با ما اگه،
دشمن بشه تمام زمانه؛
این مملکت،
مملـکتِ امامِ زمانه…


- این همون یقینی‌ست که بد‌خواه‌های این خاک درکی ازش ندارن. «با ما رسیدگانِ ‌به‌ یقین؛ پس مایلید قمـار کنید؟» بیچاره‌ها. :)

تو تجمعِ خارج از کشورشون؛ یه نفر گفته چرا بجای شعار دموکراسی، می‌گید جاوید‌شاه؟ رو چشم‌هاش اسید پاشیدن و می‌گن «حقش بود».

دیدید توحش داعش‌وارانهٔ موساد-پهلوی‌ در دی‌ماه ۴۰۴ در خیابان‌های ایران از اینا چیزِ بعیدی نبود؟ اینا زاده‌هایِ ساواک و موسادن. انداختن انسانِ زنده در قفس و زنده‌زنده سوزوندنش، بریدنِ سر مامور راهور، پاره کردنِ شکمِ پلیس و نصف کردنِ جمجمهٔ انسان عادی با تبر و هلهله کردن دورش کم‌ترین جنایتِ آموزش‌دیدهٔ این جماعته. چرا نباید به امریکا و اسرائیل التماسِ حملهٔ نظامی کنن؟ چرا نباید پرچمِ اسرائیل رو روی چشم‌هاشون بذارن؟ چرا نباید به اون بچهٔ بی‌سرِ فلسطینی و ملینایِ ۳ سالهٔ ایرانی بخندن؟ ذات این وحوش، جز این نیست و فردای آزادی(!) با این موجوداتِ درّنده هم، جز این نیست.

از این پست به پایین رو بخونید که شهاب پارسا عالی می‌نوازد :))

عافیت‌طلب‌ها اعجوبه‌اند. برای آنکه خط روی عافیت‌طلبی‌شان نیفتد؛ می‌گویند امروز باید طوری دین‌داری‌‌ را کنید که آنها که شعار «لعنت به اسلام» می‌دهند، ناراحت نشوند و به ما و دین‌ ما فحش ندهند. مسجدسوزی و قرآن‌سوزی و مسلمان‌سوزی کرده‌اند؟ خب بکنند. عصبانی‌اند طفلی‌ها.

می‌گویند امام‌حسین را چه به قیام؟ تاریخ‌سازی امامِ قیام‌کننده به احیای امر‌به‌معروف و نهی‌از منکر را که فرمود: «من از سرِ مَستی و طُغیان و فسادانگیزى و ستمکارى قیام نکردم؛ [بلکه] تنها برایِ اصلاح در امّتِ جدّم به‌ پا خاستم، می‌خواهم امر به معروف و نهى از منکر کنم […]» تقلیل داده‌اند به یک اتفاقِ مانده در عاشورای ۶۱ هجری. «هل‌من‌ناصر‌ ینصرنی» برایِ همان سال است و آیندگانِ تاریخ را چه به پاسخ؟ پس وقتی دشمنانِ این خاک، صراحتاً فریاد می‌زنند: «ما با الله دشمن‌ایم، قرآن‌، زن حامله و نوزاد مسلمان، مسجد و حسن و حسین‌تان را آتش می‌زنیم» باید سکوت کرد که مبادا لج‌شان درآید و فحش‌مان بدهند، برویم نماز و روزه و العجل‌العجلِ مختصر و ‌بَه چه مسلمانی. تا کِی؟ تا امام‌زمان(عج) بیایند و زمین‌های مرده‌مان حاصل‌خیز شود و به معجزه‌ همه‌چیز برایمان فراهم شود. ما چکاره‌ایم؟ منتظرانِ بی‌حاصل. چنان‌که سلیمان صرد‌خزاعی بود. چه اسلامِ راکدی. می‌گویند دین باید از سیاست جدا باشد؛ نمی‌گویند چرا پیامبر(ص) مسجدی را که گویا باید «فقط» در آن نماز خواند و عبادت کرد، محلِ حکومتش قرار داد. رکنِ اساسی در اجتماعات بشری، اخلاق است و قانون، و پشتوانهٔ قانون و اخلاق هم، دین است. اسلامی که حیات پویا نداشته باشد و در شئونِ زندگی حضورش حس نشود، دیگر اسلام نیست؛ یک پوستین است!

می‌گویند شما وظیفه‌ای ندارید برای مبارزه با باطل! امام‌زمان که بیایند خودشان باطل را گردن می‌زنند و ما هم روی خوش می‌بینیم. وقتی کعبه در اتش می‌سوخت؛ عبدالله‌ابن‌زبیر به تماشای سوختنِ کعبه می‌گفت: «کعبه باید بسوزد تا همه بفهمند یزید چه کفر‌ی‌ست. خاموش نکنید، اگر مصلحت باشد خود خدا کعبه را خاموش می‌کند!» پناه بر خدا. این چه مسلمانی‌ست؟! نقش شما چیست؟ کجای این پازل زحمتِ «بودن» می‌کشید؟

نگاهی به دنیای بیرون بیندازید تا ببینید چه بر سرِ شیعهٔ بدون قدرتِ مرکزی می‌آید. شیعهٔ جمهوری آذربایجان می‌گوید: «قدر کشورتان را بدانید، در اذربایجان حتی داشتن پرچمِ امام‌حسین جرم است» حرف ایت‌الله سیستانی که: «اگر جمهوری اسلامی نبود، داعشی‌ها عراق را جمع می‌کردند» جمع کردنِ عراق -جدا از دلایل استراتژیک‌ش- یعنی چه؟ یعنی جسارت به حرمِ اهل‌بیت، یعنی لشکرکشی به کربلا و نجف و سامرا. یعنی دین و شیعه قدرت می‌خواهد تا بتواند جلویِ الحاد و تمامیت‌خواهیِ سیاسی و دین‌ستیزانهٔ الحاد را بگیرد. یعنی در سوریهٔ بی‌قدرت، شیعه سر بریده می‌شود و در پاکستان و آذربایجان و عربستان و … که پزِ جدایی دین از سیاست‌شان را می‌دهید؛ شیعه بودن اگر به عیان بیاید؛ جرم است. جرم سیاسی!

همین‌ها که می‌گویند دشمن را علیهِ دین جری‌ نکنید؛ توهین‌های مکرر همان‌ها را به مقدساتِ ما نمی‌بینند، اما خودشان به اهل‌سنت فحاشی می‌کنند و در برابرِ دفاع از اهل‌بیت، از هنرِ «منطق» بی‌بهره‌اند. نمی‌بینند جمهوری‌اسلامی با ایمان، و با همین قدرتِ مرکزی‌اش؛ امروز صف اول دفاع از مظلومان عالم و در راسِ آنها فلسطین‌ است و بعد از وعده‌هایِ صادقش موج‌موج اهل‌سنت را عاشق و مریدِ اهل‌بیت می‌کند. می‌پرسند: «علی‌ ابن‌ابیطالب کیست که عاشقانِ او امروز مصداقِ شجاعت‌اند؟» نمی‌بینند تقابلِ واضح خیر و شر را در جهان. نمی‌بینند غیرمسلمان‌ها با صوتِ قرآنِ فلسطینی‌ها، مسلمان می‌شوند و با رشادتِ شیعیانِ جمهوری‌اسلامی ایران، حزب‌الله و انصارالله مشتاقِ امام‌شان. نمی‌بینند این نبردِ تمام شر با تمامِ خیر است؛ نه دعوای سیاسیِ دو گروه! دنیای‌ اینها چقدر محدود است.

#حجتیه

-
عین‌صاد می‌گوید:
«کفرِ متحرک به اسلام می‌رسد، ولی اسلام راکد پدربزرگِ کفر است. سلمان‌ها در‌حالیکه کافر بودند، حرکتشان آن‌ها را به رسول (ص) منتهی کرد و زبیرها در‌حالیکه با رسول (ص) بودند، رُکودشان آنها را به کفر پیوند زد.»

«وَ إِنْ أَدْخَلْتَنِی النَّارَ أَعْلَمْتُ أَهْلَها أَنِّى أُحِبُّكَ»
خدایا اگر در دوزخ‌ام افکنی؛ به دوزخیان می‌گویم که دوستت دارم…

- مناجاتِ زیبای شعبانیه -

همیشه برام جایِ تعجب و سواله؛ مگه می‌شه کسی بیاناتِ رهبری رو هربار بطورِ کامل، چندبار به دقت گوش بده و بازم براش جای ابهام باقی بمونه؟ هربار سخنرانیِ این مَرد، ترکیب کاملی از تحلیلِ دقیق و واقع‌بین، امید و اقتداره.

حتماً بشنوید؛ صوت کامل بیانات صبح امروز رهبر انقلاب در دیدار مردم آذربایجان شرقی. ۱۴۰۴/۱۱/۲۸.

امروز رهبرِ انقلاب به مدافعانِ امنیت، رهگذرهای عادی و حتی فریب‌خوردگانِ کودتای دی‌ماه عنوان شهید داده و گفتن ما داغ‌داریم [بجز تروریست‌ها و فتنه‌گرها]. سراسر ایران از حرمِ‌اما‌م‌رضا(ع) تا مصلی تهران، مساجد و امامزاده‌ها و … هم امروز مراسم چهلم شهدا و جان‌باختگانِ کودتای موساد-پهلوی دی‌ماه ۴۰۴ رو برگزار شده و می‌شه.

اما براندازا که «فراخوانِ مسلحانه» صادر می‌کردن و بعدش ژستِ عزا می‌گرفتن و حالا التماسِ بمبارانِ ایران می‌کنن برای خونِ بیشتر؛ آواز‌خوان رقصیدن. بعد که دیدن اوضاع خیطه؛ اسمشو گذاشتن «رقصِ سوگ.»
تعجبی هم نداره؛ این‌ها عاملِ عزان. توصیفِ ‌پهلویِ فراری از جان‌باخته‌های کودتا همین بود: «تلفات جنگ!»

درّندگانِ لودهٔ بی‌مغزِ بی‌وطن.
گرچه طبیعیه! عوامل جنایت، به دستور ارباب‌های بچه‌کُش و بچه‌خوارشون از این جنایاتِ داعش‌وارانه خوش‌حالن.

بی‌شرفی و حرام‌لقمگیِ اینترنشنال به روایت تصویر! البته اولین‌بار هم نیست که وقتی دستش خالیه؛ به دروغ و تحریف و تقطیع رو میاره. فقط من نمی‌دونم بلاهتِ مخاطبین این شبکهٔ تروریستی چرا تَه نداره؟

می‌گه رهبرِ ایران «معترضین» رو «فتنه‌گر» نامید و گفت «به‌درک واصل شدن». چرا؟ چون می‌دونه مغز مسخ‌شدهٔ مخاطبش؛ اصلاً به این فرمون نمی‌ده برن سخنرانیِ کامل رهبری رو گوش بدن، پس با هر دروغ و مزخرفی می‌تازونه. اینترنشنال زرنگ نیست! بلکه روی سطحِ آی‌کیوی پایین مخاطب تسخیرشده‌‌اش حساب کرده.

اعترافِ ایرج مصداقی از مشاورینِ پهلوی در افتضاح تجمعِ مونیخ که اینترنشنال اینم سانسور کرد:
«امروز ایران فرشِ خون پهن کرده برای استقبال از شاهزاده!»


آهان! خلاصه و مفید.
هدفِ فراخوان‌های خونین ‌و مسلحانه و شبانهٔ این کفتارها همین بود. کودتایی برایِ حسرت سلطنتِ شازده میرپنج. مثل حملهٔ متفقین به ایران و اخراجِ رضاخان و روی کار آوردن محمدرضا. مثلِ کودتای امریکاییِ ۲۸ مرداد و سقوط دولتِ مصدق؛ و باز قدرت گرفتن محمدرضای مترسک به کمکِ امریکا و شعبون بی‌مخ‌ها. در تمام این ادوار، خونِ ایرانی‌ حتی ذره‌ای برای پهلوی‌چی‌ها ارزش نداشت و نداره. برای بازماندهٔ بی‌بتهٔ پهلوی «تلفات جنگ»، «فرشِ خون برای سلطنت!» و راهی برای گرفتن انتقامِ آوارگی‌شون. برای اینترنشنال «عدد» برای آمارِ فیک و دلارِ دریافتی بیشتر. برای آواره‌ها بهانه‌ای برای التماس‌ها و عربده‌های بی‌غیرتی‌شون.
مرگ بر شما و وطن‌فروشی شما، مرگ بر این عطشِ همیشگی که به خون دارید.

دشمنان و مخالفانِ آیت‌الله خامنه‌ای اذعان دارن به این‌که «حتی یک نقطهٔ خاکستری در زندگی این مرد وجود نداره.» طرفدارای پهلوی هم اگه یه ذره وقت بذارن تاریخ بخونن و سرشون رو از سیرکِ اینترنشنال و دلقک‌خانهٔ منوتو بیرون بکشن؛ شهادت می‌دن به این‌که «یک نقطهٔ سفید در زندگی این خاندانِ خیانت پیدا نمی‌شه.»

؛
اللّٰه..

عارضم خدمتِ شما که من یه بدقولی کردم. بنا بود چندتا کتابِ مربوط به جریان‌های سیاسی تاریخی که خونده بودم رو پیشنهاد بدم؛ اما یادم رفت. عجالتاً پیشنهاد می‌کنم این پنج‌تا کتابِ مربوط به آیت‌الله‌ خامنه‌ای (حفظه‌الله) رو که در پست بعدی می‌ذارم مطالعه کنید؛ تو طاقچه هم هست.

برای درکِ این موضوع که چرا آیت‌الله خامنه‌ای در دوران رهبریِ خودش با‌وجود تهدیدها و در بحران‌ها مِیدون رو خالی نکرده، فرار نکرده، پنهون نشده، نترسیده، دیگران رو نترسونده، و از ابتدا تا امروز در عقیدهٔ خودش ثابت‌قدم بوده؛ نیاز به شناختِ بهتر از شخصیت و زندگی و سِیر مبارزاتی ایشون داریم. بهترین راه هم مطالعه‌ست. برای دفاع از یه عقیدهٔ ریشه‌دار، باید به ریشه پرداخت! اون‌وقت حاشیه و حاشیه‌پرداز کمرنگ می‌شه.

✔️اقای ایرانشهر: روایت‌ دوران تبعیدِ آیت‌الله خامنه‌ای به ایرانشهر در سال ۱۳۵۶ به تصویبِ محمدرضا پهلوی و دستورِ مستقیم پرویز ثابتی. [ساواکیِ معروفی که امروز فریاد زن‌زندگی‌آزادی می‌زنه!]

✔️روایتِ آقا: خاطرات رهبر‌انقلاب از زندگیِ پدر و روایتی از تاثیرِ تربیتی و معرفتی‌شون در شخصیّت آیت‌الله خامنه‌ای.

✔️خون دلی که لعل شد: مجموعهٔ خاطرات رهبر‌انقلاب از زندان‌ها و دوران تبعید در جریان مبارزات انقلاب اسلامی.

✔️روایت اول‌شخص از شخصِ‌اول: روایت‌ها و حاشیه‌هایی از دیدارهای رهبر انقلاب به قلمِ مهدی قزلی، با یه نگاه متفاوت و شیرین!

✔️روایت رهبری: نکاتِ منتشر‌نشده‌ از نحوهٔ انتخاب آیت‌الله خامنه‌ای به عنوان رهبر انقلاب اسلامی.

یواشکی هم بخونید.
شاید یه عده این دور و بر باشن که رهبران‌شون در طولِ مدت سلطنت‌شون بدونِ اینکه یه چَک در راه مبارزه(!) بخورن ۳‌ بار فرار کردن و زاده‌شونم بعد از آخرین فرار، از نزدیکیِ مرز ایران هم عبور نکرده و از اونورِ آب و پشت شیشهٔ ضد‌گلوله و دست در جیبِ مامی که مملوء از ثروت به سرقت رفتهٔ ایرانه، فازِ چریک می‌گیره.

کتاب صوتی آقای ایران‌شهر رو می‌تونید از ایران‌صدا گوش بدید رایگان.

‏کریستین امانپور از رضا‌ پهلوی پرسیده بود که چرا طرفدارات انقدر فحاشن؟ پهلوی در جواب گفته بود نه بابا اونا نفوذی جمهوری‌اسلامی‌ان!
‏
بعد حدس بزنید چی‌شده؟
طرفدارهای فرقهٔ پهلوی بخاطر همین چندتا سوال رفتن تا مستقیم به خودِ امانپور فحاشی کنن تا به خود رضا‌پهلوی ثابت کنن که این زامبی‌ها طرفدارِ پهلوی‌ان؛ نه نفوذ‌ی جمهوری اسلامی :))

همه‌چیزِ زندگی بچه‌مسلمونا رو دوست دارم. این قاعده‌مندیِ خدا‌خواسته، این پایبندیِ خود‌خواسته‌. این‌که شادی‌هاشون به قاعده شادیه، غم‌هاشون به قاعده غمه. این چارچوب با اصالت. تو مُحرم یه دست مشکی‌پوشِ عزای محترمِ جهان‌شمولی‌ان که اساسِ سرنوشت آیندهٔ تاریخ رو رقم زد. برای انتخاب اسمشون تو ایام اعتکاف چشم‌هاشون برق می‌زنه. با مناجاتِ شعبانیه عاشقی می‌کنن. ذوقِ ماهِ رمضون دارن و براش خونه‌تکونی می‌کنن. ذوقِ دادن یه افطاریِ ساده دارن. این «چَشم»ِ بی‌چشم‌داشتی که به خدا می‌گن. «يَا‌أَيُّهَا‌الَّذِينَ‌آمَنُوا‌كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ»؟ چشم.
خدا می‌گه روزه بگیر؟ چشم. مهم نیست بقیه چی می‌گن. خدا می‌گه پوشش؟ چشم. خدا می‌گه از این ساعت تا این ساعت هیچی نخور، نه فقط روزهٔ شکم! حواست باشه دروغ بگی، تهمت بزنی، غیبت کنی، همه‌ش می‌پره‌ها؟ چشم. همین خدا می‌گه اگه مریضی، اگه مسافری، اگه عذری داری؛ روزه نگیری؟ چشم. خدا می‌گه دستِ بقیه رو بگیر؟ چشم. چقدر این به قاعده بودن زیباست. چقدر این چَشم گفتن به خدای لاشریک زیباست. این «من از آن روز که در بندِ توام، آزادم…» مهم نیست بقیه چی می‌گن!


دلم می‌سوزه برای اون «ذره‌ای» ‌که خیال می‌کنه می‌تونه با گذاشتنِ عکسِ غذا توی استوری‌ و توییت؛ به جنگِ باور و اعتقادِ مسلمون‌هایی بره که برای این «چَشم گفتن به ماهِ مهمونی خدا» سر از پا نمی‌شناسن. چقدر کوچیک.

ماهِ مهمونیِ خدا مبارکِ شما بنده‌های خوب.🌙🤍