌ها، تهدید به تخریبِ حرم امام‌رضا، توهین به اباعبدالله، فحاشی رکیک به امیرالمومنین، اعلان جنگ با بچه‌شیعه، همراهی و خوش‌رقصی برای صهیونیست‌های منفورِ بچه‌کُشی که هنوز کینهٔ خیبر دارن، رقص با پرچمِ اسرائیل و التماس به پدوفیل‌هایِ بچه‌خوار برای حمله به وطن از سمت فرقهٔ تروریستیِ پهلوی‌؛

به بیانیهٔ بازماندهٔ فراری و آوارهٔ پهلوی برای جذب شیعیانِ مخالف جمهوری اسلامی لبیک گفته:

لکن طوری نشود که از حرص مُختار پیش‌نمازِ صف شمر و خولی بشید. :))

امام خمینی(ره) سوم اسفند سال ١٣۶٧ در پیامی معروف به «منشور روحانیت» خطاب به روحانیون به رسالت حوزه‌های علمیه و استراتژی نظام جمهوری اسلامی ایران اشاره کردند. حالا بعد از گذشت ٣٧سال از این پیام شاهد تکرار همان مسیر توسط «انجمن حجتیه‌» هستیم، بخونید چند خط ازش رو:

• آنقدر كه اسلام از این مقدسین روحانی‌نما ضربه خورده است، از هیچ قشر دیگر نخورده است؛ و نمونه‌ی بارز آن مظلومیت و غربت امیرالمؤمنینﷺ كه در تاریخ روشن است. پرونده‌ی تفكر این گروه همچنان باز است و شیوه‌ی مقدس‌مآبی و دین‌فروشی عوض شده است. شكست‌خوردگان دیروز، سیاست‌بازان امروز شده‌اند. آن‌ها كه به خود اجازه‌ی ورود در امور سیاست را نمی‌دادند، پشتیبان كسانی شدند كه تا براندازی نظام و كودتا جلو رفته بودند.

• دیروز مقدس‌نما‌‌های بی‌شعور می‌گفتند دین از سیاست جداست و مبارزه با شاه حرام است، امروز می‌گویند مسئولین نظام كمونیست شده‌اند! تا دیروز مشروب‌فروشی و فساد و فحشا و فسق و حكومت ظالمان برای ظهور امام‌ زمان -ارواحنا فداه- را مفید و راهگشا می‌دانستند، امروز از این‌كه در گوشه‌ای خلاف شرعی كه هرگز خواست مسئولین نیست رخ می‌دهد، فریاد وا اسلاما سر می‌دهند! دیروز #حجتیه‌ای‌‌ها مبارزه را حرام كرده بودند و در بحبوحه‌ی مبارزات تمام تلاش خود را نمودند تا اعتصاب چراغانی نیمه‌ی شعبان را به نفع شاه بشكنند، امروز انقلابی‌تر از انقلابیون شده‌اند! ولایتی‌‌‌های دیروز كه در سكوت و تحجر خود آبروی اسلام و مسلمین را ریخته‌اند، در عمل پشت پیامبر و اهل بیت عصمت و طهارت را شكسته‌اند و عنوان ولایت برایشان جز تكسب و تعیّش نبوده است، امروز خود را بانی و وارث ولایت نموده و حسرت ولایت دوران شاه را می‌خورند!

صحیفه‌ی نور، ج٢١، صفحهٔ٨٨