-
درستش اینه البته؛
چشم حسودات و بخیل‌هات و اون فسیل‌هایی که ۴۷ ساله می‌گن دیگه سال آخرته و فلک‌زده‌هایی که دیشب از شنیدنِ «الله‌اکبر» از حرص یقه جر می‌دادن و رعیت‌ماآب‌های عقب‌موندهٔ سلطنت‌طلب و هرکی که تو هر مقام و لباسی بدخواهته کور عزیز‌دلم.♥️

دور خودت، اسمت، پرچمت، سربازات و رهبرِ شجاع و حکیم‌ت می‌گردم خودم یه تنه! امروز روزِ «مأیوس کردن» و کِنف کردنِ بدخواه‌هاته و خواهیم دید چه می‌شود…

پیشنهاد می‌کنم از تصاویری که امروز خودتون از راهپیماییِ ۲۲ بهمن می‌گیرید، حتماً هرجا فعالیت دارید تولید محتوا کنید که این اسکلای توهّمی‌ ببینن شما وارداتیِ ونزوئلا، آرشیوی‌ سال‌هایِ قبل، نوار، و میرجمعیت نیستید و «مردم» خلاصه نمی‌شن تو یه عده بی‌غیرتِ وطن‌فروش آویزون کراوات ترامپ. :))

تو کلِ عمر ۲۲ بهمن‌هایی که اومدم همچین جمعیتی ندیده بودم!

جاوید شاهِ کربلا…

ولی می‌دونی؟
هر براندازی رو دیدم نهایتاً به افسردگی رسیده. حق هم داره. هی هرسال بگی دیگه امسال رفتنی‌اید و شازده میرپنجِ بلاتکلیفمون داره میاد و وای بریم تو فرودگاه لحاف تشک پهن کنیم و دیگه امسال تقویم ۲۲ بهمن ندارد و … بعد هی هرسال ببینی نه‌تنها ۲۲ بهمن دارد؛ بلکه هرسال رکورد می‌زنه و تنها راه‌حلی که داری اینه که باید هرسال تاریخش رو تمدید کنی و با این‌همه هزینه و تحریم و کودتا و خیانت و هشتگ‌پشتک، باز کِنِف شی.

افسردگیِ ناشی از یه ناکامی بزرگ و فقدانِ آرمان و مجموعه کاملی از رذایل اخلاقی. الگوهاتم که یه مشت پدوفیل و بیمار جنسی و نوچه‌های فراری‌ان؛ پوچیِ محض. واقعا افسردگی عاقبت مناسبی برای این موجودات طفلکیه.

همین که ایشون گفت؛
همین‌ قد لاتی!

مغزِ برانداز واقعاً پدیده‌ست.

اولش می‌گه عکس‌ و فیلم‌هایِ ۲۲ بهمن همه‌ش درخت و فتوشاپه! مثلاً بنده امروز یک چنار بودم که در انبوهِ سَرو و کاج‌های خیابون آزادی نمی‌تونستم راه برم. بعد دیگه خیلی بخواد به مغزش فشار بیاره؛ «هرسال» می‌گه این عکسِ «پارساله»، و با این ادعا در‌‌واقع هرسال تایید می‌کنه که همون سالِ گذشته‌ای که می‌گفته اینم عکسِ پارساله؛ جمعیتِ ۲۲ بهمن شلوغ‌تر از همیشه‌ بوده. حالا هرچی بهش می‌گی عزیزم یه‌ ثانیه ۲۲ بهمنِ امسال بیا تو خیابون که خودت به چشمِ خودت این «مردم» رو ببینی؛ می‌گه نه اصلاً نمی‌خـوام جزوِ اون جمعیت باشم. و در واقع بازم انبوه جمعیت رو تایید می‌کنه.

امسال هم منتظر باشید از خواب بیدار بشن، بعد همه باهم یک‌صدا بگن این عکسِ پارساله، پارسال هم عکسِ سال قبل بود. سالِ قبل هم عکسِ سال قبلی‌ش و اصلاً همه‌تون فتوشاپ و درخت‌اید و نمی‌خوامتون.
و این دورِ ‌تسلسلِ بلاهت و سفاهتِ «امسال دیگه سالِ‌ آخرتونه»یِ ۴۷ ساله پایانی ندارد!

۴۷سال پیش مثل امروزی بود که مامان‌فرح دستای رضا کوچولو رو گرفت و بهش گفت نگران نباش عزیزم! اینا خیلی قرار نیست بمونن.🤗

عکس‌ها همه از ۲۲ بهمنِ تاریخی ۱۴۰۴.

می‌تونید یواشکی و سوسکی از همشون استفاده کنید، شاید این گوشه و کنار براندازی در آرزویِ انقلاب فسیل شده باشد… :))

طرف می‌گه این‌قدر عکس و فیلم‌های راهپیمایی امروزو این‌ور اون‌ور نفرستین، ما نه باور می‌کنیم و نه به‌هیچ‌وجه موضعمون نسبت به جمهوری اسلامی تغییری می‌کنه..
؛
عزیزان! ما فقط مشتاق فشار تو چشمای قشنگتون‌ایم وگرنه این که شما سر عقل نمی‌آید رو که خودمون کاملاً بهش واقف‌ایم!
؛
شما _متأسّفانه_ ادامه‌ی همونایی هستین که این آیه درباره‌شون صحبت می‌کنه:

«وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآيَاتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِیَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ، إِنَّا جَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِی آذَانِهِمْ وَقْرًا، وَإِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدَىٰ فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذًا أَبَدًا؛ و کیست ستمکارتر از کسی که به‌وسیلهٔ نشانه‌هایی از سوی پروردگارش پند داده شود، ولی از آن‌ها روی برگرداند و دستاورد پیشین خود را [که کفر، جدال و ستیز با حق است] فراموش کند؟! به راستی ما بر دل‌های آنان پوشش‌هایی قرار داده‌ایم تا آن را نفهمند، و در گوش‌هایشان سنگینی نهادیم [تا آن را نشنوند]؛ و اگر آنان را به راه حق فرا بخوانی، هرگز و هیچ‌گاه هدایت نیابند».

• سورهٔ مبارکهٔ کهف: ۵۷

عالی. :)))

«در کنار این ریزش، چند برابر ما رویش داریم؛ رویش انقلاب؛ معجزهٔ انقلاب این است.»

این جملات رو مدت‌هاست دارم به چشم می‌بینم، امروز بیشتر. برای منی که ۲۲ بهمن رو هرسال با دلایل کاملاً محکم و مستدل شرکت می‌کنم، اتفاقِ جالب دیدنِ چهره‌ها و تیپ‌های جدیدی بود که یه دستشون پرچم جمهوری اسلامی ایران بود و دستِ دیگه تصویرِ رهبری و شهدای وطن. خیلی‌هاشون می‌گفتن این اولین‌باره که ۲۲ بهمن رو شرکت می‌کنیم، بخاطر «وطن»، و چون «رهبری» دعوت کرد.
جداً چه مردمی! چه قدم‌های مبارکی! چه معرفتی! می‌خواستم بگم خاکِ کفِ کفش همین مردم، بر سر جماعت وطن‌فروشی که جز کامنت التماس گذاشتن برای پدوفیلِ رسوای این روز‌ها، دغدغه‌ای ندارن. اما حیفه! اون ذرات خاکی که کفِ کفش‌ این مردمه؛ خاکِ وطنه. حیفِ خاک وطن.